ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ ΗΧΗΤΙΚΑ. ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟΝ

ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ  

↓

http://voice.k24.net/nafplio_bg.mp3

Myspace Clocks, Fun Clocks at WishAFriend.com

ΠΕΡΑ ΑΠ΄ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ !…

Τη στρατηγική της συμφωνίας για την περικοπή του ελληνικού χρέους την είχε διαπραγματευτεί και την είχε συμφωνήσει ο Γ. Παπανδρέου, στις 26 Οκτωβρίου 2011.΄Ηταν τότε, που γυρνώντας από την Ευρώπη, ο Σαμαράς και οι υπόλοιποι τον υποδέχτηκαν, περίπου, ως προδότη, που ξεπούλησε και υποθήκευσε τη χώρα του ! ΄Ηταν τότε, που ο ίδιος, θέλησε να βάλει την ουσία της συμφωνίας εκείνης, (παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη), στην κρίση του ελληνικού λαού κι έπεσαν να τον φάνε, τόσο τα εσωτερικά κοράκια, όσο και οι ευρωπαίοι δεξιόστροφοι ηγετίσκοι. Και τον έφαγαν !…

Για το μόνο που ο Σαμαράς ( και ο Βενιζέλος…), δικαιούνται να υπερηφανεύονται, είναι για τη συνομολόγηση του Μνημονίου Νο 2 και των σφαγιαστικών μέτρων που περιέχει. Είναι, αποκλειστικά, δικό τους κατασκεύασμα, είναι απόρροια της δικής τους στρατηγικής και τακτικής διαπραγμάτευσης και «επαναδιαπραγμάτευσης» !

Το …δίδυμο «κατάφερε» να ισοπεδώσει και τον ιδιωτικό τομέα, πετσοκόβοντας μεροκάματα και διαλύοντας κάθε θεσμό εργασιακών σχέσεων, στο όνομα της …ανταγωνιστικότητας, ενώ, ειδικά, ο ένοικος της Συγγρού κατόρθωσε, με την τακτική του για τις συντάξεις, να φέρει νέα επιδρομή στις κύριες, ανοίγοντας, ουσιαστικά, νέο γύρο αφαιμάξεων στο όλο ασφαλιστικό.

Ο Γ. Παπανδρέου έδωσε μάχη για όλα αυτά τα ζητήματα και μέσα στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ και στις συσκέψεις των αρχηγών με τον πρωθυπουργό, όπως επίσης έδωσε μάχη και για την σωστή λύση και διαδικασία στο θέμα της ανακεφαλαίωσης των τραπεζών. Ο Ευάγγελος, όμως, τον έγραψε, κανονικά και σε συνεργασία με τον Σαμαρά τον υποσκέλισαν, σχεδόν, σε όλα τα ζητήματα, που έβαλε.

Να, γιατί αρκετοί από τους «Παπανδρεϊκούς» βουλευτές ψήφι-σαν  «όχι» στο Μνημόνιο, διαμαρτυρόμενοι και αντιδρώντες στην όλη μεθόδευση και την όλη ποδηγέτηση των διαπραγματεύσεων και των αποφάσεων, από το «δίδυμο» !

Περίπου ανάλογη ήταν η αιτία και για τη διαφοροποίηση και των βουλευτών της Ν.Δ. κατά την ψηφοφορία στη Βουλή, μιας και όπως εξηγούσε «σαμαρικός» αντιρρησίας, ο αρχηγός του, έχοντας διαφωνήσει σκληρά, με την απόφαση της 26ης Οκτωβρίου κι έχοντας επιδιώξει, στη συνέχεια, την απομάκρυνση του Παπανδρέου από την πρωθυπουργία, ερχόμενος τώρα και ψηφίζοντας «Ναι» στο νέο Μνημόνιο, αναλαμβάνει όλη την ευθύνη για τη δανειακή σύμβαση, η οποία είναι απείρως σκληρότερη και σφαγιαστική για το λαό, από την πρώτη.

«Με ποια μούτρα θα εμφανιστούμε μπροστά στον εργαζόμενο και τον συνταξιούχο ;», διερωτώνται οι δεξιοί βουλευτές, που γύρισαν την πλάτη στον Σαμαρά «και τι θα του πούμε ; Πως τη συμφωνία του Παπανδρέου για τη μείωση του χρέους, την «επενδύσαμε», εμείς με το Μνημόνιο Νο 2 και την πέρασε ο Παπαδήμος, προχθές, στο Eurogroup ?…».

Είναι από τις λίγες φορές, που δεξιοί πολιτικοί, έχουν απόλυτο δίκιο !…

Από την άλλη, ακόμα και το επιχείρημα των νεοδημοκρατών, πως «εμείς φέραμε τη συμφωνία, συμμετέχοντας στην κυβέρνηση Παπαδήμου και ψηφίζοντας «Ναι» στη νέα σύμβαση, πάλι στο Γ. Παπανδρέου παραπέμπει, μιας κι αυτός ήταν εκείνος, που τους «μάντρωσε» και τους ανάγκασε ν΄ αλλάξουν, άρδην, τη μέχρι τότε λαϊκίστικη, δήθεν, αντιμνημονιακή τακτική τους !….

ΠΗΓΗ   http://logoplokies.blogspot.com/2012/02/blog-post_22.html

15 τοκισμένα ψέμματα και μία χρεοκοπημένη αλήθεια

 

 

http://gregoryfarmakis.posterous.com/102866109

Την προηγούμενη εβδομάδα δημοσιεύτηκε στο «Κουτί της Πανδώρας» το άρθρο του Κώστα Βαξεβάνη «Χρεοκοπημένες Αλήθειες και Τοκισμένα Ψέμματα» στο οποίο αναλύεται πως η χρεοκοπία μας οφείλεται αποκλειστικά στο ευρώ και πως η χρεοκοπία και η έξοδός μας από το ευρώ θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα με αποτελεσματικό και σχεδόν ανώδυνο τρόπο. Όταν το διάβασα, έγραψα στο twitter ότι «μέτρησα τουλάχιστον τριάντα ανακρίβειες πριν κουραστώ και σταματήσω να μετράω», προκαλώντας την ενοχλημένη αντίδραση του αρθρογράφου για τον «αστήρικτο αφορισμό μου» και την πρόκληση να τον αποδείξω. Δέχτηκα την πρόκληση.

 

Παραδέχομαι την ήττα μου. Η αλήθεια είναι ότι κουράστηκα να γράφω ήδη από τα πρώτα 15 τοκισμένα ψέμματα. Τα υπόλοιπα 15 ψέμματα που χρωστάω, μπορείτε να τα βρείτε στο πολύ καλό άρθρο του Σωτήρη Κατσέλου, «Οι αλήθειες της δραχμής και χρεοκοπημένες απλοποιήσεις». Περιλαμβάνουν αυτά που αφορούν την θεωρία συνωμοσίας στο δεύτερο μισό του άρθρου, διάφορα νοτιοαμερικάνικα παραμύθια και λαϊκούς θρύλους για μνημόνια και κερδοσκόπους. Εγώ, παραιτούμαι.

Τα τοκισμένα ψέμματα, αριθμημένα, με την σειρά που εμφανίζονται στο άρθρο. Μερικά είναι σημαντικά και επικίνδυνα, άλλα ασήμαντα. Αλλά, από την άλλη, δεν υπάρχουν ασήμαντα ψέμματα για ένα σημαντικό θέμα. Η χρεωκοπημένη αλήθεια, στο τέλος.

1) «Το ευρώ είναι το ενιαίο νόμισμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης»

Όχι βέβαια. Το ευρώ είναι το ενιαίο νόμισμα της Ευρωζώνης, όχι της Ε.Ε. Η διαφορά είναι σημαντική, καθώς το άρθρο, με ένα λογικό άλμα, επικαλείται παρακάτω την οικονομική και πολιτική ανομοιογένεια ολόκληρης της Ε.Ε. ως δομική αδυναμία της Ευρωζώνης, αγνοώντας την παράλληλη και ανεξάρτητη θεσμική δομή και λειτουργία της, όσο και ότι το ευρώ σχεδιάστηκε για κράτη που είχαν ήδη πετύχει τον απαραίτητο βαθμό οικνομικής σύγκλισης. Δεν σχεδιάστηκε βέβαια για κράτη που έλεγαν ψέμματα.

2) «Η Ε.Ε ενοποιήθηκε οικονομικά, αποκτώντας κοινό νόμισμα, αλλά δεν ενοποιήθηκε πολιτικά»

Όχι. Το ευρωπαϊκό project δεν ήταν τόσο αφελές ώστε να θεωρεί ότι αρκεί ένα κοινό νόμισμα για την οικονομική ενοποίηση, όπως αφήνει το άρθρο να εννοηθεί, ούτε το ευρώ φτιάχτηκε εν κενώ. Είχαν προηγηθεί πέντε δεκαετίες δημιουργίας του νομικού «κοινοτικού κεκτημένου» που περιορίζει με πρωτοφανή ιστορικά τρόπο την οικονομική ανεξαρτησία των κρατών-μελών επιβάλλοντας κοινές αρχές, η υλοποίηση των πυλώνων της ελεύθερης μετακίνησης προσώπων, προϊόντων και κεφαλαίων, και των κοινών ανεξάρτητων θεσμών που τους προστατεύουν, καθώς και κοινές συντονισμένες επιμέρους πολιτικές, όπως η Κοινή Αγροτική Πολιτική, ενώ η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα διασφαλίζει κοινή νομισματική πολιτική στο υποσύνολο της Ευρωζώνης. Αν κάτι άφησε χώρες σαν την Ελλάδα ασύδοτες, ήταν η έλλειψη δημοσιονομικής εποπτείας και ελέγχου τήρησης των ευρωπαϊκών συνθηκών, όχι η έλλειψη πολιτικής ενοποίησης.

3) «Δηλαδή δεν συμβαίνει ό,τι συμβαίνει για παράδειγμα στις ΗΠΑ όπου κονδύλια από μια πλούσια Πολιτεία κατευθύνονται σε μια φτωχή για την αναγκαία ισορροπία»

Εντελώς ανακριβές. Η πολιτική αναδιανομής είναι θεσμοθετημένη από δεκατίες και υλοποιείται με το Ταμείο Συνοχής, τα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης και τα ΕΣΠΑ, και μάλιστα σε επίπεδο περιφέρειας και όχι κράτους, ώστε να υπερβαίνει και αυτές τις εσωτερικές ανομοιογένειες των κρατών. Δισεκατομύρια ευρώ έχουν συνολικά μετακινηθεί από πλούσιες σε φτωχές περιοχές, σε μεγαλύτερη ίσως κλίμακα απ’ότι στις ΗΠΑ. 

4) «Η χρηματοδότηση επέτρεπε αγορά των γερμανικών και γαλλικών προϊόντων, άρα συνέφερε τις ισχυρές χώρες που εφάρμοζαν αυτή την πολιτική, αλλά δημιούργησε σοβαρά προβλήματα»

Λογικό άλμα: με ολίγη από θεωρία συνωμοσίας, υπονοεί, ακόμη και μέσω της γραμματικής σύνταξης, ότι όχι μόνο ο δανεισμός μας επιβλήθηκε (ποιά άραγε είναι αυτή η πολιτική που «εφάρμοζαν»;), αλλά μας επιβλήθηκε και η μη παραγωγική αξιοποίησή του. Κάτι σαν τους ναρκέμπορους που παρασύρουν τα θύματά τους δηλαδή. Αναρρωτιέμαι όμως, χωρίς το ευρώ, δεν θα αγοράζαμε γερμανικά και γαλλικά προϊόντα; Σε τι ποσοστό των Γαλλικών και Γερμανικών εξαγωγών αντιστοιχούν οι Ελληνικές εισαγωγές; Πως γλίτωσαν από αυτήν την παγίδα του υπερδανεισμού άλλα κράτη; Δηλαδή πριν το ευρώ και τα χαμηλά επιτόκια του, δεν δανειζόμασταν και ακριβά και υπέρμετρα; Και από την άλλη: αν ο σκοπός της ευρωπαϊκής αυτής πολιτικής ήταν η προώθηση των γαλλικών και γερμανικών εξαγωγών, γιατί το ευρώ κρατήθηκε ακριβό και υπερτιμημένο;

5) «Οι ελληνικές κυβερνήσεις προτιμούσαν να δανείζονται από το να επεξεργάζονται πλάνα για την οικονομία. Η χώρα έπαψε να είναι ανταγωνιστική και αναπτύχθηκαν διάφορα παρασιτικά φαινόμενα»

Ο δανεισμός ήταν ακριβώς ένα πλάνο για την οικονομία, όχι υποκατάστατό του. Κακό, αναποτελεσματικό, εκτός ελέγχου, αλλά απολύτως συνειδητό, κεϋνσιανό πλάνο ανάπτυξης με δανεικά. Η ανακρίβεια όμως είναι αλλού: Η ανταγωνιστικότητα της χώρας δεν χάθηκε με την είσοδό της στο ευρώ και λόγω του φτηνού δανεισμού, ούτε τα παρασιτικά φαινόμενα εμφανίστηκαν τότε. Μπορεί να αποδειχτεί έυκολα από τα στοιχεία, ότι και πριν το ευρώ και τα χαμηλά του επιτόκια, και πολύ δανειζόμασταν, και ανταγωνιστικοί δεν ήμασταν, και παρασιτικά φαινόμενα ανθούσαν. Απλά αφήναμε την δραχμή να διολισθαίνει για να τα σκεπάσουμε με πληθωρισμό και δανεικά.

6) «Η περίοδος της μεγάλης διαφθοράς είναι η περίοδος ένταξης στο ευρώ»

Ο Κουτσόγιωργας, τα σκάνδαλα Κοσκωτά, τα γρηγορόσημα και οι μίζες, προφανώς δεν υπήρχαν πριν. 

7)  «Αν η κρίση στην Ελλάδα δεν οφείλεται στο ευρώ αλλά στην δημοσιονομική της απειθαρχία, γιατί πειθαρχημένες χώρες όπως η Ιρλανδία ή η Ισπανία αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα;»

Δηλαδή αν δεν οφείλεται στην δημοσιονομική απειθαρχία, τότε δεν μπορεί παρά να οφείλεται στο ευρώ. Δηλαδή δεν υπάρχει καμία άλλη εναλλακτική. Αλλά κατ’αρχήν, φυσικά και δεν οφείλεται μόνο στην δημοσιονομική της απειθαρχία. Οι περιορισμοί στην λειτουργία των αγορών, το μεγάλο κράτος, η ακαμψία στην αγορά εργασίας, η γραφειοκρατία, η εχθρικότητα στην επιχειρηματικότητα και στις επενδύσεις, η διαφθορά και η έλλειψη διαφάνειας, δεν έχουν να κάνουν με την δημοσιονομική απειθαρχία. Ούτε με το ευρώ όμως. Η έλλειψη ανταγωνιστικότητας του υπόλοιπου Ευρωπαϊκού Νότου οφείλεται σε τέτοια φαινόμενα ακριβώς, ενώ είναι γνωστό ότι η περίπτωση της Ιρλανδίας είναι εγγενώς διαφορετική.

8) «Ο επιστημονικός όρος είναι στάση πληρωμών αλλά αποφεύγεται από πολιτικούς, δημοσιογράφους και βέβαια τραπεζίτες»

Όχι. Ο επιστημονικός όρος, «default» αφορά ειδικά την αδυναμία έγκαιρης αποπληρωμής δανείου, δηλαδή κατά λέξη την χρεωκοπία, και όχι την στάση πληρωμών γενικά. Η στάση πληρωμών μπορεί να αφορά οποιαδήποτε υποχρέωση, πχ μισθούς, εξωφλήσεις υποχρεώσεων κλπ, και να είναι προσωρινή. Ο συγγραφέας υπέπεσε στο αδίκημα για το οποίο κατηγορεί «πολιτικούς, δημοσιογράφους και βεβαίως τραπεζίτες». Την ιδιοτελή διαστροφή των λέξεων.

9) «Οι δανειστές (όπως και οι τράπεζες από τις οποίες δανειζόμαστε ως πρόσωπα) έχουν συνήθως πάρει τα λεφτά τους από τόκους και “ανταποδοτικές” ενέργειες»

Μαθηματικά ανακριβές. Οι δανειστές παίρνουν όλα τα λεφτά τους στην λήξη του δανείου. Εκτός αν θεωρούμε ότι οι τόκοι είναι ανήθικοι, ή ότι το χρήμα δεν έχει κόστος ευκαιρίας ή ρίσκο, και άρα πρέπει να δανείζεται με μηδενικό τόκο. Όμως, ακόμα κι αν ήταν έτσι, επειδή τα καρατικά ομόλογα δεν αποπληρώνονται με μηνιαίες δόσεις όπως τα καταναλωτικά δάνεια, αλλά στη λήξη τους, η άρνηση πληρωμής τους οδηγεί σε απώλεια του συνολικού αρχικού κεφαλαίου.

Και τώρα, από τα αστεία, στα επικίνδυνα:

10) «Οι καταθέσεις στις Τράπεζες μετατρέπονται στο νέο νόμισμα (δεν χάνονται όπως υποστηρίζουν κάποιοι) όπως και τα χρέη του καθενός»

Αυτό θα ίσχυε αν το νέο νόμισμα διατηρούσε την ίδια αγοραστική δύναμη με το ευρώ. Αν όμως η όλη λογική της εξόδου από το ευρώ είναι η αποφυγή της εσωτερικής υποτίμησης με μια ονομαστική υποτίμηση (όπως άλλως τε υποστηρίζει το άρθρο), η πραγματική αξία των καταθέσεων θα μειωθεί κατά το ποσοστό της ονομαστικής υποτίμησης. Τουλάχιστον στο διάστημα που θα χρειαστεί μέχρι την υποθετική ολοκληρωτική υποκατάσταση των εισαγωγών, όχι μόνο καταναλωτικών προϊόντων, αλλά και εξοπλισμού, πρώτων υλών, καυσίμων από την εγχώρια παραγωγή. Αν, και όταν αυτό γίνει εφικτό.

11) «Με το νέο νόμισμα η χώρα αποκτά ανταγωνιστικότητα»

Αυτό προφανώς θα συνέβαινε αν η χώρα γινόταν πιο φτηνή από τους ανταγωνιστές της. Ανταγωνιστές μας είναι αυτοί που εξάγουν στους ίδιους πελάτες τα ίδια προϊόντα που παράγουμε και εξάγουμε και εμείς. Άρα θα πρέπει να είμαστε φθηνότεροι από αυτούς. Σκεφτείτε τι παράγουμε, ποιοί είναι οι ανταγωνιστές μας και πόσο θα έπρεπε να υποτιμηθεί η δραχμή για να είμαστε σε σχέση με αυτούς ανταγωνιστικοί. qed ή ελληνιστί, όπερ έδει δείξαι.

12) «Με την έξοδο από την ευρωζώνη θα φτηνύνουν τα είδη πρώτης ανάγκης και θα ακριβύνουν τα εισαγόμενα (αυτοκίνητα, τηλέφωνα κλπ)»

Ο αφορισμός αυτός κάνει πολλές λανθασμένες παραδοχές. Ότι πχ τα είδη πρώτης ανάγκης αποτελούν το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό των εξόδων ενός νοικοκυριού. Ότι τα είδη πρώτης ανάγκης παράγονται στην Ελλάδα, με ελληνικές πρώτες ύλες, ή ότι μπορούμε να αρχίσουμε αύριο να τα παράγουμε στην ποιότητα και στις ποσότητες που χρειαζόμαστε. Ότι το κόστος των καυσίμων, του εξοπλισμού, και των πρώτων υλών δεν επηρρεάζουν το τελικό κόστος. Και αντίστροφα. Ότι τα τηλέφωνα, οι υπολογιστές, τα αυτοκίνητα, οι μαγνητικοί τομογράφοι, τα φάρμακα, δεν είναι είδη πρώτης ανάγκης. Αλλά ακόμη κι αν ίσχυε, μόνο η Κούβα και η Βόρεια Κορέα προσπαθούν να ζουν μόνο με είδη πρώτης ανάγκης.

13) «Οι ξένοι δανείζουν λεφτά για να παίρνουν λεφτά, όπως οι Τράπεζες»

Όχι. Αν ήταν έτσι θα συνέχιζαν να μας δανείζουν οι αγορές. Οι επενδυτές μπορούν να βρουν πιο ασφαλείς και πιο προσοδοφόρες τοποθετήσεις των χρημάτων τους σε άλλα πιο αξιόχρεα κράτη. Πολλά από τα κράτη που μας δανείζουν τώρα, το κάνουν συνειδητά, με αποφάσεις των κοινοβουλίων τους, για να αποφύγουν τον συστημικό κίνδυνο που θα προκαλέσει η κατάρευσή μας, και σε πολλές περιπτώσεις με πολλή μικρή διαφορά πια ανάμεσα στο επιτόκιο με το οποίο δανείζονται και αυτό με το οποίο μας δανείζουν. Το ότι θέλουν να μην χάσουν τα χρήματα αυτά, δεν τα κατατάσσει στην κατηγορία των κερδοσκόπων.

14) «Τα δύο μνημόνια […] στηρίζονται σε αυτό που αποκαλείται εσωτερική υποτίμηση. Δηλαδή η χώρα […] δεν γίνεται ανταγωνιστική με την υποτίμηση δικού της νομίσματος, αλλά με μείωση μισθών και δαπανών»

Αυτό υπονοεί ότι με το δικό της νόμισμα, αν και υποτιμημένο, θα αποφύγει την μείωση μισθών και δαπανών, κάνοντας ουσιαστικά δύο αυθαίρετες υποθέσεις. Πρώτον, ότι η αγοραστική δύναμη των ονομαστικών – στο νέο νόμισμα – μισθών, οι οποίοι θα μείνουν σταθεροί, θα μείνει και αυτή αλώβητη (άρα με πλήρη υποκατάσταση εισαγωγών) – ώστε να μείνουν σταθεροί οι και πραγματικοί μισθοί. Δεύτερον, ότι το κράτος θα καταφέρει να έχει μηδενικό πρωτογενές έλλειμμα – αφού δεν δανείζεται πια – χωρίς μείωση μισθών και δαπανών, χωρίς αύξηση φορολογίας – η οποία μειώνει το διαθέσιμο εισόδημα- και χωρίς να τυπώσει πληθωριστικό χρήμα, το οποίο αυτομάτως θα μειώσει την πραγματική αξία των μισθών.

15) «Στο Μέγαρο Μαξίμου, ένας Τραπεζίτης πρωθυπουργός»

Λάθος. Διαβάστε το βιογραφικό του. Αν δεν ξέρετε τι είναι μια Κεντρική Τράπεζα, google it.

Και η χρεωκοπημένη αλήθεια:

«Περιμένω κάποιον από τους σωτήρες να μου δείξει ένα μέρος του κόσμου που η λειτουργία της αγοράς είχε θετικά αποτελέσματα για το κοινωνικό σύνολο».

Το σημείο αυτό είναι εκτός συναγωνισμού, και γι’αυτό εκτός αρίθμησης. Για να επιβεβαιώσουμε ή να απορρίψουμε αυτόν τον ισχυρισμό, θα πρέπει, σεβόμενοι την επιστημονική μεθοδολογία, αναγκαστικά να συγκρίνουμε με κράτη όπου δεν λειτουργεί η αγορά (αυτό που λέγεται control group στην μεθοδολογία της επιστημονικής έρευνας). Αν λοιπόν η λειτουργία της αγοράς δεν έχει θετικά αποτελέσματα, θα πρέπει εκεί όπου δεν λειτουργεί καθόλου να έχουμε τα βέλτιστα αποτελέσματα για το κοινωνικό σύνολο. Βρήκα μόνο την Βορεια Κορέα, και για λίγο ακόμα την Κούβα. Ο ισχυρισμός επιβεβαιώνεται από τις ορδές των οικονομικών μεταναστών που εγκαταλείπουν τις Ηνωμένες Πολιτείες ή την Ευρώπη και απελπισμένοι ζητούν άσυλο στις δυο αυτές χώρες.

Γ.Φ.

 

ΠΗΓΗ  http://gregoryfarmakis.posterous.com/102866109

Γιατρέ μου, πονάτε;

Ας με συγχωρήσουν οι πολυάριθμοι φίλοι μου (και συγγενείς) που διακονούν το χώρο της υγείας, αλλά ένοιωσα αυτές τις μέρες την ανάγκη να πω ορισμένα πράγματα.

Την δεκαετία του ’90, όσοι εργάζονταν στο χώρο του φαρμάκου αποκαλούσαν τους γιατρούς «χλιμίντζουρες» εξ αιτίας του χαρακτηριστικού ήχου που μοιάζει με χλιμίντρισμα αλόγου και συνοδεύεται από τρίψιμο των χεριών μεταξύ τους που έκαναν οι γιατροί κάθε φορά που κάποιος ιατρικός επισκέπτης έμπαινε στο γραφείο τους με κάποιο «δώρο» στα χέρια. Πετσέτες, τασάκια,  ημερολόγια, διακοσμητικά ήταν τα συνηθισμένα. Υπήρχαν και παραγγελίες: τηλεοράσεις, καφετιέρες, φούρνοι μικροκυμάτων… Προσωπικά από εμένα κάποιος ζήτησε ψηστιέρα υγραερίου.  Αυτά ήταν τα «απλά» που κάθε φαρμακοβιομηχανία που σεβόταν τον εαυτό της, πρόσφερε στον ιατρό, ως ελάχιστη αναγνώριση της προσφοράς του επιστήμονα στον  άνθρωπο, την κοινωνία, την πολιτεία. Και για να συνεχίσει βέβαια να συνταγογραφεί με ρυθμό πολυβόλου τα πολύτιμα σκευάσματα της εταιρείας.

Στους πρωταθλητές της συνταγογράφησης στους μεγαλογιατρούς και τους πανεπιστημιακούς , η εταιρεία προσέφερε ακριβότερα δώρα:  Πολυήμερα ταξίδια στο εξωτερικό με όλα τα έξοδα καλυμμένα, ακριβά ιατρικά μηχανήματα, διακόσμηση του ιατρείου, κοσμήματα. Όπως ακριβώς ένας σωστός επιχειρηματίας αμείβει την συνοδό του για το σύνολο των υπηρεσιών της. Τον λογαριασμό βέβαια πλήρωναν ανέκαθεν τα ασφαλιστικά ταμεία και οι ασθενείς οι ίδιοι.

Σε μερικές περιπτώσεις, ο γιατρός αμειβόταν «με το κομμάτι».  Πήγαινε δηλαδή ο άνθρωπος της εταιρείας στο ιατρείο, μετρούσε συνταγές και πλήρωνε απ’ ευθείας τον λειτουργό του Ασκληπιού: «185 κουτιά χάπια επί 10 λεπτά το κουτί, πάρτε κύριε 18,5 €, σε καλή μεριά» και να το χλιμίντρισμα.

Η σχέση ιατρών – εταιρειών του χώρου είναι παλιά, παγκόσμια και στενή.  Τα περισσότερα από τα αποκτήματα των ιατρών θα έπρεπε να φέρουν ενσωματωμένες πλακέτες «χορηγία στον κ. Τάδε από την ευγνωμονούσα ΤΑΔΕΞ Α.Ε.» και το ανάποδο. Είναι μια σχέση αμοιβαίας εξυπηρέτησης και αμοιβαίου κέρδους. Κανείς δεν ρισκάρει τίποτα καθώς η χρηματοδότηση αυτής της συνεργασίας γίνεται από τρίτους.

Βέβαια, κανείς ιατρός δεν ρισκάρει να προωθήσει επικίνδυνα σκευάσματα. Γιατρός είναι δεν είναι βλάκας. Αλλά πλέον δεν κυκλοφορούν επικίνδυνα σκευάσματα. Αναποτελεσματικά ναι, μπορεί  και χωρίς καμιά δράση, ίσως πάλι αδιάφορα. Επικίνδυνα πάντως όχι. Εκτός πολύ σπάνιων περιπτώσεων. Άρα ο γιατρός έχει να διαλέξει ανάλογα με το τι του προσφέρει η κάθε εταιρεία. Ούτε λόγος φυσικά, ότι προέχει η υγεία του ασθενούς, αλλά αν την εξασφαλίζει η ΤΑΔΕΞ και η ΔΕΙΝΑΡ, το ποια θα επιλέξει ο ιατρός, θα κριθεί από το τι προσφέρει η κάθε μια. Νοικοκυρεμένα πράγματα.

Θα μου πεις, τι σε νοιάζει; Να σου πω, αγαπητέ αναγνώστη: διάβασα πρόσφατα το παρακάτω: «Μείζονα κίνδυνο για τη Δημόσια Υγεία και τραγική υποβάθμιση της φαρμακευτικής περίθαλψης των ασφαλισμένων αποτελεί, σύμφωνα με τον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών (ΙΣΑ), νομοθετική ρύθμιση που περνάει η ηγεσία του υπουργείου υγείας για την συνταγογράφηση των φαρμάκων με την δραστική ουσία και την επιλογή των φθηνότερων στην αγορά σκευασμάτων από το φαρμακοποιό».

Ξέρετε τι θέλει να πει ο ΙΣΑ, αλλά μας τα μασάει; Ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο αποτελεί μείζονα κίνδυνο για την τσέπη τους και αποκλειστικά γι’ αυτήν. Διότι θα σου λέει, πάρε ερυθρομυκίνη των 100 mg σε κάψουλα κι εσύ θα παίρνεις την φθηνότερη και όχι αυτή από την οποία ο γιατρός πήρε το laptop. Εάν ο ΙΣΑ εκόπτετο πράγματι για τα ασφαλιστικά ταμεία δεν θα γέμιζε τα συρτάρια των ασθενών με μπουκαλάκια με φάρμακα για το στομάχι, μην τυχόν και πάθει κανείς μετεωρισμό από κάποιο ισχυρό αντιφλεγμονώδες. Θα του έλεγε απλά να μασήσει ένα αντιόξινο. Δεν θα έκανε την Ελλάδα πρωταθλητή στην κατανάλωση αντιβιοτικών και τον έλληνα ασφαλισμένο, ιδιοκτήτη μιας μικρής φαρμακαποθήκης. Γιατί οι υπεύθυνοι ιατροί κατάφεραν τα κομοδίνα των ελλήνων να έχουν περισσότερα φάρμακα από μερικά Αφρικανικά νοσοκομεία.-

Καληνύχτα.

Υ.Γ. Φυσικά και όλοι οι γιατροί δεν είναι ίδιοι ή τέτοιοι. Ούτε οι δημόσιοι υπάλληλοι, ούτε οι ταξτζήδες, ούτε οι δικηγόροι, ούτε καν οι πολιτικοί. Είπε κανείς το αντίθετο;

ΠΗΓΗ  http://pantelismitsiou.blogspot.com/2012/02/blog-post_20.html?spref=fb

ΤΟ …ΜΠΑΜ ΤΟΥ ΣΑΜΑΡΑ !…

Παραμύθιασε τους λαγιασμένους δεξιομούρηδες με κορώνες, φανφάρες και κορδώματα, περί των ικανοτήτων του, να τους οδηγήσει και πάλι στην εξουσία.

Τους φλόμωσε σε αντιμνημονιακούς κουτσαβακισμούς, οδηγώντας την ενυπάρχουσα στο DNA τους και, για κάμποσο χρονικό διάστημα, ευρισκόμενη σε ύπνωση, εθνικοφροσύνη τους, σ΄ ένα χαχόλικο come back. Και μετά, στο απόγειο των ονειρώξεών τους, τους άφησε σύξυλους, αποκαλύπτοντάς τους τον κρυφό, αλλά πραγματικό εαυτό του : τον Αντωνάκη της κωλοτούμπας και της σφαλιάρας !…

Τώρα, αφού με τις συναινέσεις του συνετέλεσε στο αποτελείωμα των εισοδημάτων και των δικαιωμάτων των εργαζόμενων, με το πραγματικό Μνημόνιο, το Νο 2, κάνοντας το ακριβώς αντίθετο απ΄ ό,τι έκανε το 2010, όταν διέγραψε όσους είπαν ΝΑΙ στο Μνημόνιο, έδιωξε μια ακόμα φουρνιά στελεχών και βουλευτών, επειδή είπαν …ΟΧΙ, στο Μνημόνιο !

Και πριν αλέκτωρ λαλήσει, έκανε την κίνηση …ματ : τους αντικατέστησε, παίρνοντας στη θέση τους τον Βορίδη και τον Μπουμπούκο ! Τα δυο μπουμπούκια της ακροδεξιάς, ειδικευμένων στα λοστάρια, τις βαριοπούλες, το …πολυτονικό και την πώληση σαχλαμάρικων βιβλίων !

Η σαμαρική Ν.Δ. μετά από σειρά διαρροών και διαγραφών, έκανε, επιτέλους, το μπαμ στις μεταγραφές, φέρνοντας στις τάξεις της, δυο μεγάλους παίκτες για τη δεξιά πλευρά, η οποία ενισχύεται κατά πολύ.
Τώρα, ποιους θα βρει, για να παίξουν στο …κέντρο, αυτό μόνο ο Αντωνάκης το ξέρει και το προσπαθεί, εναγωνίως μεν, αλλά, μάλλον, εις μάτην πια !…

Υ.Γ. Πάντως γερό δόντι στο Κόμμα του Λεπέν στη Γαλλία, απέκτησε !…

ΠΗΓΗ  http://logoplokies.blogspot.com/2012/02/blog-post_19.html

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΩΡΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΟΚ !…

Η άποψη του blog ήταν πως το ΠΑΣΟΚ δεν θάπρεπε να είχε συνεχίσει την ύπαρξή του και τη λειτουργία του, μετά το 2009. Το έχουμε σημειώσει και ως κριτική στην τακτική του Γ. Παπανδρέου, πως το Φθινόπωρο του 09, όταν ανακάλυψε την έκταση του προβλήματος, που είχε κληρονομήσει, θα ήταν καλύτερο να είχε διαλύσει το ΠΑΣΟΚ, να είχε δημιουργήσει ένα νέο κόμμα με άλλες ιεραρχήσεις – λόγω της κρίσης – και άλλο πρόγραμμα και να είχε προχωρήσει στη διενέργεια νέων εκλογών !

΄Ολ΄ αυτά δεν έγιναν, έγινε ό,τι έγινε κι έτσι ο μεν Παπανδρέου χρεώθηκε τα όποια «κακά» της προϊστορίας του ΠΑΣΟΚ, το δε κόμμα χρεώθηκε την «αιρετική», τωρινή, πολιτική του Γιώργου. (Δεν αναφερόμαστε στις πιστώσεις, που σαφώς υπάρχουν…).

Αυτά, όμως, έγιναν, πέρασαν και δεν αλλάζουν, ενώ δεν έχουν παρά μόνο ιστορική αξία, πια. ΄Ετσι όπως εξελίχθηκε η κατάσταση και με τις πρόωρες εκλογές επί θύραις, η συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ σ΄ αυτές δεν έχει κανένα νόημα.

Η πολιτική που εφάρμοσε ήταν μια πολιτική έκτακτης ανάγκης, μια πολιτική, εν πολλοίς διασωστική του ημιβυθισμένου σκάφους, μια πολιτική αναγκαστική και με το πιστόλι στον κρόταφο. Η αποτίμηση και η αξιολόγηση της κυβερνητικής πολιτικής της διετίας, δεν είναι δυνατόν, να γίνει τώρα, στο μέσον, αν όχι στην αρχή, του όλου εγχειρήματος και με τις όποιες εξελίξεις να εξακολουθούν σε πορεία κατιούσα και να μην έχουν, καν, σταθεροποιηθεί.

  

Ο λιπόθυμος, που θα συνέλθει από το χαστούκι που τούδωσες, αν πονάει στο μάγουλο, θα σου ορμήξει ενοχοποιώντας σε ! Πρόκειται για αντίδραση ενστικτώδη κι εκείνη τη στιγμή, φυσιολογική. Η συνειδητοποίηση έρχεται αργότερα και τότε έχουμε τη μεταμέλεια, τη συγγνώμη και την αποκατάσταση…

Τις ώρες τούτες, που ο λαός νοιώθει τους πόνους, όχι από το χαστούκι, αλλά από τη γροθιά των σκληρών μέτρων λιτότητας, αντιδρά ενστικτωδώς και φυσιολογικά, χωρίς να είναι σε θέση, ούτε να σκεφθεί ήρεμα, ούτε να συγκρίνει ή να συνυπολογίσει οποιαδήποτε αποτελέσματα. Στην κατάστασή του, ούτε, καν, σκέφτεται ή ενοχοποιεί, αυτούς που τον λιποθύμησαν, πριν ο Παπανδρέου αναλάβει να τον συνεφέρει, καθοδηγούμενος και ποδηγετούμενος από τους τροϊκανούς, με τη …γροθιά ! Ψάχνει αφορμή για να περιποιηθεί και να μαυρίσει αυτούς που τον γρονθοκόπησαν και οι πρόωρες εκλογές του τη δίνουν !…

ΠΗΓΗ  http://logoplokies.blogspot.com/2012/02/blog-post_9794.html

Θα σταθεί η Εκτελεστική Εξουσία στο ύψος των περιστάσεων αυτή τη φορά;

Παραθέτω τοποθέτηση που έγινε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ:

“Θ΄αρχίσω με μια φράση που αρέσει στον Βαγγέλη Βενιζέλο: Να ξανασυστηθούμε.
Ας ξανασυστηθούμε λοιπόν. Είμαστε οι βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου, ηΝομοθετική Εξουσία, που έκανε τη δουλειά της χωρίς να σταματήσει μπροστά στα δύσκολα. Και γιατί τα χαρακτηρίζουμε «δύσκολα» και μας χαρακτηρίζουμε «γενναίους»; Γιατί τα μέτρα που ήδη έχουμε ψηφίσει ήταν σίγουρα δυσβάσταχτα – και πολλά από αυτά άδικα (πχ οι οριζόντιες περικοπές ελλείψει χρόνου κλπ).
Ταυτίζουμε δηλαδή την αντοχή μας να προσυπογράφουμε τη σκληρότητα και την αδικία, με τη γενναιότητα!


Κάνουμε λοιπόν «γενναία» – κατ΄ευφημισμόν – το καθήκον μας, και μετά η σκυτάλη περνάει στην Εκτελεστική Εξουσία. Και τι γίνεται εκεί; Αποκλίσεις, καθυστερήσεις, Υπουργοί που δουλεύουν και συγκρούονται, και Υπουργοί που κωλυσιεργούν.
Δεν θεωρώ λοιπόν κομψό να σηκώνονται οι τόνοι και το δάχτυλο προς εμάς, για την ευθύνη και το καθήκον μας…


Μια δεύτερη παρατήρηση είναι σε σχέση με τη Δημοκρατική Διαδικασία. Ειλικρινά η κατάσταση προκαλεί τουλάχιστον θυμηδία. Σου είχα πει προχθές, Γραμματέα, Βασίλη Έξαρχε, ότι η συζήτηση στην Κοινοβουλευτική Ομάδα πρέπει να είναι «χειρουργική». Με αριθμούς και στοιχεία. Ότι δεν χωράνε οι δραματικοί τόνοι τέτοιες στιγμές. Τους έχουμε ακούσει πολλές φορές – γνωρίζουμε έτσι κι αλλιώς τη δραματικότητα της κατάστασης.
Σοβαρά τώρα, πού θα βασίσουμε την απόφασή μας; Σε ποια στοιχεία; Ποιες είναι οι προκείμενες λογικές σταθερές; Μάθαμε ποτέ τι απάντησαν οι εταίροι στον κ. Παπαδήμο, πχ, όταν τους είπε ότι κάποιο απ΄τα μέτρα δημιουργεί έλλειμμα ισόποσο του εσόδου που προβλέπει; Πώς θα αποφασίσουμε λοιπόν; Με συναισθηματικά αντανακλαστικά;


Ένα τρίτο ζήτημα είναι αυτό της κομματικής πειθαρχίας. Κάτι δεν έχω καταλάβει μάλλον. Η κομματική πειθαρχία αντιδιαστέλλεται με την ψήφιση κατά συνείδηση;… Ψηφίζω δηλαδή για το μέλλον της χώρας, φοβούμενη τη διαγραφή μου; Δεν πιστεύω ότι το εννοείτε, κάτι μου διαφεύγει…


Όπως και να χει, ίσως έχετε δίκιο κ. Πρόεδρε. Όποιος εξακολουθεί να έχει πρόβλημα συνείδησης, καλό είναι να σώζει την Ελλάδα φεύγοντας και παραδίνοντας την έδρα του.
Σέβομαι οποιονδήποτε τρόπο σκέψης, αλλά παρακαλώ, μη διανοηθεί κανείς να ταυτίσει οποιεσδήποτε ιδεολογικές ή ηθικές συγκρούσεις του με τη δική μου (ή οποιουδήποτε άλλου).


Προσωπικά, παίρνοντας όλες τις αποφάσεις που μου ζητήθηκαν και στηρίζοντας με όλες μου τις δυνάμεις την προσπάθεια διάσωσης της χώρας και διόρθωσης των λαθών των τελευταίων δεκαετιών, βλέπω ότι η προσπάθεια αυτή έχει ως αποτέλεσμα την επιδείνωση της κατάστασης. Δικαίως λοιπόν θεωρώ ότι δεν συμβάλλω στον στόχο.
Η ευθύνη απέναντι στους πολίτες και το καθήκον μού επιβάλλουν να παραιτηθώ από το βουλευτικό αξίωμα και να παραδώσω την Έδρα μου,
Ευχαριστώ“

Αυτή ήταν η τοποθέτηση της Πέμης Ζούνη στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του Πασοκ, όπου το Σάββατο ανακοίνωσε την παραίτησή της, μη μπορώντας προφανώς να ψηφίσει “Ναι”.

Παραθέτω την τοποθέτησή της για δυο λόγους. Κυρίως διότι νομίζω οτι το αδιέξοδο στο οποίο περιήλθε περιγράφει και το αδιέξοδο της ελληνικής κοινωνίας, το συλλογιστικό αδιέξοδο πολλών πολιτών. Δευτερευόντως διότι παρατηρώ οτι της γίνεται μία αρκετά άδικη κριτική με αφορμή την παραίτησή της, που είμαι πεπεισμένη οτι δεν πηγάζει από την αξιολόγηση του κοινοβουλευτικού της έργου, το οποίο ούτε κι εγώ είμαι σε θέση να αξιολογήσω και κυρίως δεν πηγάζει από την αξιολόγηση του λόγου παραιτήσεώς της. Αυτό που προσωπικά μπορώ να σχολιάσω και να αξιολογήσω, χωρίς να κάνω τον δικηγόρο κανενός, είναι η τοποθέτησή της και η κίνησή της να παραιτηθεί, την οποία βρίσκω απόλυτα δικαιολογημένη και έντιμη.

Νομίζω είναι σαφές αυτό που λέει και δεν θυμάμαι να έχω ακούσει παρόμοια αιτιολόγηση από κάποιον. Το “Ναι” όπως είπε και σε εκπομπή που εμφανίστηκε (Netweek) συνδέεται και με τη διαχείριση. Δεν ψηφίζεις και ξεμπερδεύεις, ψηφίζεις και οφείλεις να εφαρμόζεις αλλιώς τα χειρότερα έρχονται. Το πρόβλημα δεν ήταν όπως σωστά ανέφερε της Νομοθετικής Εξουσίας που ψήφιζε, αλλά της Εκτελεστικής που δεν εφήρμοζε. Κανείς δεν εγγυάται φυσικά τόσο στους βουλευτές που ψηφίζουν, όσο και στους πολίτες που υφίστανται τις περικοπές, οτι έστω και τώρα την ύστατη στιγμή, η εκτελεστική εξουσία θα εφαρμόσει όλα όσα θα έπρεπε να έχουν γίνει χρόνια πριν. Είναι λογικό όλοι να φοβόμαστε οτι για ακόμα μία φορά όσοι διαχειρίζονται την εξουσία υπάρχει ο κίνδυνος να μη σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Η Πέμη Ζούνη λοιπόν παραιτήθηκε μη μπορώντας να καταλήξει. Προσωπικά προτιμώ αυτή τη στάση από βεβιασμένα “Ναι” ή ξαφνικά “Αντιμνημονιακά όχι” που ξεγλιστρούν πιο εύκολα πλέον και φυσικά την προτιμώ από τη γελοία στάση άλλων που προτίμησαν να απέχουν. Γιατί δείχνει ειλικρίνεια και είμαι σίγουρη οτι σε αυτό το συλλογιστικό αδιέξοδο έφτασαν και άλλοι. Είναι σίγουρα πιο τίμιο και πιο ανθρώπινο να παραιτείσαι και να λες: δεν μπορώ να το κάνω, δεν μπορώ να το αντέξω, δεν μπορώ να το ρισκάρω, παρά να ψηφίζεις σε μία τόσο κρίσιμη φάση χωρίς να είσαι απόλυτα σίγουρος οτι κάνεις το σωστό.

Η κατάσταση είναι πλέον τραγική και εξόχως κυνική. Χωρίς κανένα αμπαλάζ μας λένε το εξής απλό “διαλέξτε, το κακό ή το χειρότερο”, δηλαδή μία καλή εξέλιξη την έχουμε αποκλείσει πλέον. Το εξωφρενικό είναι οτι δυο χρόνια τώρα που έχει ξεσπάσει η κρίση και περνάμε τη φάση ενδοσκόπησής μας σαν κοινωνία, μείναμε στις διαπιστώσεις. “Υπάρχει φοροδιαφυγή, αλλά είναι όλοι διεφθαρμένοι και δεν θα χτυπηθεί”, “Στις εφορίες ισχύει το 4-3-3″, “Το κράτος είναι μπουρδέλο δεν αλλάζει”, “υπάρχουν κλίκες επαγγελματιών που προστατεύονται”, “τα βγάζουν στην Ελβετία ή είναι σε offshore”, “αν υπήρχαν τεκμήρια θα βλέπαμε” και πολλές άλλες διαπιστώσεις, οι οποίες επιβεβαιώνονται όταν βλέπουμε τι επιλέγει τελικά να κάνει το πολιτικό σύστημα. Οριζόντιες περικοπές και να μην πάει σπίτι του ούτε ένα πελατάκι του δημοσίου. Αλλά και στον ιδιωτικό τομέα τον τόσο αδικημένο, πείτε μου οτι δεν έχετε δει και δεν έχετε ακούσει για κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, πείτε μου οτι δεν είστε σίγουροι πως αυτά τα χρόνια, δίνεται “προτεραιότητα διάσωσης” εν είδει ρουσφετιού σε επιχειρήσεις.

Πλέον το Κοινοβούλιο είναι ριζικά διαφορετικό μετά τις διαγραφές στελεχών από τα 3 κόμματα που στήριζαν την κυβέρνηση Παπαδήμου. Υγιής η διαφοροποίηση, άρρωστη και αντιδημοκρατική η διαγραφή για λόγους κομματικής πειθαρχίας. Πολλοί ελπίζουν οτι με την κατάρρευση των κομμάτων θα αρχίσει σιγά σιγά να δημιουργείται το νέο. Ο καθένας οραματίζεται αυτό το καινούριο πολύ διαφορετικό από τον διπλανό του.

Προσωπικά δεν μπορώ να καταλήξω ποιός είναι ο πολιτικός ή η συγκεκριμένη ιδεολογία που με εκφράζει πλέον. Υπάρχει μία εικόνα η οποία δημιουργήθηκε από τον χρήστη του twitter@TheGoodGeorge και απεικονίζει ακριβώς τον ορφανό χώρο που μεγάλο μέρος της κοινωνίας περιμένει να καλυφθεί από κάτι νέο.

Θεωρώ οτι η βάση μίας οποιασδήποτε πολιτικής πρότασης, ενός οποιουδήποτε φορέα σε όλο το φάσμα του πολιτικού συστήματος, θα πρέπει να είναι η δημιουργία ενός ισχυρού κοινωνικού κράτους. Σε συνθήκες κρίσης το πιστεύω οτι χρειάζεται πτώση ιδεολογικών τειχών και συνεργασία προκειμένου από τη μία να γίνουν μεταρρυθμίσεις έτσι όπως τις έχουν σχεδιάσει φιλελεύθεροι πολιτικοί και από την άλλη να δημιουργηθεί ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος που δεν θα επιτρέπει την εξαθλίωση και θα εξασφαλίσει οτι οι εικόνες που βλέπουμε σήμερα με συμπολίτες μας να πηγαίνουν σε συσσίτια, να χάνουν τα σπίτια τους, να τους κόβεται το ρεύμα, ήταν απλά μία κακή παρένθεση που όλοι θα ξεχάσουμε.

Είναι τεράστιο ρίσκο και δεν θα κουραστώ να το φωνάζω, να εγκαταλείπεται το κοινωνικό κράτος και να το υποκαθιστούν “δίκτυα αλληλεγγύης” μπορεί να είναι νίκη της αλληλεγγύης και του ανθρωπισμού, αλλά είναι η απόλυτη ήττα της Δημοκρατίας και εγκυμονεί κινδύνους. Το κράτος πρέπει να είναι εκεί και να φροντίζει να εξαφανίζει τις στρεβλώσεις που το ίδιο δημιουργεί.

PHGH   http://tsougdw.blogspot.com/2012/02/blog-post_14.html

Ο ΠΕΛΑΓΩΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ !…

Διαβάστε το κείμενο που ακολουθεί, αναδημοσιευμένο αυτούσιο και χωρίς διορθώσεις στα ορθογραφικά ή τα συντακτικά λάθη του. Γράφτηκε ως σχόλιο σε άρθρο της ιστοσελίδας Capital.gr και υπογράφεται από τονkostas of millwall.

Πέρα από την αυθεντικότητά του, είναι συγκλονιστικό, αποτυπώνοντας, αν μη τι άλλο, το ψυχισμό και το συναίσθημα του μέσου έλληνα, όπως διαμορφώθηκαν από τα γεγονότα και τις εξελίξεις, του τελευταίου χρονικού διαστήματος, (αλλά και την “πληροφόρηση” των ΜΜΕ…), καθώς και από τις προοπτικές οι οποίες παρουσιάζονται μπροστά του για το μέλλον.

Υπάρχουν πολλά ζητήματα, που σηκώνουν αντίλογο, πλην όμως δεν ενδείκνυται η παράθεσή του σ΄ αυτή την ανάρτηση, η οποία αφιερώνεται, εξ ολοκλήρου, στο συγκεκριμένο σχολιογράφο, συμπληρωμένη, βέβαια, με την κατάλληλη εικονογράφηση…

————-
Ομολογω πως βρισκομαι σε συγχηση. Δεν ξερω τι να υποστηριξω και εχω σηκωσει τα χερια ψηλα. Ο ψυχικος μου κοσμος όπως και του κάθε ελληνα κινειται σε ακραια επιπεδα. Θελω να βγω στον δρομο να ουρλιαξω, να πιασω από τον λαιμο τον κάθε πολιτικαντη που στερησε το μελλον των παιδιων μου, τον κάθε ξεφτιλα που μας εχει γελοιοποιησει στα περατα του κοσμου, τον κάθε Ακη απατεωνα που πινει στην υγεια των κοροιδων και δεν προκειται να τιμωρηθει ποτε του. Θελω να φωναξω ΟΧΙ, τι λετε ρε τρελοι ευρωπαιοι της αλλυλεγγηης των λαων, πώς να ζησεις με 400 ευρω μισθο, με 1.000.000 ανεργους, με χαρατσια, με κοψιμο της ανεργιας, με αφορολογητα των 5.000 ευρω και με κοστος ζωης μεγαλυτερου του δικου σας.

Ποια η προταση, να γινω η Κινα της ευρωπης για να μου ερθουν οι επενδυσεις ? Ποτε βαλατε το μαχαιρι στο κοκαλο για να αποδωθει δικαιοσυνη-αποδοση ευθυνων στα καθαρματα που κυβερνουσαν τοσα χρονια,ποτε βαλατε το πιστολι στον κροταφο για να περασουν τα <αναπτυξιακα> σας σχεδια και οι μεταρυθμισεις ?

Μπαλακι του πινγκ πονγκ ο ελληνας , βαλε φορους η κυβερνηση-κοψε μισθους η τροικα, κονιορτοποιημενος στην αρενα μεζες για τα λιονταρια <Χαιρε Καισαρ οι μελλοθανατοι σε χαιρετουν>

Ολοι ξερουν ότι τα εσοδα θα καταρευσουν,οσο ζητανε τοσο θα καταρεουν, μην πληρωνετε άλλο μηπως ξεστραβωθουν, ενώ οσοι δουν απολυσεις και μεταρυθμισεις εν μεσω της εκρηξης –συμαχιας βολεμενων-απελπισμενων μαλλον θα εχουν κανει χρηση περι της διαταξης αποποινικοποιημενων φυτων. Μεσα από την ψυχη μου <Αντε στον διαολο ολοι σας>

Από την άλλη….

Ποια η εναλαχτικη προταση ? Να ξεσηκωθουμε για να ερθει ποιος ? Να μας οδηγησει που ? Ολο το χρεος να μας χαρισουν ζουμε ? Να παμε στην δραχμη λενε καποιοι. Ποσος καιρος θα χρειαστει και μεχρι τοτε τι θα γινει ? (Μαυρη αγορα υποθετω με ευρω) Τα 800 ευρω που τωρα γινονται 600 μετα ποσα θα γινουν ? Οι οικονομιες μιας ζωης στην τραπεζα τι θα απογινουν ? Τα παιδια που σπουδαζουν εξω τι θα τους στελνουμε ? Η βενζινα ποσο θα φτασει και τι θα βοηθησει αυτό την δικη μας παραγωγη ? Οι 800.000 ανθρωποι των εισαγωγικων επιχειρησεων τι θα απογινουν ?

Ερωτηματα το ένα πισω από το άλλο χωρις σαφης απαντησεις παρα μονο φανφαρες τυπου ΚΚΕ <Αντισταση, αντεπιθεση, μπλα μπλα μπλα>
Οι αλλοι λενε σταση πληρωμων. Ωραια, ζησε με αυτά που εχεις . Με 20 δις ελειμα που πρεπει να εξαφανισεις σε μια νυχτα και με 45 δις εσοδα , παρε 400 ευρω για να ζησεις και βλεπουμε. Βεβαια την δευτερη χρονια με τετοιους μισθους και συνταξεις τα εσοδα θα εχουν καταρευσει στα 20 δις, οποτε παρε 200 και βλεπουμε. Αν βαλεις και τις κλειστες στροφιγκες της ΕΚΤ δηλαδη με απλα λογια ότι τα λεφτα σου στην τραπεζα δεν υπαρχουν , ε τοτε μεσα από την ψυχη μου <αντε στον διαολο και εσεις>

Όπως βλεπετε ειμαστε στην κολαση. Μονες φωνες παρηγοριας όπως το SPIEGEL <Η φαρσοκομωδια της ελλαδας πρεπει να τελειωσει. Διαγραφη του χρεους και ένα σχεδιο Μαρσαλ χρειαζεται >
Φωνες που ελπιζουμε να πυκνωσουν, μονο που πρεπει να το δουν αυτοι δεν ωφελει να το ζητησουμε εμεις. Βλεπετε εχουμε χασει κάθε ιχνος αξιοπιστιας αφου ποτε δεν καναμε οσα μας ζητησαν ώστε σημερα να μπορουμε να τους το τριψουμε στα μουτρα <κυριοι αποτυχατε&gt ;

kostas of millwall

ΠΗΓΗ  http://logoplokies.blogspot.com/2012/02/blog-post_11.html

Εθνική προδοσία

 του Νίκου Xρυσολωρά

«Προπαγάνδα», σύμφωνα με τα λεξικά, είναι η επιλεκτική μετάδοση πληροφοριών –ενίοτε εσφαλμένων– στο πλαίσιο οργανωμένης επιχείρησης χειραγώγησης της κοινής γνώμης προς ίδιον όφελος. Η προπαγάνδα δεν είναι σπάνιο φαινόμενο στην πολιτική, στη δημοσιογραφία, στον δημόσιο διάλογο. Αυτό που είναι πρωτοφανές είναι το περιεχόμενο, η στόχευση και η ένταση της προπαγανδιστικής επιχείρησης που βρίσκεται σε εξέλιξη τους τελευταίους μήνες στη χώρα μας.

Οι πρωτεργάτες και ενορχηστρωτές της εν λόγω επιχείρησης γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο μοναδικός λόγος χάρη στον οποίο μπορούμε ακόμη να βγάζουμε χρήματα από τα ΑΤΜ και τους –έστω συρρικνωμένους– τραπεζικούς λογαριασμούς μας είναι η στήριξη που παρέχει στις τράπεζές μας το Ευρωσύστημα.

Ξέρουν επίσης ότι η άτακτη χρεοκοπία ισοδυναμεί με εκπαραθύρωση από το ευρώ και –στη συνέχεια– έξοδο από την Ε.Ε. Επομένως συνειδητοποιούν τις διπλωματικές, πολιτικές και αμυντικές συνέπειες μιας τέτοιας επιλογής. Καταλαβαίνουν ότι η μετάβαση σε ένα νέο νόμισμα χωρίς καμία ανταλλακτική αξία θα δημιουργήσει ανυπέρβλητες δυσκολίες στις εισαγωγές τροφίμων, φαρμάκων, πετρελαίου και φυσικού αερίου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κοινωνική ειρήνη και τη δημοκρατία. Ξέρουν ότι η Ελλάδα έχει ακόμη πρωτογενές έλλειμμα, άρα ακόμη και αν δεν πλήρωνε ούτε ευρώ σε τόκους από αύριο, πάλι «μέσα» θα έμπαινε. Γνωρίζουν ακόμη πως το ελληνικό κράτος συνεχίζει να λειτουργεί, να έχει καύσιμα για τα μαχητικά και τα πυροσβεστικά του, ρεύμα για τα σχολεία του και γάζες για τους ασθενείς του, χάρη στους Ευρωπαίους φορολογούμενους. Τους Ευρωπαίους φορολογούμενους –οικοδόμους, δασκάλους, αγρότες, ή υπαλλήλους– τους οποίους προτείνουν χωρίς αιδώ να φεσώσουμε, βάζοντάς τους στην ίδια μοίρα με τους κερδοσκόπους και τους ιδιώτες πιστωτές μας. Τέλος, γνωρίζουν ότι, όπως σε κάθε ναυάγιο, έτσι και στη χρεοκοπία, αυτοί που επιβιώνουν είναι οι επιβάτες της πρώτης θέσης.

Τα ξέρουν όλα αυτά, λοιπόν. Δεν μπορεί να μην τα ξέρουν. Είναι άνθρωποι με μεταπτυχιακά και διδακτορικά ή άνθρωποι που τέλος πάντων γνωρίζουν απλή αριθμητική. Κι όμως, τα αποκρύπτουν με τον πλέον δόλιο τρόπο. Στην καλύτερη περίπτωση ψιθυρίζουν κάτι αοριστολογίες του τύπου «ε, δεν λέμε και ότι θα ήταν εύκολη επιλογή η χρεοκοπία», χωρίς όμως να υπεισέρχονται στις εφιαλτικές λεπτομέρειες. Και το κάνουν φυσικά σκόπιμα. Οπως σκόπιμα δυναμιτίζουν το κλίμα, αναφέρονται σε φανταστικές συνωμοσίες, υποδύονται τα παλικάρια της φακής απέναντι στους εταίρους μας, παραπλανούν και υπόσχονται ανύπαρκτους παραδείσους, με Χιλιαστικές ανοησίες για ξανθά ή μελαψά γένη που θα μας σώσουν.

Το δηλητήριό τους έχει ποτίσει την κοινωνία μας. Το ακούς να ρέει στο ταξί, στο λεωφορείο, στις συζητήσεις του καφενείου, στα κανάλια, στα ραδιόφωνα, στις εφημερίδες, στη Βουλή: οι ίδιοι που υπόσχονταν παλιότερα ότι μπορούμε να δανειζόμαστε εσαεί χωρίς να πληρώσουμε ποτέ, τώρα υπόσχονται ότι όλα θα λυθούν με ένα άλμα στο κενό. Οι ευκολόπιστοι τσιμπάνε μαζικά, αλλά «έσται η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης»…

Ποιος είναι, όμως, ο στόχος των προπαγανδιστών; Ορισμένοι εξ αυτών θέλουν να επωμιστούν άλλοι το βάρος της προσαρμογής και εκείνοι να αποκομίσουν οφέλη, έχοντας διαχωρίσει τη θέση τους. Αλλοι να πάνε στον πόλεμο δηλαδή και άλλοι να μαζέψουν τα παράσημα.

Μερικοί καίγονται να διατηρήσουν τα προνόμια των πελατειακών τους δικτύων, έστω και με δραχμές. Διότι σε ένα περιβάλλον δημοσιονομικής πειθαρχίας, θα τους είναι δύσκολο να διορίζουν τους ψηφοφόρους τους και να βολεύουν «τα δικά τους παιδιά». Κανείς τότε δεν θα τους δίνει σημασία, μόνοι θα πίνουν τον εσπρέσο στην πλατεία, σπάνια θα χτυπάει το τηλέφωνο για παρακαλετά. Σε μία πραγματικά Ευρωπαϊκή Ελλάδα, τέτοιοι καταχραστές δεν θα έχουν άλλη θέση εκτός από το περιθώριο. Προκειμένου λοιπόν να μη βγάλουν το δάχτυλο από το μέλι της εξουσίας, υποκρίνονται ότι «προσπάθησαν αλλά δεν γίνεται τίποτα», ενώ η αλήθεια είναι ότι παραμένουμε μέχρι σήμερα στην Ευρωζώνη όχι χάρη σε αυτούς, αλλά παρά τις προσπάθειές τους.

Τέλος, οι πλέον αχρείοι πρακτορεύονται τα συμφέροντα των αφεντικών τους που έχουν βγάλει περιουσίες στο εξωτερικό και θέλουν να αγοράσουν στη συνέχεια την Ελλάδα με ψίχουλα. Για να επιτύχουν τον απαίσιο στόχο τους, δεν διστάζουν να βάλουν το κεφάλι όλων των υπολοίπων στη λαιμητόμο. Παρουσιάζουν την ύφεση ως την απόλυτη καταστροφή και μας βομβαρδίζουν με περισπούδαστες αναλύσεις, την ώρα που με τις θέσεις τους μας σπρώχνουν στον εμφύλιο πόλεμο και την εξαθλίωση.

Με τι άλλο ισοδυναμούν τα παραπάνω, εκτός από εθνική προδοσία;

Η φοβερή αυτή κατηγορία, η πιο βαριά κουβέντα που μπορεί να εκστομίσει κανείς, δεν αφορά φυσικά τα θύματα της πλάνης και της προπαγάνδας ή τους ολιγόνοες που δεν καταλαβαίνουν. Δεν αφορά καν τις συντεχνίες που προσπαθούν να περισώσουν ό,τι μπορούν από τον μπαξέ τους και δεν παίρνουν χαμπάρι ότι καίγεται το σπίτι τους. Αφορά εκείνους μόνον οι οποίοι γνωρίζουν ότι κινδυνεύουμε με καταστροφή και επενδύουν σε αυτήν εν γνώσει τους. Και τολμούν να μιλούν για πατρίδα, την ώρα που παίζουν την Ελλάδα στα ζάρια.

Πηγή: Καθημερινή

Η ΔΕΞΙΑ ΣΤΟ ΔΟΚΑΝΟ !…

Η παραδοσιακή πανουργία της Δεξιάς έχει βρει την ιδανική έκφρασή της στους διάφορους χαχόλους του σαμαρικού συναπαντήματος, που παρέλαβαν τη Ν.Δ. από τον ολετήρα Καραμανλή.

Πέρα του ό,τι νομίζουν, πως είναι αυθεντίες, το παίζουν και ανύποπτοι για τα όσα αμαρτήματα της παράταξής τους, ενώ, καβαλώντας το καλάμι της εξουσίας, ξεγελούν την ξενηστικομάρα τους με φρούδες ελπίδες και μοστράρονται “παρθένες”, εισαγγελείς και κατήγοροι !

Μαζί με τους ξεμείναντες και ξεροσταλιάζοντες, χρόνιους λιμοκοντόρους της κυβερνητικής εξουσίας, ΜΜΕδες, βγαίνουν και μιλάνε για επερχόμενη χρεοκοπία και για απόλυτη φτώχεια, στην περίπτωση που δεν υπάρξει συμφωνία με την τρόϊκα για τα νέα μέτρα. Το δίλημμα το βάζουν, επιτακτικά και δραματικά, για να τόχουν, μετά την υπογραφή τους, ως άλλοθι της νέας, θεαματικότερης και καθοριστικότερης, κωλοτούμπας τους.

Τώρα το είδατε το δίλημμα, ρε αχρείοι ; Δυο χρόνια τώρα, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ο Πρωθυπουργός και η κοινοβουλευτική ομάδα του, τι αντιμετώπιζε ; Αγκαλιές και φιλιά ; Δεν αντιμετώπιζε πιέσεις, απειλές και εκβιασμούς ; Κι εσείς δεν είσαστε, που τότε, όχι μόνο σφυρίζατε αδιάφοροι, αλλά τους καταγγέλλατε και ως προδότες ;

Ας όψεται ο Γ. Παπανδρέου, που δεν επέτρεψε να τεθεί αυτό το δίλημμα, από την πρώτη στιγμή, από το φθινόπωρο του 2009. Και να τον ευχαριστούν, όλοι αυτοί οι απατεώνες της πολιτικής και της οικονομικής ζωής, που πήρε πάνω του και μόνο στους ώμους του, το μεγάλο πρόβλημα της χώρας κι έδωσε σ΄ όλους αυτούς, τους κύριους ενόχους γα τη χρεοκοπία της Ελλάδας, το δικαίωμα και τη δυνατότητα, να το παίζουν τιμητές !

Τώρα, όμως, ήρθε η ώρα τους, χάρη στις επιλογές και τις ενέργειες του Παπανδρέου, να νοιώσει κι ο δικός τους πολιτικός κώλος, το “αγγούρι” της διαπραγμάτευσης, της πίεσης, των απειλών και των εκβιασμών. ΄Ηρθε η ώρα, όχι μόνο να καταπιούν τα σάλια τους, αλλά να γλύψουν κι εκεί που έφτυναν, δυο χρόνια τώρα.

Πιασμένοι σ΄ ένα ιδιότυπο δόκανο, είναι υποχρεωμένοι με τις δικαιολογίες τους, για τις κωλοτούμπες τους, να δικαιώνουν τη μέχρι τώρα στάση και πολιτική του Γ. Παπανδρέου. Ταυτόχρονα, είναι καταδικασμένοι να μπαίνουν σε σύγκριση και να βγαίνουν κοντοί και ξεβράκωτοι : το ΠΑΣΟΚ, πήρε σκληρά, σκληρότατα μέτρα, αλλά οδήγησε τις εξελίξεις στην αναδιάρθρωση του χρέους και στη δημιουργία των προϋποθέσεων η Ελλάδα ν΄ αποφύγει τη χρεοκοπία και να γυρίσει μια νέα “καθαρή” σελίδα, στην ιστορία της. Αυτοί, οι …καλύτεροι, οι …σκληροί, οι …μάγκες, πότε θα κάνουν την περιβόητη “επαναδιαπραγμάτευση” ;

Αν την πραγματοποιούν τώρα, τι είδους επαναδιαπραγμάτευση είναι αυτή, που φέρνει και περιέχει, μέτρα και πολιτικές σκληρότερες από τις προηγούμενες ; Αυτό επιδίωκαν και γι αυτά μας ζάλιζαν, δυο χρόνια τώρα ;

Ή θα κάνουν την “επαναδιαπραγμάτευσή” τους μετά, όταν γίνουν …κυβέρνηση ; Μα ακόμα κι αν γίνουν κυβέρνηση, τι θα διαπραγματευθούν, αφού με την τωρινή υπογραφή τους, θα τάχουν δεχθεί όλα, προκαταβολικά και για τα επόμενα χρόνια !

Το ΠΑΣΟΚ και ο Γ. Παπανδρέου, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να βγάλουν την Ελλάδα από το γκρεμό, που την είχε ρίξει η νεοδεξιά του Καραμανλή, του Σαμαρά και των άλλων γαλάζιων κομπογιαννιτών της πολιτικής. Η ιστορία θα τους κρίνει για τις πράξεις και τις παραλείψεις τους, για το αν προσπάθησαν σωστά ή λαθεμένα. θα τους κρίνει, όμως, για πολιτικές πράξεις και επιλογές.

Τη Ν.Δ. και τον Α. Σαμαρά, η ιστορία θα τους κρίνει για τις πολιτικές τους κωλοτούμπες και για την πετυχημένη αναβίωση, στη δεκαετία του 2012, του κουτσαβακισμού !…

ΠΗΓΗ  http://logoplokies.blogspot.com/2012/02/blog-post_03.html

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΧΡΕΟΣ……

Ο απατηλός δρόμος προς τον πλούτο

Φανταστείτε το παγκόσμιο χρέος ως ένα τεράστιο παγόβουνο. Το χρέος της Ελλάδας δεν αποτελεί την κορυφή παρά μια ασήμαντη κουκίδα. Τα χρέη της Ιταλίας και της Βρετανίας αποτελούν κάτι τις μεγαλύτερο, ενώ ακόμα και αυτά των ΗΠΑ, οι οποίες αναγκάζονται φέτος να ανεβάσουν σε δυσθεώρητα ύψη την οροφή του δημοσίου χρέους τους για να αποφύγουν τη στάση πληρωμών, δεν αποτελούν παρά ένα μικρό του κομμάτι.

Στο μεγαλύτερο μέρος του, το παγόβουνο αυτό του χρέους αντανακλά την παγκόσμια αγορά παραγώγων, δηλαδή επενδυτικών στοιχημάτων πάνω σε μετοχές, ομόλογα, εμπορεύματα, νομίσματα και πάσης φύσεως αξίες. Η ονομαστική αξία της παγκόσμιας αγοράς παραγώγων εκτιμάται από την Τράπεζα των Διεθνών Διακανονισμών περίπου μισό… τετρακισεκατομμύριο ευρώ! (τωρα το εχει ξεπερασει προ πολλου)
Το νούμερο είναι στην κυριολεξία «αστρονομικό»: αν επιχειρήσει κανείς να το «σπάσει» σε κέρματα του ενός ευρώ θα φτιάξει ένα «μονοπάτι» που θα ξεκινά από τον Ήλιο θα προσπεράσει τη Γη, τον Άρη, το Δία, τον Κρόνο, κι όταν φτάσει στον… Πλούτωνα μόλις θα έχει ξεδιπλωθεί κατά τα 2/3 πριν καταλήξει στα απώτατα όρια του ηλιακού συστήματος!Η τεράστια αυτή «φούσκα» εικονικού πλούτου αντιστοιχεί ανω του 1.000% του παγκοσμίου ΑΕΠ.

Με άλλα λόγια, για να πληρωθεί αυτό το ποσό απαιτείται η δουλειά όλων των ανθρώπων του πλανήτη για τα επόμενα δέκα χρόνια.Πόσο ρεαλιστικό όμως είναι αυτό; Η ελληνική εμπειρία είναι διδακτική. Όταν είναι πρόβλημα το χρέος να φτάνει το 150% του ΑΕΠ, το 1.000% συνιστά εφιάλτη. Υπερβολές; Σκεφτείτε το εξής: Στα χρηματιστήρια, τις «φούσκες» διαδέχεται πάντα μια «διόρθωση». Ως τέτοια νοείται μια συρρίκνωση των αξιών κατά τουλάχιστον 10%. Μια «ήπια» διόρθωση στην παγκόσμια αγορά παραγώγων θα διέγραφε αξίες 50 τρισ. ευρώ, όσο δηλαδή το παγκόσμιο ΑΕΠ! Ποιος θα κατέγραφε αυτές τις ζημιές; Ανάλογο ερώτημα τέθηκε και το 2008, μετά το ξέσπασμα της μεγάλης πιστωτικής κρίσης.

Η λύση που επιστρατεύτηκε τότε ήταν να εκτυπωθεί νέο χρήμα και να επωμιστούν τις ζημιές οι φορολογούμενοι, μια στρατηγική με διαχρονική επιτυχία που όμως πλέον έχει ακυρωθεί. Το «πρόβλημα» σήμερα, είναι ότι η επαπειλούμενη ζημιά είναι τόσο μεγάλη που τα χρήματα των φορολογούμενων απλά δεν αρκούν για να την καλύψουν. Αυτή είναι μια πραγματικότητα, έναντι τις οποίας οι σύγχρονες οικονομικές ελίτ προσπαθούν με κάθε τρόπο να κερδίσουν χρόνο, όπως φάνηκε από τον τρόπο που διαχειρίστηκαν την κρίση χρέους της Ελλάδας τους τελευταίους 24 μήνες.

Αργά ή γρήγορα, όμως, και μπροστά στο αδιέξοδο των μέχρι σήμερα επιχειρούμενων πολιτικών θα αναγκαστούν να κάνουν το προφανές: να προχωρήσουν σε μια παγκόσμια συμφωνία διαγραφής του χρέους, ώστε με μηδενισμένο πια το… κοντέρ, η παγκόσμια οικονομία να αναγεννηθεί από τις στάχτες ενός χρεοκοπημένου συστήματος.

Αργα η γρηγορα λοιπον, η παγκοσμια χρεοκοπια θα ειναι αναποφευκτη.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ !…

 

 

Σ΄ αυτή την ωμά εκβιαστική και τρομοκρατική συμπεριφορά της τρόϊκας, η χώρα κι ο λαός της είναι ανυπεράσπιστοι, καθώς το πολιτικό προσωπικό – οι εκπρόσωποι – από δω το πάνε, από κει το φέρνουν, όλο στη διαπίστωση, πως “είμαστε σε δεινή διαπραγματευτική θέση…”καταλήγουν κι όλο πιο κάτω κατεβάζουν τα βρακιά τους, μπροστά στους χοντρομαλάκες και τα κωλόπαιδα με τα κουστούμια και τα ταγέρ.

Ο μόνος παράγοντας, που θα μπορούσε να μπει στη μέση, ν΄ ανακόψει το ρεσιτάλ αναίδειας και την αποικιοκρατική συμπεριφορά των υπαλληλίσκων των τοκογλύφων δανειστών μας, είναι ο λαός, αυτός, όμως, έχει παροπλισθεί, έχει απηυδήσει κι έχει μπει στην άκρη. Μεγάλα τμήματά του έχουν εμποτιστεί με μένος και εκτονώνονται – παρορμητικά, αλλά και αποπροσανατολισμένα – κατά του Παπανδρέου, κατά τρόπο απόλυτο και μονοσήμαντο, προσωποποιώντας τις αιτίες και τις ευθύνες, σ΄ αυτόν που τόλμησε να σηκώσει το …χαλί !

Σ΄ αυτή την τραγική και θλιβερή κατάσταση, πως να μην τεθεί η επισήμανση για τη λαθεμένη αντιμετώπιση της πρότασης του ΓΑΠ, γα το Δημοψήφισμα ; Πως να μην εμφανιστεί, σ΄ όλη της την έκταση η αναγκαιότητα αυτής της διαδικασίας, που στόχευε να ξαναβάλει το λαό στο “παιχνίδι” και να τον κάνει, όχι απλά συμμέτοχο, αλλά κυρίαρχο των εξελίξεων ;

 

Και πως να μην υποστηριχθεί, τώρα πιο βάσιμα, ότι ο ρόλος όλων αυτών που σιγοντάρισαν, με τις ηλίθιες εκτιμήσεις τους και τους ανερμάτιστους αφορισμούς, τους ξοφλημένους δεξιόστροφους ηγετίσκους της Ευρωζώνης, ήταν, πέρα για πέρα, υπονομευτικός, των συμφερόντων του ελληνικού λαού, αποτρέποντας την καθοριστική παρέμβασή του στα κρισιμότερα γεγονότα, που διαδραματίζονται στη χώρα, την μεταπολεμική περίοδο ;

Επειδή ποτέ δεν είναι αργά και η ώρα του λαού είναι παντοτινή, ας επιλεγεί, τώρα, αυτή η κορυφαία δημοκρατική έκφρασή του κι ας τεθούν οι ξεσαλωμένοι τροϊκανοί, αντιμέτωποι με τον άμεσα ενδιαφερόμενο και τον πραγματικό αποδέκτη της προκλητικότητάς τους και υποφέροντα από τις μαλακίες τους !…

 

ΠΗΓΗ   http://logoplokies.blogspot.com/2012/01/blog-post_28.html

Η δημοσιογραφία της δραχμής

του Σταύρου Τσακυράκη*

Τα ευχάριστα νέα είναι ότι ο κ. Γιάννης Πρετεντέρης δηλώνει ότι είναι με τους καλούς. Τα δυσάρεστα είναι ότι ανακάλυψε πως ο πρωθυπουργός της χώρας κ. Λουκάς Παπαδήμος είναι με τους άλλους, με τους κακούς.

Ποιοι είναι οι καλοί; Μα φυσικά αυτοί που δεν θέλουν να περικοπούν κι άλλο οι μισθοί και οι συντάξεις, που είναι αντίθετοι στα φορολογικά μέτρα, που θέλουν ανάπτυξη.

Οι κακοί είναι όσοι ξυπνούν και κοιμούνται πασχίζοντας να βρουν τρόπους για να συρρικνώσουν το εισόδημα των Ελλήνων.

Ποιοι είναι αυτοί; Οι Ευρωπαίοι, οι δανειστές μας (αυτοί οι τοκογλύφοι που δέχτηκαν το κούρεμα του χρέους μας), κάνας δυο υπουργοί του ΠΑΣΟΚ, μερικοί πολιτικοί, διάφοροι διανοούμενοι και οικονομολόγοι.

Με δεδομένο ότι στους καλούς περιλαμβάνεται όλο σχεδόν το φάσμα του πολιτικού προσωπικού, από τον Σαμαρά μέχρι τον Τσίπρα, συμπεριλαμβανομένου και του βαθέος ΠΑΣΟΚ, κανονικά δεν θα έπρεπε να ανησυχεί κανείς. Αν, όμως, ο πρωθυπουργός της χώρας είναι με τους κακούς, τότε υπάρχει πρόβλημα.

Πώς κατάλαβε ο έγκριτος κ. Πρετεντέρης ότι ο Παπαδήμος συγκαταλέγεται στους κακούς; Από αυτά που είπε για την ανταγωνιστικότητα. Κατά τον Πρετεντέρη, ο πρωθυπουργός είπε ότι η Ελλάδα

“έχει µείζον πρόβληµα ανταγωνιστικότητας. Ότι η έλλειψη ανταγωνιστικότητας οφείλεται στο μισθολογικό κόστος. Άρα, οι μισθοί “φούσκωσαν και πρέπει να ξεφουσκώσουν”. Για όλα τα άλλα εµπόδια στην ανταγωνιστικότητα της χώρας ο πρωθυπουργός δεν είπε λέξη. ∆εν προσφέρθηκε να µειώσει τη φορολογία των επιχειρήσεων ούτε να βελτιώσει το επιχειρηµατικό περιβάλλον µε τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Άρα, µπορώ να υποθέσω ότι η συνεισφορά του στον εθνικό διάλογο αφορά κυρίως την περικοπή των µισθών. ∆εν ξέρω τι διαφορετικό υποστηρίζει ο πρόεδρος του ΣΕΒ…”

Φυσικά ο κ. Παπαδήμος δεν είπε ποτέ ότι οι μισθοί «φούσκωσαν και πρέπει να ξεφουσκώσουν». Τα εισαγωγικά μάλλον υποδηλώνουν αυτό που κατάλαβε ο δημοσιογράφος και το απέδωσε στην δική του γλώσσα. Ασήμαντη ανακρίβεια, θα πείτε, μολονότι τα εισαγωγικά σημαίνουν κατά λέξη απόδοση. Αλλά υπάρχει και ανακρίβεια ουσίας. Ο Παπαδήμος μπορεί να μη γνωρίζει τα οικονομικά τόσο καλά όσο ο Πρετεντέρης, αλλά ότι υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν την ανταγωνιστικότητα το είχε ακούσει. Η σχετική δήλωσή του είναι η εξής:

“Η ανταγωνιστικότητα εξαρτάται, μεταξύ άλλων, από το μη μισθολογικό κόστος παραγωγής, όπως προσδιορίζεται από τις ασφαλιστικές εισφορές, το Φ.Π.Α. και άλλους φόρους, τα τιμολόγια δημόσιων υπηρεσιών. Εξαρτάται από τα εμπόδια που η γραφειοκρατία βάζει στην επιχειρηματικότητα, που πολλές φορές μάλιστα συνδυάζονται με διαφθορά. Εξαρτάται και από την ποιότητα των προϊόντων που παράγονται και των υπηρεσιών που προσφέρονται. Η κυβέρνηση προωθεί σειρά διαρθρωτικών αλλαγών, προκειμένου να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα, αντιμετωπίζοντας τους άλλους παράγοντες που την περιορίζουν.”

Ο Παπαδήμος, λοιπόν, «για τα άλλα εμπόδια στην ανταγωνιστικότητα της χώρας» μίλησε, και είναι ανακριβές ό,τι του προσάπτει ο κ. Πρετεντέρης, με την προσθήκη μάλιστα ότι τα ίδια υποστηρίζει και ο πρόεδρος του ΣΕΒ. Η ειρωνεία είναι ότι ο ΣΕΒ μάλλον με τον Πρετεντέρη είναι και δεν υποστηρίζει τη μείωση των μισθών – αλλά το κύριο είναι να δοθεί ο χαρακτηρισμός, και όχι αν αυτός έχει βάση ή όχι.

Με τον ΣΕΒ, λοιπόν, ο Παπαδήμος, και με την εργατιά ο Πρετεντέρης.
Εκτός από τον ΣΕΒ, υπάρχει κι άλλος χαρακτηρισμός από τον έγκριτο δημοσιγράφο. Σε άλλο σημείο του άρθρου του, γράφει ότι όσα υποστηρίζει ο πρωθυπουργός είναι περίπου αυτά που «θα υποστήριζε και ο κάθε απεσταλμένος του ΔΝΤ» – του παλαιού, διευκρινίζει, διότι το καινούργιο έχει «προσλάβει και υπαλλήλους που σκέφτονται λιγότερο μονόπλευρα». Όχι, ο κ. Πρετεντέρης δεν έγραψε ότι ο κ. Παπαδήμος είναι «εκπρόσωπος της Goldman Sachs». Σε αυτό τον πρόλαβαν άλλοι άλλοι διακεκριμένοι συνάδελφοί του.
Αλλά η λεπτότητα των σχολίων του έχει συνέχεια. Αφού αποδίδει στον κ. Παπαδήμο την αντίληψη ότι «φούσκωσαν» οι πραγματικοί μισθοί την τελευταία 15ετία και άρα πρέπει να ξεφουσκώσουν, θεωρεί την αντίληψη αυτή εξωφρενική. Γράφει:

“Αν ο Πρωθυπουργός της χώρας θεωρεί ότι µια αύξηση πραγµατικών µισθών 34% µέσα σε µια 15ετία αποτελεί «φούσκωµα» που πρέπει να «ξεφουσκώσει», αυτό είναι µάλλον πρόβληµα του ίδιου παρά της χώρας που τον έχει Πρωθυπουργό. Με άλλα λόγια η αύξηση μισθών εξαρτάται από τον χρόνο, όχι από τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας και φυσικά μια αύξηση 34% σε μια 15ετία είναι προδήλως ελάχιστη. Επιπλέον, ο οικονομολόγος κ. Παπαδήμος δεν καταλαβαίνει ότι οποιαδήποτε μείωση εισοδημάτων είναι οικονομικά καταστροφική. Αν δεν το καταλαβαίνει ο Πρωθυπουργός της χώρας, τότε είναι σίγουρα πρόβλημα του Πρωθυπουργού και όχι της χώρας που τον έχει Πρωθυπουργό.”

Ο αφελής, νόμιζα μέχρι τώρα ότι και φαγούρα να ’χει ο Πρωθυπουργός όλη η χώρα έχει πρόβλημα, αλλά να που δεν είναι έτσι. Η χώρα δεν έχει πρόβλημα. Ο Παπαδήμος έχει. Αν αυτός φύγει από τη μέση, τότε και οι μισθοί θα «φουσκώσουν» και οι φόροι θα μειωθούν. Όλα τα ζητήματα είναι θέμα βούλησης. Αν το Σουδάν έχει 100 δολάρια κατά κεφαλήν εισόδημα, μη νομίσετε ότι η χώρα έχει κάποιο πρόβλημα. Ψάξτε τον Σουδανό Παπαδήμο που θέλει τους μισθούς χαμηλούς και τον κόσμο εξαθλιωμένο.
Ας σοβαρευτούμε.

Το πρόβλημα δεν είναι ένα κίτρινο άρθρο που πρώτα υποστηρίζει ανακρίβειες και πάνω σε αυτές στηρίζει απαράδεκτους χαρακτηρισμούς. Αμέτρητα είναι τέτοιου είδους άρθρα που δημοσιεύονται.

Το πρόβλημα είναι ότι το υπογράφει ένας υποτίθεται έγκυρος και ασφαλώς μορφωμένος δημοσιογράφος. Το ερώτημα είναι γιατί ο κ. Γ. Πρετεντέρης καταφεύγει σε αυτού του είδους τη δημοσιογραφία, γιατί έχει προτεραιότητά του την υπονόμευση με κάθε μέσο του πρωθυπουργού κ. Λ. Παπαδήμου;

Το καλύτερο, βέβαια, θα ήταν να μας το πει ο ίδιος καθαρά και ξάστερα και όχι να μας αφήνει να το υποθέτουμε.

Αγανακτούμε, και δικαιολογημένα, με τους πολιτικούς που, αυτή την κρίσιμη ώρα, αντί για καθαρές κουβέντες μιλούν με υπαινιγμούς, παίζουν παιγνίδια και προσβλέπουν στο προσωπικό τους συμφέρον.

Αλλά το ίδιο δεν ισχύει με τους ανθρώπους που επί δεκαετίες πρωταγωνιστούν από την τηλεόραση στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης;

Η εξήγηση που δίνω για την ανοίκεια επίθεση στον κ. Λ. Παπαδήμο είναι η επιλογή Σαμαρά που εδώ και καιρό έχει κάνει ο κ. Γ. Πρετεντέρης.

Ο Παπαδήμος πρέπει να υπονομευθεί, γιατί η ενδεχόμενη επιτυχία του μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

Γι’ αυτό ο δημοσιογράφος, βασιλικότερος του βασιλέως, θέλει εδώ και τώρα εκλογές υπολογίζοντας ότι ο εκλεκτός του θα αναδειχθεί νικητής και ο ίδιος θα είναι πάλι «μέσα στα πράγματα».
Η επιλογή Σαμαρά εξηγεί την πλήρη υιοθέτηση της πολιτικής και της τακτικής του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, που μπορεί να συνοψισθεί σε σφοδρή κριτική σε κάθε μέτρο που προτείνεται με πρόσχημα την ανάπτυξη και σε καλλιέργεια της ψευδαίσθησης ότι μια άλλη διαπραγμάτευση που μπορεί να μας γλιτώσει από τη λιτότητα είναι δυνατή.

Αρκεί να διαβάσει κανείς τον γκουρού του νεοκεϋνσιανισμού, Νομπελίστα Πωλ Κρούγκμαν, για να καταλάβει ότι μια τέτοια πολιτική για την Ελλάδα αποκλείεται:

“Ακόμη και με αναδιάρθρωση του χρέους, η Ελλάδα θα έχει μεγάλο πρόβλημα, αναγκασμένη να εφαρμόσει έντονη λιτότητα –προκαλώντας βαθιά ύφεση– μόνο και μόνο για να μειώσει το πρωτογενές έλλειμμα, χωρίς τους τόκους. Το μοναδικό πράγμα που θα περιόριζε την ανάγκη για λιτότητα θα ήταν κάτι που να βοηθά την οικονομία να επεκταθεί, ή να μη συρρικνωθεί τόσο πολύ. Κάτι τέτοιο θα μείωνε την οικονομική δυσπραγία, ενώ θα αύξανε τα φορολογικά έσοδα, ελαττώνοντας την απαραίτητη δόση δημοσιονομικής λιτότητας. Όμως, ο μόνος δρόμος για την ανάπτυξη είναι περισσότερες εξαγωγές, κάτι που μπορεί να επιτευχθεί μόνο εάν στην Ελλάδα πέσουν δραματικά τα κόστη και οι τιμές σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη. Εάν η Ελλάδα ήταν μια εξαιρετικά συνεκτική κοινωνία, με συλλογικές διαπραγματεύσεις για τον καθορισμό των μισθών, ένα είδος Αυστρίας του Αιγαίου, ίσως να ήταν εφικτό να επιτευχθεί κάτι τέτοιο μέσω της συλλογικά συμφωνημένης οριζόντιας μείωσης των μισθών – μέσω δηλαδή μιας «εσωτερικής υποτίμησης». Αλλά, όπως δείχνουν τα [...] γεγονότα, δεν είναι.”

Ακόμη κι αν θέλαμε να ακολουθήσουμε μια επεκτατική οικονομική πολιτική δεν θα μπορούσαμε να το κάνουμε όσο είμαστε στο ευρώ.

Μερικοί (π.χ. ο εκδότης Κουρής) είναι αλήθεια ότι προτείνουν ανοικτά να φύγουμε από το ευρώ και να τυπώσουμε δραχμές. Ο Σαμαράς και ο Πρετεντέρης δεν το λένε, αντίθετα ομνύουν στην ευρωπαϊκή μας συμμετοχή. Η εναντίωσή τους, όμως, σε κάθε μέτρο ή συμφωνία με τους εταίρους μας, καθιστά εκ των πραγμάτων αβέβαιη την παραμονή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν δεν εμφανίζουν τους εταίρους μας να θέλουν την καταστροφή, τους εμφανίζουν ως ηλίθιους που δεν καταλαβαίνουν ότι απαιτούν μέτρα που φέρνουν την καταστροφή.

Το χειρότερο είναι ότι αυτή η πολιτική αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο της δραχμής. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόλις οι δημοσκοπήσεις έδειξαν πως η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού θέλει το ευρώ και την Ευρώπη, ο κ. Γ. Πρετεντέρης έσπευσε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους.

Τι είναι αυτή η θολούρα του «όλοι μαζί», έγραψε, «όλοι μαζί για να μη βγούμε από το ευρώ, να μη γυρίσουμε στη δραχμή, να πάρουμε τη νιοστή δόση, να μας δώσουν τα πολλά λεφτά, να κουρέψουμε το χρέος και ό,τι άλλο προκρίνει ο καθένας».

«Διότι αν είναι», συνεχίζει, «να βυθίσουμε ακόμη βαθύτερα τη χώρα στην ύφεση, να περικόψουμε κι άλλο τα εισοδήματα, να βάλουμε ξανά μαχαίρι στις κύριες και επικουρικές συντάξεις, να εγκαθιδρύσουμε εργασιακό Μεσαίωνα με κατάργηση κάθε συλλογικής σύμβασης, να μειώσουμε τον κατώτατο μισθό, να βάλουμε βαρύτερους φόρους στους μισθωτούς, να πολλαπλασιάσουμε τις έκτακτες εισφορές, να επιμείνουμε στην πολιτική της υπερφορολόγησης, να καταστρέφουμε τη ζήτηση και να φτάσουμε στο ενάμισι εκατομμύριο τους ανέργους, εγώ δεν είμαι μαζί».

Αν το δίλημμα είναι ευρώ και Μεσαίωνας ή δραχμή και ευημερία, η απάντηση βεβαίως είναι απλή. Αλλά με τη δραχμή μόνο ευημερία δεν θα έρθει. Είναι αλήθεια ότι, αριθμητικά, οι μισθοί θα φουσκώσουν.

Το πραγματικό, όμως, εισόδημα των Ελλήνων θα συντριβεί.

Κάποιοι, όσοι έχουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό, μπορεί να επωφεληθούν.

Όσοι πάλι χρωστούν τεράστια ποσά, μπορεί να ελπίζουν ότι κάποια διευθέτηση θα γίνει. Στην υπόλοιπη χώρα, απλούστατα, θα σκάσει ατομική βόμβα.
Μη νομίσετε, όμως, ότι όσοι παίζουν με το ενδεχόμενο της δραχμής θα αναλάβουν κάποια ευθύνη με την έλευση της καταστροφής. Θα τα ρίξουν όλα πάνω στους υποστηρικτές (κριτικούς ή μη) του μνημονίου ή και στον Παπαδήμο τον ίδιο.

Αυτοί που ροκανίζουν κάθε προσπάθεια της χώρας να βγει από το αδιέξοδο θα εμφανισθούν αμέτοχοι: κάποια φράση που έχουν εκστομίσει υπέρ του ευρώ θα βρουν για να ισχυριστούν ότι οι ίδιοι δεν ήθελαν την καταστροφή.

Οι ευθύνες των πολιτικών για την κατάντια της χώρας μας είναι δεδομένες. Η κοινή γνώμη όχι μόνο το έχει αντιληφθεί αλλά, εξοργισμένη, τους απορρίπτει όλους συλλήβδην.

Δεν είναι καιρός να αποδώσουμε ευθύνες και στους πρωταγωνιστές της ενημέρωσης;

Σε όλους αυτούς που δεν πήραν είδηση για τον φοβερό εκτροχιασμό της χώρας τα τελευταία χρόνια και μετατράπηκαν, εν μία νυκτί, σε οικονομολόγους παγκόσμιας εμβέλειας;

Σε αυτούς που συνεχίζουν να παίζουν «παιχνίδια εξουσίας» με την ίδια πάντα αλαζονεία και με τη βεβαιότητα ότι διαθέτουν το φως το αληθινό;

*από το the books’ journal που κυκλοφορεί

Ο ΑΝΤΙΠΕΡΙΣΠΑΣΜΟΣ KAI ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΧΕΔΙΟ !…

Η όλη μυαλοφυγόδικη φλυαρία γύρω από, τάχα, “σχεδιασμένα εγκλήματα”, “πρακτορικές προδοσίες”, “καθοδηγούμενες επιλογές” και “ιδιοτελή ξεπουλήματα”, ξεκίνησε από τα ανεπαρκή χάχανα της Τσίπρικης, δήθεν, αριστεράς και από ένα εσμό ηλίθιων ανεγκέφαλων της ακροδεξιάς, κατακάθια της πάλαι ποτέ ακμάζουσας  “εθνικοφροσύ-νης”.

Το όλο σκηνικό καλλιεργήθηκε, αυτά τα δυο χρόνια, σε σειρά ανεκδιήγητων ιστοσελίδων – κύρια blogs – που συγκεριάστηκαν από αργόσχολους, αγράμματους και, κατά κόρον, πειραγμένους “χομεϊνήδες” του ελληνικού περιθωρίου, που βρήκαν τρόπο και μέσο να δημοσιοποιήσουν τα ξεράσματά τους.

Αυτό το σκηνικό και τα υποπροϊόντα του, βρήκαν την ευκαιρία να το εκμεταλλευτούν κατάλληλα, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα άνομα συμφέροντά τους και τα σκοτεινά σχέδιά τους, οι πραγματικά διευθεντεύοντες την οικονομική και πολιτική ζωή του τόπου, οι διαχρονικές “βδέλλες”, οι ουσιαστικοί υπεύθυνοι της κατασπατάλησης των πόρων και της χρεοκοπίας της χώρας και του λαού !

Κοιτάξτε τους, όταν διαπίστωσαν, πως ο Γ. Παπανδρέου δεν αστειεύονταν και πέρα από τις πρόσκαιρες νεοφιλελεύθερες ασκήσεις των τροϊκανών, προωθούσε και αλλαγές, ανατρεπτικές του, μέχρι χθες, οικονομικοπολιτικού status quo, έδωσαν το σύνθημα : προπέτασμα καπνού, τώρα, με βγάλσιμο του Παπανδρέου στη “σέντρα”, εκμετάλλευση και ταυτόχρονα αποχαύνωση και υπνώτιση των χαχόλων μπαχαλάκηδων, τους οποίους εκτονώνουμε κατά του “προδότη ΓΑΠ”, ενώ παράλληλα προωθούμε όσα περισσότερα μέτρα εξυπηρέτησης των συμφερόντων μας και ταυτόχρονα δημιουργούμε τις συνθήκες για να θρονιαστεί στου Μαξίμου, ο δικός μας !

΄Ολα τα περί λαθών, εγκλημάτων και προδοσίας, του Παπανδρέου, θα αξιοποιηθούν, ως ο μεγάλος αντιπερισπασμός, προκειμένου να καλυφθεί η ουσία, που δεν είναι άλλη από την επιβολή του, δήθεν,  ”αντιμνημο-νιακού” και, δήθεν, “επαναδιαπραγματευτή” Σαμαρά, στο σβέρκο της χώρας και του λαού. Η διαδικασία “δίωξης” του ΓΑΠ χρησιμοποιείται για να καλύψει και να κουκουλώσει την θεαματική και βαρύγδουπη κωλοτούμπα του Αντωνάκη, ο οποίος επέρχεται με καθαρές προτάσεις – λύσεις, για τα προβλήματα των αφεντάδων κι όχι με τις ανατρεπτικές σκέψεις και τους επικίνδυνους σχεδιασμούς του Γιώργου.

Στο μεγάλο αυτό “ρεσάλτο”, όλοι έχουν το βρώμικο ρόλο τους, όλοι τίθενται στην υπηρεσία “μας”, πιασμένοι στο δόκανό “μας”, είτε ως φαλιρισμένοι επιχειρηματίες, είτε ως χρεοκοπημένοι εκδότες και ψευτοεκδότες, είτε ως υπόδικοι λαθραίας μεταφοράς χρημάτων άγνωστης προέλευσης, είτε ως διωκόμενοι οφειλέτες του δημοσίου και των ασφαλιστικών ταμείων, είτε ως ενεχόμενοι σε πλείστα όσα παράνομα γεγονότα, πράξεις και ενέργειες : όλοι στο αγκίστρι “μας”, όλοι στις διαταγές “μας”, όλοι στην υπηρεσία “μας” !

΄Ολοι ; Ναι, ρε σεις, όλοι ! Ακόμα και οι “παραμορφωτικές” πολιτικές εφεδρείες “μας”, του τάχατες, προοδευτικού σοσιαλδημοκρατικού χώρου, είπαμε ΟΛΟΙ !!! Το διακύβευμα είναι τεράστιο, παίζεται η ύπαρξή “μας” !…

ΠΗΓΗ    http://logoplokies.blogspot.com/2012/01/kai.html

ΟΙ ΒΡΩΜΙΑΡΗΔΕΣ ΤΟΥ 2012 !…

Το πάνελ των μαρτύρων τους οποίους, επιλεκτικά, εξέτασε ο Πεπόνης, δίνει ανάγλυφα την αδίστακτη συμμαχία που υπήρξε, ανάμεσα σε ακροδεξιούς τυφλοπόντικες, σε σαμαρικά χαχολίδια και σε μαλακοκαύληδες Τσιπράδες.

Από τα δεξιόστροφα καρούλια, τη Βούλτεψη (!!!) και το Ρωμανιά, μέχρι τους “αριστερούς” ψαλτάδες, το Χουντή και το Μαριά, εκτείνεται η γκάμα των “ειδικών”, που επέλεξε να καλέσει ο κ. Εισαγγελέας, προκειμένου να στοιχειοθετήσει ευθύνες στον Παπανδρέου.

Και, βέβαια, χωρίς την κλήση ουσιωδέστατων μαρτύρων, κράτησε για μήνες την υπόθεση και την έστειλε στον ΄Αρειο Πάγο, τώρα, (την επαύριο…), που φάνηκε, πως θα τεθεί αντιμέτωπος με τις ευθύνες του, για την άλλη υπόθεση της “παραίτησης” και των δηλώσεων, που την συνόδευσαν.

Οι διαχρονικοί βρωμιάρηδες της πολιτικής και της διαπλοκής, απλώνουν χέρια, όργανα και πιόνια, έτοιμοι να κάνουν το 2012 ακόμα πιο βρώμικο από το 1989 !

ΠΗΓΗ  http://logoplokies.blogspot.com/2012/01/2012_21.html

Με δικαστική προσφυγή απειλούν τα κερδοσκοπικά κεφάλαια

Με προσφυγή στα ευρωπαϊκά δικαστήρια απειλούν τα hedge funds την Ελλάδα σε περίπτωση «κουρέματος». Οι απειλές είναι άνευ ουσίας, εκτιμά ο καθηγητής πτωχευτικού δικαίου Κρίστοφ Πάουλους.

 

Το πόκερ συνεχίζεται για το ελληνικό κούρεμα χρέους. Καθώς η ελληνική πλευρά εξετάζει το ενδεχόμενο να υποχρεώσει με νόμο όλους τους ιδιώτες ομολογιούχους (εκτός της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας) να υποστούν απώλειες, τα hedgefundsπου κατέχουν ελληνικούς τίτλους απειλούν ότι σε μία τέτοια περίπτωση θα προσφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου. Είναι όμως τόσο εύκολο για την ελληνική κυβέρνηση να επιβάλει απώλειες με μία απλή νομοθετική παρέμβαση; Και όμως είναι, εξηγεί ο καθηγητής Κρίστοφ Πάουλους.

«Κατά περίεργο τρόπο ναι, τόσο εύκολο είναι. Στα ομόλογα που έχουν ήδη εκδοθεί υπάρχει η δυνατότητα να επιβάλει κανείς τις αποκαλούμενες ρήτρες συλλογικής δράσης, collective action causes, οι οποίες θεωρείται ότι δεν έχουν αναδρομική ισχύ. Και αυτές οι ρήτρες ορίζουν ότι μπορούν να τροποποιηθούν οι όροι που διέπουν την έκδοση των ομολόγων, εφόσον συμφωνήσει σε αυτό η απαραίτητη και προβλεπόμενη πλειοψηφία των ομολογιούχων» δηλώνει ο Γερμανός καθηγητής.

Η νομική επινόηση που «τετραγωνίζει τον κύκλο»

Η ελληνική κυβέρνηση απειλεί με ρήτρες και νομοθετικές ρυθμίσεις…

Ο καθηγητής Πάουλους χαρακτηρίζει ιδιαίτερα «δημιουργική» τη νομική αυτή επινόηση, ακριβώς γιατί φαίνεται να πετυχαίνει το φαινομενικά αδύνατο ή τουλάχιστον αντιφατικό: αν και τροποποιεί τους όρους της σύμβασης εκ των υστέρων, η τροποποίηση αυτή δεν θεωρείται ότι έχει αναδρομική ισχύ. Ωστόσο δεν υπάρχει καμία εγγύηση ή αυτοματισμός για να πετύχει αυτός ο νομικός αντιπερισπασμός. Βασική προϋπόθεση είναι να διασφαλιστεί μία ελάχιστη «κρίσιμη μάζα» πιστωτών που θα συναινέσουν στο κούρεμα.

«Η νομική επεξεργασία της υπόθεσης είναι λίγο περίπλοκη. Η Ελλάδα δεν μπορεί απλώς να υπαγορεύσει τους όρους λέγοντας ότι εγώ πληρώνω 50% και όποιος θέλει. Χρειάζεται ένα ενδιάμεσο βήμα που είναι να συναινέσει η πλειοψηφία, η ενισχυμένη πλειοψηφία θα έλεγα, των πιστωτών. Και νομίζω ότι οι Έλληνες θα καταφέρουν να συγκεντρώσουν την απαραίτητη πλειοψηφία των ομολογιούχων».

Οι πρώτες πληροφορίες για ενδεχόμενη προσφυγή κερδοσκοπικών κεφαλαίων είδαν το φως της δημοσιότητας σε δημοσίευμα των New York Times. Ωστόσο το ίδιο δημοσίευμα ανέφερε ότι θα επρόκειτο για μία πολυετή διαδικασία με αβέβαιη έκβαση, από τη στιγμή μάλιστα που μία τέτοια προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου μπορεί να γίνει μόνον εφόσον έχουν εξαντληθεί όλα τα ένδικα μέσα στην Ελλάδα.

Νομική παγίδα για τα κερδοσκοπικά κεφάλαια

…ενώ τα κερδοσκοπικά κεφάλαια προειδοποιούν για προσφυγές στα ευρωπαϊκά δικαστήρια.

 

Ο καθηγητής Πάουλους θεωρεί ότι τα κερδοσκοπικά κεφάλαια δεν έχουν πολλές πιθανότητες να κερδίσουν μία δίκη κατά της Ελλάδας.

«Η μοναδική σοβαρή πιθανότητα θα ήταν να επικαλεστούν παραβίαση του δικαιώματος της ιδιοκτησίας. Αλλά και πάλι οι πιθανότητες θα ήταν ελάχιστες για να το διατυπώσω προσεκτικά. Η αξία αυτού του τακτικού ελιγμού έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι τροποποιεί τους όρους, χωρίς να παραβιάζει καμία θεμελιώδη συνθήκη του δικαίου περί συναλλαγών. Ασφαλώς, και τα κερδοσκοπικά κεφάλαια έχουν το δικαίωμα της ιδιοκτησίας. Αλλά η ιδιοκτησία δεν προστατεύεται αιωνίως, ούτε άνευ όρων. Η επίκληση μίας ρήτρας συλλογικής δράσης μέσω νομοθετικής ρύθμισης είναι ακριβώς ο τρόπος εκείνος που μπορεί να περιορίσει το προστατευτικό πεδίο του δικαιώματος της ιδιοκτησίας».

Η μονομερής νομική παρέμβαση και η αβεβαιότητα των σχετικών προβλέψεων είναι εύλογη από τη στιγμή που δεν υπάρχει πτωχευτικό δίκαιο για τις ανεξάρτητες χώρες, ανάλογο με εκείνο που υπάρχει σε κάθε χώρα για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Με αφορμή την υπόθεση της Ελλάδας οι πολιτικοί άρχισαν να ξανασυζητούν την πιθανότητα να ψηφίσουν ένα ιδιαίτερο πτωχευτικό δίκαιο γι αυτές ακριβώς τις περιπτώσεις. Πιστεύει όμως ο καθηγητής Πάουλους ότι κάτι τέτοιο είναι ρεαλιστικό;

«Το πίστευα μέχρι πριν από δύο τρεις εβδομάδες, μάλιστα στο πανεπιστήμιο είχαμε διοργανώσει και ειδική ημερίδα γι αυτό το θέμα. Όμως τον τελευταίο καιρό είμαι και πάλι πιο σκεπτικιστής. Φοβάμαι ότι η πολιτική δεν θέλει να χάσει την πρωτοβουλία των κινήσεων και γι αυτό θα προτιμούσε να υλοποιήσει μία πτώχευση με δική της πρωτοβουλία, έστω κι αν αυτό είναι πιο ακριβό, αλλά και πιο επώδυνο. Απλά και μόνο για να παραμείνει κυρίαρχη».

Jan-Christoph Kitzler / Γιάννης Παπαδημητρίου

ΑΦΟΥ ΤΟΝ ΚΑΝΑΚΕΨΑΤΕ, ΚΑΛΑ ΣΑΣ ΚΑΝΕΙ !…

Τα φίδια ακόμα κι όταν τα εκθρέψεις ή τα φιλοξενήσεις στον κόρφο σου, θα γυρίσουν, κάποια στιγμή και θα σε δαγκώσουν.

Την τόσο γνωστή και αναμφισβήτητη νομοτέλεια, φαίνεται εκεί στο ΠΑΣΟΚ, την παρέβλεψαν στην περίπτωση του Γ. Προβόπουλου.

Σ΄ όλη τη διάρκειας της πρωθυπουργίας του Παπανδρέου, το συγκεκριμένο κομματόσκυλο της Δεξιάς, όχι μόνο αφέθηκε στη θέση του, στην οποία τον είχε βάλει το Καραμανλέϊκο, όχι μόνο προφυλάχθηκε και προστατεύτηκε από τις συνέπειες που έπρεπε να έχει, για τις δεδομένες και αυταπόδεικτες ευθύνες του γα το μπάχαλο του φαλιρίσματος της ελληνικής οικονομίας, αλλά αναγορεύτηκε, επί ΠΑΣΟΚ και σε καθοριστικό παράγοντα, ως κριτής και επικριτής, των εξελίξεων.

Δυόμισι χρόνια, τώρα, ο Προβόπουλος, μας το παίζει ειδήμων και υπεράνω, λες και δεν ήταν αυτός, που συμμετείχε στο όργιο της κατασπατάλησης των πόρων, της εκτίναξης των ελλειμμάτων και, κυρίως, της αλχημικής αλλοίωσης των οικονομικών στοιχείων, που υποβάλλονταν στην Ε.Ε. κατά την επάρατο δεξιά διακυβέρνηση.

Μ΄ αρέσει, που από την Ιπποκράτους, συνεχίζουν να του φέρο-νται …ευγενικά και να του θέτουν, δημόσια, ερωτήσεις : “τι εννοείτε κύριε Προβόπουλε ?… Πως φταίει το ΠΑΣΟΚ ?…”.

Ρε Πρόεδρε και ρε Γραμματέα, ως πότε αυτός ο στρουθοκαμηλισμός και η καλοσύνη στα όρια της μαλακίας ; Ως πότε οι αυταπάτες, πως η πορεία των πραγμάτων και το ξεκαθάρισμά τους, μπορεί να γίνει στα πλαίσια του “savoir vivre” θα καθορίζουν τη στάση και τη συμπεριφορά μας ;

Μήπως δεν ξέρετε ποιος είναι ο κ. Προβόπουλος και ποια ήταν η διαδρομή του ; Μήπως δεν ξέρετε σε ποιες θέσεις χρησιμοποιήθηκε από το δεξιό συναπάντημα, πριν γίνει διοικητής στην Τ.Ε. και τι έκανε όπου πέρασε ; Εγώ θα σας πω σε τι χρηματοδοτήσεις, deals, χαρίσματα και απορροφήσεις συμμετείχε, απ΄ όποια τράπεζα πέρασε και ποιους συγκεκριμένους εξυπηρέτησε ;

Συνέλθετε και πιάστε, επιτέλους, τον “ταύρο” απ΄ τα κέρατα κι όχι απ΄ την …ουρά !…

Διαβάστε κι αυτό…

ΠΗΓΗ  http://logoplokies.blogspot.com/2012/01/blog-post_9819.html

Προς «κορυφαίους»…

Σας γνώρισα εδώ και πολλά χρόνια. Σας παρακολούθησα σε όλα τα βήματα της πολιτικής σας καριέρας. Δικαιούμαι νομίζω να σας πω αυτό που νοιώθω:

Αγαπητοί σύντροφοι, που με έναν μυστήριο τρόπο καταταχθήκατε στους «κορυφαίους».

Κουράστηκα!

Κουράστηκα να βλέπω κάποιους από εσάς να υπηρετείτε την πολιτική, με το αζημίωτο, περισσότερα από 30 χρόνια τώρα.

Κουράστηκα να σας βλέπω στα βουλευτικά έδρανα, σε κυβερνητικές θέσεις, στις τηλεοράσεις.

Κουράστηκα να σας ακούω να μιλάτε επί παντός του επιστητού, ως πολύ –επιστήμονες, χωρίς όμως καμία εξειδίκευση, πλην αυτής που έχει ανάγκη η πολιτική. Το χάιδεμα των αυτιών, δηλαδή.

Κάποιοι από εσάς επιμένουν ότι προσφέρουν στην πολιτική αν και  με την ηλικία σας θα ταίριαζε περισσότερο ένα τσαγάκι, παρά η συμμετοχή στη σωτηρία της χώρας. Τι μανία είναι αυτή με τη βουλευτική έδρα. Αν γινότανε και στον τάφο θα την παίρνατε!

Απορώ με την δυνατότητα να αλλάζετε Υπουργικές θέσεις . Δεν κατάλαβα ποτέ μου και δεν πρόκειται να καταλάβω πως κάποιος από ένα Υπουργείο – ας πούμε Δημόσιας Τάξης- μετακινούμενος σε ένα άλλο – όπως της Ανάπτυξης – ξαφνικά γίνεται ο κατ’ εξοχήν ειδικός σε αυτά τα θέματα! Πολύ περισσότερο όταν σχεδόν κανένας σας δεν είχε προηγουμένως ασχοληθεί με το αντικείμενο ούτε βεβαίως και οι σπουδές του – αν υπάρχουν – είναι σχετικές. Και όμως εμφανίζεστε ως αυθεντίες, νομοθετείτε, ρυθμίζετε τις τύχες της χώρας και του καθένα μας χωριστά, με βάση αυτό που νομίζετε σωστό και εμείς απλά πληρώνουμε τα αποτελέσματα των αδυναμιών σας.

Απορώ με την εμμονή σας να θέλετε ρόλους! Δεν βαρεθήκατε; Δεν κουραστήκατε; Δεν θελήσατε ποτέ να απέχετε , να δώσετε την ευκαιρία και σε άλλους να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους;

Αλλά θα μου πείτε αν το κάνετε αυτό, με τι θα ασχοληθείτε; Όχι πως θα ζήσετε γιατί η μακρόχρονη ενασχόληση σας με όλα αυτά σίγουρα σας έχει βοηθήσει αν μη τι άλλο να λύσετε τα βασικά σας ζητήματα για την επιβίωση σας. Και τα δικά σας και των παιδιών σας και των εγγονιών σας! Αλλά πως θα περνάτε το χρόνο σας.

Σας καταλαβαίνω. Μπορείτε να ζήσετε χωρίς τιμή αλλά χωρίς δόξα ΠΟΤΕ!

Πώς να ξεφύγετε άραγε από την καθημερινή δημοσιότητα, τις δημόσιες σχέσεις που συνεπάγεται η θέση σας, τις επαφές με τους παράγοντες της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας, το αλισβερίσι με διάφορους πόλους εξουσίας; Είναι δύσκολο, ειδικά αν έχεις μάθει να ζεις με αυτόν τον τρόπο.

Εμένα όμως δεν με ενδιαφέρει.

Βρεθήκατε και παραμείνατε γαντζωμένοι στις καρέκλες κάθε είδους εξουσίας, επειδή συμβιβαστήκατε με τα δεδομένα ενός πελατειακού πολιτικού συστήματος, επειδή προσαρμοστήκατε στις ανάγκες του, επειδή προσαρμόσατε τις δικές σας αρχές στη φιλοδοξία, επειδή είδατε και βλέπετε την πολιτική όχι σαν κοινωνική προσφορά αλλά σας επάγγελμα για το οποίο ούτε σπουδές χρειάζονται ούτε και ιδιαίτερες ικανότητες. Απλά αξιοποίηση σχέσεων την κατάλληλη στιγμή.

Ότι είχατε να δώσετε, το δώσατε. Φτάνει. Αυτή η Ελλάδα, η Ελλάδα της κρίσης, της φτώχειας, της απογοήτευσης, της ανεργίας, της υπανάπτυξης είναι ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ. Αποκλειστικά δικό σας.

Επειδή σας βλέπω και πάλι να προσπαθείτε να πάρετε θέση για να διεκδικήσετε νέους ρόλους, θα σας πρότεινα να το ξανασκεφτείτε.

 Το πρόβλημα της παράταξης είστε εσείς. Το έχετε ποτέ σκεφτεί; Γιατί αποδειχτήκατε το χειρότερο πολιτικό προσωπικό στην πιο κρίσιμη στιγμή της χώρας. Γιατί ακόμη και εκεί που έπρεπε να μιλήσετε κρατήσατε κλειστό το στόμα σας, προκειμένου να μη χάσετε την καρέκλα σας. Σκύψατε, λυγίσατε τη μέση όταν θα μπορούσατε να ορθώσετε το ανάστημα σας. Συνδιαχειριστήκατε την κρίση και είστε απολύτως συνυπεύθυνοι. Αλλά δυστυχώς αποδεικνύεστε και μικρόψυχοι.

Γιατί όταν αντιληφθήκατε ότι η πραγματικότητα είναι αυτή που σας φώναζαν οι «μικροί» και «φτωχοί», θεωρήσατε ότι μπορείτε να εξαγνιστείτε χρεώνοντας τα πάντα σε αυτόν που σας εμπιστεύτηκε. Τότε ανακαλύψατε και διαφωνίες και λάθη και καθυστερήσεις και τα πάντα. Πριν όμως, δοκιμαστήκατε και πετύχατε σαν καλοί υπηρέτες.

Επειδή μπορείτε να προσφέρετε ένα μεγάλο καλό και στην παράταξη και στη χώρα, αξιοποιείστε τη μοναδική ευκαιρία που σας δίνεται:

Παραιτηθείτε από τη διεκδίκηση νέων ρόλων. Αρκετά! Είστε ένα φθαρμένο πολιτικό προσωπικό, είστε τα κύρια στοιχεία της πολιτικής της κατεδάφισης και δεν μπορείτε να χρησιμοποιηθείτε για την ανοικοδόμηση ,ούτε της χώρας ούτε του ΠΑΣΟΚ.

Παρατήστε τα. Αφήστε την πολιτική. Χαρείτε αυτά που η ίδια σας πρόσφερε απλόχερα τόσα χρόνια τώρα. Χαρείτε τα εξοχικά σας, τις οικογένειες σας, τους φίλου σας, τα γούστα σας. Γιατί εσείς μπορείτε.

Όσο για εμάς τους υπολοίπους … θα τα καταφέρουμε! Θα κάνουμε πέτρα την καρδιά μας και θα συνεχίσουμε χωρίς εσάς. Και που ξέρετε . Μπορεί η δική σας απουσία να δώσει τη δυνατότητα να αναδειχθούν πολιτικοί με πραγματικές δυνατότητες και άνθρωποι που να προσφέρουν αληθινά στη χώρα.

Φοβάμαι όμως ότι αν δεν το αποφασίσετε εσείς θα το αποφασίσουν άλλοι για εσάς!

ΥΓ

Αν βρεθείτε μόνοι σας θυμηθείτε να ανάψετε μια λαμπάδα στον Ανδρέα που σας ανέδειξε και στον Σημίτη που σας εμπιστεύτηκε αλλά και στον Γιώργο που σήμερα προσπαθείτε να απαξιώσετε. Γιατί χωρίς αυτούς θα είχατε ήδη βγει στην πολιτική εφεδρεία. Και όπως είπε και κάποιος που αναγνώρισε την αλήθεια: Δεν θα σας ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας σας!

 

ΠΗΓΗ  http://ra64.wordpress.com/2012/01/17/top/

Αποκάλυψη-βόμβα Ο Σημίτης τηλεφώνησε στον Παπαδήμο στη Βοστώνη, καθ’ υπόδειξη των Μπόμπολα-Ψυχάρη, της “πίσω πόρτας” του Μαξίμου!

Από τον Henri Ackermann

Ήταν Κυριακή 13 Νοεμβρίου, όταν έπεσε στο τραπέζι  το όνομα του Πετσάλνικου για τη θέση του πρωθυπουργού της συγκυβέρνησης.

Αίφνης κυρίως το Mega , το ΒΗΜΑ, το ΕΘΝΟΣ,  και το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ άρχισαν ένα κρεσέντο απαξιωτικών σχολίων σε βάρος του τότε πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου και αφιερωμάτων- ωσαννά στον Μεσσία που έρχεται από τις Αγορές.

Το τι ειπώθηκε είναι καταγεγραμμένο στις ιστοσελίδες τους.

Πολύ φοβούμαι  πως πολύ σύντομα θα αναγκασθούν να κατεβάσουν άρον-άρον τα σχετικά δημοσιεύματα, μπροστά στο άγνωστο που έρχεται.
Σήμερα όμως θα ασχοληθούμε με μια οφειλόμενη, από τον κ. Λουκά  Παπαδήμο, απάντηση τους Έλληνες πολίτες.
Το ερώτημα που τίθεται όλο και πιο συχνά τελευταία είναι το εξής:

-Ποιος έφερε τον Λουκά Παπαδήμο στην Αθήνα; 

Και για την ακρίβεια, ποιος του τηλεφώνησε ώστε να πεισθεί και να πάρει το αεροπλάνο της επιστροφής από τη Βοστώνη.

Μια πτήση την οποία περιέγραφαν με λαγνεία στα ΜΜΕ οικονομικοί συντάκτες όπως οι κ.κ Μπάμπης Παπαδημητρίου, Γιώργος Δημητρομανωλάκης, Χρήστος Κώνστας και λοιποί «επιδειξίες» του εκσυγχρονισμού.

Κατ’ αρχήν τα τελευταία γεγονότα αποκαλύπτουν ποιοι αποφάσισαν να «εκτελέσουν» τον Έλληνα πρωθυπουργό, οργισμένοι από τη συμπεριφορά του απέναντί τους.
Το μαρτύρησε ο ένας από τους δύο, ο κ. Σταύρος Ψυχάρης.

Όπως έγραψε στο ΒΗΜΑ, ο Γ. Παπανδρέου δεν φθάνει που τους έβαλε από τη  «πίσω πόρτα» στο Μαξίμου-λες και ήταν «ταχυδρόμοι» του Σαμ Τζιανκάνα-τους  είχε και στο περίμενε.

Ο Μπόμπολας με τον Ψυχάρη πήραν την πρωτοβουλία να καλέσουν τον Λουκά Παπαδήμο στην Αθήνα. Καμία Τριμερής, καμία Λέσχη Μπίλντερμπεργκ. Για τους τελευταίους ο Λουκάς Παπαδήμος, είναι ένα καμμένο χαρτί. 

Ειδικά το τελευταίο διάστημα που βγήκαν βίαια στην επιφάνεια οι απόψεις των Ευρωπαίων ηγετών –ανάμεσά τους και ο Σαρκοζί-για τις αλχημείες Σημίτη-Παπαδήμου, με τις οποίες μπήκαμε στο ευρώ.

Ούτε η Μέρκελ, ούτε ο Σαρκοζί, ούτε η Τριμερής. Κανείς  από δαύτους δεν επέβαλε τον Παπαδήμο.
Ο Παπαδήμος ήταν καθαρή υπόθεση των εγχώριων νταβατζήδων και θα αποδείξουμε στη συνέχεια το γιατί.
Πάμε παρακάτω, τώρα.

Ποιος τηλεφώνησε στον Λουκά Παπαδήμο, ώστε εκείνος να πάρει το αεροπλάνο;

Μα, ο Κώστας Σημίτης!

Μετά από παράκληση των Μπόμπολα-Ψυχάρη και μπροστά στο φόβο ότι θα έβγαιναν οι αλχημείες της ένταξής μας στην ευρωζώνη στην επιφάνεια.
Θυμηθείτε ότι ο Παπανδρέου εκείνο το διάστημα είχε ρίξει ανοιχτά τις ευθύνες της ένταξής μας στην ΟΝΕ, με πλαστά στοιχεία,  στον Σημίτη και είχε προτείνει να γίνει και Εξεταστική!

Ο Σημίτης λοιπόν από την Αναγνωστοπούλου τηλεφώνησε στον Λουκά Παπαδήμο.
Σύμφωνα με πληροφορίες η συγκεκριμένη κλήση όπως είναι φυσικό, έχει καταγραφεί στα δεδομένα του ΟΤΕ!

Έτσι ήλθε ο Λουκάς  Παπαδήμος στην Αθήνα και περίμενε ταμπουρωμένος στο σπίτι του στην  Στρατηγού Καλλάρη, στο Παλαιό Ψυχικό.

Ήταν εκείνη ακριβώς η περίοδος που οι Financial Times εξέλεγαν τον Βενιζέλο, ως τον χειρότερο υπ. Οικονομικών της Ευρωζώνης!

Ε, αν ο Παπαδήμος  είχε έλθει καθ’ υπόδειξη της Τρόικας και του ΔΝΤ το πιο πιθανό ήταν να κάνει υπ. Οικονομικών κάποιον με καλύτερες περγαμηνές από κείνες του Βενιζέλου.

Τον Βενιζέλο επέβαλλε ο Ψυχάρης-μέσω Σημίτη-  για τους αυτονόητους λόγους.

Όταν οι εγχώριοι νταβατζήδες είδαν ότι ο Παπανδρέου εξέταζε το ενδεχόμενο να αδειάσει παρά τις πιέσεις τον Παπαδήμο, έβαλαν τον Καρατζαφέρη να κάνει τις γνωστές γελοιότητες έξω από το Προεδρικό Μέγαρο.

Έτσι έγινε πρωθυπουργός ο Παπαδήμος και εξακολούθησε να είναι υπουργός ο λάτρης των χαρατσιών- και συνήγορος του Τσοχατζόπουλου στην Εξεταστική για τα εξοπλιστικά- Ευάγγελος Βενιζέλος.

(Ο Άκης μπορεί να μην έγινε αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, έγινε όμως ζάπλουτος και γι αυτό έχει πολλούς ζηλωτές εντός του Κινήματος, οι οποίοι μπροστά στο ενδεχόμενο να μην γίνουν αρχηγοί, φροντίζουν καθημερινά να γίνονται όλο και πιο πλούσιοι-έχει να γίνει ο χαμός…)

Ο Παπαδήμος λοιπόν είναι ένας δοτός πρωθυπουργός των εγχώριων νταβατζήδων.

Είναι ένα καμμένο χαρτί για την διεθνή πολιτική και οικονομική σκηνή-εξαιτίας της ελληνικής –σημιτικής αλχημείας για την ένταξή μας στην ΟΝΕ.

Είναι τόσο καμμένο χαρτί, (άρα και επικίνδυνος για τη χώρα), ώστε οι  ως τώρα διεθνείς του επαφές περιορίζονται στις απανωτές συναντήσεις του με τον Καρατζαφέρη και τον Καμίνη.

Ο Παπαδήμος οδηγεί τη χώρα σε νέα Μικρασιατική Καταστροφή, λόγω της ανεπάρκειάς του. Ο Παπαδήμος και ο άσχετος περί τα οικονομικά Βενιζέλος, συνυπογράφουν τον όλεθρο που έρχεται με την ανοχή του αιωρούμενου πολιτικού σωματιδίου που ακούει στο όνομα Αντώνης Σαμαράς και με τον οποίο θα ασχοληθούμε σε επόμενη ανάρτησή μας…

ΠΗΓΗ   http://kourdistoportocali.com/articles/9257.htm

Παπανδρέου μιντιακά συμφέροντα και Δελφίνοι

ποιος πιστεύει τα μίντια ποιος τον Παπανδρέου και ποιος πιστεύει τον Ψυχάρη.. Η μετωπική σύγκρουση Παπανδρέου- Ψυχάρη όπως αναδείχθηκε μέσα από την συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου του Πασοκ στις 4-1-2011 προδιαγράφει όλη την διαμάχη και την κυρίαρχη αντίθεση που θα ακολουθήσει στις πολιτικές εξελίξεις για την διαδοχή του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ αρχής γενομένης από την συνεδρίαση του εθνικού Συμβουλίου 14-15 Ιανουαρίου. Σε αυτό το πεδίο θα δοθεί πλέον η καθοριστική πολιτικοιδεολογική μάχη με το απλουστευμένο δίλλημα της ανεξαρτησίας της πολιτικής απο τα διαπλεκόμενα εκδοτικά συμφέροντα η την υποταγή της σε αυτά.. Υπάρχει ένας ανοικτός πόλεμος πλέον που διαχωρίζει και τις δυο αντιμαχόμενες πλευρές στο ΠΑΣΟΚ. Αυτοί που συνστοιχίζονται με τα εξωθεσμικά συμφέροντα και το διαρρέον πολιτικό χρήμα ως καθοριστικό παράγοντα πολιτικής επιρροής και αυτούς που στέκουν απέναντι.. Δεν πρόκειται μόνον δάνειο των 10 εκατομμυρίων ευρώ και την υπονόμευση για τη συγχώνευση της Εθνικής με την Alpha. που αναφέρθηκαν ως παραδείγματα αλλά για μια τεράστια «φούσκα» που σκάζει τώρα στο τύπο στρέφοντας όλους τους παράγοντες που θίγονται από αυτή την εξέλιξη κατά του πρώην Πρωθυπουργού. .Τους καταγγέλλει έτσι ως ένα κομπραδόρικο σύστημα που ευθύνεται για την πορεία της χώρας και την κρίση. Και του χρεώνουν από την πλευρά τους την αποτυχία να περιορίσει την ύφεση σύμφωνα με τις αρχικές προβλέψεις απαλλάσσοντας τους υπουργούς από κάθε ευθύνη. Κατηγορούν τον Παπανδρέου για τις πολιτικές του επιλογές την ίδια στιγμή που επαινούν τον Παπαδήμο ως Πρωθυπουργό για τις ίδιες επιλογές και προκρίνουν διαδόχους χωρίς να έχουν να προτείνουν διαφορετική πολιτική από εκείνη που υπέγραψε ο Παπανδρέου με τους Ευρωπαίους και εφαρμόζουν τώρα ασμένως. Προς τι λοιπόν η διαφοροποίηση; Προφανώς τον θεωρούν που δεν ενέδωσε στις αξιώσεις τους για κρατικές ενισχύσεις στη διαφήμιση όπως γινόταν στο παρελθόν και για την στέρηση από θαλασσοδάνεια. Μέσα από την κρίση οι διασυνδέσεις βγαίνουν στην επιφάνεια όπως και το 2007 .Τώρα μ ε το άνοιγμα των διαδικασιών για την εκλογή του νέου προέδρου και με το ερώτημα πριν ή μετά τις εθνικές εκλογές και ενώ όλοι μετρούν τώρα τους συσχετισμούς στο εθνικό συμβούλιο, οι καθοριστικοί συσχετισμοί στην κοινωνία που θα κρίνουν και το τελικό αποτέλεσμα θα διαμορφωθούν τελικά ποιος πιστεύει τα μίντια ποιος τον Παπανδρέου και ποιος πιστεύει τον Ψυχάρη.. όταν σε αυτή την χώρα ξοδεύονται τρείς φορές περισσότεροι πόροι για τα μίντια από όσα αναλογούν στη οικονομία μας σύμφωνα με το πληθυσμό της. Εδώ βέβαια χρειάζεται μια συνολική παρουσίαση στοιχείων που κανένα συγκρότημα δεν θέλει να προβάλλει. Β ..Τακτικός   ΠΗΓΗ  http://www.exormisi-news.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=52%3A2012-01-08-10-59-57&catid=7%3Apolitikos-dialogos&Itemid=7

Προς τους ` κύριους ` ΔΕΛΦΙΝΟΥΣ του ΠΑΣΟΚ……

Αναρτήθηκε από MANIER , Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012 at 2:11 μ.μ., in

Προς τους ` κύριους ` ΔΕΛΦΙΝΟΥΣ του ΠΑΣΟΚ: Δεν πάτε στα τσακίδια ρε ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ!     Σ εσένα μιλώ, ναι σε εσένα που κρύβεσαι, που γυρνάς την πλάτη στον ΠΡΟΕΔΡΟ και γιο του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ και τώρα δεν του δίνεις σημασία γιατί το μόνο που σ ενδιαφέρει είναι η `καρέκλα` του τελευταίου ορόφου εκεί στην Ιπποκράτους. 
Ήρθε η ώρα σου τιποτένιε και θα πληρώσεις για όλα, γιατί το ΠΑΣΟΚ ανήκει στο `λαό` του και σε κανένα πούστη ( πρώην & νυν) Υπουργό του.
Δε θα σε λυπηθώ, ΟΧΙ… 
Οι προδότες εντός ΠΑΣΟΚ στον τοίχο!

Ποιος είμαι εγώ ;

Ένα από τα μέλη του ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ που σε ηλικία… 14 ετών εντάχθηκε στο κόμμα, δεν κέρδισε ΤΙΠΟΤΑ από αυτό(και ποτέ δεν το επιδίωξε ούτε για τον ανάπηρο αδελφό του), και παρακολουθεί σήμερα με έκπληξη όλα αυτά τα `ΑρπαχτικΑ` που προσπαθούν να πείσουν την κοινή γνωμή πως για όλα τα δεινά της χώρας ευθύνη έχει μόνο ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ.
  

Ποιος είμαι εγώ ;

Εγώ είμαι αυτός που εργάζεται ολημερίς για να πάρει έναν απλό μισθό, ένα μισθό του `τίποτα` μια και δεν με φτάνει πλέον ούτε για τα τσιγάρα μου!

Ποιος είμαι εγώ ;

Εγώ είμαι αυτός που σε ηλικία 14 ετών `έφαγα` ξύλο για το ΠΑΣΟΚ(όχι τις γνωστές π@π@ριές που ακούμε χρόνια τώρα από κάποιους συντρόφους του `κώλου`… `φαγαμε` ξύλο για το ΠΑΣΟΚ … και `φάγαμε` ξύλο για το ΠΑΣΟΚ … σκατά φάγατε με το συμπάθειο), για να μπορείς εσύ όλα αυτά τα χρόνια που ήσουν στην εξουσία να γεμίζεις τους τραπεζικούς σου λογαριασμούς στην Ελβετία


Ποιος είμαι εγώ ;

Εγώ είμαι αυτός που κάποτε είχα όνειρα για την ζωή μου, για τη χώρα μου, αλλά κόπηκαν στην μέση επειδή κάποιοι Τσουκάτοι και κάποιοι Τσοχατζόπουλοι είχαν πολύ περισσότερα από μένα!

Ποιος είμαι εγώ ;

Εγώ είμαι αυτός που από μικρό παιδί έμαθε να σέβεται τον συνάνθρωπο του, να του αρέσει η αλήθεια και να την λέει!

Ποιοι είστε εσείς ;

Είστε οι ίδιοι που δύο χρόνια τώρα τα `ξύνατε` και δεν έχετε κάνει τιπότα απολύτως  για τη σωτηρία της πατρίδας!

ΟΧΙ κύριοι `ΔΕΛΦΙΝΟΙ`, δεν έχω σκοπό νας σας ξεφτιλίσω αλλά να σας υπενθυμίσω πως το κόμμα έχει και ΠΑΠΑΝΔΡΕΙΚΟΥΣ.

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ  δεν είναι μόνος του!

Και φυσικά δεν είμαι ο μόνος που τον στηρίζει!

Έρχονται χιλιάδες από πίσω μου!!!!!!!!!

Στη γειτονιά, στο πάρκο, στο καφενείο, στο διαδίκτυο…. χιλιάδες υποστηρικτές του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ `ξεφυτρώνουν` από παντού!

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ…

Όπως λειτουργεί συναισθηματικά το επίθετο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ για τους ΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ, το ίδιο συναισθηματικά λειτουργεί και το επίθετο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ για τους ΠΑΣΟΚΟΥΣ. 


Το αν έφτασε το ΠΑΣΟΚ στα ποσοστά του 12%, δεν έχει ευθύνες ο ΓΑΠ και οι πολιτικές του, μια και εδώ που φτάσαμε ούτε ο ίδιος ο ΘΕΟΣ δεν μπορεί να μας σώσει, αλλά η στάση σας απέναντι στο ΓΑΠ, με αποτέλεσμα η εικόνα που δίνουμε στον έξω κόσμο(εκτός ΠΑΣΟΚ) να είναι εικόνα διάλυσης!

Λίγο σεβασμό δε βλάπτει ρε… ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ!              

Διαβάστε περισσότερα: http://manier-manier.blogspot.com/2012/01/blog-post_05.html#ixzz1ireKDSwy

ΓΙΟΥΣΟΥΦΑΚΙΑ !…

Το ψυχορράγημα των ελληνικών ΜΜΕ, έντυπων κα ηλεκτρονικών, έχει να κάνει με την κρίση, βέβαια, έχει να κάνει, όμως, και με τις αλλαγές που επήλθαν στον τομέα των “κακών” συνηθειών και τα προκλητικά προνόμια των βαρόνων της ενημέρωσης, είτε μέσω των κρατικών διαφημίσεων – δώρων, είτε μέσω ειδικών νομοθετικών παρεμβάσεων, είτε μέσω της σκανδαλώδους χορήγησης συχνοτήτων, κ.α.

Οι “επιχειρήσεις” ενημέρωσης, αποτέλεσαν μερικές από τις επιφανέστερες φούσκες στο κοινωνικό και οικονομικό στερέωμα και τώρα είναι η εποχή που σκάνε η μία μετά την άλλη.

Οι “βαρόνοι” που βλέπουν να γίνονται μπατίρηδες, χωρίς σκανδαλώδη κρατική στήριξη και χωρίς θαλασσοδάνεια από τις τράπεζες, παραληρούν και τραυλίζουν. Μαζί τους σ΄ αυτό τον ύστερο αγώνα τους, σ΄ αυτό το ψυχορράγημα, η μεν πλειοψηφία των αγνών και μεροκαματιάρηδων δημοσιογράφων, υποφέρει και ζει τον εφιάλτη ή την αγωνία της ανεργίας, οι δε υποτακτικοί τους, τα γιουσουφάκια τους, συνεχίζουν τη βρωμοδουλειά τους, κόβοντας και ράβοντας τα γεγονότα και τις εξελίξεις στα μέτρα των άνομων συμφερόντων των αφεντικών τους, συγκεριάζοντας τις αναλύσεις τους έτσι, ώστε το δίκιο νάναι, πάντα, με την πλευρά των πατρόνων τους.

Παραδοσιακά, τα περισσότερα γιουσουφάκια τα συναντάει, κανείς, στο ΔΟΛ, το περιβόητο “συγκρότημα”, εκεί όπου η λειτουργία και η ανέλιξη του όποιου δημοσιογράφου, είναι συνυφασμένη με την αποδοχή και τη χρησιμοποίηση των ειδικών “φίλτρων” στις ειδήσεις και τα γεγονότα και των ειδικών “φακών” παραμόρφωσης, στις αναλύσεις και τις εκτιμήσεις.

Τις μέρες αυτές πάτρωνας και γιουσουφάκια, έχουν λυσσάξει, κατά του Γ. Παπανδρέου, βγάζοντας όλο το μένος τους εναντίον αυτού που θεωρούν υπαίτιο της κατρακύλας τους. Αυτό, που για τη χώρα και το λαό, δηλαδή, η πολιτική της διαφάνειας και των καθαρών κανόνων του παιχνιδιού, είναι ευχή, αυτή την εισπράττουν ως κατάρα και σαν τέτοια την πολεμούν, όχι στα ίσια, αλλά, όπως πάντα, ύπουλα και μπαμπέσικα !

Το τέλος και αυτών, είναι ορατό στον ορίζοντα και την νομοτελειακή εξαφάνισή τους, θα την πληρώσουν κάποιες εκατοντάδες αθώων και αγνών δημοσιογράφων και άλλων εργαζόμενων, κάτι που μας θλίβει και μας στεναχωρεί. Δεν μας προκαλεί το ίδιο συναίσθημα, όμως, αυτό που θα συμβεί και στα γιουσουφάκια, μιας και γι αυτά αυτό που επέρχεται, είναι η δίκαιη ανταμοιβή της θλιβερής τους λειτουργίας και συμπεριφοράς !…

ΠΗΓΗ  http://logoplokies.blogspot.com/2012/01/blog-post_07.html

Η απειλή εξοστρακισμού από το ευρώ δεν είναι υποθετική

Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός και οι επιπτώσεις δραματικές

Αρθρο του
ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΥ

Καθηγητή Ευρωπαϊκής Πολιτικής και Οικονομίας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και συμβούλου του πρωθυπουργού

Εδώ και δύο χρόνια η χώρα καταβάλλει υπερπροσπάθεια οικονομικής προσαρμογής προκειμένου να υπερασπιστεί τις θεμελιώδεις κατακτήσεις των τελευταίων δεκαετιών: τη στοιχειώδη πολιτική και κοινωνική σταθερότητα και την ευημερία που απορρέει από τη συμμετοχή μας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και στο ευρώ. Γιατί, παρά τις οδυνηρές απώλειες εισοδήματος των τελευταίων δύο ετών και τη διαφαινόμενη ύφεση του 2012, η Ελλάδα παραμένει στη λέσχη των πλουσιότερων χωρών του πλανήτη, και εκεί θέλουμε να ανήκουμε.

Η απειλή της άτακτης χρεοκοπίας και της συνακόλουθης αναγκαστικής εξόδου από το ευρώ δεν είναι άσκηση τρομοκράτησης και εκβιασμού της κοινωνίας. Ο κίνδυνος είναι πραγματικός, εάν η χώρα δεν ολοκληρώσει επιτυχώς την ψήφιση της νέας δανειακής συμφωνίας, που θα ακολουθήσει το μεγάλο «κούρεμα» του δημόσιου χρέους στο πλαίσιο της εθελούσιας αναδιάρθρωσης (PSI). Ηταν άλλωστε η ώριμη συναίσθηση του εθνικού κινδύνου που οδήγησε τα κόμματα τα οποία στηρίζουν την κυβέρνηση Παπαδήμου στο να βάλουν προσωρινά στην άκρη ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές και να στηρίξουν την κυβέρνηση συνεργασίας. Με την εντολή να κάνει ό,τι απαιτείται για να εξασφαλίσει η χώρα τη χρηματοδότηση που προβλέπει η ευνοϊκή συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου και να επανέλθει η οικονομία σε τροχιά σταθερότητας.

Οι κίνδυνοι είναι πραγματικοί. Στον Βορρά της Ευρωζώνης αυξάνεται το κύμα δυσφορίας για τα πακέτα διάσωσης της περιφέρειας. Η Ελλάδα έχει μεγάλο κόστος διάσωσης. Λάβαμε 110 δισ. ευρώ, και επίκειται το δεύτερο δάνειο των 130 δισ. Αυτά είναι από μόνα τους τεράστια ποσά, και φαίνονται ακόμα μεγαλύτερα στο φόντο της δυσμενούς διεθνούς συγκυρίας και του φόβου ύφεσης στην Ευρώπη. Την ίδια ώρα η Ευρωζώνη δυσκολεύεται να μαζέψει τα 150 δισ. ευρώ επιπλέον συνεισφοράς στο ΔΝΤ, όπως αποφασίστηκε στην τελευταία σύνοδο. Το ΑΑΑ πιστοληπτικής αξιολόγησης της Γαλλίας απειλείται, η Ισπανία προβληματίζεται για το κόστος στήριξης των τραπεζών της και η Ιταλία για το ενδεχόμενο να προσφύγει σε εξωτερική βοήθεια από το ΔΝΤ. Η κρίση στην Ευρωζώνη ανεβάζει το σχετικό κόστος της ελληνικής διάσωσης, ενώ η οξυνόμενη ανησυχία στη ζώνη του ευρώ κάνει τις σχετικές επιπτώσεις μιας άτακτης χρεοκοπίας της Ελλάδας να φαίνονται μικρότερες. Ολα αυτά δυσχεραίνουν τις προσπάθειες στήριξης της Ελλάδας, ενισχύουν τον σκεπτικισμό και τις εισηγήσεις για μια πιο «καθαρή», ομοιογενή, αξιόπιστη και πειθαρχημένη Ευρωζώνη, χωρίς τους Ελληνες, που «δεν μπορούν». Πέφτει σε μας το βάρος, τις επόμενες εβδομάδες, τους αμέσως επόμενους μήνες, να διαψεύσουμε εμπράκτως τα αρνητικά αυτά στερεότυπα.

Στο φάσμα του πραγματικού κινδύνου, η κοινωνία κατέκτησε ένα νέο επίπεδο ενότητας. Πάνω από το 70% της κοινής γνώμης αντιλαμβάνεται τις καταστροφικές επιπτώσεις μιας αναγκαστικής εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Το εισόδημα και η αγοραστική δύναμη των πολιτών θα κατέρρεαν ύστερα από τεράστια νομισματική υποτίμηση στα επίπεδα του 50%, η αξία των καταθέσεων θα εξανεμιζόταν, χιλιάδες ακόμα επιχειρήσεις θα έκλειναν αυξάνοντας την ανεργία, η χώρα και οι επιχειρήσεις θα αδυνατούσαν να χρηματοδοτηθούν για πάρα πολλά χρόνια, η Ελλάδα θα αποκλειόταν από τους θεσμούς της ΕΕ ή θα υποβιβαζόταν σε μια «ειδική κατηγορία» και θα έμπαινε σε ατραπούς κοινωνικών εκρήξεων και αλληλοσπαραγμού, με δραματικές επιπτώσεις στην πολιτική σταθερότητα αλλά και στην εθνική ασφάλεια. Ούτε αύξηση της ανταγωνιστικότητας θα προέκυπτε από μια επιστροφή στη δραχμή, παρά την τεράστια μείωση πραγματικών εισοδημάτων, αφού θα ακολουθούσε ανεξέλεγκτος πληθωρισμός, παρατεταμένη αστάθεια που θα έδιωχνε τις επενδύσεις, αλλά και με δεδομένη τη μεγάλη εξάρτηση του μικρού εξαγωγικού τομέα της χώρας από εισαγόμενες πρώτες ύλες, των οποίων το κόστος θα αυξανόταν.

Μόνοι κερδισμένοι από μια τέτοια σαρωτική υποτίμηση του βιοτικού επιπέδου της Ελλάδας θα ήσαν ορισμένοι επιτήδειοι, που έχουν βγάλει έξω τα κεφάλαιά τους και τοκίζουν στη χρεοκοπία της χώρας για να έρθουν να μας αγοράσουν κοψοχρονιά. Η κοινωνική ανισότητα θα διογκωνόταν και μια νέα οικονομική ολιγαρχία θα εγκαθίστατο, στηριγμένη στην κατοχή ξένου συναλλάγματος. Αρα, σωστά το αντιλαμβάνεται η συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας μας: Μια εξώθηση της χώρας από το ευρώ θα ισοδυναμούσε με εθνική καταστροφή. Ως συνειδητή επιλογή, θα συνιστούσε απόλυτη εθνική παραφροσύνη.

ΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ?…

Ο Παπανδρέου συνέχισε, με συνέπεια, στην ίδια στρατηγική, η οποία θέτει σε άμεση και πρώτη προτεραιότητα, τις εξελίξεις για το μέλλον της Ελλάδας, που με τη σειρά τους εξαρτώνται, απόλυτα, από την ύπαρξη και τη λειτουργία της σημερινής κυβέρνησης συνεργασίας. Τα κρίσιμα θέματα, που θα καθορίσουν την πορεία προς τη σωτηρία και την παραμονή ή όχι της χώρας στην Ευρωζώνη, είναι ανοικτά, είναι δύσκολα και απαιτούν την πλήρη αφοσίωση και προσήλωση του πολιτικού προσωπικού και του λαού.

Ποιοι και γιατί θέλουν να φέρουν προσκόμματα σ΄ αυτή την εθνική προσπάθεια, ποιοι και γιατί οδηγούν την Ελλάδα – θελημένα ή άθελα αδιάφορο – σε περιπέτειες καταστροφικές ?

Ποιοι και γιατί, εφ΄ όσον ο Γ. Παπανδρέου ξεκαθάρισε τις θέσεις του βιάζονται, τόσο πολύ, για γρήγορες διαδικασίες ? Ποιοι και γιατί επιθυμούν να φύγει ΤΩΡΑ από τη μέση ?

Υπάρχουν δύο κατηγορίες παραγόντων, που πιέζουν και θα πιέσουν αφόρητα, για, εδώ και τώρα, εκλογή νέου Προέδρου στο ΠΑΣΟΚ και μη φανταστεί, κανείς, πως πρόκειται για ανθρώπους που τους πήρε ο πόνος για το Κόμμα, (αυτοί οι ανυποψίαστοι κι αν είναι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού…).

Η πρώτη και βασική κατηγορία, είναι οι παράγοντες του οικονομικού κατεστημένου, που βλέπουν μια σειρά από ζητήματα, τα οποία ο Γιώργος έβαλε σε πορεία αντιμετώπισης, να απειλούν όχι μόνο τα συμφέροντά τους , αλλά. ακόμα κι αυτή την ύπαρξή τους. ( Λειτουργία τραπεζικού συστήματος, ανακεφαλαιοποίηση, νέο θεσμικό πλαίσιο στα ΜΜΕ και – κυρίως – νέο καθεστώς διάθεσης συχνοτήτων, νέο φορολογικό σύστημα, πλήρης απελευθέρωση επαγγελμάτων κλπ, κλπ…).

Είναι αυτοί που βυσσοδομούν εναντίον του, που δεν θέλουν να παίζει ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις και αποφάσεις, τον θέλουν έξω, παροπλισμένο ! Να φύγει τώρα από την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ, το απαιτούν και το μεθοδεύουν !

Ακριβώς εδώ, εμπλέκεται και η δεύτερη κατηγορία παραγόντων, αυτή των “πρόθυμων” του πολιτικού προσωπικού, οι οποίοι, είτε ερχόμενοι από παλιά – ως συνεργάτες και όργανα – των οικονομικών συμφερόντων, είτε ενέδωσαν σήμερα – μέσα στην απέλπιδα προσπάθειά τους να επιβιώσουν – στα κελεύσματα των αφεντικών, παίζουν το ρόλο του πολιτικού εκφραστή τους και προωθούν, κατά γράμμα, τα σχέδιά τους !

Είναι όλοι αυτοί, που γίνονται ρεντίκολο, παρελαύνοντας στα βρωμοκάναλα της διαπλοκής και παρουσιάζονται ως ανύποπτοι για τα μέχρι σήμερα γεγονότα και ως σωτήρες και αναγεννητές, τάχα, της δημοκρατικής παράταξης…

Είναι όλοι αυτοί, που μέσα στους μικροϋπολογισμούς τους για τα μικροσυμφέροντά τους, δεν αντιλαμβάνονται ή δεν θέλουν ν΄ αντιληφθούν, πως οι “νταβάδες” τους χρησιμοποιούν, όχι, μόνο, για ν΄ απαλλαγούν αυτή την κρίσιμη συγκυρία, από το Γιώργο Παπανδρέου, αλλά και για να διαλύσουν, τελείως, το ΠΑΣΟΚ !…

ΠΗΓΗ  http://logoplokies.blogspot.com/2012/01/blog-post_06.html

Μυστικά και ψέματα για τον Σταύρο Ψυχάρη

. 

Ευγενία Λουπάκη

Οι νόμοι είναι ψιλά γράμματα όταν χρειάζεται να επιβραβευθεί ο “κράτιστος”. ‘Ετσι, η κυβέρνηση της “νέας εποχής” αψηφώντας νόμους κι αντιδράσεις τοποθέτησε τον κατάλληλο άνθρωπο στην κορυφή του Αγίου ‘Ορους. Τι κι αν δεν είναι πανεπιστημιακός; Τι κι αν δεν έχει εξομολογηθεί ποτέ στη ζωή του, όπως δηλώνει ο ίδιος. Είναι ο ισχυρός ανήρ του Συγκροτήματος Λαμπράκη…

Ιστορίες σαν του Σταύρου Ψυχάρη είχε μπόλικες το ελληνικό σινεμά της δεκαετίας του ’60. Το παιδί του λαού, που ανεβαίνει πολύ ψηλά στης κοινωνίας τα σκαλιά, γίνεται πάμπλουτο και πανίσχυρο και ποιος ξέρει τι άλλο… Οι ήρωες των ταινιών εκείνων, βέβαια, δεν έπαιζαν γκολφ, ούτε το αγαπημένο τους φαγητό ήταν μακαρόνια με χαβιάρι, ούτε έχριζαν σήμερα μελλοντικό πρωθυπουργό τον ένα και μεθαύριο τον αντίπαλό του. αλλά πάντα η ζωή δεν ξεπερνάει τον κινηματογράφο; Στις ταινίες, το φτωχόπαιδο έμενε κατά βάθος “ψυχούλα” για τον Στ. Ψυχάρη όμως το σενάριο λέει άλλα και, κυρίως, το τέλος δεν γράφτηκε ακόμα…

“Εφτασα εδώ που έφτασα κι όπου θα φτάσω μόνο με τη σκληρή δουλειά” υποστηρίζει ο ίδιος (περιοδικό FLASH, Ιούλιος 1993). Θα είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να μας εξηγούσε με τι είδους “σκληρή δουλειά” έφτασε στο Αγιο Ορος, ωστόσο παρά τον ορυμαγδό των αντιδράσεων, ο κ. Ψυχάρης και το ΒΗΜΑ σιωπούν. Ας προσπαθήσουμε μόνοι μας, λοιπόν, χρησιμοποιώντας ψηφίδες πληροφοριών που συλλέξαμε, δημοσιεύματα που τον αφορούν και παλιότερες συνεντεύξεις του.

Αν ο άνθρωπος είναι το σύνολο απ’ τις εμπειρίες του, είναι αναμφίβολα και το σύνολο των επιλογών του. 0 κ. Σταύρος Ψυχάρης είναι ένα πολυσυζητημένο, πλην όμως άγνωστο στο ευρύ κοινό, πρόσωπο.

Είναι ένας πολύ πλούσιος άνθρωπος, “επιχειρηματίας περισσότερο παρά δημοσιογράφος”, σύμφωνα με τον Γ. Βότση, και κατοικεί σ’ ένα πολυτελές διαμέρισμα της οδού Αναγνωστοπούλου, όπου παλιά έμενε η Μελίνα Μερκούρη.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Πατέρας κομμουνιστής με αγώνες, φυλακές κι εξορίες, πρώτος ξάδελφος του ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ, Κώστα Λουλέ. Ο ίδιος ο Στ. Ψυχάρης προδικτατορικά ήταν γραμμένος στον Ελληνοσοβιετικό Σύνδεσμο και τη δημοσιογραφική του καρριέρα την άρχισε το 1965 στην αριστερή εφημερίδα “Δημοκρατική Αλλαγή”.

Πολύ σύντομα ανέκρουσε πρύμνα, πράγμα που ποτέ δεν του συγχώρησε, όπως λέγεται, ο πατέρας του. Τώρα, έχει πλέον και φιλοσοφική άποιμη για το σοσιαλιστικό πείραμα και την άδοξη κατάληξή του: “Σίγουρα δεν ήμουν κομμουνιστής, ήμουν πρόθυμος να δίνω μάχες υπέρ των ιδεών μου, οι οποίες ήταν αντίθετες μ’ αυτές των κομμουνιστών(….)70 χρόνια στο ιστορικό γίγνεσθαι είναι ελάχιστος χρόνος. Αυτή η παρένθεση στην ιστορία των ανθρώπων αργότερα θα περιγράφεται σε υποσημειώσεις της Ιστορίας”, δηλώνει στο περιοδικό Flash, τον Ιούλιο του 1993.

Ενα χρόνο μετά, δηλώνει “πράσινος” όχι μόνο στο ποδόσφαιρο αλλά και στην πολιτική και τονίζει: “Θα μπορούσα να διευθύνω μια εφημερίδα, όπως αυτή στην οποία ανήκω και να είμαι κάτι άλλο πολιτικά;” (“Τύπος της Κυριακής”, Νοέμβριος 1994).

Η δικτατορία βρίσκει τον κ. Ψυχάρη κοινοβουλευτικό συντάκτη στο “ΕΘΝΟΣ” και το 1968 μετακομίζει στο “ΒΗΜΑ”. Είναι βέβαια απορίας άξιον τί είδους κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ υπήρχε την περίοδο της Χούντας, με το κοινοβούλιο στο γύψο, αλλά ας το προσπεράσουμε.

Ο κ. Ψυχάρης έχει κατηγορηθεί για στενές σχέσεις με το καθεστώς των συνταγματαρχών (περιοδικό ΑΝΤΙ, Νοέμβριος 1995). Το σίγουρο είναι ότι είναι κουμπάρος του χουντικού υπουργού Τύπου, Βύρωνα Σταματόπουλου, ο οποίος βάφτισε τον μεγαλύτερο από τους δύο γιούς που ο κ. Ψυχάρης απέκτησε από τον πρώτο του γάμο, τον Παναγιώτη.

Το δεύτερο γιο του, τον βάφτισε ο Ανδρέας Παπανδρέου άλλες εποχές, άλλοι κουμπάροι- και τον ονόμασε Ανδρέα. Το τρίτο παιδί του κ. Ψυχάρη -από το δεύτερο γάμο του, με τη δημοσιογράφο Χριστίνα Τσούτσουρα- είναι κοριτσάκι κι έχει κι αυτό “διάσημους” νονούς: τον κ. Χρήστο Λαμπράκη και τον κ. Σωκράτη Κόκκαλη.

Είναι γνωστή εξάλλου η επιχειρηματική σχέση του συγκροτήματος Λαμπράκη με τον κ. Κόκκαλη, σχέση για την οποία πολλά λέγονται αλλά δεν γράφονται, προφανώς επειδή στοιχεία είναι αδύνατον να βρεθούν. Ο κ. Ψυχάρης πάντως, υποβαθμίζει το θέμα υποστηρίζοντας (περιοδικό MEDIA VIEW, Σεπτέμβριος 1993): “Οι ίδιοι ανόητοι που λένε τις βαρύγδουπες ανοησίες περί συμφερόντων κλπ, ενδεχομένως εννοούν την εντελώς ασήμαντη συμμετοχή του Δ.Ο.Λ. στην εταιρεία ΠΑΝΑΦΟΝ”.

Από αριστερά: Απ. Βογιατζής (υπ. Εργασίας της Χούντας), Στ. Ψυχάρης, θεοφ. Παπακωνσταντίνου (υπ. Προεδρίας και Παιδείας της Χούντας), Β. Σταματόπουλος (υπ. Τύπου) και άλλοι κοσμικοί της εποχής.

Ας επανελθουμε στη σταδιοδρομία του κ. Ψυχάρη. Το 1973, είναι μεταξύ των δημοσιογράφων που συνοδεύουν το Μακαρέζο στο περιβόητο ταξίδι του στην Κίνα. Αμέσως μετά την πτώση της Χούντας, το πρώτο τεύχος του περιοδικού ΑΝΤΙ τον περιλαμβάνει σε κατάλογο δημοσιογράφων που συνεργάσθηκαν με τους συνταγματάρχες. Ε, καί; Το 1974 επιχειρεί να πολιτευθεί με την Ενωση Κέντρου αλλά το πράγμα μένει στις προθέσεις.

Εξακολουθεί να είναι πολιτικός συντάκτης του ΒΗΜΑΤΟΣ, όπου από την πρώτη στιγμή, όπως θυμούνται παλιοί συνάδελφοί του, γίνεται “δεξί χέρι” του Χρήστου Λαμπράκη και μάλιστα είναι ο μόνος που, όπως λένε, έμπαινε στο γραφείο του χωρίς να χτυπήσει την πόρτα. Η όλη συμπεριφορά του χαρακτηρίζεται από τους συναδέλφους του της εποχής εκείνης ως “επιεικώς αντισυναδελφική”. Θυμίζουν δε, ότι πρωτοστάτησε στα διαβήματα του τότε “τραστ” των πολιτικών συντακτών, όσων δηλαδή ήταν πολιτικοί συντάκτες και στη διάρκεια της δικτατορίας, προς τον πρώτο κυβερνητικό εκπρόσωπο ,τον Τάκη Λαμπρία, με στόχο ν’ αποκλειστούν από το μπρήφινγκ ο ισυντάκτες εφημερίδων που άρχισαν να επανεκδίδονται. Θυμούνται, μάλιστα, πως ο κ. Λαμπρίας αναγκαζόταν να κάνει χωριστή ενημέρωση στον αείμνηστο Λούη Δάνο, πολιτικό συντάκτη τότε της “Αθηναϊκής” ,επειδή το” τραστ” δεν τον δεχόταν στην ίδια αίθουσα.

Μετά από μια δεκαετία στο ΒΗΜΑ, γίνεται διευθυντής του, αφού ο Λέων Καραπαναγιώτης αναλαμβάνει τα ΝΕΑ, λόγω υπουργοποίησης του Γιάννη Καψή.

Να σημειώσουμε κάτι που όχι τυχαία δεν αναφέρεται σχεδόν ποτέ, ούτε φυσικά από τον ίδιο τον κ. Ψυχάρη: ότι ανέλαβε το ΒΗΜΑ καθημερινή εφημερίδα και την έκλεισε, ενώ από τότε μια απόπειρά του να το ξανακάνει καθημερινό απέτυχε παταγωδώς και μια άλλη, πολύ πρόσφατη αυτή, έμεινε σχέδιο επί χάρτου .

Οι αποτυχίες δεν πτοούν καθόλου τον κ. Ψυχάρη. και γιατί άλλωστε; Ποτέ δεν αποτέλεσαν εμπόδιο στην ανέλιξή του. Η αυτοπεποίθησή του – έπαρση για πολλούς- δε μειώνεται ούτε από το φιάσκο που συνόδευσε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο, όταν η εκπομπή “Το ΒΗΜΑ του ΑΝΤΕΝΝΑ”, που ανέλαβε, πάτωσε κυριολεκτικά στις μετρήσεις και σταμάτησε πριν καλά καλά αρχίσει. Κι ήταν τόσο σίγουρος πως θα σαρώσει! “Θα πετυχαίνατε αν δουλεύατε στηντηλεόραση;” Απάντηση: “Αμφιβάλλετε; Δεν έχω καμμιά αμφιβολία ότι θα μπορούσα να κάνω και τηλεόραση. Θα με πούνε εγωϊστή άμα το διαβάσουν, αλλά εν πάση περιπτώσει, είμαι και εγωϊστής” (περιοδικό FLASH).

Ούτε και οι κλειστές στροφές τρομάζουν τον Σταύρο Ψυχάρη. “Πολλές εφημερίδες κάνουν στροφή και αλλάζουν πολιτική ενδυμασία, τη μια είναι έτσι και την άλλη αλλιώς. Η θέση του ΒΗΜΑΤΟΣ πολιτικά είναι δεδομένη(….)Αλλες εφημερίδες μπορεί να είναι πότε από δω και πότε από κει. Γι’ αυτό και χάνουν αναγνώστες. Το ΒΗΜΑ όμως και τα ΝΕΑ, δεν χάνουν αναγνώστες, γιατί είναι μόνιμα και σταθερά προσηλωμένα στα πιστεύω τους” , δηλώνει στην ίδια συνέντευξη ο άνθρωπος που τον Ιούλιο του 1995 αγιογράφησε δια χειρός Θανάση Λάλα την τότε κυρία πρωθυπουργού Δήμητρα Λιάνη. Για να την αποκαθηλώσει πρόσφατα δια χειρός “Σίβυλλας” βάζοντας τη σφραγίδα της εγκυρότητας του ΒΗΜΑΤΟΣ στα ροζ σενάρια γύρω απ’ την εθνική μας χήρα και το χήρο της εθνικής μας σταρ.

Ο ίδιος που έχρισε πριν από ένα περίπου χρόνο, μέσω της εφημερίδας του, “διάδοχο του Α. Παπανδρέου” τον Μιλτιάδη ‘Εβερτ, τον οποίο και καλωσόρισε ως “μελλοντικό πρωθυπουργό” στην τηλεοπτική εκπομπή που προαναφέραμε. Αυτή η ενέργεια φυσικά δεν οφειλόταν στην ιδιαίτερη συμπάθεια που ο κ. Ψυχάρης τρέφει, όπως δηλώνει, στον κ. Εβερτ (Τύπος της Κυριακής, Νοέμβρης 1994) και άλλωστε η συμπάθεια αυτή δεν τον εμπόδισε καθόλου να υποστηρίξει εν συνεχεία με τα μπούνια τον κ. Σημίτη, κάνοντας στροφή 180 μοιρών και χωρίς ν’ ανοίξει ρουθούνι ως προς την “εγκυρότητα” της εφημερίδας του. Πρόσφατα, όταν, σε τηλεοπτική εκπομπή που ήταν προσκεκλημένος, του θύμισαν αυτή του τη στροφή , ο Σταύρος Ψυχάρης θύμωσε πολύ και με απότομο ύφος προσπέρασε το θέμα.

Ποιος από μας, εξάλλου, θέλει να του θυμίζουν τις αμαρτίες του; Το πολύ πολύ να τις εξομολογηθούμε στον “πνευματικό” μας. 0 Σταύρος Ψυχάρης, όμως, δηλώνει πως δεν έχει εξομολογηθεί ποτέ. Με τέτοια διαδρομή και τέτοιο τεκμήριο ευλάβειας, πώς να μην επιλεγεί ως ο πλέον κατάλληλος για να διοικεί το Αγιο ‘Ορος;

* Το κείμενο είναι παλιό αλλά παραμένει επίκαιρο…

PHGHhttp://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=16949%3Amystika-kai-psemata-gia-ton-stayro-psyxari&catid=75%3Afakeloi&Itemid=132

Πηγή: Allegro ma…με τρόπο!

ΟΙ ΔΟΥΡΕΙΟΙ ΔΕΛΦΙΝΟΙ !…

 

 

Το πρόβλημα δεν είναι ο Ψυχάρης, αυτός, την – παραδοσιακή – βρωμοδουλειά του κάνει, συνεχίζοντας να πλασάρεται, ως προοδευτικός και δημοκρατικός εκδότης, την ώρα που έχει φορτωθεί τον Αντωνάκη στους ώμους και τον οδηγεί προς το Μαξίμου, με σύμβουλο, (του Σαμαρά), τον ίδιο το γιο του !

 

Οι λιγούρηδες του χώρου του ΠΑΣΟΚ, είναι το ζήτημα, που λειτουργούν ως φερέφωνα του “συγκροτήματος”, που πιστεύουν στην στήριξή του και συνεχίζουν να παίζουν το ρόλο του “δούρειου δελφίνου”, πολεμώντας το Γ. Παπανδρέου και διαλύοντας το Κόμμα !

 

Σε μια εποχή, που στην Ελλάδα γίνονται και επέρχονται κοσμογονικές αλλαγές και οι διαχρονικοί “νταβάδες” της πολιτικής ζωής χρεοκοπούν και καταρρέουν, βρίσκονται σύγχρονοι, ελεεινοί “Γούσηδες”, να παίξουν το στερνό παιχνίδι τους και ν΄ αποτελέσουν τα πιόνια στη σκακιέρα τους.

 

Ο καθένας μπορεί να καταλάβει, τι είδους εξελίξεις πρόκειται ν΄ ακο-λουθήσουν !…

 

PHGH  http://logoplokies.blogspot.com/2012/01/blog-post_4165.html

Είναι γλυκιά η καρέκλα και οδηγεί σε λάθη

Παρακολουθώντας κανείς τα εσωκομματικά του Πασοκ καταλαβαίνει οτι είναι ανώφελο να προσπαθήσει να ερμηνεύσει τις όποιες κινήσεις γίνονται στεγνά πολιτικά, με κοινή λογική και με δεδομένο φυσικά οτι όλα αυτά γίνονται για το καλό της χώρας.
Μπορεί στη διάσωση της χώρας να μη τα πήγαν και πολύ καλά, αλλά στις τρικλοποδιές, στις συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, στις ανίερες συμμαχίες και γενικά στο οτιδήποτε μπορεί να εξασφαλίσει πολιτική επιβίωση είναι πρώτοι.

Δεν είναι να απορεί κανείς αν σκεφτεί ποιοί μας κυβερνούν αυτή τη στιγμή, επαγγελματίες πολιτικοί και άνθρωποι που ουσιαστικά έχουν επενδύσει στην πολιτική, εγκατέλειψαν το επάγγελμά τους, καταχρεώθηκαν και σε πολλές περιπτώσεις δυστυχώς αναζήτησαν χορηγούς για την προεκλογική τους εκστρατεία, εν ολίγοις έχουν κάνει μία επένδυση ζωής, είναι στην πλειοψηφία τους οι άνθρωποι που απαρτίζουν το Κοινοβούλιο.
Οπότε δυστυχώς τα όσα βλέπουμε να διαδραματίζονται δεν μπορούν να έχουν μία απλή λογική ερμηνεία και παρεισφρύουν ποδοσφαιρικές λογικές, αισθήματα επιβίωσης, ξεπλήρωμα υποχρεώσεων, λογικές παλατιού με τους διάφορους διαδόχους να φτιάχνουν αυλές και λοιπά ευχάριστα και άκρως κολακευτικά για τη Δημοκρατία μας.

Για να δούμε το τι συμβαίνει τώρα και να μπορέσουν να κάνουμε σχετικά ασφαλείς υποθέσεις για το τι επίκειται, θα πρέπει να γυρίσουμε προς τα πίσω. Το 2007 όταν η ήττα για το ΠΑΣΟΚ φαινόταν στις δημοσκοπήσεις πολλοί παρατήρησαν οτι πολλά κορυφαία στελέχη, δεν έδιναν τη μάχη για την επικράτηση, ήταν περιέργως πώς απόντες. Το Πασοκ ηττήθηκε και την ίδια ημέρα είχαμε την επίσκεψη Βενιζέλου στο Ζάππειο, την επομένη το “παραιτηθείτε κύριε Πρόεδρε”, συντονισμένες επιθέσεις στον Γιώργο Παπανδρέου και ένα κανάλι να τον καθυβρίζει και να του κάνει υποδείξεις.
Αποτέλεσμα: το 70-30 υπέρ Βενιζέλου, έγινε άνετη επικράτηση Παπανδρέου.
Γιατί; Ο Βενιζέλος βιάστηκε. Τον αγκάλιασαν διάφορα συμφέροντα δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στους αντιπάλους του να λένε οτι τον αγκάλιασε η διαπλοκή, να μιλούν για εξωθεσμικά κέντρα. Κατά την άποψή μου βέβαια οι κύριες αιτίες της ήττας του ήταν οτι έδειξε πως δίψαγε για εξουσία και η υποτίμηση του αντιπάλου του. Η βιασύνη, η επίσκεψη στο Ζάππειο και η αντίδρασή του στον καφέ που του έριξαν (εγώ ως μελλοντικός ηγέτης του Πασοκ, συγχωρώ) έδειξαν έναν εξουσιομανή και καθόλου υπομονετικό άνθρωπο. Στην αντίπερα όχθη, η πλευρά Παπανδρέου είχε σηκώσει το θέμα των συμφερόντων (ήταν και εξόφθαλμο εδώ που τα λέμε) ενώ δεν έδρασε βιαστικά.

Πού είμαστε σήμερα…. Οι δελφίνοι περιμένουν από τον Γιώργο Παπανδρέου να ανοίξει τα χαρτιά του, ο ίδιος δεν δείχνει να βιάζεται και πολύ, ενώ έκλεισε το μάτι για ανασχηματισμό στον Λουκά Παπαδήμο. Οι υποψήφιοι διεκδικητές που ανοίγουν σιγά σιγά τα χαρτιά τους δείχνουν να μην έχουν καταλάβει οτι έχουν εκτεθεί αρκετά. Ο Παπανδρέου αυτή τη στιγμή, είναι απλά Πρόεδρος του Πασοκ, δεν έχει κάποια θέση στην κυβέρνηση, σε αντίθεση με τους ίδίους που μετά από δική τους απαίτηση παρέμειναν Υπουργοί (κολλημένοι στην καρέκλα??). Αυτό ήταν κατά την άποψή μου το τραγικό τους λάθος.

Ένα άλλο βασικό λάθος των δελφίνων, που δημιουργεί γενικό πρόβλημα στην κυβέρνηση Παπαδήμου αυτή τη στιγμή, είναι οτι απαίτησαν να ανοίξουν οι διαδικασίες πριν τις εκλογές. Εάν δεν επεδίωκαν να τελειώσουν κατευθείαν τον Παπανδρέου, δείχνοντας μία ανεξήγητη πρεμούρα που ερμηνεύεται περισσότερο ως ανησυχία για το δικό τους μέλλον παρά για το μέλλον της χώρας, σίγουρα η εξέλιξη των πραγμάτων θα ήταν άλλη από αυτή που σιγά σιγά προδιαγράφεται. Θα πηγαίναμε δηλαδή σε μία ομαλή μετάβαση και δεν θα υπήρχε πολωμένο κλίμα, που αυτή τη στιγμή κάνει κακό στη χώρα.

Αντί να απαξιώνουν τη 2ετια Παπανδρέου θα μπορούσαν να κάνουν το ακριβώς αντίθετο, να τη στηρίζουν κριτικά, να προβάλλουν τις μεταρρυθμίσεις που πραγματικά έγιναν, να δουλεύουν με φρενήρεις ρυθμούς στα Υπουργεία τους, να προσπαθούν να πείσουν για το ορθό επιλογών που οι ίδιοι στήριξαν επι δυο χρόνια χωρίς να βγάλουν τσιμουδιά, επιδιώκοντας έτσι η ήττα του ΠΑΣΟΚ να μην είναι τεραστίων διαστάσεων και μετά θα άνοιγε κατευθείαν και από μόνο του το θέμα της διαδοχής. Ο κανιβαλισμός, η εκ των υστέρων αντίδραση και απαξίωση των όσων έγιναν από άτομα που στόμα είχαν και μιλιά δεν είχαν δυο χρόνια, δείχνει πολλά για την ποιότητα των ανθρώπων. Αφήστε που το έργο κάποιων εξ’ αυτών που υιοθετούν τέτοιες πρακτικές είναι… αμφισβητήσιμο.

Αυτοπαγιδεύτηκαν με αξιοθαύμαστη ευκολία. Σε μία κυβέρνηση που το πιθανότερο είναι να πάει μετά το καλοκαίρι εάν δεν τη ρίξει το Πασοκ ή οι συνθήκες, δεν μπορούσαν απ’ οτι καταλαβαίνω να ρισκάρουν το να μην είναι Υπουργοί, ήθελαν όμως παράλληλα να τελειώνουν και με το θέμα της ηγεσίας. Τώρα φαντάζουν ως έτοιμοι να παραιτηθούν, ενώ υποτίθεται τους απασχολεί περισσότερο η χώρα παρά το κόμμα (έτσι θα έπρεπε να προσποιούνται τουλάχιστον). Φαίνεται απίστευτο που δεν σκέφτηκαν από την πρώτη στιγμή το πρόβλημα που θα δημιουργούνταν. Κάποιοι προσπαθούν να βρουν μία μεσοβέζικη λύση του τύπου “διαδικασίες 3 ημερών χωρίς διάλογο αφού οι πολίτες μας ξέρουν”. Αναρωτιέμαι ποιόν κοροϊδεύουν… Για καπετάνιο βάρκας που θα τους πάει από το Ρίο στο Αντίρριο ψάχνουν στο Πασοκ για να αποφασίσουν μέσα σε 3 μέρες και χωρίς διάλογο;

Καλό θα ήταν πάντως να μη ξαναχρησιμοποιήσουν το επιχείρημα οτι ο Παπανδρέου είναι κολλημένος στην καρέκλα, τουλάχιστον παραιτήθηκε από την Πρωθυπουργία, ενώ οι ίδιοι έδειξαν μία… απροθυμία να αφήσουν τα Υπουργεία τους. Η αλήθεια απ’ οτι φαίνεται είναι οτι η καρέκλα είναι “αρρώστια”. Ούτε ο Παπανδρέου αλλά ούτε και οι ίδιοι οι δελφίνοι φαίνεται να έχουν ευκολία να ξεκολλήσουν από καρέκλες.

Πλέον υπάρχει η πεποίθηση οτι ο Παπανδρέου καθυστερεί γιατί θέλει να εξασφαλίσει οτι μέχρι το καλοκαίρι θα είναι αρχηγός του ΠΑΣΟΚ για να διεκδικήσει την Προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, δεν ξέρω κατά πόσον ισχύει, αλλά εάν πράγματι αυτός είναι ο λόγος που καθυστέρησε, θα είναι μία μεγάλη απογοήτευση για όσους αφελώς ίσως πίστεψαν οτι είναι διαφορετικός τύπος πολιτικού.

Υπάρχει η εντύπωση οτι από τη μεριά Παπανδρέου προκρίνεται μία λύση διαρχίας, ακούστηκε κι ένα συγκεκριμένο όνομα (σωστή επιλογή κατά την άποψή μου), που όμως δεν υπάρχει λόγος να αναφερθεί καθώς διέψευσε οτι υπήρξε πρόταση. Φαντάζει ως μία μεσοβέζικη λύση, αλλά σίγουρα έτσι θα εκτονωνόταν η ένταση και θα πηγαίναμε στην επιθυμητή ομαλή μετάβαση.

Το πρόβλημα είναι οτι οι συνθήκες είναι στρεβλές, οπότε οι όποιοι χειρισμοί απαιτούν μαεστρία, ψυχραιμία και φυσικά όχι βιασύνη.
Κάποιοι βιάστηκαν να ανοίξουν το θέμα της ηγεσίας, να τελειώνουν μία και καλή με τον ΓΑΠ, απαίτησαν να μείνουν Υπουργοί, ενώ απαξιώνουν το όποιο έργο έγινε μη καταλαβαίνοντας οτι αυτό τους γελοιοποιεί στα μάτια της κοινωνίας που δυο χρόνια άκουγε για την αναγκαιότητα των όσων εφαρμοζόντουσαν και τώρα ακούει από τα ίδια άτομα τα αντίθετα.
Δεν το χειρίστηκαν καλά οι δελφίνοι, ο Παπανδρέου δεν είναι διατεθειμένος να τα χάσει όλα, από την άλλη η ΝΔ δηλώνει οτι δεν συγκυβερνά, τσακώνονται όλοι μαζί στο σαλόνι, το φαΐ στην κουζίνα καίγεται και ο Παπαδήμος είναι ο γείτονας που χτυπάει το κουδούνι για να τους πει οτι κάτι μυρίζει έντονα, αλλά οι φωνές καλύπτουν τον ήχο του κουδουνιού. Εν ολίγοις έχει πάρει φωτιά το σπίτι και κάποιοι τσακώνονται για το πού και το εάν θα μπούν τα σεμεδάκια.

ΠΗΓΗ  http://tsougdw.blogspot.com/2012/01/blog-post.html

Γιορτές με κρίση αξιών και… Αξιών!

Αυτές τις μέρες ίσως θα έπρεπε όλοι να σκεφτούμε, πέρα από την κρίση και τις δυσκολίες της εποχής, αρχέγονες έννοιες και συναισθήματα, όπως η αγάπη, η φιλία, η συμπόνια και η αλληλεγγύη. Έννοιες για τις οποίες πολλοί μιλούν, αλλά πολύ λιγότεροι υιοθετούν.

Διότι τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου οι κοινωνίες μας, οι λεγόμενες «ανεπτυγμένες», παραμένουν βυθισμένες σε έναν εγωκεντρικό ατομισμό, καθώς η ευμάρεια των προηγούμενων ετών δεν οδήγησε σε μια κοινωνία πιο σφριγηλή, πιο δίκαιη, πιο ισορροπημένη, ή συμπονετική, παρά μόνον κατ’ επίφαση.

«Στα χαρτιά».

Στην πράξη, οι περισσότεροι αφεθήκαμε να παρασυρθούμε στον ρυθμό μιας ζωής άκριτα καταναλωτικής, μιας ζωής που πολλές φορές μας αποξενώνει από τα απλά πράγματα που δίνουν νόημα και χαρά στην ύπαρξη προς όφελος του χρήματος.

Και το χειρότερο είναι ότι οι χρηματικές απολαβές μεταφράστηκαν σε σχεδόν αποκλειστικό κριτήριο κοινωνικής καταξίωσης. Αρχίσαμε ο ένας να κρίνει τον άλλον, λιγότερο ή περισσότερο, με βάση «τα λεφτά», ακόμη κι αν αυτά ήταν «μαύρα», «αρπαχτά»,«κομπιναδόρικα».

Οι πραγματικές Αξίες έδωσαν σταδιακά τη θέση τους σε κινητές κι ακίνητες «αξίες».

Ευτυχώς για την Ελλάδα, το μόνο που άντεξε έστω ως έναν βαθμό ήταν ο θεσμός της οικογένειας. Κι αυτός ο θεσμός, το συναίσθημα, η αγάπη του γονιού για το παιδί, αλλά και η βοήθεια προς άλλα μέλη της οικογένειας, μαζί με την περίφημη μικροϊδιοκτησία κρατούν ακόμη σαν συνεκτικοί αρμοί μια κοινωνία που πλήττεται βάναυσα εδώ και χρόνια.

Τα πλήγματα των προηγούμενων ετών ήταν υπόγεια, ύπουλα. Το κύρος των θεσμών καταβαραθρώθηκε. Τα πρότυπα που προβάλλονταν στην κοινωνία ήταν κάλπικα, με επίπλαστη λάμψη, κατασκευασμένα για να ενθαρρύνουν την κοινωνική αποσάθρωση.

Να δώσουν το στίγμα μιας επιτυχίας κενής από δημιουργικότητα, μιας ζωής κενής από ουσία.

Στόχος ήταν σαφώς η μείωση των αντιστάσεων μιας κοινωνίας που σταδιακά ενέδωσε σχεδόν ολοκληρωτικά στον φαβοριτισμό, στη διαπλοκή, στην αναξιοκρατία και στα σκάνδαλα, έχοντας πάντα ως προπέτασμα τις λιγοστές επιτυχίες.

Είτε ήταν πολιτικές, είτε επιχειρηματικές, αθλητικές, είτε ακόμη -οποία κατάπτωση!- μια καλή θέση στη… Eurovision.

Κι ύστερα ήρθαν τα φανερά πλήγματα, που παρακολουθούμε εδώ και περίπου δύο χρόνια. Για να διαπιστωθεί ότι ουδείς μπορεί πραγματικά να αντιδράσει. Δεν φταίνε μόνο οι ταγοί, πολιτικοί, μεγαλοεπιχειρηματίες και άλλες δήθεν εξέχουσες φυσιογνωμίες.

Φταίμε κι εμείς, που χτίσαμε σε στρεβλά θεμέλια, που αναδείξαμε κι αποδεχτήκαμε τα λάθος πρότυπα και πρόσωπα. Εμείς που ακόμη και σήμερα δεν έχουμε καταλάβει ότι μια κοινωνία που λειτουργεί σε λάθος βάσεις αποτελεί τελικά τροχοπέδη και για το προσωπικό συμφέρον μας, σε βάθος χρόνου.

Με εξαίρεση εκείνους τους -πάντα ολίγους- που όντως την εκμεταλλεύονται.

Αυτό, κατά την άποψή μου, είναι και το μεγάλο «ηθικό δίδαγμα» της κρίσης που διανύουμε. Οι λάθος βάσεις, οι λάθος Αξίες, στις οποίες χτίσαμε τις τελευταίες δεκαετίες την ελληνική κοινωνία, είναι η βαθύτερη αιτία των σημερινών δεινών.

Κι όσο κι αν φαίνεται παράξενο, σε μεγάλο βαθμό ήταν αποτέλεσμα της ίδιας της «ευμάρειας», που -με τρόπο που αποδείχτηκε τεχνητός κι επικίνδυνος- διαχύθηκε στην κοινωνία κι έγινε κυρίαρχος στόχος.

Το φαινόμενο αυτό δεν είναι βέβαια αποκλειστικά ελληνικό, παρότι στην περίπτωσή μας εκφράστηκε με τον πιο άναρχο, σαθρό και προκλητικό τρόπο.

Τα επόμενα χρόνια, στο πλαίσιο τούτης της κρίσης που είναι πια γενικευμένη, ολόκληρος ο δυτικός κόσμος -κι ακόμη περισσότερο η Ελλάδα- θα κληθεί να επανεξετάσει τα ουσιώδη.

Τη λειτουργία της Δημοκρατίας, τον έλεγχο των συμφερόντων, την κοινωνική δικαιοσύνη και το δικαίωμα στην παιδεία και την υγεία, τις Αξίες που συγκροτούν και συγκρατούν τις κοινωνίες.

Η μάχη που θα γίνει θα είναι μεγάλη. Μπορεί όμως και πρέπει να κερδηθεί από τις κοινωνίες των πολιτών. Η αφετηρία, ωστόσο, για τη διεκδίκηση της νίκης βρίσκεται στον καθέναν από εμάς.

Στα πάλαι ποτέ «χριστιανικά» ιδεώδη της εντιμότητας, της δικαιοσύνης, της αγάπης, της συμπόνιας, της αλληλεγγύης. Του φιλότιμου και της δημιουργικότητας, που μπορεί να φέρει υλικά αγαθά κι επιτυχία, αλλά ως αποτέλεσμα κι όχι ως αυτοσκοπό.

Καλές Γιορτές!

Στη δραχμή ο λύκος χαίρεται

Tου Πασχου Mανδραβελη

Οι έχοντες και κατέχοντες λεφτά στο εξωτερικό βολεύονται με την επιστροφή στην δραχμή. Γι’ αυτό και ροκανίζουν κάθε προσπάθεια ανάταξης του τόπου. Είναι πολλά τα λεφτά έξω. Μόνο οι εκροές των καταθέσεων τα τελευταία δύο χρόνια -από τότε, δηλαδή, που καταλάβαμε ότι η ελληνική οικονομία είναι σε κρίση- έφτασαν τα 80 δισ. ευρώ. Αυτοί λοιπόν καραδοκούν να γυρίσουν ως «πλούσιοι θείοι από την Ευρώπη». Με το αζημίωτο γι’ αυτούς· προς ζημίαν όλων ημών των υπολοίπων.

Αυτοί -μεγαλοαεριτζήδες κατά κανόνα- που έκαναν λεφτά απομυζώντας το δημόσιο ταμείο και εκβιάζοντας το πολιτικό σύστημα είναι ο σκληρός πυρήνας μιας ιδιότυπης «συμμαχίας της δραχμής». Εχουν Μέσα Ενημέρωσης ή πρόσβαση σ’ αυτά. Δεν είναι μόνοι. Μιλώντας την περασμένη Δευτέρα στην εκπομπή «Νέοι Φάκελοι» ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής αποκάλυψε πως στη χώρα του ομάδες επιχειρηματιών με μεγάλα χρέη στις τράπεζες ωφελήθηκαν -σε βάρος των απλών καταθετών- από την υποτίμηση του νομίσματος. Ετσι, με την επιστροφή στη δραχμή και τις συνακόλουθες υποτιμήσεις χρέη εκατομμυρίων που έκαναν διάφοροι μεγαλοεπιχειρηματίες σε ευρώ θα κληθούν να τα πληρώσουν σε υποτιμημένες δραχμές. Θα προσθέσουν και κάποια από εκείνες τις περίεργες ρυθμίσεις, και από την καταστροφή του τόπου θα βγουν πολύ ωφελημένοι.

Πέριξ των παραπάνω υπάρχουν οι «χρήσιμοι ηλίθιοι». Πολιτικοί αρχηγοί που με τις φιλοδοξίες τους υπονομεύουν κάθε προσπάθεια ανάταξης του τόπου· υπουργοί που σέρνουν τα πόδια τους για να μην εφαρμόσουν διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις· βουλευτές που κάνουν «φιλολαϊκό» ντόρο για την επανεκλογή τους· δημοσιογράφοι που εθίστηκαν στην καταγγελία και στις κραυγές του τύπου «δώσε και σ’ αυτούς μπάρμπα». Ολοι οι παραπάνω, χωρίς να το καταλαβαίνουν, είναι πιο επικίνδυνοι. Οχι μόνο επειδή κάποιοι από αυτούς είναι καλών προθέσεων και κακής ανάλυσης, αλλά διότι συνιστούν τον αναγκαίο βιότοπο στον οποίο παρασιτούν όσοι ελλοχεύουν να κερδοσκοπήσουν στα ερείπια του τόπου. Ανάμεσα σ’ αυτούς συγκαταλέγεται και ένα μεγάλο μέρος της Αριστεράς. Το υπόλοιπο θέλει να μας πάει ακόμη πιο πίσω. Κάποιοι συζητούν (στα σοβαρά;) μορφές ανταλλακτικής οικονομίας· να δίνουμε π.χ. πέντε αυγά για να πάρουμε ένα κιλό κρέας, και άλλα τέτοια τερπνά.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτός ο βάλτος στον οποίο ενδημούν τα θεριά της δραχμής μεγαλώνει. Οχι μόνο από την ύφεση που είναι επακόλουθο μιας αναγκαίας προσαρμογής, αλλά και από τη σύγχυση. Ουδείς εξηγεί πειστικά στους πολίτες, τι είναι οικονομία· τι σημαίνει έλλειμμα· πως δεν μπορείς να ζεις επ’ αόριστον ξοδεύοντας περισσότερα από όσα βγάζεις· ότι τα χαρτονομίσματα (ευρώ ή δραχμής) είναι σύμβολα, που αν δεν αντικατοπτρίζουν πραγματικές αξίες γίνονται πληθωριστικά χαρτιά.

Η Ελλάδα πήρε τη μεγάλη απόφαση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μετά τη θεμελίωση της δημοκρατίας. Κουράστηκε να μπει και κουράζεται να διατηρήσει τον ρυθμό. Αλλά είναι μια πορεία που αποδείχθηκε επωφελής για τον λαό. Η Ελλάδα άλλαξε σημαντικά και προς το καλύτερο από το 1980, που εντάχθηκε στην ΕΟΚ. Αυτήν την πορεία πρέπει να τη διαφυλάξουμε και να τη συνεχίσουμε σε πείσμα όσων θέλουν να κερδοσκοπήσουν από την καταστροφή. Είναι ο μόνος δρόμος που θα διαφυλάξει τους κόπους των πολλών και θα προσφέρει στη χώρα ένα καλύτερο μέλλον. Οι λογικές που μας οδηγούν στη βαλκανιοποίηση πρέπει να απομονωθούν. Για το καλό όλων μας.

ΠΗΓΗ  http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_24/12/2011_1297191

ΕΝΑΣ ΜΠΕΛΑΣ ΓΙΑ ΤΗ Ν.Δ !…

 

 

Κάθε μέρα πέντε με δέκα τομεάρχες της Ν.Δ. βομβαρδίζουν με ανακοινώσεις τους υπουργούς από το ΠΑΣΟΚ που συμμετέχουν στη σημερινή κυβέρνηση, στο όνομα των αμαρτημάτων τους στην προηγούμενη. Μάλιστα ο τομεάρχης απασχόλησης Νίκος Νικολόπουλος έφτασε να ζητήσει την παραίτηση του υπουργού Γ. Κουτρουμάνη για το θέμα των επικουρικών συντάξεων. Στο όνομα υπαρκτών αδυναμιών -και άθλιων πρακτικών που κληρονομήθηκαν από το πρόσφατο παρελθόν-, η Ν.Δ. είναι ολοφάνερο ότι επιχειρεί να «ξηλώσει το πουλόβερ» της κυβέρνησης Παπαδήμου, για να «απελευθερωθεί» από τις όποιες δεσμεύσεις και να επιδοθεί απερίσπαστη στο σπορ της κατάκτησης της αυτοδυναμίας. Δυστυχώς στη διάθεση αυτή υποκύπτουν ακόμα και βουλευτές που άρθρωναν έναν πιο νηφάλιο πολιτικό λόγο το τελευταίο διάστημα. Αλλά φαίνεται ότι το χριστουγεννιάτικο event δεν καθορίζεται από αυτούς τις άγιες τούτες μέρες. Την παράσταση κλέβουν οι αντιμνημονιακοί της Ν.Δ., που κάνουν αντιμνημονιακά πάρτι με αντιμνημονιακές κομπανίες…

Στη Συγγρού το κλίμα τα τελευταία 24ωρα έχει αλλάξει. Η ατμόσφαιρα θυμίζει το διάστημα ακριβώς πριν από το σχηματισμό της κυβέρνησης Παπαδήμου. Η ηγεσία της Ν.Δ. επέλεξε τότε να στηρίξει το νυν πρωθυπουργό για να αποφευχθεί η χρεοκοπία της χώρας. Τώρα ποιες είναι οι ενδείξεις ότι αυτή έχει αποσοβηθεί ώστε να κάνουν κάποιοι λόγο ακόμα και για «διαζύγιο» αμέσως μετά τις γιορτές; Ποιοι επενδύουν σε αυτό και γιατί; Υπάρχει η ανάγκη διερεύνησης και εξήγησης αυτής της στροφής της Ν.Δ. Ίσως να παίζει ρόλο πως όσο το καταρρακωμένο ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στα πρόθυρα διαδοχής -με όλα τα συμπαρομαρτούντα- τόσο η Ν.Δ. θεωρεί ότι μπορεί να εκμεταλλευτεί την αδυναμία του αντιπάλου προς όφελός της. Σε αυτό συμβάλλει ασφαλώς και η στάση πρωτοκλασάτων του ΠΑΣΟΚ που αίφνης είτε ζητούν να τελειώνουμε με την κυβέρνηση Παπαδήμου είτε ανακαλύπτουν ότι μπορούσαμε και αλλιώς, χωρίς το Μνημόνιο, ανακαλύπτοντας όψιμα ο ένας μετά τον άλλον τον αντιμνημονιακό τους εαυτό….

 

Αυτά όμως δεν εξηγούν τη νευρικότητα που επικρατεί στις κινήσεις της Συγγρού. Και αυτή έχει να κάνει μάλλον με την εκτίμηση ότι η εμπλοκή της Ν.Δ. στο κυβερνητικό σχήμα δεν της αποφέρει πολιτικά οφέλη και στέκεται εμπόδιο στο δρόμο προς την αυτοδυναμία. Οι δημοσκοπήσεις -για τις οποίες αρκετοί στη Ν.Δ. τρέφουν λαγνεία- φανερώνουν μια καθήλωση των ποσοστών του κόμματος, παρά τη δημοσκοπική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Στα μεγάλα αστικά κέντρα -Αθήνα, Θεσσαλονίκη- η καθήλωση είναι ανησυχητική. Η δημοτικότητα του Αντ. Σαμαρά δεν απογειώνεται. Και την ίδια ώρα, η κομματική βάση της Ν.Δ. «βράζει» κατά της στήριξης της «δοτής» κυβέρνησης Παπαδήμου. Όλα αυτά ωθούν αρκετούς στη Ν.Δ. να θεωρούν την εμπλοκή στο κυβερνητικό εγχείρημα ως ένα μεγάλο μπελά. Το βλέπουν βέβαια από τα μέσα, με βάση τα παραμορφωτικά τους μικροκομματικά «ματογυάλια».

Αγνοούν γι’ αυτό δύο παραμέτρους. Η πρώτη έχει να κάνει με μια εύστοχη διατύπωση του Φ. Κουβέλη ότι δηλαδή η στάση της Ν.Δ. μπορεί να δημιουργήσει ένα «πολιτικό γεγονός» που να οδηγήσει σε εκλογές -ακόμα και νωρίτερα από τα συμφωνηθέντα- όταν όλοι πια γνωρίζουν πως οι διαβουλεύσεις για το PSI, πολύ περισσότερο σήμερα, δεν επιτρέπουν να κοιμόμαστε αγκαλιά με το ημερολόγιο… Κοντολογίς, μπορεί να λογαριάζουν σε ηρωική έξοδο στη Ν.Δ., αλλά πόσο σταθμίζουν τους τεράστιους κινδύνους για τη χώρα; Η δεύτερη παράμετρος έχει να κάνει με μια απλή διαπίστωση: η Ν.Δ. δίνει εξετάσεις ευθύνης με τον τρόπο συμμετοχής της στην κυβέρνηση Παπαδήμου και κρίνεται ακριβώς γι’ αυτό από τους πολίτες – όχι μόνο από το τι τάζει για μετά τις εκλογές. Η κρίση εμπιστοσύνης απέναντι στο πολιτικό σύστημα -συνεπώς και στη Ν.Δ.- είναι τόσο βαθιά, που ένα κόμμα εξουσίας όφειλε να αντιληφθεί πόσο αναγκαίο είναι να στηρίξει το δύσκολο εγχείρημα Παπαδήμου και όχι να αλληθωρίζει προς το «αδειανό πουκάμισο» μιας μετέωρης αυτοδυναμίας.

 

Ευτύχης Παλλήκαρης

 

ΠΗΓΗ  http://logoplokies.blogspot.com/2011/12/blog-post_26.html

Ο Παπανδρέου μοιράζει τα χαρτιά!

 

 

Όσο και να χτυπιούνται οι φιλόδοξοι και επίδοξοι αρχηγοί, στο ΠΑΣΟΚ τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο όπως δείχνουν τα πράγματα θα τον έχει ο Γιώργος Παπανδρέου. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αν και δεν έχει ανοίξει τα χαρτιά του, ο καιρός που είναι σύμμαχός του θα δείξει σύντομα ότι οι άλλοι που καιροφυλακτούν να του αρπάξουν την καρέκλα, θα πάνε για… βρούβες! Ήδη ο Χρυσοχοϊδης έχει χάσει την έξωθεν καλή μαρτυρία, αφού βγήκε να κατηγορήσει τον Παπανδρέου και να του φορτώσει και τις αμαρτίες όλων των άλλων. Ο λαός δεν είναι τόσο ηλίθιος για να πιστέψει τις παπαριές του Χρυσοχοϊδης, που αν είχε λίγη τσίπα, θα είχε παραιτηθεί και από υπουργός και από το ΠΑΣΟΚ. Δεν εέχει καταλάβει ότι η πλειοψηφία αυτή τη στιγμή των Πασόκων είναι με τον Γιώργο Παπανδρέου κι όταν έρθει η ώρα θα τον στηρίξει με νύχια και με δόντια.

Επίσης ο Λοβέρδος παρά τις θεμιτές και ανθρώπινες φιλοδοξίες του, κάπου χάνει και δυστυχώς ούτε αυτός έχει το γνώθι σαυτόν. Θέλει και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο. Και να είναι υπουργός στην κυβέρνηση Παπαδήμου (όπως είναι άλλωστε και ο Χρυσοχοϊδης) και να ασχολείται με τα εσωκομματικά του ΚΙνήματος. Δεν γίνεται όμως! Βέβαια κάνει κάτι ανόητες δηλώσεις ότι πρέπει να είνάι σύντομος ο χρόνος των κομματικών διαδικασιών, αλλά ο Παπαδήμος είμαι βέβαιος ότι θα είναι αυστηρός. Οσοι είναι στελέχη της κυβέρνησής του θα πρέπει να αφοσιωθούν στο έργο που έχουν αναλάβει.

Υπάρχει και ο Φλωρίδης που κάνει τον άγνωστο στρατιώτη, αλλά δεν χάνει την ευκαιρία να βγαίνει σε εφημερίδες, τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, να κάνει ομιλίες κι από την άλλη να λέει ότι δεν πρόκειται να κάνει κόμμα. Τον φτάνει, λέει, ο “Κοινωνικός Σύνδεσμος” που ίδρυσε και στον οποίο έχουν πλασαριστεί απόκαμιά σαρανταριά “προσωπικότητες”. Στόχος της κίνησης, είναι να απαντηθεί το δίλημμα: «Προχωράμε τη χώρα μπροστά μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια ή αγωνιζόμαστε για τη διατήρηση του χθες;» Μα και ο Φλωρίδης, σύμφωνα με αυτή λογική είναι… του χθες!!! Εξάλλου, ήταν μέλος προηγούμενων κυβερνήσεων κι επειδή πριν μερικούς μήνες παραιτήθηκε δεν μπορεί να μας πείσει ότι έχει τόσο αγνές προθέσεις και η στάση του δεν υποκρύπτει κάτι άλλο! Αλλά έχει πει τόσα για τον Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, που πλέον είναι κόκκινο πανί για τους Πασόκους.

Ο κόσμος έχει αρχίσει και πείθεται ότι όλοι αυτοί που επιτέθηκαν στον Παπανδρέου έχουν κάτι άλλο κατά νου. Και πρέπει να ξέρουμε ότι το επιχειρηματικό και εκδοτικό κατεστημένο, με τη συνδρομή των μέσων μαζικής ενημέρωσης, διαθέτει σενάρια με πολλούς πρωταγωνιστές. Τα ρίχνουν τα σενάρια στην πιάτσα κι όποιο πιάσει. Γι’ αυτό βλέπουμε να “στηρίζεται” πότε ο ένας και πότε ένας άλλος. Ανάλογα με την υποστήριξη που μπορεί να έχει από τον κόσμο. Γι’ αυτό γίνονται και σε τακτά διαστήματα δημοσκοπήσεις, φουσκώνον ται κάποια νούμερα στους μεν ή στους δε, και πάει λέγοντας. Τον Παπανδρέου τον είχαν για… εξορία. Ομως δεν φαίνεται ότι μπορούν να το πετύχουν. Και μέσα στο ΠΑΣΟΚ όπου έχει βαθιές τις ρίζες αλλά και στην κοινωνία, η οποία σιγά-σιγά θ’ αρχίσει να καταλαβαίνει ποιος εργάστηκε για τα λαϊκά συμφέροντα και ποιος όχι. Βέβαια είναι κομμάτι δύσκολο να φύγει από τον ορίζοντα αυτό το άτιμο το “Μνημόνιο”, αλλά κι αυτό αποδεικνύεται ότι ήταν κάτι που δεν μπορούσε κανείς να το αποφύγει.

Θα έλεγα ακόμη ότι προϊόντος του χρόνου γίνεται “συνείδηση” ότι όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης σε ό,τι μας βρήκε. Και δεν είμαστε όλοι άγιοι ή αναμάρτητοι. Η διαφθορά δεν είναι γέννημα μονάχα της πολιτικής αλλά και των πολιτών. Κι ας μην βρεθεί κανείς να πει ότι ποτέ δεν φταίει ο λαός. Κι ο λαός φταίει.

Για να κλείσω, πρέπει να πω ότι ο Παπανδρέου, όσο κι αν κάποιοι θα το ήθελαν, δεν έχει τελειώσει. Αλλά για να επανέλθει θα πρέπει να πάρει τη σκούπα και να καθαρίσει και τον περίγυρό του, αλλιώς το μέλλον είναι δυσοίωνο. Εχει όλες τις προϋποθέσεις να κάνει την ολική επαναφορά. Στο χέρι του είναι.

 

http://massmeeting.wordpress.com/

 

ΒΑΘΙΑ ΝΥΧΤΩΜΕΝΟΙ !…

΄Οπως και να το κάνουμε είμαστε λαός …χαρισματικός. Η ιστορία μας, παλιά και πρόσφατη, το αποδεικνύει, καθώς, αν και μια χούφτα, κάνουμε τον Κόσμο ολάκερο ν΄ ασχολείται μαζί μας. Το γιατί, όπως λέει το λαϊκό άσμα “δεν έχει καμιά σημασία…!”.

΄Οχι που θ΄ αφήναμε στο απυρόβλητο και τη διαδικασία, κατ΄ άλλους θεσμό, των συμμαχικών κυβερνήσεων, (ή συνεργασίας ή ευρείας συμμετοχής ή έκτακτης ανάγκης ή εθνικής ενότητας ή και το λουρί της μάνας !…). Από …λογοπαιγνία, σκίζουμε οι μπαγάσηδες…

Η κυβέρνηση Παπαδήμου γεννήθηκε, μετά από άκρως επώδυνο τοκετό, για να προχωρήσει μια πολιτική, που δεν αντέχονταν και δεν έβγαινε από ένα και μόνο κόμμα. Μια πολιτική πράγματι εθνικής ανάγκης και απ΄ αυτές που δεν είναι συνυφασμένη με πρόσκαιρα αποτελέσματα ή πρόσκαιρα ωφελήματα, γι αυτό και δεν συνδυάζεται με μπράβο και επαίνους, τουλάχιστον για τώρα.

Δυστυχώς, η “ιατρική” επιβεβαιώνεται στο ό,τι τα προβλήματα στην κύηση και τη γέννα, επηρεάζουν το “τέκνο” : η τωρινή κυβέρνηση είναι προβληματική !…

Τόσο οι συμμετέχοντες σ΄ αυτήν, όσο και οι απ΄ έξω, βρήκαν την ευκαιρία να ξεσαλώσουν, σε μια συμπεριφορά και μια λειτουργία, όχι απλά ιδιοτελή και μικροπολιτική, αλλά επικίνδυνη και εν πολλοίς επιβλαβή για τη χώρα.

Οι “συνεργαζόμενοι” κάνουν κάθε τι για να δείξουν, πως μπορούν οι πολιτικοί να κυβερνούν αντιπολιτευόμενοι ή, (ταυτόχρονα και παράλληλα), να αντιπολιτεύονται κυβερνώντας, ενώ οι μη συνεργαζόμενοι πάτησαν στο τέρμα το γκάζι στην διαδρομή “της αντιπολίτευσης για την αντιπολίτευση” !! Είπαμε, χαρισματικοί, και, στο πολιτικό προσωπικό. ΄Αλλωστε το δείχνουν τα …έργα τους !…

.
΄Ολοι φτιάχνουν τις κυβερνήσεις συνεργασίας για να προσφέρουν και να προσθέσουν, εμείς την κάναμε για πάρουμε και ν΄ αφαιρέσουμε. Ορισμένοι την είδαν ως κολυμπήθρα του Σιλωάμ, άλλοι ως πάγκο εκτέλεσης ταχυπολιτικών τρυκ και κόλπων κι άλλοι ως πασαρέλλα επίδειξης της πολιτικής τους γκαρνταρόμπας.

Τι να μ περιμένει κανείς από κυβερνώντες που λειτουργούν με το βλέμμα στραμμένο, όχι στο σήμερα και στα πραγματικά προβλήματα και τις ανάγκες της χώρας, αλλά στο αύριο και στην ψηφοθηρία για λογαριασμό της πάρτη τους ή του κόμματός τους ;

Κι όμως, το “παιδί” αυτό, το πρώτο μετά από δεκαετίες ολόκληρες, θα μπορούσε να κάνει πράματα και θάματα και ν΄ αποδείξει, στην πράξη, πως το ελληνικό πολιτικό προσωπικό, μπορεί να διορθωθεί και ν΄ ανανήψει και στο έργο του και στη συνείδηση του λαού.

Οι …χαρισματικοί πολιτικοί μας αποδεικνύονται ανάξιοι του ρόλου και της αποστολής τους, βαθιά μολυσμένοι και βαθιά νυχτωμένοι, άξιοι, μόνο, για την καληνύχτα του ελληνικού λαού, ως προς τα συγκεκριμένα πρόσωπα και τους συγκεκριμένους πολιτικούς σχηματισμούς !…

PHGH  :http://logoplokies.blogspot.com/2011/12/blog-post_23.html

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

glitter-graphics.com

Θα έπρεπε να κάνουν την αυτοκριτική τους….

Theofylaktos Mavridis

Πριν μιλήσουν και εκφράσουν τους μύχιους ή ήδη εκπεφρασμένους πόθους τους οι πολιτικοί που αξιοποιήθηκαν από τον Γιώργο Παπανδρέου στα υπουργικά αξιώματα, θα έπρεπε να κάνουν την αυτοκριτική τους, να μας πουν τι έκαναν, ποιο είναι το έργο που πραγματοποίησαν στη διάρκεια της υπουργικής θητείας τους.
Και μόνο το γεγονός ότι τα βιβλία των μαθητών δεν έφτασαν ακόμη στα χέρια τους, ενώ έχουμε φτάσει στα Χριστούγεννα, η Αννα Διαμαντοπούλου θα έπρεπε ήδη να έχει παραιτηθεί για να πάει οριστικά και δια παντός στο σπίτι της. Αλλωστε βρίσκεται πάρα πολλά χρόνια στο κουρμπέτι, θα πρέπει να έχει χορτάσει από αξιώματα και φυσικά έχει στερέψει από ιδέες. Το προχθεσινό “μανιφέστο” της είναι αφελές και κοινότοπο.
Και μόνο το γεγονός ότι ο τομέας της Υγείας εξακολουθεί να είναι ο μεγάλος “ασθενής”, ο Ανδρέας Λοβέρδος που δείχνει να νοιάζεται περισσότερο για το μέλλον της ποδοσφαιρικής ομάδας της οποίας είναι φανατικός οπαδός, θα έπρεπε ήδη να έχει πάει σπίτι του.
Και μόνο το γεγονός ότι ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης βγήκε, όπως βγήκε, και μίλησε με τον αήθη τρόπο που μίλησε για τον Γιώργο Παπανδρέου, θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί για να πάει στο σπίτι του.
Και μόνο ότι στην κρίσιμη ώρα ο Γιάννης Ραγκούσης άρχισε τους υπαινιγμούς, τις ασάφειες, και φυσικά δεν έχασε την ευκαιρία να δώσει την πισώπλατη μαχαιριά στον άνθρωπο που τον ανέσυρε από τον μικρόκοσμό του και τον έκανε νοματαίο. Θα τον κρίνουμε κι αυτόν στην ώρα του.
Το έργο όλων είναι ανύπαρκτο. Είναι [καταχρηστικά το λέω] “μεγάλα” στελέχη στα οποία έπρεπε να βασιστεί ο Παπανδρέου όταν ξεκίνησε τη διακυβέρνηση της χώρας πριν δυόμισι περίπου χρόνια. Και βασίστηκε και σ’ αυτά τα στελέχη. Είναι σήμερα σε θέση να παρουσιάσουν το έργο τους για να χαρεί και ο Παπανδρέου και να βουλώσει τα στόματα των αντιπάλων;;;
Δυστυχώς δεν έχουν έργο. Κι όχι μόνο δεν έχουν έργο, αλλά έχουν το θράσος σήμερα να βγαίνουν και να κρίνουν τον Γιώργο Παπανδρέου, να ζητούν την κεφαλή του επί πίνακι, και αντί να δουλεύουν στο πλαίσιο της κυβέρνησης Παπαδήμου όπου συμμετέχουν, δίνουν συνεχώς συνεντεύξεις και βυσσοδομούν για το μέλλον του ίδιου του Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ. Και τελικά μάλλον δεν εργάζονται για να πετύχει στο έργο της αυτή η κυβέρνηση.
Τους θυμάμαι τα τελευταία χρόνια να σπαταλάνε περισσότερο χρόνο στα ραδιοτηλεοπτικά κανάλια, με ατέρμονες συνεντεύξεις, δηλώσεις, σχολιασμούς κ.λπ. Πιο πολύ καιρό περνούσαν στα διάφορα δημοσιογραφικά “πάνελ”, παρέα με τον Πρετεντέρη, τον Χατζηνικολάου, τους Χασαπόπουλο-Αναγνωστάκη, τον Παπαδάκη, τον Αυτιά και, τέλος πάντων, με όλο αυτό τον εσμό της ραδιοτηλεοπτικής κουλτούρας που ασχημονεί σε βάρος του τόπου. Αποδείχτηκε ότι ενδιαφέρονταν πιο πολύ για το προφίλ τους, παρά για την ουσία του έργου που έπρεπε να επιτελέσουν. Να μη μιλήσω για τον Παπανδρέου ως πρωθυπουργό, που ποτέ δεν τον υποστήριξαν πέρα από κάποιες γραφειοκρατικές, τυπικές αναφορές. Και αποδείχτηκε τις δύσκολες μέρες που τελικά παραιτήθηκε ο Παπανδρέου ότι δεν του έτρεφε κανείς τους όχι αγάπη αλλά και την τυπική εκτίμηση που αρμόζει στον πρόεδρο του κόμματος στο οποίο ανήκουν.
Σήμερα βγήκε και η ανακοίνωση της Νέας Δημοκρατίας, που κάνει τον θλιβερό απολογισμό, κάνοντας επίθεση στο ΠΑΣΟΚ με όπλα που παρέλαβαν από τους επίδοξους αρχηγούς.

Aπόλυτος Λαϊκιστής O Κ. Χρυσοχοΐδης

Ο κ. Χρυσοχοΐδης είπε χθες μιλώντας στον ΣΚΑΪ ότι σε μια εποχή που τέσσερα εκατομμύρια Έλληνες ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και τα υπόλοιπα επτά τρέμουν το αύριο, δεν μπορεί κανείς να λέει ωραία λόγια. Ότι πρέπει οι διατυπώσεις να είναι σκληρές όπως σκληρή είναι και η εποχή. Και έχει απόλυτο δίκιο. Έτσι ακριβώς είναι. Γι’ αυτό και το μόνο που μπορεί κανείς να παρατηρήσει για τα όσα ο ίδιος είπε αμέσως μετά, είναι ένα: ότι οι λοιπές δηλώσεις του στην ίδια εκπομπή του Αλέξη Παπαχελά, συγκροτούν την πιο απαράδεκτη, κυνική, φαρισαϊκή και εξοργιστική πολιτική τοποθέτηση που έχει ακουστεί σε αυτό τον τόπο εδώ και πάρα πολύ καιρό…

Τι είπε λοιπόν χθες ο κ. υπουργός;

Είπε ότι κακώς η Ελλάδα μπήκε στο μνημόνιο. Ότι δεν έπρεπε να μπει. Και όχι μόνον ότι κακώς μπήκε, αλλά, αφού μπήκε, εξίσου κακώς έκτοτε κυβερνήθηκε και πορεύθηκε εντός του μνημονίου.

Είπε ακόμα ότι δεν έγινε καμία διαπραγμάτευση με την τρόικα, ενώ θα έπρεπε να είχε γίνει. Είπε επίσης ότι ήταν τεράστιο λάθος ότι πάγωσε το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και αυτό ήταν καταστροφικό, ότι έτσι πήγε η κυβέρνηση στην εύκολη λύση που οδήγησε στη φοβερή ύφεση. Και για όλα αυτά τα τερατώδη και καθοριστικά για την πορεία της χώρας, ο ίδιος «καθάρισε» λέγοντας ότι, ε, έκανε κι εκείνος λάθη που τώρα τα παραδέχεται από τηλεοράσεως… Είπε μέχρι και για το δημοψήφισμα, που ο ίδιος πρώτος είχε στηρίξει, ότι επίσης ήταν μοιραίο. Η δικαιολογία για τη στάση του σ’ αυτό; Δεν ήξερε τους όρους: πίστευε ότι είχαμε πάρει τη δόση…!!!

Δηλαδή, κυριολεκτικώς έκανε κιμά τον πρώην πρωθυπουργό του και την κυβέρνηση του ΠαΣοΚ που όλο αυτό το διάστημα ο ίδιος από πρωταγωνιστική θέση υπηρέτησε.

Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του δυτικού κόσμου, ο κ. Χρυσοχοΐδης θα έπρεπε όχι να τολμά να είναι υποψήφιος, αλλά να είχε εγκαταλείψει μετά από αυτές τις δηλώσεις οριστικά και αμετάκλητα το δημόσιο βίο σε βαθιά απαξίωση.

Κι αυτό, επειδή σε οποιαδήποτε άλλη δυτικού τύπου δημοκρατία θα εκλαμβανόταν ως αδιανόητη πρόκληση κατά της κοινής γνώμης να μιλά έτσι ένας άνθρωπος που υπήρξε κορυφαίο στέλεχος των κυβερνήσεων τις οποίες σήμερα καταγγέλλει με τον πιο οξύ τρόπο.

Που ήταν λοιπόν ο κ. Χρυσοχοΐδης όλο αυτό τον καιρό; Από που κυβερνούσε αυτή την έρημη χώρα; Από τον πλανήτη Δία; Τι έκανε ο ίδιος δύο χρόνια τώρα; Διαφώνησε; Αντιπρότεινε; Αντιστάθηκε; Συγκρούστηκε; Παραιτήθηκε;

Και, εκτός όλων αυτών, αφού έμεινε στην κυβέρνηση που σήμερα καταγγέλλει, τι προσέφερε ο ίδιος όλο αυτό το διάστημα; Εχει κάτι να δείξει; Ποιο υπήρξε το έργο του;

Μήπως ότι με την γνωστή του μεγαλομανή αυταρέσκεια, πριν από ένα χρόνο πάλι έκανε βόλτες στα κανάλια και δήλωνε τότε ότι θα ρίξει τις τιμές στα σουπερμάρκετ; Είχε, έλεγε, τον τρόπο να το κάνει και θα το έκανε. Αλλά δεν το έκανε. Ή μήπως έφερε επενδύσεις; Ποιες είναι; Που έγιναν;

Τίποτα από αυτά.

Αντιθέτως, επί όλον αυτό τον καιρό, κουνούσε το δάκτυλο στον χειμαζόμενο ελληνικό λαό και του έκανε υποδείξεις αφ’ υψηλού.

Ποιος; Ενας επαγγελματίας πολιτικός, που ούτε θυμάται πόσα χρόνια πέρασαν από τότε που εργάστηκε για τελευταία φορά στη ζωή του…

Όμως, ο δια μακρόν «νούμερο ένα» μνημονιακός υπουργός, έρχεται τώρα, δύο χρόνια μετά, και καταγγέλλει με στόμφο και πάθος ότι ο ίδιος όλο αυτό τον καιρό, με ζήλο υπηρέτησε. Όπως καταγγέλλει και το «σύστημα» του οποίου υπήρξε και παραμένει προνομιακό τέκνο.

Αλλα οι καιροί αλλάζουν. Και με το βλέμμα στραμμένο στις δημοσκοπήσεις και την κούρσα της διαδοχής στο ΠαΣοΚ, ο κ. Χρυσοχοΐδης βγαίνει τώρα όψιμα στο κλαρί της αντίστασης. Αν αυτό δεν είναι ο απόλυτος λαϊκισμός, τότε, τι είναι;

Τελικά, υπάρχουν όρια στην πρόκληση;

Ο κ. Χρυσοχοΐδης απέδειξε χθες ότι, προφανώς, δεν υπάρχουν.

Όμως, σε ένα έχει δίκιο: η εποχή δεν σηκώνει τίποτε άλλο, από σκληρά λόγια…

ΠΗΓΗ  http://www.smartpost.gr/2011/5655/

ΠΑΣΟΚ & ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ Τι; που; πως;

Ανάχωμα στην κινεζοποίηση

Του Βασίλη Μαγκλάρα

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2011    ΣΤΑ ΝΕΑ

Το ΠΑΣΟΚ σήμερα διανύει την κρισιμότερη περίοδο της ιστορίας του για δυο λόγους. Από τη μια διότι με την οικονομική κρίση και προκειμένου η χώρα να μη χρεοκοπήσει, εγκατέλειψε πλήρως την ιδεολογία του και τις αρχές του και προσχώρησε σε μια επώδυνη καθημερινή διαχείριση της οικονομίας με νεοφιλελεύθερα χαρακτηριστικά. Από την άλλη, η παγκόσμια οικονομική και πολιτική κοινότητα βρίσκεται σε απορία μπροστά στα μεγάλα προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει, χωρίς σαφή πολιτικό προσανατολισμό. Ετσι, θα ήταν αρκούντως παράδοξο η ελληνική κοινωνία, η οποία βρίσκεται και στο επίκεντρο της κρίσης, να έχει σαφή εικόνα για το τι πρέπει να γίνει.

Ωστόσο, κάποια πράγματα είναι ήδη ξεκάθαρα. Το ΠΑΣΟΚ μετά βεβαιότητας δεν πρέπει να μετατραπεί σε ένα μεταλλαγμένο νεοφιλελεύθερο κόμμα. Τα νεοφιλελεύθερα κόμματα στη χώρα μας δεν είχαν ποτέ καμία τύχη και πώς θα μπορούσαν άλλωστε αφού δεν εκφράζουν ούτε την ίδια την επιχειρηματική κοινότητα. Το ίδιο συμβαίνει και με τη Γερμανία, όπου το νεοφιλελεύθερο κόμμα του Ρέσλερ έχει εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά και μάλιστα σε μια χώρα που έχει μεγάλη και δραστήρια επιχειρηματική κοινότητα και έχει ωφεληθεί όσο καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Από την παραπάνω παρατήρηση προκύπτει και ένα σαφές μήνυμα. Στις ενεργές δημοκρατίες το βάρος του εκλογικού σώματος μετατοπίζεται από τα ζητήματα της παραγωγής στα ζητήματα της διανομής. Δηλαδή, οι πολίτες γνωρίζουν καλά ότι η μεγέθυνση της οικονομικής πίτας δεν σημαίνει αυτομάτως και τη βελτίωση των οικονομικών προοπτικών τους. Αντιθέτως, ορισμένες φορές μπορεί να σημαίνει το ακριβώς αντίθετο. Ωστόσο, ένα σύγχρονο σοσιαλιστικό κόμμα οφείλει να σχεδιάζει πολιτικές που αυξάνουν τον πλούτο και όχι πολιτικές που διαχειρίζονται τη μιζέρια. Συνεπώς, το βάρος πρέπει να δοθεί και στην παραγωγή αλλά και στη διανομή.

Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι κόμμα ούτε του Μνημονίου ούτε των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά κόμμα της μισθωτής εργασίας και μάλιστα του σκληρά εργαζόμενου και πάσχοντα μισθωτού. Είναι επίσης κόμμα των μικρών επιχειρήσεων που προσφέρουν εργασία στους έλληνες εργαζομένους και των μεγάλων εθνικών, ιδιωτικών και δημόσιων, επιχειρήσεων. Αν κοιτάξουμε προσεκτικά την πορεία του ελληνικού οικονομικού περιβάλλοντος τις τελευταίες δυο δεκαετίες θα διαπιστώσουμε ότι πρόκειται για μια πορεία εθνικής εξαγοράς των ελληνικών επιχειρήσεων από διεθνή κεφάλαια, που ενδιαφέρονταν για την απομύζηση της ελληνικής οικονομίας, παρά για την ανάπτυξη. Οι μεγάλες εταιρείες λιανικής πώλησης που εξαγοράστηκαν εισάγουν από την άλλη άκρη του κόσμου ακόμα και το φρέσκο γάλα, καταστρέφοντας τον παραγωγικό ιστό της χώρας με αθέμιτες πολιτικές ανταγωνισμού. Την ίδια στιγμή, πριν από σχεδόν τρία έτη, που η καταρρέουσα γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία, ως ιδιωτική επιχείρηση, επιδοτούνταν βαρέως από το γερμανικό Δημόσιο για να κρατήσει θέσεις εργασίας, εμείς αναπτύσσαμε έναν θεωρητικό νεοφιλελευθερισμό με γενικές ιδέες περί υγιούς ανταγωνισμού. Να θυμίσω ότι οι Γερμανοί και οι Γάλλοι έχουν διατηρήσει εθνικές τις βασικές τους βιομηχανίες και μάλιστα εξαγοράζουν, με πρόσχημα την ελευθερία της αγοράς και τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές βιομηχανίες.

Η ελληνική πολιτική τάξη οφείλει να προστατεύσει τις ελληνικές επιχειρήσεις και να διασφαλίσει επιθετικά καλύτερες συνθήκες για τη βιωσιμότητά τους. Στις προσεχείς αποκρατικοποιήσεις και αξιοποιήσεις δημόσιας ακίνητης περιουσίας οφείλει να διασφαλίσει δεσμευτικά και σε σημαντικό βαθμό τη συμμετοχή στα αναπτυξιακά οφέλη των ελληνικών κατασκευαστικών επιχειρήσεων και της εγχώριας παραγωγικής δύναμης. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να μετατραπούμε από καταναλωτική σε παραγωγική δύναμη ευρωπαϊκού αντί κινέζικου τύπου. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να διασφαλίσει αυτόν το ρόλο για την Ελλάδα του μέλλοντος, αρκεί να διαχωρίσει τη θέση του από τις νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες.

http://www.tanea.gr/gnomes/?aid=4681030

ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ !…

΄Οταν μια πολιτική και ο φορέας της (ή οι φορείς της…), έχουν καταγραφεί στη συνείδηση της κοινής γνώμης ως τελειωμένοι, ό,τι και να κάνουν στο μεσοδιάστημα, μέχρι την αποκαθήλωσή τους, δεν πιάνει, δεν πείθει ! Τα μάτια όλων, οι προσδοκίες τους, είναι στραμμένες στην επόμενη μέρα τους κι όχι στο τι λένε ή σκαρφίζονται, πρόσκαιρα και όψιμα, προκειμένου να δείξουν. πως κάτι κάνουν…

Ο κανόνας αυτός ισχύει απόλυτα, για τους ευρωπαϊκούς ηγέτες, περιορισμένης ικανότητας, που βρέθηκαν στο τιμόνι της Ε.Ε. στις αρχές του 21ου αιώνα. Μέρκελ και Σαρκοζί κι ό,τι εκπροσωπούν και προωθούν, έχουν σφραγιστεί ως τελειωμένοι κι ό,τι κι αν πουν ή αποφασίσουν, λαοί, ΜΜΕ και αγορές τ΄ ακούν βερεσέ και περί άλλων τυρβάζουν και προετοιμάζονται.

Το σκηνικό αυτό, βέβαια, που διαμορφώνεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο, έχει, δυστυχώς τις παρενέργειές του και στα ελληνικά ζητήματα, οι οποίες. κάθε άλλο, παρά θετικές είναι.

Η δυσπιστία και η καχυποψία για τις πράξεις των Μερκελοσαρκοζήδων, επεκτείνεται και σ΄ ό, τι κάνουν σχετικά με το ελληνικό πρόβλημα, με τις παρεμβάσεις, τις πολιτικές και τα μέτρα τους. Είναι συζητήσιμο και σηκώνει πολύ κουβέντα το ερώτημα αν είναι εγχώριας ή ευρωπαϊκής αφετηρίας, η κύρια αιτία της δυσπραγίας και των δυσκολιών αντιμετώπισης του ελληνικού ζητήματος. Και λέμε “κύρια αιτία”, μιας και οι ευθύνες υπάρχουν κι εδώ κι εκεί…

Υπ΄ αυτές τις συνθήκες κι αυτές τις διαπιστώσεις δεν διαφαίνεται καλύτερη και επωφελέστερη εσωτερική διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, από την ευρεία συνεργασία σε κυβερνητικό επίπεδο, που υπάρχει, χάρη στις πρωτοβουλίες και τις προσπάθειες του Γ. Παπανδρέου.

Ό,τι κι αν εκτιμηθεί, ό,τι κι αν υποστηριχθεί, στο εσωτερικό μέτωπο δεν μπορεί – και δεν υπάρχει – καμιά αξιόπιστη μονομερής και αυτοδύναμη πολιτική πρόταση και δύναμη, ικανή να αντεπεξέλθει στις ανάγκες και στις υποχρεώσεις, που συνεπάγεται η πορεία προς τη διέξοδο από την κρίση και το τέλμα.

Τα παραπάνω δεν μπορούν παρά να καθορίζουν την όποια πολιτική προσέγγιση της συγκυρίας στην Ελλάδα και, φυσικά, δεν μπορούν παρά να διαμορφώνουν τα βασικά πλαίσια της υπεύθυνης και πατριωτικής θέσης και στάσης, κάθε πολιτικού προσώπου και φορέα.

ΠΗΓΗ  http://logoplokies.blogspot.com/2011/12/blog-post_3513.html

Όλη η αλήθεια για την κρίση…

Ποιοί προκάλεσαν την μεγάλη οικονομική κρίση; Ποιος ήταν ο ρόλος του ΓΑΠ; Ποια είναι η σχέση του κ. Παπαδήμου με το ίδρυμα Ροκφέλερ; Συμμετείχε η CIA στην παγίδευση του Στρος Καν; Τι συζητάνε μεταξύ τους ο Γάλλος πρόεδρος Σαρκοζί με την Φρόιλαιν Μέρκελ; Όλα όσα θα θέλατε να ξέρετε και σας κρύβει η διεθνής ταξιαρχία της παγκοσμιοποίησης…

Η κρίση στην Ευρώπη δεν προέκυψε στα ξαφνικά. Είχε προηγηθεί το «ατύχημα» της Lehman Brothers. Στο μεταξύ, για περισσότερα από δέκα χρόνια οι αγορές έχτιζαν το βασίλειό τους σε κινούμενη άμμο. Η μόχλευση δημιούργησε μία φούσκα τεραστίων διαστάσεων και δημιούργησε μία επίπλαστη ευμάρεια. Ο λαϊκός καπιταλισμός έμοιαζε με ένα ανέκδοτο βγαλμένο από την περίοδο των παγετώνων. Ο σύγχρονος καπιταλισμός είχε γίνει ιδιαίτερα επιθετικός και μπορούσε να συγκριθεί μόνο με μία αίθουσα καζίνο…

Όσοι τολμούσαν να πουν αυτή την εξόφθαλμη αλήθεια, ότι στο καζίνο είχε κάποιος περισσότερες πιθανότητες να κερδίσει από το να παίζει στις αγορές με την σημαδεμένη τράπουλα των μεγάλων οίκων, κινδύνευε να χαρακτηριστεί γραφικός. Ας μη ξεχνάμε ότι υπήρχαν ολόκληρες στρατιές στελεχών που αμειβόντουσαν γενναία, εξαιτίας της ληστρικής αντίληψης περί bonus.

Ο κανιβαλισμός έγινε η επίσημη θρησκεία των κατοίκων της ζούγκλας που ήθελαν να ονομάζονται κυνηγοί του κέρδους. Ζούσαν την φαντασίωση του κερδοσκόπου, όταν δεν έκαναν κάτι περισσότερο από το να τρώει ο ένας τις σάρκες του άλλου. Αυτή η τρέλα θα έπαιρνε κάποια στιγμή τέλος. Ήταν μοιραίο να πέσουν οι τίτλοι τέλους. Κι όπως συμβαίνει με όλες τις φούσκες, αυτό συμβαίνει βίαια.

Η κρίση είναι παράγωγο της δράσης των κερδοσκοπικών funds. Funds πανίσχυρα που αξιοποίησαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όλα τα όπλα που τους πρόσφερε η μόχλευση. Απέκτησαν με τον καιρό πλούτο και δύναμη. Απίστευτη δύναμη, ικανή να προσλαμβάνουν συνταξιούχους (μόνο;) πρωθυπουργούς και υπουργούς στις υπηρεσίες τους. Με τον καιρό τα funds αυτά έγιναν ο απόλυτος κυρίαρχος του παιγνιδιού. Αν έχαναν η ανθρωπότητα θα ήταν αντιμέτωπη με φαινόμενα Lehman Brothers. Αν κέρδιζαν, θα αύξαναν το ύψος των τραπεζικών τους λογαριασμών. Μονά – ζυγά δικά τους! Και με το παιγνίδι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους: Χάνανε στο κόκκινο; Διπλασιάζανε το στοίχημα. Χάνανε και πάλι; Το διπλασίαζαν εκ νέου. Την τρίτη φορά δεν θα έχαναν με τίποτα. Στην ανάγκη υπήρχε το μαξιλάρι της ανάλυσης ενός ξένου οίκου…

Όποιος θέλει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα ξέρει τι πρέπει να κάνει. Να βάλει κανόνες στο παιγνίδι. Να βάλει ένα τέλος σε αυτή την παράνοια της αγοράς παραγώγων. Θέλουν να το κάνουν; Πολύ φοβόμαστε πως όχι!

Θανάσης Μαυρίδης

thanasis.mavridis@capital.gr

Πηγή:www.capital.gr

Έτσι είναι η δημοκρατία !

Στο 15,5% το ΠΑΣΟΚ σύμφωνα με την Public Issue!

Γιατί απορείς συντροφε;
Η χώρα έπρεπε να σωθεί και το ΠΑΣΟΚ έπρεπε να πληρώσει το τίμημα γι’ αυτό. Εξάλλου, είναι κάτι το οποίο το ΠΑΣΟΚ και τα στελέχη του, που αναδείχθηκαν προσωπικά και κοινωνικά μέσα από τα δημόσια αξιώματα, που διαχρονικά τους ανατέθηκαν, το χρωστάνε στην χώρα. Κάποιοι τύποι – ποντικοί του καταποντιζόμενου πλοίου , σαν τον Χρυσοχοϊδη, ίσως να μην το αντέχουν, αλλά κι αυτοί σιγά – σιγά θα συμβιβαστούν με την ιδέα ότι μπορεί και να μην είναι για πάντα υπουργοί ή και βουλευτές ακόμη.
Δεν είναι , λοιπόν, εκεί το πρόβλημα.
Το πρόβλημα είναι ότι παρά την πολιτική θυσία του ΠΑΣΟΚ και του ΓΑΠ προσωπικά, η Ελλάδα γλιστράει σταθερά εκτός ευρώ και ίσως και εκτός Ευρώπης, με αποτέλεσμα η θυσία αυτή να πηγαίνει χαμένη και η Ελλάδα να βαδίζει ολοταχώς προς τα πίσω.
Αλλά τι να κάνουμε;
Αυτή είναι η ζωή.
Αν οι Έλληνες θέλουν την μιζέρια του ΚΚΕ , του ΣΥΡΙΖΑ και των λοιπών αντιδημοκρατικών δυνάμεων, στο φούσκωμα των οποίων βοήθησε η “αντιμνημονιακή” πολιτική του κατά Λένιν “χρήσιμου ηλίθιου” Αντώνη Σαμαρά, γιατί όχι; 
Έτσι είναι η δημοκρατία. 
Όσοι , όμως , από εμάς, δεν θέλουμε μία τέτοια εξέλιξη, οφείλουμε να αγωνιστούμε για να την αποτρέψουμε μέχρι τέλους, έστω κι αν τελικά αποτύχουμε.
Γιατί αυτό είναι το καθήκον μας απέναντι στην χώρα μας και τα παιδιά μας.
Και γιατί , από τον αγώνα μας αυτόν, δεν αναμένουμε κανένα προσωπικό όφελος, για να αγωνιούμε εάν δεν ξαναγίνουμε υπουργοί ή βουλευτές, όπως όλοι αυτοί οι καραγκιόζηδες- σκουλήκια , που τρέμουν μήπως χάσουν τα προνόμιά τους και που για να διασωθούν πολιτικά, πετροβολούν το ΠΑΣΟΚ , άλλοτε κατηγορώντας το έως και για εθνική ταπείνωση, άλλοτε ζητώντας την αποπομπή του ΓΑΠ , πιστεύοντας ότι έτσι θα διασώσουν τα οφίκια τους και άλλοτε ζητώντας ακόμη και την μετονομασία του ΠΑΣΟΚ, από το οποίο , μέχρι τώρα , βολεύονταν πλουσιοπάροχα.

Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ !…

΄Εχουν διατυπωθεί, κατ΄ επανάληψη οι καταγγελίες για το ρόλο μιας σειράς υπουργών και συνακόλουθα κάποιων βουλευτών της επιρροής τους, στα γεγονότα που προηγήθηκαν της συγκρότησης της κυβέρνησης ευρείας συνεργασίας. ΄Αλλωστε, αρκετοί απ΄ αυτούς είχαν μονίμως τηλεοπτικό στασίδι – κυρίως στο Mega – καθ΄ όλη τη διάρκεια των διεργασιών τις σχετικές με την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου και εκτόξευαν τις απαιτήσεις τους και τις απειλές τους,

Το ό,τι οι «κινητικότατοι» αυτοί παράγοντες του ΠΑΣΟΚ, εξέφραζαν τις απόψεις και τα κελεύσματα των γνωστών διαπλεκόμενων «κύκλων» των οικονομικών παραγόντων είχε γίνει αντιληπτό απ΄ όλους κι ο κάθε έλληνας κατάλαβε, πως ο στόχος τους ήταν ο πρώην πρωθυπουργός, που έπρεπε, πάση θυσία, να καρατομηθεί !

Ο Γ. Παπανδρέου συγκρότησε την κυβέρνηση Παπαδήμου και γύρισε στο Κίνημα για ν΄ ασχοληθεί με την ανασυγκρότησή του και την προετοιμασία του, αφ΄ ενός, για τη διαδικασία εκλογής Προέδρου και οργάνων, καθότι, με βάση το Καταστατικό η θητεία των υπαρχόντων λήγει και αφ΄ ετέρου για την εκλογική αναμέτρηση, όποτε αυτή κι αν γίνει.

Δυστυχώς και σ΄ αυτή την περίπτωση οι ίδιοι, καθοδηγούμενοι,
«δελφίνοι» και οι υποτακτικοί τους, συνεχίζουν να εκβιάζουν και ν΄ απειλούν τον Παπανδρέου, επισείοντας τη διάσπαση του Κινήματος και απαιτώντας τη μη υποβολή νέας υποψηφιότητάς του για την Προεδρία.

Η γνωστή άθλια τακτική της διαπλοκής, με τις στημένες δημοσκο-πήσεις, εμφανίζουν τη βάση, (ποιας αλήθεια ; ), του ΠΑΣΟΚ, να …μη θέλει την παραμονή του Γιώργου στην αρχηγία, σιγοντάροντας, έτσι, τη διασπαστική δράση των πολιτικών εγκάθετών τους.

 Είναι ξεκάθαρο, πια, πως ο σχεδιασμός για τη δημιουργία ενός σχήματος, το οποίο θα διαπερνά τα σημερινά κόμματα, ο γνωστός «φιλελεύθερος» φορέας, ελεγχόμενος και στηριζόμενος από τη διαπλοκή, βρίσκεται στα σκαριά και τα πολιτικά ενεργούμενα είναι σε πλήρη δραστηριότητα.

Σ΄ ό,τι αφορά το ΠΑΣΟΚ, οι εντεταλμένοι των συμφερόντων δημιουργούν σκηνικό ρήξης και διάσπασης, επιδιώκοντας, όμως, να εμφανίσουν ως υπεύθυνο της εξέλιξης τον Παπανδρέου και ως, τάχα, αιτία, την πρόσδεσή του στην «καρέκλα».Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, αποκτά, όχι απλά μεγάλη, αλλά καθοριστική σημασία το τι θα κάνει ο Πρόεδρος του Κινήματος και πως θα χειριστεί την υπόθεση, που δεν αφορά, μόνο, το χώρο, αλλά και τη χώρα.

Εκείνο που έχει ξεκαθαρίσει είναι το ό,τι ο Γ. Παπανδρέου, όντας σε πλήρη γνώση των παιχνιδιών που παίζονται, δεν θα δώσει ούτε το δικαίωμα, ούτε το πρόσχημα, για τη διάσπαση του ΠΑΣΟΚ : αυτοί που εκτελώντας διατεταγμένη υπηρεσία προωθούν τη διάσπαση του Κινήματος, θα μείνουν μόνοι τους, η ανεπάρκειά τους κι ο σκοτεινός ρόλος τους θ΄ αποκαλυφθεί και οι ίδιοι και μόνο, θα χρεωθούν, την πιθανή, διάλυσή του !

ΠΗΓΗ  http://logoplokies.blogspot.com/2011/12/blog-post_07.html

Συνέντευξη του εμπνευστή της ομάδας «Το ΠΑΣΟΚ έχει Πρόεδρο»

Συνέντυευξη του εμπνευστή της σελίδας «Το ΠΑΣΟΚ έχει Πρόεδρο» φιλοξενεί η εφήμερίδα της Ρόδου «Γνώμη» και δόθηκε στηνΔημοσιογρο Ρένα Βενιανάκη.
Ο Θ. Καραγιάννης ξεκαθαρίζει πως «οποιεσδήποτε απόψεις εκφράζουν τον ίδιο προσωπικά και όχι το group στο σύνολό του».

 

Είστε ο εμπνευστής της ομάδας «Το ΠΑΣΟΚ έχει πρόεδρο». Γιατί; Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε σε αυτή τη κίνηση;

Δεν ήταν τίποτε περισσότερο από την ανάγκη να βρεθούμε σε ένα διαδικτυακό τόπο άνθρωποι που πιστεύουμε στο όραμα, τις δυνατότητες, την εν γένει πολιτική υπόσταση του Γιώργου Παπανδρέου. Ενάντια στο ρεύμα της εποχής, την γενικότερη αντίληψη, αν θέλετε, που έχει δημιουργηθεί το τελευταίο διάστημα, πράγμα που οφείλεται σε πολλούς και διάφορους παράγοντες.

Ποιοι είναι αυτοί κατά την γνώμη σας ;

Κυρίαρχος παράγοντας είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα που από την αρχή τον θεώρησε επικίνδυνο για την ίδια την ύπαρξη του. Απόδειξη πως οι επί δύο χρόνια αλαλάζοντας μηχανισμοί της παραπληροφόρησης και του ντοπαρίσματος των δικαίως -κατά πλειοψηφία- αγανακτισμένων Ελλήνων σίγησαν μόλις τα πυρά που οδήγησαν ηθελημένα στον εντελώς λάθος στόχο έκαναν την δουλειά τους.

Επί δύο χρόνια βιώσαμε έναν απίστευτο πόλεμο προς αυτόν που μας ανακοίνωσε την αρρώστια και την θεραπεία και όχι αυτούς που μας την μετέδωσαν. Με πρωταγωνιστή ένα πολιτικό σύστημα που προτιμά την μετάλλαξη από την αλλαγή, το προσωπείο από την ειλικρίνεια, το χάιδεμα στα αυτιά από την σκληρή αλήθεια και που εξακολουθεί να διαχειρίζεται μυαλά και συνειδήσεις προκειμένου να εξακολουθεί να υπάρχει.

Εκμεταλλεύτηκαν την δύσκολη θέση που περιήλθε ο Ελληνικός λαός και σε ένα ρεσιτάλ ανευθυνότητας, τζογάροντας αρκετές φορές το μέλλον της ίδιας της χώρας έπαιζαν με το συναίσθημα και όχι με την λογική του απλού πολίτη. Το ζήτημα τους ήταν εξ αρχής να σκάσει η βόμβα στα χέρια του Παπανδρέου και να απορροφήσει ο ίδιος όση περισσότερη από την έκρηξη γίνεται. Με ένα σωρό απίθανα σενάρια και κοντόφθαλμες ως αστείες θεωρίες μπέρδεψαν τους πάντες και τα πάντα και φτάσαμε να θεωρούμε δεδομένο πως φτάσαμε στο χείλος της καταστροφής έτσι ξαφνικά από την μια μέρα στην άλλη.

Ο κάθε απίθανος τύπος έβρισκε βήμα και έκανε οικονομικές αναλύσεις πείθοντας μας εν τέλει πως όλα αυτά συμβαίνουν επειδή ξύπνησε στραβά ένας σαδιστής σχιζοφρενής πρωθυπουργός που χωρίς κανένα λόγο βύθιζε τον λαό του στην ανέχεια. Και επειδή η σχιζοφρένεια εντοπίζεται κλινικά -άρα και διαψεύδεται- μπήκε σε εφαρμογή η παλιά δοκιμασμένη συνταγή του δωσίλογου, του εθνοπροδότη, του εξυπηρετητή των ξένων συμφερόντων. Και δούλεψε βεβαίως αυτή την φορά τόσο καλά όσο και τις προηγούμενες στην ελληνική ιστορία.

Όλα αυτά είχαν σαν κατάληξη να χαθεί χρόνος οπλισμού της κοινωνίας μας με τα σωστά όπλα αφού αλλού κοίταζε και αλλού ήταν το πρόβλημα. Εκτός και αν είναι ο Παπανδρέου πρωθυπουργός και της Ιρλανδίας και της Ισπανίας και της Πορτογαλίας και του Βελγίου και της Ιταλίας και της Γαλλίας (οσονούπω).

Τώρα το γεγονός πως ο Παπανδρέου ήταν αυτός που φώναζε από την αρχή μέσα και έξω από την Ελλάδα πως δεν είναι Ελληνικό το πρόβλημα πέρασε και περνάει ακόμη στα ψιλά.

Ο ίδιος ο Παπανδρέου αποχώρησε από την πρωθυπουργία. Τώρα πως γίνεται να πρέπει να παραμείνει πρόεδρος στο ΠΑΣΟΚ;

Σαφώς και γίνεται εάν και εφόσον το επιλέξει η βάση του Κινήματος ακολουθώντας τις διαδικασίες που προβλέπονται. Γνωρίζω πως πολλοί προσπάθησαν σκοπίμως να παρερμηνεύσουν τον τίτλο της ομάδας θεωρώντας αυθαίρετα πως επιδιώκουμε την παραμονή με το έτσι θέλω του Γιώργου Παπανδρέου στην ηγεσία του Κινήματος. Τόσα ξέρουν, τόσα λένε. Όταν υποστηρίζεις τον άνθρωπο που άνοιξε όλες τις διαδικασίες πρώτος από όλους τους πολιτικούς αρχηγούς όλων των κομμάτων. Όταν υποστηρίζεις αυτόν που για τον πρόεδρο της τοπικής οργάνωσης ως και για τον πρόεδρο του ίδιου του Κινήματος θέλησε να αποφασίζει ο ίδιος ο πολίτης και όχι μια κάστα “εκλεκτών και πεφωτισμένων” τότε είναι άκρως οξύμωρο να λες παράλληλα πως Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ πρέπει να μένει κάποιος με το “έτσι θέλω”. Τώρα ως προς τον χρονικό ορίζοντα, υπάρχει ένα πρόβλημα καθώς αν γίνουν εθνικές εκλογές τον Φεβρουάριο του 2011 ο χρόνος για να ανακάμψει από μια εσωκομματική διαδικασία το ΠΑΣΟΚ είναι πολύ λίγος. Αυτές οι διαδικασίες ξέρετε πολύ καλά πως ανοίγουν πληγές που θέλουν καιρό να επουλωθούν. Η τελική απόφαση πάντως πιστεύω πως είναι πολύ κοντά και περιμένω και εγώ όπως και εσείς τις όποιες εξελίξεις.

Πολλοί σύντροφοι σας τον κατηγορούν εκτός των άλλων οτι ανοιξετην κερκόπορτα στην ακροδεξιά…Τι απαντάτε;

Να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η κουβέντα ναι μεν αναπαράγεται στα καφενεία διατυπώθηκε όμως επίσημα από τον σύντροφο Γιάννη Παρασκευά. Αν και έχω “πολλά ψωμιά να φάω” πριν διανοηθώ να του αντιπαρατεθώ εντούτοις πιστεύω πως δικαιούμαι να διατυπώσω και τις διαφωνίες και τα ερωτήματα μου όχι τόσο προς τον ίδιο όσο στην άποψη αυτή καθεαυτή.

Είναι άραγε ικανή συνθήκη η κατάληψη της καρέκλας ενός ή δύο Υπουργείων στην κυβέρνηση των καναλαρχών για να υπάρξει άνοδος της ακροδεξιάς ; Γιατί δεν συλλογίζεται για ποιους λόγους συντελείται τόσο η αύξηση των ποσοστών της, όσο και ελαφριά διάθεση που αντιμετωπίζεται πλέον ο ακροδεξιός χώρος από τον μέσο Έλληνα ;

Δεν έπαιξε ρόλο ο προσανατολισμός επί τριάντα και πλέον χρόνια στην δημιουργία ενός κράτους-πατερούλη αντί στην οργάνωση κοινωνιών ; Δεν έπαιξε ρόλο τόσα χρόνια η απαξίωση των κομμάτων που λειτουργούσαν ως μαγαζιά βουλευτών και φυτώρια παραγοντίσκων ; Δεν έπαιξε ρόλο ο συγκεντρωτισμός ; Δεν έπαιξε ρόλο ο φόβος στην κρίση του λαού εντός και εκτός κομματικών διαδικασιών προφανώς γιατί γνωρίζαμε τι είδους πολίτη εκθρέψαμε και δημιουργήσαμε επειδή έτσι βόλευε και έτσι τον κρατούσαμε υπό έλεγχο ;

Δεν έπαιξε ρόλο η ανακύκλωση των ίδιων προσώπων άρα των ίδιων πολιτικών και του ίδιου (μερικές φορές και ανύπαρκτου) πολιτικού λόγου επί τριάντα και πλέον χρόνια ; Δεν έπαιξε ρόλο η απαξίωση κάθε νέας σκέψης ; Η εξύμνηση και η εφαρμογή σταλινικών μεθόδων ; Η προσκόλληση σε στοιχιωμένα στερεότυπα ; Η βολική εμμονή στις πολιτικές που παρήγαγαν ένα συγκεκριμένο ανθρωπολογικό μοντέλο, αυτό του αμέτοχου και εξαρτώμενου πολίτη μαθημένου στην ευκολία του ρουσφετιού, της αρπαχτής του “έλα μωρέ” ;

Σε όλα αυτά τόλμησε κανείς ποτέ να βάλει ονοματεπώνυμο όπως συμβαίνει τώρα ;

Ανοίγει άραγε την Κερκόπορτα σε ακροδεξιές αντιλήψεις η συγκυβέρνηση τριών μηνών ή η άποψη πως στα κόμματα δεν πρέπει να επιλέγει αρχηγό “ο κάθε πικραμένος” αλλά μια κλειστή ομάδα στελεχών που “ξέρει”. Ξέρει τι ; Πως να συντηρεί το σύστημα ; Πως να επιλέξει τους “καλούς” από τους “κακούς” ; Βάσει ποιας λογικής ; Με ποιο γνώμονα ; Την παραμονή στην εξουσία με οποιοδήποτε βραχυπρόθεσμο ή μακροπρόθεσμο κόστος ; Εν κατακλείδι θα ήθελα απλά να πω, όσο κυνική και να είναι η άποψη, οάνθρωπος διαθέτει τόση ελευθερία και τόση δημοκρατία όση είναιικανός να κερδίσει.

Και εφόσον ο άνθρωπος-πολίτης αποφασίσει να επιλέξει την ελευθερία και την ουσιαστική δημοκρατία πρέπει πάνω απ’ όλα να αποδεχτεί ο ίδιος αλλά κυρίαρχα το πολιτικό προσωπικό που επιλέγει να τον εκπροσωπεί πως είναικοινωνικά κατασκευασμένος και όχι ουρανοκατέβατος άρα και αναλώσιμος. Έτσι η ελευθερία του δεν έχει νόημα παρά μόνο στα πλαίσια μιας συλλογικής ελευθερίας, με αναγκαία την αμοιβαία αναγνώριση της ελευθερίας και της άσκησης δημοκρατίας για όλους.

Όλα τα υπόλοιπα οδηγούν στον πατερναλισμό που απέχει ούτε ένα τσιγάρο δρόμο από τον φασισμό.

Ηγετικά στελέχη αλλά και μικρομεσαία δείχνουν την πόρτα της εξόδου στον Παπανδρέου…Ήδη προβάλλουν ως δελφίνοι Βενιζέλος, Λοβέρδος,Χρυσοχοίδης, Διαμαντοπούλου… Θα δούμε να παίζεται το …θέατρο της διάσπασης;

Ηγέτης στο ΠΑΣΟΚ είναι ο λαός και όσα στελέχη ονομάζονται “ηγετικά” είναι γιατί ο λαός τους τοποθέτησε εκεί. Καλά θα κάνουν να το θυμούνται αυτό. Την πόρτα της εξόδου ας την δείξει όποιος θέλει σε όποιον θέλει. Το ποιος θα βγει από κει τελικά είναι θέμα του κόσμου του ΠΑΣΟΚ. Για το θέμα της διάσπασης όσο και αν το απεύχομαι δεν παύω να θεωρώ πως σε έναν ζωντανό οργανισμό όπως είναι το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά και αυτό είναι σημάδι υγείας. Από την άλλη μεριά έχουμε αποδείξει ως χώρος πως μέσα από έντονες περιόδους μόνο πιο δυνατοί βγαίνουμε και όχι διασπασμένοι. Χιλιάδες τα παραδείγματα.

Μπορεί το ΠΑΣΟΚ επί Γιώργου Παπανδρέου να συγκροτήθηκε μ΄ ένα σωρό κουσούρια, να πολιτεύτηκε μ΄ ένα σωρό λάθη, αλλά δεν συγκροτήθηκε, ούτε πολιτεύτηκε στη βάση εξυπηρέτησης συγκεκριμένων συμφερόντων της ελληνικής οικονομικής σκηνής. Ο Παπανδρέου δεν χαρίστηκε ποτέ στους ολιγάρχες και τα όργανά τους τα ΜΜΕ. Γι αυτό και πολεμήθηκε, όσο κανείς, γι αυτό και χτυπήθηκε και χτυπιέται ακόμα.

Η απαραίτητη ανασυγκρότηση του ΠΑΣΟΚ όμως οφείλει να γίνει σε ιδεολογικό, κατ΄ αρχήν επίπεδο, σε συνεργασία με το ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό χώρο και στις πολιτικές εξειδικεύσεις, που θ΄ απαντούν στα εντελώς νέα προβλήματα και δεδομένα που δημιουργήθηκαν πανευρωπαϊκά. Η όποια ανασυγκρότηση του Κινήματος δεν μπορεί να γίνει στη βάση εξυπηρέτησης προσωπικών στρατηγικών, ενταγμένων, μάλιστα, σε ευρύτερους σχεδιασμούς και επιδιώξεις των κατεστημένων, των διαπλεκόμενων και των συμφερόντων.

Ας σταματήσουν, λοιπόν, όσο είναι καιρός, οι δελφινομαχίες κι ας πάψουν οι δελφινομάχοι να χρησιμοποιούν τα βουλευτικά τσιράκια τους, σε ρόλο προωθημένων βλημάτων, κατά του Προέδρου.

Αν οι … “επιτυχημένοι” υπουργοί, του … “αποτυχημένου” Παπανδρέου, θεωρούν πως ως τώρα τους ήταν δύσκολο να περπατήσουν στο δρόμο, θα βρεθούν στην δυσάρεστη θέση να διαπιστώσουν πως η παρουσία τους και η απόπειρα να υποδυθούν τον “μπροστάρη” αλλά και τον “ανήξερο” ή τον “αθώο” στον κομματικό χώρο και σ΄ ένα ευρύτερο κομματικό ακροατήριο, θα είναι πολύ πιο δυσκολότερη. Γιατί κακά τα ψέμματα γνωριζόμαστε όλοι καλά εκεί μέσα. Ίσως για αυτό ορισμένοι τρέμουν το ενδεχόμενο να εκλεγεί ο Πρόεδρος από την βάση και προτιμούν πιο κλειστές διαδικασίες, πιο ελεγχόμενες δηλαδή.

Τι ανταπόκριση έχει η πρωτοβουλία σας;

Αυξανόμαστε μέρα με την ημέρα, σημασία δεν έχει ο αριθμός όμως. Σημασία έχει πως σύντροφοι από όλοι την Ελλάδα βρεθήκαμε και μοιραζόμαστε σκέψεις, προβληματισμούς, ειδήσεις, νεύρα, γέλια… τα πάντα. Αναπτύσσονται σχέσεις και η πολιτική δεν είναι τίποτε περισσότερο από αυτό : η τέχνη να δημιουργείς σχέσεις μεταξύ ανθρώπων.

Γνωρίζουμε οτι είστε στο πολιτικό γραφείο του καθηγητή κ.Κρεμαστινού. Αυτό δημιουργεί πρόβλημα;

Δεν υπάρχει κανένα λόγος για να τίθεται τέτοια ερώτηση και δεν αντιλαμβάνομαι το νόημα της. Για ποιόν λόγο να δημιουργεί πρόβλημα ;

Υπάρχει λοιπόν επόμενη μέρα στο ΠΑΣΟΚ ; Αν ναι πως ακριβώς τηνφαντάζεστε ;

Είπα και πριν πως η Δημοκρατική Παράταξη πάντα βρίσκει τον δρόμο της. Το ΠΑΣΟΚ περνάει από μια πρωτόγνωρη κρίση απλά και μόνο επειδή κρίση πέρνάει η ίδια η χώρα. Αν κάτι πληρώνει αυτή τη στιγμή είναι ακριβώς η θέληση και η τόλμη του ΠΑΣΟΚ και του Προέδρου του να αντιμετωπίσει το πρόβλημα και να μην κρυφτεί, να μην φυγομαχήσει. Αυτό είχε ένα κόστος το μέγεθος του οποίου θα το μάθουμε αργά ή γρήγορα. Θα λιγοστεύει όσο ανοίγουμε τα μάτια μας προς τα έξω, διαπιστώσουμε τι παιχνίδι παιζόταν ακριβώς στις πλάτες μας. Εκεί πιστεύω πως θα δικαιωθούν οι επιλογές και οι χειρισμοί μας, παρόλα τα σφάλματα και τις αστοχίες στο επίπεδο βέβαια που αυτές δεν ήταν ηθελημένες.

Με περισσότερη ηρεμία, σοβαρότητα και κυρίως ευθύνη θα πρέπει να επαναφέρουμε την γνήσια πολιτική σκέψη στο προσκήνιο, να ξεφύγουμε από τα στερεότυπα και τον κακό μας εαυτό και να αναλάβουμε την ευθύνη της κατάθεσης πρότασης όχι μόνο με εθνικό αλλά με οικουμενικό προσανατολισμό βασισμένη στην οδυνηρή αυτή εμπειρία που, όσο κι αν ακούγεται περίεργο σε ορισμένους, είχαμε την τύχη να μην την ζήσουμε σε όλο της το βάθος.

Μόνο που αυτή η πρόταση θα πρέπει να βασιστεί σε ένα μοντέλο οργάνωσης κοινωνίας που θα αντιστέκεται σε κάθε είδους παθογένεια που κουβαλούσαμε ως τώρα, να γίνει περισσότερο συγκρουσιακή με τους πραγματικούς δυνάστες μας και τα πρότυπά τους, αντιπροτείνοντας ένα άλλο είδος κοινωνικής οργάνωσης που θα καθιστά την πολιτική και την οικονομία υπηρετική του ανθρώπου και όχι του καταναλωτή και του πελάτη. Κοντολογίς χρειαζόμαστε μια πρόταση που θα δομεί και θα αντιλαμβάνεται αλλιώς τους πολίτες και τις μεταξύ τους σχέσεις που πλαισιώνονται και καθορίζονται από αυτό που λέγεται “κράτος”.

* του Θεόδωρου Καραγιάννη

Η ηλεκτρονική διεύθυνση του group

 

ΠΗΓΗ   http://www.smartpost.gr/2011/5292/

ΒΡΕ ΚΑΛΩΣ ΤΟ ΜΙΧΑΛΑΚΗ !…

Καλωσορίζω στην Ελλάδα του 2011, το Μιχαλάκη το Χρυσοχοϊδη, άρτι αφιχθέντα από τον Πλανήτη ΄Αρη και άρτι ανακαλύψαντα τα λάθη της προηγούμενης κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου.

Ο κ. Χρυσοχοϊδης ούτε υπουργός ήταν στην κυβέρνηση αυτή, ούτε, βέβαια, η κυβέρνηση αυτή είναι η ίδια με τη σημερινή, που περιέχει 6-7 δεξιούς μαϊντανούς κι έχει ως πρωθυπουργό τον σύμβουλο του Παπανδρέου…

Ο καθένας έχει δικαίωμα να έχει τις απόψεις του και να τις εκφράζει ελεύθερα, υπόκειται, όμως, στην κριτική γι αυτές και τις πράξεις του.

Ο εν λόγω – βιαστικός – δελφίνος είναι εδώ και μήνες υπουργός ανάπτυξης κι απ΄ ό,τι θυμάμαι, έχει βγει πάνω από δέκα φορές στα κανάλια για ν΄ αναγγείλει την διοχέτευση κονδυλίων στην αγορά για να κινηθεί. Εκείνο το ΕΣΠΑ έχει ξεκινήσει πάμπολλες φορές, εκείνα τα δισεκατομμύρια της Ε.Ε. έχουν απορροφηθεί άλλες τόσες… Κι όμως, τίποτα δεν έχει γίνει !…

Ο …αποτυχημένος Παπανδρέου κατάφερε και πήρε απόφαση των ιθυνόντων στις Βρυξέλλες για άμεση χρησιμοποίηση των κονδυλίων του ΕΣΠΑ, με, σχεδόν, μηδενική εθνική συμμετοχή. Πρόσφατα κι ενώ για μήνες δεν έγινε τίποτα στο πρακτικό επίπεδο, ο αρμόδιος επίτροπος, απηυδισμένος, ανακοίνωσε, πως ακόμα κι αυτή η πενιχρή εθνική συμμετοχή, κανονίστηκε να παρθεί με δάνειο από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Μήπως ο Μιχαλάκης μπορεί να μας πει τι έγινε ; Μήπως δεν έγινε τίποτα ; ο Παναδρέου φταίει γι αυτό ή κάποιοι …πετυχημένοι υπουργοί, σαν το Μιχαλάκη ;

Ποιος, αλήθεια, είπε στον mr Callaghan, πως μπορεί να κουκουλώσει τη δική του ανεπάρκεια κι ανυπαρξία, με την κριτική κατά της κυβέρνησης που συμμετείχε, ψήφιζε και στήριζε με τα μπούνια και τις μαλακίες του σε βάρος του Γ. Παπανδρέου ;

Ποιοι αλήθεια, τον τύλιξαν και του πλάσαραν την πλάκα τους, ως αποδοχή του και στήριξή του για ν΄ αναλάβει, τάχα, ευρύτερες πρωτοβουλίες ;

Σαφώς κι έχει δικαίωμα ν΄ ασχοληθεί με την πορεία και το μέλλον του ΠΑΣΟΚ, το πεδίο αυτό όμως, δεν είναι το ίδιο με τα υπουργεία που πέρασε, ούτε εδώ περνάνε επιλογές σαν κι αυτές που χρόνια έκανε, μην αφήνοντας δεξιό για δεξιό, που να μην τον χρησιμοποιήσει και τον αναδείξει !…
Καλώς ήρθες Μιχαλάκη στην Ελλάδα του 2011 και καλά να περάσεις σ΄ αυτήν !…

ΠΗΓΗ  http://logoplokies.blogspot.com

Νέα διακήρυξη για την Κεντροαριστερά ζητούν 12 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ

Κείμενο – παρέμβαση στο οποίο μεταξύ άλλων επαναλαμβάνεται η πρόσφατα διατυπωθείσα θέση του Χάρη Καστανίδη ότι ο Γιώργος Παπανδρέου ανετράπη από την πρωθυπουργία, έδωσαν στη δημοσιότητα 12 βουλευτές του Κινήματος, ζητώντας μία «νέα ιδρυτική διακήρυξη του ρεύματος της Κεντροαριστεράς».

Μία ημέρα μετά την επίθεση του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη στον Γιώργο Παπανδρέου, οι 12 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ επιχειρούν στο κείμενό τους μία ανασκόπηση της τελευταίας διετίας με κεντρικό πολιτικό σκεπτικό ότι τα μέτρα που εφαρμόστηκαν, «στηρίζονταν στις πιο ακραίες νεοφιλελεύθερες ιδέες που καθοδηγούν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και κυρίως την κυριαρχούμενη από συντηρητικές – νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις Ευρωπαϊκή Ένωση».

Μιλούν ξεκάθαρα για ανατροπή του Γ. Παπανδρέου («αμέσως μετά την απόφαση της Συνόδου Κορυφής στις 27.10.2011, μέσα από μια αλληλουχία δραματικών γεγονότων, ο εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας ανατράπηκε και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αντικαταστάθηκε από κυβέρνηση συνεργασίας τριών κομμάτων») και παραθέτουν 15 σημεία που θα πρέπει, κατά τους συντάκτες του κειμένου, να αποτελέσουν την «απάντηση» της Κεντροαριστεράς.

Το κείμενο υπογράφουν οι κ.κ.

• Γιουματζίδης Βασίλης, βουλευτής Πέλλας.
• Δημητρουλόπουλος Τάκης, βουλευτής Ηλείας.
• Θεοδωρίδης Ηλίας, βουλευτής Πέλλας.
• Θεοχάρη Μαρία, βουλευτής Καρδίτσας.
• Κασσάρας Γιώργος, βουλευτής Δωδεκανήσου.
• Καστανίδης Χάρης, βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης.
• Κυριακοπούλου Μαρία, βουλευτής Αχαΐας.
• Μιχελογιαννάκης Γιάννης, βουλευτής Ηρακλείου.
• Μίχος Λάμπρος, βουλευτής Β΄ Αθηνών.
• Παραστατίδης Θεόδωρος, βουλευτής Κιλκίς.
• Τεκτονίδου Κυριακή, βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης.
• Τριανταφυλλόπουλος Ανδρέας, βουλευτής Αχαΐας.

Ολόκληρο το κείμενο των 12 βουλευτών έχει ως εξής:

«Ι. Η κρίση και οι συνέπειές της

Από το 2008 η Ελλάδα παρασύρθηκε στη δίνη της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης.

Οι χρόνιες ανεπάρκειες του παραγωγικού μοντέλου της χώρας, οι διαρθρωτικές της ανισορροπίες, η αδυναμία του κράτους να υποστηρίξει ορθολογικές πολιτικές και ο απόλυτος δημοσιονομικός εκτροχιασμός, στον οποίο οδήγησε η κυβέρνηση Καραμανλή, ανέδειξαν την Ελλάδα στο τέλος του 2009 ως τον αδύναμο κρίκο της παγκόσμιας οικονομίας.

Η κρίση της ελληνικής οικονομίας έπαιρνε ήδη στις αρχές του 2010 τα χαρακτηριστικά κρίσης δανεισμού και εξυπηρέτησης του δυσθεόρατου χρέους της.
Σε συνθήκες πιστωτικής ασφυξίας που επέβαλαν οι διεθνείς αγορές, η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αναγκάστηκε να οδηγηθεί σε καθεστώς διεθνούς οικονομικής επιτήρησης, που εξασφάλιζε μεν τις χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας, υπό την προϋπόθεση όμως της εφαρμογής ενός προγράμματος βίαιης δημοσιονομικής προσαρμογής.
Η τριμερής διεθνής επιτήρηση, η «τρόϊκα» όπως αποκλήθηκε, επέβαλε τους οικονομικούς και πολιτικούς όρους για την πορεία της πατρίδας μας.

Η Ελλάδα και η κυβέρνηση Παπανδρέου ανέλαβαν να εφαρμόσουν μέσα σε ασφυκτικά χρονικά περιθώρια μια πολιτική εξοντωτικής δημοσιονομικής εξυγίανσης και βίαιων διαρθρωτικών αλλαγών για να εξασφαλίζεται σχεδόν κάθε τρίμηνο η νέα δανειακή δόση. Ότι αδράνησε να κάνει η χώρα επί πολλές δεκαετίες, τώρα έπρεπε να συντελεστεί σε πυκνό χρόνο.

Τα μέτρα που διαδοχικά εφαρμόστηκαν, στηρίζονταν στις πιο ακραίες νεοφιλελεύθερες ιδέες που καθοδηγούν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και κυρίως την κυριαρχούμενη από συντηρητικές – νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις Ευρωπαϊκή Ένωση. Η έμφαση δόθηκε στη συμπίεση των εισοδημάτων, στη δραματική μείωση του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων, στην περιστολή των εν γένει κρατικών δαπανών και στην αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης. Αναγκαίες πολιτικές, κυρίως αναπτυξιακού χαρακτήρα, όπως η αξιοποίηση των πόρων του ΕΣΠΑ, η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας και η αναδιάταξη των διοικητικών μηχανισμών, δεν ασκήθηκαν έγκαιρα και αποτελεσματικά, είτε με ευθύνη της κυβέρνησης είτε εξαιτίας της αφόρητης πίεσης που ασκούσε η τρόϊκα, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ο αναγκαίος χρόνος για να σχεδιασθούν ορθολογικά οι πολιτικές αυτές.

Μοιραία συνέπεια των παραπάνω ήταν η ελληνική οικονομία να περιπέσει σε βαθύτερη ύφεση, κάτι που εξακολουθεί να δυσχεραίνει την εξυπηρέτηση ακόμη και των δημοσιονομικών στόχων.

Την ίδια ώρα, η διαχείριση του χρέους συναντούσε εξαιρετικές δυσκολίες, καθώς η ανολοκλήρωτη θεσμικά και πολιτικά Ευρωπαϊκή Ένωση επέτρεπε στις διαφορετικές στρατηγικές των κυρίαρχων δυνάμεων της ευρωζώνης να οδηγούν σε ανεπαρκείς αποφάσεις για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, αποφάσεις που σύντομα άλλαζαν, γιατί ο χρόνος τις καθιστούσε ανεπίκαιρες. Τώρα, η κρίση χρέους χτυπά στην καρδιά της ευρωζώνης.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κατέβαλε δυσανάλογο προς τις ευθύνες της, υπέρμετρο πολιτικό κόστος. Παρά τις συστηματικές προσπάθειές της να διατηρήσει δίαυλο συνεργασίας με άλλες πολιτικές δυνάμεις και δίαυλο επικοινωνίας με την κοινωνία, τελικά αυτό δεν κατέστη δυνατό. Το ΠΑΣΟΚ κλήθηκε μόνο του να διαχειρισθεί τη χειρότερη οικονομική κρίση της μεταπολεμικής ιστορίας μας και να πληρώσει πάλι μόνο του την πιο οδυνηρή αντίφαση της ιστορικής διαδρομής του.

Εφάρμοσε και συνεχίζει να εφαρμόζει, στο πλαίσιο της τωρινής κυβέρνησης συνεργασίας, μια πολιτική εμπνευσμένη από τους δανειστές και ενδεχομένως σωτήρια μπροστά στο φάσμα της χρεοκοπίας, αλλά με πολλά στοιχεία που βρίσκονται σε ευθεία αντίθεση προς την ιδεολογική και προγραμματική φυσιογνωμία του. Από τον Μάιο του 2010 μέχρι σήμερα, το ΠΑΣΟΚ είδε να αποστασιοποιούνται σταδιακά παραδοσιακοί κοινωνικοί σύμμαχοί του και να θρυμματίζεται η ιδεολογική του ταυτότητα ως παράταξης του σύγχρονου δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Η οικονομική κρίση πήρε σύντομα χαρακτηριστικά κρίσης του πολιτικού συστήματος και, ειδικότερα, εσωτερικής πολιτικής κρίσης του κυβερνώντος κόμματος. Η θρυαλλίδα για την κορύφωση της πολιτικής κρίσης ήταν το δίλημμα που διατύπωσε πριν από λίγο καιρό η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μεταξύ τραπεζικού ή εθνικού συμφέροντος, καθώς ήταν γνωστό, ότι το εγχώριο και διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο δεν ήθελε ούτε γενναίο «κούρεμα» των ομολόγων του ιδιωτικού τομέα ούτε την έκδοση κοινών μετοχών για τη νέα χρηματοδότηση των τραπεζών.

Έτσι, αμέσως μετά την απόφαση της Συνόδου Κορυφής στις 27.10.2011, μέσα από μια αλληλουχία δραματικών γεγονότων, ο εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας ανατράπηκε και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αντικαταστάθηκε από κυβέρνηση συνεργασίας τριών κομμάτων.

ΙΙ. Το ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο της Κεντροαριστεράς

Ενόψει των επικείμενων εκλογών και των αβέβαιων μετεκλογικών εξελίξεων, ενόψει της διαρκώς κλιμακούμενης κρίσης στην ευρωζώνη και της επίμονης πολύμορφης κρίσης που αντιμετωπίζει η χώρα μας, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να απαντήσει στη δική του ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική κρίση, θεμελιώνοντας με νέους όρους την ταυτότητά του ως κόμματος της Κεντροαριστεράς.

Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να υποδείξει προοδευτικές λύσεις για την κρίση και για το μέλλον της κοινωνίας και της χώρας. Χρειάζεται να συγκροτήσει τη φυσιογνωμία του ως κεντρικού πολιτικού κορμού της Κεντροαριστεράς και ταυτόχρονα να διευκολύνει τη διαμόρφωση ενός αστερισμού προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων, που θα δίνουν τη δυνατότητα σχηματισμού ενός κυβερνητικού συνασπισμού της Κεντροαριστεράς.

Η θεμελίωση με νέους όρους της ταυτότητας του ΠΑΣΟΚ ως κόμματος της Κεντροαριστεράς δεν μπορεί να γίνει με τη μονήρη επίκληση ιδεολογικών και προγραμματικών στερεοτύπων που ανατρέχουν στο παρελθόν του. Απαιτείται ουσιαστικά μια νέα ιδρυτική διακήρυξη του ρεύματος της Κεντροαριστεράς.

Το ΠΑΣΟΚ θα χρειαστεί από τη μια να επιβεβαιώσει τις θεμελιώδεις ιδεολογικές συντεταγμένες του δημοκρατικού σοσιαλισμού και από την άλλη να διαμορφώσει έτσι την πολιτική του, που να συνιστά μια νέα και οξυδερκή σύλληψη των προβλημάτων της παγκόσμιας κοινότητας, της Ευρώπης και των αναγκών της ελληνικής κοινωνίας.

Οι ιδεολογικές συντεταγμένες του ΠΑΣΟΚ ορίζονται από την ένταξή του στην ευρωπαϊκή πολιτική παράδοση του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Οι ιδεολογικές ρίζες του βρίσκονται στην παράδοση του πολιτικού φιλελευθερισμού και στις κοινωνικές θεωρίες του σοσιαλισμού. Οι αξίες του συμπυκνώνονται στις έννοιες της ελευθερίας, της ισότητας, της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης.

Οι ιδεολογικές γραμμές που διαχωρίζουν τη Δεξιά από την Κεντροαριστερά υπάρχουν και οφείλουμε να τις αναδείξουμε, αφού προηγουμένως προχωρήσουμε σε έναν ειλικρινή αυτοκριτικό απολογισμό της πολιτικής που εφαρμόσαμε στην μνημονιακή εποχή της ιστορικής διαδρομής μας.

Η Κεντροαριστερά οφείλει να είναι η συνείδηση και η διαχρονική φωνή των πιο αδύναμων, των λιγότερο ευνοημένων στη ζωή, να είναι η φωνή των δημιουργικών κοινωνικών δυνάμεων, που επιζητούν την πρόοδο με αξιοπρέπεια και με δικαιοσύνη.
Να υπενθυμίσουμε ότι η Κεντροαριστερά δεν διαχειρίζεται, αλλά ανατρέπει και αλλάζει.
Να θυμίσουμε με έμφαση, ότι ενώ η συντηρητική ιδεολογία δεσμεύεται αποκλειστικά στο όνομα της ελευθερίας, η προοδευτική ιδεολογία δεσμεύεται ταυτόχρονα στο όνομα και της ελευθερίας και της ισότητας, ότι ενώ η συντήρηση εκκλησιάζεται στην αγορά, η πρόοδος αξιοποιεί την αγορά, αλλά αποθεώνει τη δικαιοσύνη. Η Κεντροαριστερά θέλει την αγορά να δημιουργεί, αλλά την πολιτική να διανέμει δίκαια.

Οι νεοφιλελεύθεροι ορκίζονται στον ανταγωνισμό. Η Κεντροαριστερά ορκίζεται στην αλληλεγγύη.
Η βαθιά και ουσιώδης διαφορά της αυθεντικής Κεντροαριστεράς, από την «Κεντροαριστερά» υπέρ της οποίας κάτι ψελλίζουν ορισμένοι μέσα στο ΠΑΣΟΚ εσχάτως, έγκειται στο γεγονός ότι οι τελευταίοι δεν διαθέτουν και τόση θέρμη για τον δίκαια διανεμητικό ρόλο της πολιτικής. Οι ψίθυροί τους για την «Κεντροαριστερά» υποκρύπτουν την πολιτική τους επιθυμία να επιχειρήσουν πρώτα την «εκσυγχρονιστική» αναδιάρθρωση του συνασπισμένου μπλοκ εξουσίας τραπεζών, επικοινωνιακών μέσων και κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών και μετά να μοιράσουν στους υπόλοιπους τα απολειφάδια του παραγόμενου πλούτου.

Να υπενθυμίσουμε ότι η Κεντροαριστερά δεν διαχειρίζεται την ανασφάλεια και τους φόβους, αλλά αναδεικνύει την εμπιστοσύνη, τις προσδοκίες και τις προοπτικές.

ΙΙΙ. Το προγραμματικό πλαίσιο της Κεντροαριστεράς

Η πολιτική ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ και ο προγραμματικός λόγος της νέας, σύγχρονης Κεντροαριστεράς πρέπει να απαντούν σε δύο κορυφαία ερωτήματα:

α) Αγορές ή Δημοκρατία; Με άλλα λόγια, θα παραμείνουν ανέλεγκτες οι αχαλίνωτες αγορές ή θα ελεγχθούν με τη θέσμιση μιας νέας υπερεθνικής και τοπικής δημοκρατικής οργάνωσης που θα εγκαθιστά τον άνθρωπο και τις ανάγκες του στο κέντρο της οικονομικής δραστηριότητας, της κοινωνικής ζωής και του πολιτικού ενδιαφέροντος;

β) Μπορεί να επιβιώσει μια κεντροαριστερή πλατφόρμα σε έναν κόσμο στον οποίο κυριαρχούν οι νεοφιλελεύθερες ιδέες και οι πολιτικοί εκπρόσωποί τους;

Η απάντηση στα δύο αυτά θεμελιώδη ερωτήματα-διλήμματα πρέπει να περιλαμβάνει τις ακόλουθες ελάχιστες προγραμματικές αρχές.

1. Να ελεγχθούν οι κινήσεις των κεφαλαίων με τη φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών.

2. Να μειωθεί η εξάρτηση των επιχειρήσεων από τις χρηματοοικονομικές αγορές, με την ανάπτυξη δημόσιας πιστωτικής πολιτικής.

3. Να ελεγχθεί η λειτουργία των οίκων αξιολόγησης, με την επιβολή ρυθμιστικών κανόνων που εξασφαλίζουν την απόλυτη διαφάνεια των διαδικασιών αξιολόγησης.

4. Να βαθύνει η ευρωπαϊκή ενοποίηση με την εγκαθίδρυση των αναγκαίων ενοποιητικών μηχανισμών. Οι ενοποιητικές λειτουργίες και μηχανισμοί πρέπει να τεθούν υπό την εποπτεία των πιο δημοκρατικά νομιμοποιημένων οργάνων, όπως του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

5. Η ευρωπαϊκή ενοποίηση να στηριχθεί στην εναρμόνιση μέσω της κοινωνικής προόδου και όχι μέσω του ανταγωνισμού.

6. Να αντισταθούμε στη λογική της σιδηράς δημοσιονομικής πειθαρχίας, η οποία δεν εξασφαλίζει την αντιμετώπιση των ελλειμμάτων και του χρέους που βιώνει η ευρωζώνη. Η σιδηρά δημοσιονομική πειθαρχία οδηγεί σε βαθιά ύφεση και σε ανακύκλωση του προβλήματος. Αντίθετα, απαιτείται διατήρηση και ενίσχυση του επιπέδου της κοινωνικής προστασίας.

7. Να εξασφαλιστεί ο ουσιαστικός συντονισμός της μακροοικονομικής πολιτικής των κρατών μελών, με σεβασμό στην αρχή της εθνικής κυριαρχίας και να συνταχθεί ομοσπονδιακός ευρωπαϊκός προϋπολογισμός που θα διευκολύνει τη σύγκλιση μεταξύ των οικονομιών.

8. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να εγγυάται την επαναγορά των κρατικών τίτλων και να μπορεί να χρηματοδοτεί απευθείας τα κράτη με χαμηλά επιτόκια, μειώνοντας έτσι τις πιέσεις των αγορών.

9. Η Κεντροαριστερά οφείλει να γίνει ο φορέας της πιο βαθιάς και ριζοσπαστικής μεταρρύθμισης της Δημοκρατίας και του πολιτικού συστήματος. Αυτό σημαίνει ότι ανατρέπεται η αποφασιστική επιρροή ισχυρών οικονομικών συμφερόντων και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στα κέντρα λήψης των πολιτικών αποφάσεων και αυξάνεται, αντιστρόφως, η επιρροή του λαού στα κέντρα και τις διαδικασίες λήψης των μεγάλων αποφάσεων. Η επόμενη συνταγματική αναθεώρηση πρέπει να αποτελέσει σταθμό στην προσπάθεια για την εμβάθυνση της Δημοκρατίας και την αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος, περιλαμβάνοντας θέματα, όπως η ποινική ευθύνη των υπουργών, το εκλογικό σύστημα και οι προϋποθέσεις διενέργειας δημοψηφισμάτων.

10. Να μεταρρυθμιστούν ριζικά οι διοικητικοί μηχανισμοί, με στόχο το κεντρικό κράτος να μετατραπεί σε επιτελικό νου, που σχεδιάζει και εποπτεύει, ενώ οι εκτελεστικές λειτουργίες του κράτους ανασυγκροτούνται υπαγόμενες στην αυτοδιοίκηση και την περιφερειακή διοίκηση. Η Κεντροαριστερά πρέπει να αναδείξει την ανάγκη ενός «ισχυρού» κράτους, όχι με την έννοια του εκτεταμένου κράτους, αλλά ενός ευέλικτου, που έχει την ικανότητα να σχεδιάζει και εφαρμόζει αποτελεσματικά μια πολιτική, σε συνθήκες διαφάνειας και δημοκρατικής νομιμότητας.

11. Η Κεντροαριστερά οφείλει να επιδιώξει ένα νέο σοσιαλδημοκρατικό συμβιβασμό. Η σοσιαλδημοκρατία, μετά τη λήξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, για τριάντα περίπου χρόνια πέτυχε – στα όρια του εθνικού κράτους – ένα ιστορικό συμβιβασμό της εργασίας με το κεφάλαιο, οικοδομώντας και ενισχύοντας το κοινωνικό κράτος.

Ο κόσμος της αγοράς και του κεφαλαίου κατάργησε τον ιστορικό σοσιαλδημοκρατικό συμβιβασμό, ξεφεύγοντας από τους περιορισμούς της κρατικής πολιτικής εντός των εθνικών συνόρων και μεταφέροντας την κίνησή του στο παγκόσμιο πλαίσιο: από το εθνικό στο παγκόσμιο.

Η απάντηση της Κεντροαριστεράς πρέπει να είναι ακριβώς αντίστροφη: από το παγκόσμιο στο τοπικό πλαίσιο. Κύριο μέλημα πρέπει να είναι η ενίσχυση της τοπικής εξουσίας, κάτι που καθιστά πιο εύκολο και αποδοτικό τον κοινωνικό έλεγχο.

12. Να ενισχυθούν τα τοπικά οικονομικά δίκτυα, δίκτυα που αρθρώνονται γύρω από την παραγωγική φυσιογνωμία και ιδιαιτερότητα της γεωγραφικής μικροκλίμακας. Η κοινωνική οικονομία μπορεί να αποτελέσει θεμέλιο για τα τοπικά οικονομικά δίκτυα. Ταυτόχρονα είναι αναγκαίο να ενισχυθούν οι τοπικές κοινωνίες με ισχυρά μέσα «δημοκρατικής επιρροής», όπως μορφές τοπικής διακυβέρνησης, τοπικά δημοψηφίσματα κ.λπ. Η συνοχή των τοπικών κοινωνιών με τη διαμόρφωση τοπικών οικονομικών δικτύων και τη χρήση μέσων δημοκρατικής επιρροής, ενδυναμώνει την εθνική συνοχή και κυριαρχία, καθώς καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την ανέλεγκτη επέμβαση των αγορών στη γεωγραφική μικροκλίμακα.

13. Να αλλάξουμε το παραγωγικό μοντέλο της χώρας. Οι πρωτόγνωροι πόροι που άρχισαν να εισρέουν στην Ελλάδα μετά την ένταξή της στην ΕΟΚ δεν επενδύθηκαν στην παραγωγή και την ανάπτυξη. Η γενικευμένη εισοδηματική ενίσχυση των εργαζομένων και η αύξηση της καταναλωτικής ζήτησης ενίσχυσε τα μεταπρατικά εισαγωγικά τμήματα του ελληνικού κεφαλαίου σε βάρος του παραγωγικού αναπτυξιακού κεφαλαίου και αύξησε τις ανάγκες δανεισμού της χώρας. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι επιδοτήσεις του αγροτικού τομέα είχαν το παράδοξο αποτέλεσμα να προσθέσουν μεν ανέξοδο εισόδημα στους έλληνες αγρότες, να τους ωθήσουν όμως στην εγκατάλειψη της αγροτικής παραγωγής, με συνέπεια την αποδιάρθρωσή της. Η κακοδαιμονία της αντιπαραγωγικής χρησιμοποίησης των πόρων και του δανεισμού κατατρέχει την ελληνική πολιτική τάξη από το σχέδιο Μάρσαλ μέχρι και το Γ΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης.

Η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας πρέπει να κατατείνει στην ενίσχυση του παραγωγικού αναπτυξιακού κεφαλαίου με επενδύσεις κυρίως στην αναζωογόνηση και την αναδιάρθρωση του πρωτογενούς τομέα παραγωγής και στην αξιοποίηση του φυσικού πλούτου της χώρας (ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, πολιτιστική κληρονομιά – τουρισμός, ενεργειακά κοιτάσματα κ.ο.κ.).

14. Να θέσουμε ως πρώτο στόχο την καταπολέμηση της ανεργίας και τη συμμετοχή της νέας γενιάς σε ένα νέο κόσμο εργασίας και ανάπτυξης. Η καταπολέμηση της ανεργίας ασφαλώς προϋποθέτει μια νέα αναπτυξιακή ώθηση, ασφαλώς υποβοηθείται από ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης, αλλά αυτά πια δεν αρκούν. Απαιτούνται συγκεκριμένες και στοχευμένες πολιτικές: Να δώσουμε έμφαση π.χ. σε διαρκή προγράμματα ενίσχυσης της νεανικής αγροτικής επιχειρηματικότητας, στην επαγγελματική ειδίκευση και κατάρτιση νέων, αλλά και πλεονάζοντος παραγωγικού δυναμικού για την αξιοποίησή τους σε νέες ενεργειακές πολιτικές. Να παροτρύνουμε νέους, επιστήμονες με κοινή επαγγελματική αφετηρία ή με συναφείς επαγγελματικές δράσεις, να συμπράξουν στο πλαίσιο νέων μορφών οργάνωσης της κοινωνικής οικονομίας.

15. Η Κεντροαριστερά οφείλει να διαμορφώσει ένα νέο αξιακό σύστημα. Μόνο έτσι θα μετακινηθούμε από τον «πολιτισμό της κερδοσκοπίας» που επέβαλαν οι αγορές, προς τον «πολιτισμό της αλληλεγγύης». Να βγάλουμε τον άνθρωπο της «μοναχικής μάζας» από το σκοτάδι στο φως της δημιουργίας, της συμμετοχής και της αξιοπρέπειας.

Στο εγχείρημα για την ανασύνταξη της Κεντροαριστεράς πρέπει να συμβάλλουν όλοι όσοι κρατούν αποθέματα πίστης στις δυνατότητες του έθνους και των ελλήνων πολιτών. Όλοι όσοι εξακολουθούν να βλέπουν τον κόσμο με τα μάτια αυτού που επιθυμεί να ανατρέψει κάθε τι δυναστικό και απαξιωτικό για την ανθρώπινη ύπαρξη και όχι με τα μάτια του κυνικά συμβιβασμένου. Καλούνται να συμμετάσχουν αυτοί που αντιλαμβάνονται την πολιτική ως τη διαρκή μάχη για τη βελτίωση της ανθρώπινης μοίρας και όχι αυτοί που την αντιλαμβάνονται ως τεχνική της εξουσίας, δόλιων προσωπικών συμβιβασμών και απονομής προνομίων.

Καλούνται να συμμετάσχουν όσοι πιστεύουν ότι πρέπει να επινοήσουμε ένα μέλλον διαφορετικό, χωρίς προσχεδιασμένες αλήθειες, ένα μέλλον φτιαγμένο με μέτρο την ανθρώπινη αξίωση για ευημερία με δικαιοσύνη και όχι προεξοφλημένο από την απληστία της αγοράς.

Θα δώσουμε τη μάχη παντού, στην κοινωνία, ανάμεσα στους πολίτες και με αυτούς, σε όλες τις οργανώσεις και τα συλλογικά όργανα του Κινήματος, σε συνεννόηση και διάλογο με άλλες προοδευτικές δυνάμεις, χωρίς να επηρεαζόμαστε από τις εφήμερες μάχες για την εσωκομματική εξουσία. Ας προσέξουμε όλοι να μην μετατρέψουμε το ΠΑΣΟΚ, με τη συνήθεια της βιαστικής φιλοδοξίας, σε ένα ρημαγμένο τοπίο εκκαθάρισης προσωπικών στόχων. Η εξουσία, η ηγεσία, οι θέσεις ευθύνης εύκολα κατακρημνίζονται, όταν είναι αδειανές από την αγωνία και τις ιδέες για το μέλλον των ανθρώπων και των κοινωνιών.

Θέλουμε να αλλάξουμε την πολιτική και την Κεντροαριστερά, να δώσουμε πνοή στην κοινή επιθυμία για κάτι καλύτερο. Θα είμαστε παρόντες.

Τις παραπάνω απόψεις είναι πιθανό ότι συμμερίζονται πολλοί περισσότεροι από εμάς που υπογράφουμε. Δεν είμαστε ιδιοκτήτες ιδεών, γι’ αυτό απευθύνουμε πρόσκληση στους συναδέλφους βουλευτές, στους πολίτες, στους φίλους και τα μέλη του ΠΑΣΟΚ, στα θεσμικά όργανα του Κινήματος να συμμετάσχουν στο διάλογο και, εάν συμφωνούν, να δηλώσουν τη στήριξή τους στο κείμενο αυτό».

ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΑΝΤΩΝΗ ? Ο,ΤΙ ΄ΧΑ ΠΑΝΤΑ !…

 

Το ό,τι οι εξελίξεις σε πολιτικό επίπε-δο, με τη δημιουργία της κυβέρνησης Παπαδήμου, έφεραν το Σαμαρά σε δύσκολη θέση, είναι αναμφισβήτητο, αλλά η στάση που κρατάει ο ίδιος και οι απόπειρές του να θολώσει τα πράγματα και να τα παρουσιάσει διαφορετικά απ΄ ό,τι είναι, κάνει τη θέση του ακόμα δυσκολότερη.

Η ν.Ν.Δ. αντιτάχθηκε στο Μνημόνιο που καθόρισαν οι δανειστές, δίνοντας το πρώτο πακέτο των δισ, διαφωνώ-ντας με το “μίγμα των πολιτικών” που επέβαλλε και εφαρμόστηκαν. Τώρα, όμως, δέχτηκε και θα ψηφίσει τις πολιτικές που απορρέουν από τη δανειακή σύμβαση του δεύτερου πακέτου των δισ, δηλαδή, το δεύτερο Μνημόνιο, το οποίο, όχι μόνο θα είναι – κατά τα φαινόμενα κι αναμενόμενα – σκληρότερο από το πρώτο, αλλά θα αποτελεί και την απόλυτη συνέχεια του πρώτου, καθαγιάζοντάς το.

Η σαμαρική Ν.Δ. δεν ψήφισε το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα στη βουλή, χρησιμοποιώντας τις ίδιες και ενισχυμένες κορώνες, κατά του μίγματος των πολιτικών που εφαρμόζονται για τη δημοσιονομική εξυγίανση, εμφανιζόμενη κάθετη και άκαμπτη. Τώρα, όμως, ετοιμάζεται να ψηφίσει, (έχει δεσμευτεί γι αυτό ο αρχηγός της, γραπτά !…), το επικαιροποιημένο μεσοπρόθεσμο, που οσονούπω κατατίθεται.

Ο Α. Σαμαράς, έχοντας έφεση στο φλερτ με την εθνικοφροσύνη, ζάλισε το πανελλήνιο, αλλά και το πανευρωπαϊκό ακροατήριο, με αφορισμούς κατά των γραπτών δεσμεύσεών του, εμφανίζοντας την άρνησή του, κάτι ανάμεσα στο “μολών λαβέ” και το “ΟΧΙ”. Είναι γι αυτό ακριβώς, που στη συνέχεια, η αναγκαστική κωλοτούμπα του, εμφανίστηκε τόσο θεαματική !…

Για όλ΄ αυτά, κάποιος που έχει την πεποίθηση, πως η διάσωση της Ελλάδας, περνάει, αναγκαστικά, μέσα από Συμπληγάδες, με δύσκολους συμβιβασμούς, δραματικές επιλογές και οδυνηρά μέτρα και πολιτικές, δεν θάχε και πολλά επιχειρήματα για να κατηγορήσει τον αρχηγό της Ν.Δ. για τις αλλαγές και τις μεταμορφώσεις του, αν ο ίδιος δεν έδινε την αφορμή για κάτι τέτοιο.

Οι κουτοπόνηρες επιδιώξεις να παρουσιάσουν το άσπρο – μαύρο και να εμφανίσουν την πλευρά τους, αλάνθαστη στη, μέχρι τώρα, πολιτική της και αμέτοχη στα αδιέξοδα που δημιουργήθηκαν, σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, αυτή η προσπάθεια πλασαρίσματος του προφίλ του νικητή και του δικαιωμένου, είναι η αιτία της κριτικής και της λοιδορίας. Κι εδώ η αναφορά δεν γίνεται, μόνο, για την ξεδιάντροπη επιχείρηση παντελούς αθώωσης της Δεξιάς για τα εγκλήματά της στο παρελθόν, αλλά και την φτηνή προπαγάνδα κατά της “πυροσβεστικής” κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και προσωπικά του Γ. Παπανδρέου, σε μια θλιβερή προσπάθεια απόκρυψης των ευθυνών της αξιωματικής αντιπολίτευσης και για τις εξελίξεις μετά το 2009.

Ο Σαμαράς πίστευε, πως η “επαναστατική” στάση του, δεν θα δοκιμάζονταν, στην πράξη, πριν από τις επόμενες εθνικές εκλογές, γι αυτό και είχε χαράξει τη στρατηγική του με κύριο χαρακτηριστικό την αντιμνημονιακή πολιτική του. ΄Ηταν σίγουρος, πως η κωλοτούμπα του θα γίνονταν μετά την εκλογική νίκη του και θα υπήρχε η δυνατότητα επαναχρησιμοποίησης της πεπατημένης της “καμένης γης” των προηγούμενων.

Δυστυχώς γι αυτόν τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα είχε σχεδιάσει, η στρατηγική του ανατράπηκε και ο ίδιος βρέθηκε μετέωρος. Για μια ακόμα φορά, αυτός και οι κολλητοί του, συλλαμβάνονται πελαγοδρομούντες, λόγω της ανικανότητάς τους να πολιτευτούν σωστά, με σύνεση και διορατικότητα. 
Ο παράφορος έρωτας για την “καρέκλα” δεν αφήνει περιθώρια για λογικές και νορμάλ συμπεριφορές !…

 

ΠΗΓΗ  http://logoplokies.blogspot.com/2011/12/blog-post_03.html

ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΡΕΜΑΛΙΩΝ !…

Όλα τα ρεμάλια, έρμαια της αταλαντοσύνης τους και ψωμολυσσώντας από τα «επαγγελματικά» κεσάτια, (ποιος να δώσει δουλειά σε τέτοιους !…), παρελαύνουν στην εκπομπή του αρχιρεμαλιού, για ν΄ απαγγείλουν τις χοντρομαλακίες, που τους γράφει ο ρακένδυτος εκατομμυριούχος.

Κάνοντας ένα …kit kat στη μαστούρα τους, (ορισμένοι χρησιμο-ποιούνται και μισομαστουρωμένοι…), επιδίδονται σ΄ ένα όργιο ουρλιαχτών και κρωξιμάτων, (τα τσιρίγματα της μαλάκως, σπάνε καρύδια…), αφοδεύοντας από το στόμα και εκσφενδονίζοντας στο στούντιο, αλλά και στον αέρα, κάθε βρωμιά που έχουν μέσα τους ! Τι κάνει ο άνθρωπος για να εξοικονομήσει τη δόση του !…

΄Ολο αυτό το τηλεοπτικό χάχανο, χρησιμοποιείται από το χρεοκο-πημένο ‘star system” για να διασκεδάσει , τάχα, τους χτυπημένους από την κρίση έλληνες, στην ουσία, όμως, για να τζιράρει κάμποσα εκατομμύρια Ευρώ και να φουσκώσει, έτι περαιτέρω, κάποιες, ήδη, φουσκωμένες τσέπες !…

http://logoplokies.blogspot.com/

Τα παροιμιώδη μέσα ανθρωπάκια

Γενική απεργία αύριο και δεν κουνιέται φύλλο.
Σα να μαστε εντάξει τώρα πια.
Σαν το πρόβλημά μας να ήταν ο Παπανδρέου.
Σα να καλυτέρεψε η ζωή μας, δε λέτε;

Ο μεγάλος στόχος επετεύχθη λοιπόν.
Ο Παπανδρέου δεν είναι πια πρωθυπουργός.
Το τραπέζι μας είναι ακόμη πιο αδειανό.
Αλλά δεν πειράζει αφού ο Παπανδρέου δεν είναι πια πρωθυπουργός.
Έτσι κι αλλιώς αυτός ητανε “χαζός”.
Τώρα μπήκε επιτέλους στη θέση του ένας σοβαρός άνθρωπος.
Της αγοράς.
Που την ξέρει τη δουλειά.
Που δε μας έλεγε ότι “λεφτά υπάρχουν”.
Αφού αυτό ήτανε το πρόβλημα.
Όχι ότι μας τα παίρνει.
Αλλά ότι μας κορόιδεψε.
Είναι ηθικόν και εγωιστικόν το ζήτημα λοιπόν!
Τεχνοκράτες δε ζητάγατε μαλάκες;
Πάρτε τους τώρα!
Αφού το πρόβλημα δεν ήταν ο νεοφιλελευθερισμός.
Αφού ήταν το διογκωμένο Δημόσιο.
Ε τώρα ο τεχνοκράτης θα σας το λύσει το πρόβλημα.

Δε σας νοιάζει αν πεινάτε.
Ζητάτε μόνο να πεινάσετε με παρέα.
Όχι, δεν είσαστε μαλάκες.
Αν ήσασταν άλλωστε θα πιστεύατε ότι με τους τεχνοκράτες θα ρθουν καλύτερες μέρες.
Αλλά δεν είστε μαλάκες για να το πιστεύετε.
Ξέρετε καλά το τι θα γίνει.
Απλά είστε χέστες!
Τρέμετε και τον ίσκιο σας!

Φοβάστε να πάρετε την ευθύνη της απόφασης.
Την ευθύνη ενός “ΝΑΙ” ή ενός “ΟΧΙ”.
Γι αυτό δε σας πειράζει που είναι πολύ πιθανό πια να μην ξαναγίνουν εκλογές.
Γιατί σας νοιάζει μόνο να μην ξαναχρειαστεί να απολογηθείτε για την επιλογή σας.
Ή για να τη δικιολογήσετε.
Προτιμάτε να αποφασίζει κάποιος μόνος του κι εσείς να ψευτογκρινιάζετε βλέποντας Αυτιά και Παπαδάκη.
Γιατί αυτοί είστε!
Υποταγμένοι.
Ραγιάδες.

Είστε τα παροιμοιώδη μέσα ανθρωπάκια
κέρδος ποτέ μα απο παθήματα χορτάτα
που συνηθίζετε στην κάθε βρωμιά,
αρκεί να έχετε γεμάτο τον ντορβά
κι επαναστάσεις στα όνειρά σας αναζητάτε,
σας έχω βαρεθεί.

Κωλοκαθήστε πάνω στη μιζέρια και τη γκρίνια σας.
Ζητιανέψτε απ’ τους δυνάστες σας να πάρουν μισό μέτρο πίσω.
Μπορεί κάποτε να σας λυπηθεί ο Θεός σας και να σας στείλει το μάννα εξ ουρανού.
Μπορεί να σας ανταμείψει για την υπακοή σας με μια γαλήνια αιώνια ζωή στον παράδεισό σας.
Και είστε πρόθυμοι να υπομείνετε την ισόβια Κόλαση γι’ αυτό.

Σκύψτε κι άλλο!
Σκύψτε όσο χρειαστεί!
Και καθαρίστε και το σβέρκο σας.
Για να πέφτουν στα καθαρά οι φάπες.
Για να γκρινιάζετε μετά ότι έβαλαν πολλή δύναμη στη φάπα.
Γιατί θα αποδεχτείτε και τη φάπα.
Και θα ζητάτε επαναδιαπραγματευση της δύναμης της φάπας.
Ή θα ζητήσετε να σας δίνουν και μια ασπιρίνη για να υπομένετε, τουλάχιστον, τους πόνους.
Αλλά έχετε ήδη αποδεχτεί τη μοίρα σας.
Ότι μια ζωή θα τρώτε φάπα.

Καθήστε με προσοχή να ακούσετε και τα επόμενα μέτρα που θα πάρουν για σας.
Μπορεί αυτή τη φορά να εξαιρεθήτε εσείς.
Γιατί ίσως τότε να έχετε καταντήσει εσείς “ευπαθείς ομάδες πληθυσμού”.

Ρεύμα μπορεί να συνεχίσετε να έχετε.
Αξιοπρέπεια όμως όχι.
Τουλάχιστον θα μπορείτε με μια λάμπα να την αναζητάτε στη ντουλάπα ανάμεσα σε πεταμένες πιστωτικές κι αραχνιασμένες γούνες.

Σα χέλια γλοιώδικα έχετε πουληθεί.
Σας έχω σιχαθεί.

Τους έχω βαρεθεί

Στίχοι: Δημοσθένης Κούρτοβικ & Wolf Birman
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη

Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν,
τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν,
που απ’ τους άλλους θεν παλικαριά
κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά,
σ’ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί,
τους έχω βαρεθεί.

Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα,
των γραφειοκρατών η φάρα,
στήνει με ζήλο περισσό,
στο σβέρκο του λαού χορό,
στης ιστορίας τον χοντρό το κινητή,
την έχω βαρεθεί.

Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους,
τους Ευρωπαίους, τους προφεσόρους,
που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,
αν δεν γεμίζαν ολοένα την κοιλιά,
υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί,
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας νταντάδες,
κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες,
κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,
με ιδεώδεις υποτακτικούς,
που είναι στο μυαλό νωθροί,
μα υπακοή έχουν περισσή,
τους έχω βαρεθεί.

Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος,
κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος,
που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά,
αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά
κι επαναστάσεις στ’ όνειρά του αναζητεί,
τον έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω βαρεθεί.
Σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.

ΥΓ.: Εύχομαι αύριο να διαψευστώ για όσα γράφω και να βγω μαλάκας εγώ και μάγκας ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος.
Και ποιος ξέρει;
Ίσως να ‘μαι κι εγώ αυτός ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος…

http://toixo-toixo.blogspot.com/2011/11/blog-post_30.html

Η ΧΟΥΝΤΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ΄74 !…

Υπάρχουν κάτι παλικάρια (της Αριστεράς, κυρίως, αλλά όχι μόνο) που ενώ έκαναν καριέρα πάνω στο κατάστρωμα της μεταπολίτευσης, τώρα που το σκάφος μπάζει νερά, πετάνε στη θάλασσα ό,τι βρουν, μπας και οι ίδιοι καταφέρουν και επιπλεύσουν.

Είναι τα πράγματα, όμως, έτσι ακριβώς όπως τα αφηγούνται; Ηταν, όντως, “μολυσμένα” και δίσεκτα τα τριάντα επτά μεταπολιτευτικά χρόνια που καλούμαστε σήμερα να αποκηρύξουμε ή, μήπως, το ζήτημα είναι πιο σύνθετο απ’ όσο επιτρέπουν οι δημοφιλείς γενικεύσεις των ημερών ;

Από τη μήτρα της μεταπολίτευσης ξεπήδησαν πολλά: η διαφθορά, ο κομματισμός, η αδιαφάνεια, το πελατειακό απόστημα. Δεν ήταν ωστόσο τα μόνα. Γιατί δίπλα στις παθογένειες που τράβηξαν και τραβούν στον πολιτικό βυθό δίκαιους, άδικους και ανύποπτους, βρίσκεται η παρακαταθήκη της πιο δημοκρατικής περιόδου που γνώρισε ο τόπος, της πιο μακρόχρονης φάσης ευημερίας για στρώματα της κοινωνίας που δεν είχαν δει ποτέ κατά πού πέφτει ο ήλιος.

Ας το έχουν κατά νου οι Ροβεσπιέροι του ισοπεδωτισμού και όσοι ξηλώνουν με μειοψηφικά γιουρούσια όσα κατέκτησε ως μορφή συλλογικής – δημοκρατικής συνεννόησης αυτή η κοινωνία : η χούντα τέλειωσε το ’74. Και η μεταπολίτευση – με τα καλά και τα κακά της – είναι η δημοκρατική περιουσία μας.

Χρήστος Μαχαίρας

ΠΗΓΗ http://logoplokies.blogspot.com/2011/11/74.html

FT: “Η Γερμανία είναι η μεγάλη κερδισμένη του ευρώ, τώρα να πληρώσει για να το σώσει”

Στη Γερμανία ρίχνει το βάρος για τη διάσωση της Ευρωζώνης και του ευρώ η έγκυρη εφημερίδα Financial Times, δια του αρθρογράφου της, Σεμπάστιαν Μάλαμπι. “Η Γερμανία ήταν η μεγάλη κερδισμένη της ευρωζώνη και τώρα πρέπει να πληρώσει το μεγαλύτερο μερίδιο του κόστους για τη διάσωση του κοινού νομίσματος”, υποστήριξε ο εν λόγω αρθρογράφος, που κάλεσε τους Γερμανούςνα ξεχάσουν τον “αγαπημένο στη Β. Ευρώπη” μύθο, ότι οι χώρες του Νότου έδρεψαν καρπούς από την ένωση χωρίς να το αξίζουν και να αναγνωρίσουν ότι η Γερμανία είχε μυριάδες οφέλη από το κοινό νόμισμα. Ο αρθρογράφος κάνει αναφορά στην ώθηση που έδωσε το ευρώ στις γερμανικές εξαγωγές και σημειώνει ότι αν η Περιφέρεια βρισκόταν εκτός ευρωζώνης θα αντιμετώπιζε μεν σήμερα ένα οικονομικό σοκ, αλλά αυτό δεν θα συνοδευόταν και από μία κρίση ανταγωνιστικότητας.

Παράλληλα, σημειώνει ότι το κοινό νόμισμα βοηθά την εισροή κεφαλαίων από την περιφέρεια της ευρωζώνης, καθώς διευκολύνει την επένδυση σε γερμανικά ομόλογα. Αντιθέτως, στερεί από τα κράτη της περιφέρειας τα χρήματα εσωτερικών επενδυτών, που παραδοσιακά χρησίμευαν ως “μαξιλαράκι”, καθιστώντας τες ευάλωτες στις πιέσεις των αγορών.

“Αντί να περιφρονεί τους χαμένους, η Γερμανία πρέπει να μοιραστεί τα λάφυρα”, υπογραμμίζει.

ΟΙ ΠΙΕΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΣΑΜΑΡΑ !…

Τα μίσθαρνα και καλοταϊσμένα όργανα των χρεοκοπημένων ΜΜΕ, οι δημοσιογραφίσκοι, που την είδαν, ξαφνικά, δημοσιολόγοι και ειδήμονες επί παντός επιστητού, συνεχίζουν, με κάθε ευκαιρία, τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας και την παραπληροφόρηση της κοινής γνώμης.

Οι μιμητές της Μαντάμ Σουσού, παρλαπίπες του megaλου καναλιού εξακολουθούν να θεωρούν και να υποστηρίζουν, πως για ό,τι συμβαίνει σήμερα και για την σκληρή στάση των ευρωπαίων απέναντι στη χώρα και τα παιχνίδια τους γύρω από την 6η δόση, φταίει ο Γ. Παπανδρέου και η πρότασή του για τη διενέργεια του Δημοψηφίσματος.

Με βάση την κατευθυνόμενη λογική των τρεμοπρετεντέρηδων, ο …μεγάλος Σαμαράς πιέζεται και εκβιάζεται με …αδιανόητο τρόπο, επειδή ο πρώην πρωθυπουργός ζήτησε δημοψήφισμα κι όχι, γιατί ο ίδιος, ο Σαμαράς, όμηρος της λαϊκίστικης πολιτικής του, συνέπλευσε με όλο το συρφετό των αριστεροδέξιων λιμοκοντόρων και των κάθε είδους φασιστοειδών αναβιωτών της εθνικοφροσύνης και τίναξε στον αέρα, από την αμέσως επόμενη ημέρα, τις αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου !

Οι Γερμανοί και οι άλλοι, την έχουν πέσει στον Σαμαρά, επειδή, τάχα, τους πείραξε ο …Παπανδρέου, όπως λέει κι ο ανεκδιήγητος Μιχελάκης !

Χρειάζεται, τελικά, πολύ θράσος (τόχουν) και μεγάλη ξετσιπωσιά (τη διαθέτουν…), προκειμένου να προβάλλουν, ως την πέτρα του σκανδάλου το δημοψήφισμα κι όχι την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί και την οποία στόχευε να ξεπεράσει το δημοψήφισμα.

Ο Αντωνάκης δεν πληρώνει τις αμαρτίες του Παπανδρέου, αλλά τις δικές του και κυρίως τις μαγκιές γύρω από την πολιτική, που οι δανειστές επέβαλλαν στην Ελλάδα, μαζί με τα λεφτά τους. Η Μέρκελ, ο Σόϊμπλε και οι υποτακτικοί τους, εκείνο που επιδιώκουν είναι η ισοπέδωση της όποιας (πραγματικής ή ψεύτικης, τους είναι αδιάφορο…) διαφοροποίησης του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με τους σχεδιασμούς και τις εφαρμογές της τρόϊκας, όχι, μόνο, από δω και στο εξής, αλλά και μέχρις εδώ !

Στο Βερολίνο, στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες, είναι πεισμένοι, πως η αποτυχία των πολιτικών και των μέτρων, που καθορίστηκαν για την Ελλάδα, οφείλεται, κατά ένα μεγάλο μέρος και στις αντιδράσεις συγκεκριμένων τάξεων της ελληνικής κοινωνίας, τις οποίες η στάση και η συμπεριφορά του Σαμαρά και της Ν.Δ. υποδαύλισε και ενίσχυσε ! Επίσης, τα κέντρα και τα παράκεντρα, των αφεντικών της Ευρώπης δεν θεωρούν, πως υπάρχουν περιθώρια για αιρετικές (έστω και λαϊκίστικες…), παρουσίες και φωνές στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, σε μια εποχή, που τα πάντα αμφισβητούνται και τα πάντα παίζονται, ακόμα κι αυτή καθεαυτή η ύπαρξη του Ευρώ !

Απ΄ ό, τι φαίνεται οι Γερμανοί (και οι άλλοι) επικυρίαρχοι της Ε.Ε. δεν θα δεχθούν και δεν θα επιτρέψουν σε κόμμα και σε πολιτικό αρχηγό, που δεν ευθυγραμμίζεται, πλήρως, με τα κελεύσματά τους και τις πολιτικές τους, να παρουσιαστεί ως πιθανός διεκδικητής κυβερνητικού ρόλου, σε οποιαδήποτε χώρα με προβλήματα και σε καθεστώς βοήθειας.

Στα πλαίσια αυτά εντάσσονται και οι αφόρητες πιέσεις κατά του αρχηγού της Ν.Δ. και στα πλαίσια αυτά, οφείλει να κάνει τις εκτιμήσεις του, κάθε αντικειμενικός παρατηρητής και αναλυτής, εφ΄ όσον, βέβαια, δεν είναι κομπογιαννίτης “δημοσιολόγος”, σαν τα μίσθαρνα όργανα στο κανάλι της διαπλοκής !…

ΠΗΓΗ  http://logoplokies.blogspot.com/2011/11/blog-post_22.html

ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ.

Καθώς η μεγαλύτερη οικονομική κρίση που έχει πλήξει τον κόσμο από την εποχή του περίφημου οικονομικού κραχ του 1929 συνεχίζεται, ξεγυμνώνοντας όλες τις οικονομικές πολιτικές των τελευταίων 20 χρόνων, παρατηρούμε ότι κανένας δεν αναφέρεται και στο ποιοι συγκεκριμένα ευθύνονται γι αυτή. Επειδή όμως στην Ελλάδα θα αργήσει ακόμα να καταδειχθεί κάτι τέτοιο, διαβάστε ένα πολύ καλό άρθρο που δημοσιεύτηκε παλαιότερα στο TEMPO NEWS και αναφέρεται στις συγκεκριμένες πολιτικές ευθύνες κομμάτων και πολιτικών της Αμερικής, της χώρας δηλαδή από όπου ξεκίνησε η κρίση.

Η μεγάλη πλειοψηφία των Αμερικανών φαίνεται μάλλον να αγνοεί πλήρως το ποιος εν τέλει ευθύνεται για την εξέλιξη αυτή. Και παρόλο που η προσοχή της κοινής γνώμης δεν είναι εύκολο να αποσπάται μακριά από τα οικονομικά προβλήματα που ταλανίζουν τον κόσμο, τα μεγάλα ΜΜΕ συνεχίζουν να αποφεύγουν να εστιάζουν στους πραγματικούς υπεύθυνους. Αυτούς δηλαδή τους λίγους προνομιούχους που κρύβονται στις σκιές και που κατάφεραν να διχάσουν την μεσαία τάξη σε έχοντες και μη. Αντί λοιπόν να αποκαλύψουν την γυμνή αλήθεια, ότι δηλαδή η παρούσα οικονομική κρίση οφείλεται κυρίως στη καταστροφική δράση αλλά και στην αδράνεια των δυο πολιτικών σχηματισμών της χώρας κατά τα τελευταία 20 χρόνια, οι φωστήρες των μεγάλων ΜΜΕ την αγνοούν επιδεικτικά.

Ούτε κουβέντα δεν ακούγεται για την τεράστια απάτη, από τους μεγαλόσχημους δημοσιογράφους και αναλυτές που όμως αμείβονται με εκατομμύρια δολάρια από τους «σπόνσορές» τους.

Οι συνθήκες που καθόρισαν την σημερινή κρίση ξεκίνησαν από την εποχή που αποφασίστηκε η επιτάχυνση της «απορύθμισης» στις χρηματιστηριακές και οικονομικές αγορές. Η ακριβής ημερομηνία δεν είναι εύκολο να εντοπιστεί αλλά τα πρόσωπα κλειδιά είναι γνωστά. Ο Bill Κλίντον, Δημοκρατικός Πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Sanford Weill, Διευθύνων Σύμβουλος της Citigroup, ο Robert Rubin του επενδυτικού ομίλου Goldman Sacks αλλά και Υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ και ο Phil Gramm Ρεπουμπλικανός Γερουσιαστής από το Τέξας. Οι παραπάνω συμμετείχαν ενεργά στην ανάκληση του νομοσχεδίου Glass-Steagall Act (GSA) θέτοντας έτσι τα θεμέλια για την μη διαφανή χειραγώγηση των επενδυτικών δραστηριοτήτων, αρχής γενομένης το 1999. Η κίνηση αυτή επέτρεψε στους πολιτικά δικτυωμένους ανθρώπους και επιχειρήσεις (όπως η Citigroup) να κατορθώσουν να συσσωρεύσουν τεράστιες περιουσίες σχεδιάζοντας και βγάζοντας στην αγορά τυχοδιωκτικά επενδυτικά προϊόντα τα οποία πλέον ήταν μη ελεγχόμενα από το κράτος.

Η ανάκληση λοιπόν του Glass-Steagall Act είναι χωρίς καμιά αμφιβολία η κύρια αιτία της σημερινής παγκόσμιας κρίσης. Μια κίνηση που «επέτρεψε σε χαλαρά οργανωμένους οικονομικούς ομίλους να κυριεύσουν και να κυριαρχήσουν αναλαμβάνοντας πλήρως τον έλεγχο των οικονομικών, πολιτιστικών και πολιτικών παραμέτρων της οικονομικής πολιτικής της χώρας. » Βασικοί συμμέτοχοι σε αυτήν την κίνηση είναι και οι μεγάλοι ειδησεογραφικοί οργανισμοί. Αλλά τι μπορεί να περιμένει κανείς από αυτούς όταν είναι πασίγνωστος ο έλεγχος που ασκούν επάνω τους οι διεθνείς οικονομικοί κολοσσοί οι οποίοι χρηματοδοτούν φερέφωνα και στα δυο κόμματα συνεχίζοντας να «παίζουν το βιολί τους» ενώ η Ρώμη καίγεται;

Για παράδειγμα, το δίκτυο NBC ανήκει στην General Electric, το CBS στην Westinghouse, το ABC στη Disney, το CNN στην Time Warner και το Fox News είναι ιδιοκτησίας του News Corporation τουRupert Μurdock.

Οι επιδέξιες τακτικές εξαπάτησης που χρησιμοποιούν αυτοί οι Οργανισμοί ελέγχοντας κατά το δοκούν την γενικότερη πληροφόρηση της κοινής γνώμης της χώρας είναι απίστευτες. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι και η τελείως παθητική παρουσίαση εκ μέρους των ΜΜΕ για το πώς η NAFTA, που είναι και η κατ`εξοχήν αντιεργατική και πλέον καταστροφική για τον μέσο πολίτη νομοθεσία σε ισχύ, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια τεράστια οικονομική αποτυχία. Ούτε λέξη δεν ξεστόμισαν τα εν λόγω Μέσα για την «ντροπιαστική» συνεργασία μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών στο να περάσει η NAFTA σαν νόμος από το Κογκρέσο. Αν τυχόν το 1999 είχαμε Ρεπουμπλικανική κυβέρνηση και πλειοψηφία στο Κογκρέσο, δεν υπάρχει περίπτωση να τολμούσαν να περάσουν τόσο τη NAFTA όσο και να ανακαλέσουν τη GSA. Μόνο ένας Δημοκρατικός Πρόεδρος και ένα Κογκρέσο ελεγχόμενο από την πλεονεξία των μεγάλων επιχειρήσεων θα το τολμούσε όπως και έκανε τελικά. Ας μην υπάρχει βέβαια η ψευδαίσθηση πως οι Ρεπουμπλικανοί υπερασπίζονται τον εργαζόμενο. Κάθε άλλο. Μόλις οι Δημοκρατικοί άνοιξαν τις πόρτες, οι Ρεπουμπλικανοί έσπευσαν σαν τρελοί να «μπουκάρουν και αυτοί στο κόλπο. » .

Αφού λοιπόν την μεγάλη ζημιά την έκαναν οι Δημοκρατικοί το 1999, είναι πλέον μάταιο να συζητάμε για την πολιτική του George W. Bush που ακολούθησε στα επόμενα 8 χρόνια. Και σε όλη τη διάρκεια που η Αμερικανική μεσαία και εργατική τάξη δέχονταν τις συνέπειες αυτής της μεθοδευμένης καταστροφικής οικονομικής πολιτικής, τα μεγάλα ΜΜΕ τηρούσαν σιγήν ιχθύος. Η σιωπή όμως αυτή των Μέσων, εξαγοράσθηκε με συμβόλαια και συμφωνίες εκατομμυρίων δολαρίων που έκαναν με τα πραγματικά τους αφεντικά. Όπως αναφέρει ο φιλόσοφος και ψυχολόγος Michael Lerner: «Το κόστος του να παραμένεις σιωπηλός απολαμβάνοντας μεγάλες αμοιβές, είναι να αποδέχεσαι και να συμφωνείς απόλυτα με την παρούσα διανομή του πλούτου και της εξουσίας…» Ο Noam Chomsky περιγράφει τους περίφημους «spin masters» ως αυτούς που «αμείβονται αδρά προκειμένου να υπηρετούν τα διαπλεκόμενα συμφέροντα της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας και σχεδιάζοντας τη δημοσιογραφία τους έτσι ώστε να είναι υποστηρικτική του κατεστημένου και να περιορίζει όσο το δυνατόν τις τυχόν διαφωνίες και συζητήσεις για ότι αποφασίζεται…» .

Αυτό που όμως είναι αστείο αλλά και συνάμα τρομακτικό, είναι το γεγονός ότι οι ίδιες αυτές πολιτικές και εταιρικές δυνάμεις που δημιούργησαν την οικονομική κρίση για λογαριασμό των ολίγων προνομιούχων… είναι οι ίδιες που ακόμη και σήμερα παίρνουν όλες τις κρίσιμες αποφάσεις αναφορικά με την αντιμετώπισή της! Και ποια είναι η προτεινόμενη και γενικά αποδεκτή λύση; Η χορήγηση δισεκατομμυρίων στους ίδιους τους δισεκατομμυριούχους που οργάνωσαν το χάος. Αυτό θυμίζει την περίπτωση του να βοηθάει κανείς κάποιον αλκοολικό αναλαμβάνοντας να πληρώνει για τα ποτά του… Παρεμπιπτόντως, πως νομίζετε ότι θα αντιδρούσε κάποιος book maker απέναντι σε κάποιον που θα αρνείτο να πληρώσει τα χρέη του από τον τζόγο;

Ας εξετάσουμε τώρα τις μεγάλες δυνάμεις που ενεπλάκησαν στην ανάκληση του νομοσχεδίου Glass Steagall Act που ήταν και η απαρχή των όσων οικονομικών δεινών ακολούθησαν. Ο Robert Rubin ήταν ο Υπουργός Οικονομικών του Clinton και συγχρόνως ο κύριος οικονομικός του σύμβουλος. Ήταν μάλιστα αυτός που κατάφερε ώστε η NAFTA να κερδίσει την «πολιτική» προτεραιότητα από την τόσο απαραίτητη αναβάθμιση του Δημόσιου Συστήματος Υγείας. Ο Rubin ήταν στέλεχος της Goldman Sacks πριν πάει δίπλα στον Πρόεδρο και ο κύριος υπεύθυνος για την προώθηση της NAFTA. Ποιος κέρδισε δις από αυτό; Κυρίως η Goldman Sacks. Τι ακολούθησε; Οικονομική κατάρρευση του Μεξικού. Πως αντιμετωπίσθηκε; Με τεράστια εισροή Αμερικανικών κρατικών δολαρίων στο Μεξικό η οποία εισροή διέσωσε πλήρως τους ξένους επενδυτές όπως την Goldman Sacks! Μια μικρή και σχετικά άγνωστη παράμετρος της NAFTA, επέτρεπε σε ξένες τράπεζες να εξαγοράζουν τις Μεξικανικές. Ο Ρούμπιν λοιπόν, σαν γνήσιος κομπιναδόρος και αφού είχε ήδη επιστρέψει στον ιδιωτικό τομέα και συγκεκριμένα στη Citigroup, διαπραγματεύτηκε και πέτυχε την εξαγορά της μεγαλύτερης τράπεζας του Μεξικού Banamex από την Citigroup για το ποσό των $12. 5 δις. Η μεγαλύτερη όμως επιτυχία του επιτήδειου Rubin ήταν η αναθεώρηση και κατάργηση του νόμου Glass-Steagall Act του 1933 που είχε σχεδιαστεί ακριβώς για να αποτρέπει την κερδοσκοπική χειραγώγηση και την σύγκρουση συμφερόντων που κυριαρχούσε στη Wall Street κατά τη δεκαετία του `20 και που είχαν οδηγήσει στην διαβόητη οικονομική κατάρρευση του 1929.

Ένας άλλος αρχιτέκτονας της διαπλοκής που συνετέλεσε τα μέγιστα και αυτός στην παραπάνω εξέλιξη είναι και ο Phil Gramm πρώην Γερουσιαστής από το Τέξας. Εισέπραξε ως προεκλογική βοήθεια πάνω από $4 εκατομμύρια και μάλιστα από ασφαλιστικές και κτηματομεσιτικές εταιρείες που πίεζαν για την ανάκληση του GSA. Ο έτερος της «παρέας» είναι ο Sanford Weill που ήταν και ο Διευθύνων Σύμβουλος της Citigroup. Η κατάργηση του νόμου GSA επέτρεψε την εξέλιξη της εταιρίας του (αξίας πολλών δις) σε ένα από τα πλέον ισχυρά χρηματοοικονομικά σχήματα του πλανήτη. Ήταν αυτός που στη διάρκεια των κρίσιμων διαπραγματεύσεων στο Κογκρέσο κάλεσε προσωπικά τον τότε Πρόεδρο πιέζοντάς τον να μεσολαβήσει. Κάτι που βεβαίως και έγινε. Ο Κλίντον διευκόλυνε τον φίλο του και η συμφωνία τελικά επετεύχθη και τελικά υπογράφηκε στις 2:45 το πρωί. Υπογράφοντας, μάλιστα, ο Πρόεδρος δήλωσε πασιχαρής πως «Η σημερινή είναι μια πολύ καλή ημέρα για την Αμερική. . » Μερικές μόνο ημέρες μετά την υπογραφή της ανάκλησης του συγκεκριμένου νόμου, ο Υπουργός επί των Οικονομικών Ρούμπιν, παραιτείται και αναλαμβάνει ρόλο στενού συνεργάτη του Weill στην Citigroup! Την προηγούμενη χρονιά και όταν ο Weill ενημέρωσε σε κάποια φάση τον Υπουργό Ρούμπιν για μια μελλούμενη συνένωση και ανάπτυξη της Citigroup, αυτός αναφώνησε «Μα έτσι αγοράζετε την κυβέρνηση!».

Όσο για τον Πρόεδρο Bill Κλίντον, δεν υπάρχει λόγος να περιγράψουμε τον ρόλο του στην ανάκληση του νόμου Glass- Steagall ο οποίος ήταν και η ραχοκοκαλιά της πολιτικής του F. D. Roosevelt στην λελογισμένη προσπάθειά του να αποτρέψει τυχόν νέα οικονομική κρίση. Τι σημαίνει η εν λόγω ανάκληση; Τα διάφορα ομόλογα και στεγαστικά δάνεια είχαν βγει εκτός ελέγχου και στην ουσία είχαν καταντήσει τρόποι ξεζουμίσματος των απλών πολιτών. Από την ανάκληση λοιπόν του νόμου το 1999, οι μεγάλες τράπεζες και τα πιστωτικά ιδρύματα κατάφεραν και επί μια δεκαετία επανεισήγαγαν τις απαράδεκτες μεθόδους που ίσχυαν στη δεκαετία του `20 δανείζοντας δηλαδή τεράστια κεφάλαια σε κερδοσκόπους που στη συνέχεια αυτοί, σπεκουλάροντας αισχρά, μεταπωλούσαν τα δάνεια (χονδρικά και λιανικά) και απομυζώντας κέρδη σε κάθε βήμα δημιούργησαν την χειρότερη οικονομική κρίση από το 1929.

Το μεγάλο λοιπόν ερώτημα σήμερα είναι το εξής: Γιατί δεν αντιμετωπίζουν τον οποιοδήποτε έλεγχο οι γνωστοί πλέον υπεύθυνοι της τωρινής οικονομικής κρίσης; Η απάντηση είναι πασιφανής και εύκολη ακόμη και για κάποιον που δεν θεωρείται ιδιαίτερα έξυπνος. Μην περιμένετε όμως να την μάθετε από τα «ξεπουλημένα» μεγάλα ΜΜΕ. Μην περιμένετε να την ακούσετε από τους περίφημους οικονομικούς ειδικούς αναλυτές οι οποίοι είναι και συνδαιτυμόνες στο μεγάλο φαγοπότι με τους υπαίτιους της κρίσης. Μην περιμένετε από τον Πρόεδρο Obama να αποξενωθεί από τους συντρόφους του Δημοκρατικούς. Φανταστείτε να αποφασίσει να τα βάλει με τον πρώην Πρόεδρο Κλίντον και τον συνεργάτη του Robert Ρούμπιν. Δεν θα γίνει. Απλά θυμηθείτε πως όταν ο Obama πρωτοανακοίνωνε την δέσμευσή του να προχωρήσει στη διάσωση της Wall Street προσφέροντας $1. 000. 000. 000. 000, αυτός που ήταν ακριβώς δίπλα του χαμογελώντας ήταν ο … ROBERT ΡΟΥΜΠΙΝ!!

Έτσι λοιπόν, η τελευταία Προεδρική εκλογική αναμέτρηση στις ΗΠΑ κρίθηκε μεταξύ του McCain με οικονομικό σύμβουλό του τον Phil Gramm και του Obama με στενό του οικονομικό συνεργάτη τον Robert Ρούμπιν. Είπατε τίποτα;

Ο «Αρμαγεδδών» έχει πολλούς αγγελιοφόρους

 

Η κινδυνολογία πάντα πουλάει. Είναι όμως πολύ ασυνήθιστο να βλέπεις αναλυτές μεγάλων οίκων να κάνουν παρέα στους «αιρετικούς» των αγορών, προβλέποντας (σχεδόν) το τέλος του κόσμου.

Το αμερικανικό Business Insider έκανε ένα μάζεμα των προβλέψεων, εκ μέρους αναλυτών του διεθνούς χρηματιστηριακού κατεστημένου:

Κοινό σημείο λίγο-πολύ ότι έρχεται ο… Αρμαγεδδών!

Ιδού και οι αγγελιοφόροι:

Από την πλευρά της Νομούρα, είχαμε μία έκθεση στην οποία θεωρούν ότι οι προσδοκίες παρέμβασης της EKT με μαζικές αγορές ομολόγων είναι όνειρα θερινής νυκτός κι ότι αν γίνει κάτι τέτοιο τελικά θα φύγει από το ευρώ η Γερμανία!

Και μία δεύτερη λίγο μετά, που «μελετά» με πολύ πρακτικό τρόπο ομολογουμένως τη νομική διάσταση της εξόδου χωρών από το ευρώ και την επιστροφή σε άλλα νομίσματα, ιδίως σε σχέση με τις δανειακές και συμβατικές υποχρεώσεις που έχουν.

Υπήρξε βέβαια κι ένα ενημερωτικό σημείωμα της Nomura όπου ο γκουρού των επιτοκίων George Goncalves έβαλε τίτλο: «ΗΠΑ και Ευρώπη: Στο σημείο όπου δεν υπάρχει επιστροφή»!

Τη σκυτάλη πήρε ο Jιm Reid της Deutsche Bank, η τελευταία ανάλυση του οποίου καταλήγει στην εξής απλή διαπίστωση: «Αν δεν αλλάξει γνώμη η Μέρκελ…, ανοίξτε μια τρύπα και μπείτε μέσα»!

Σε περίπου ίδιο μήκος κύματος και η SocGen, με μία ανάλυση που συγκρίνει την πολιτική της Γερμανίας σήμερα με πολιτικές που οδήγησαν τη δεκαετία του ’30 (μετά την περιβόητη Δημοκρατία της Βαϊμάρης) στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία…

Κι αν δεν φτάνουν τα παραπάνω έχουμε:

Την Goldman Sachs, που διαπιστώνει ότι «το ρίσκο των κρατικών χρεών έχει λάβει τη μορφή πυρκαγιάς εκτός ελέγχου». Την Credit Suisse που υποστηρίζει ότι ίσως βλέπουμε «το τέλος του ευρώ με τη μορφή που το ξέραμε».

Τον «πολύ» Barton Biggs, που δηλώνει ότι σταμάτησε να είναι στην πλευρά των «ταύρων» και βλέπει μεγάλες πιθανότητες για «double dip» στις ΗΠΑ, δηλαδή για επιστροφή στην ύφεση.

Τον Sony Kapoor της Redifine που βλέπει την ευρωζώνη να πέφτει σε μια επικίνδυνη παγίδα χρέους – αποπληθωρισμού χρεών.

Και πολλούς άλλους…

Σε κανονικές συνθήκες, κάποιοι θα πανηγύριζαν. Με την contrarian χρηματιστηριακή λογική, που λέει ότι η άνοδος των τιμών και το «ράλι» ανακούφισης έρχεται όταν οι επενδυτές «πετάξουν πετσέτα».

Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως η ρίζα του κακού δεν βρίσκεται στις χρηματιστηριακές αγορές και στις τιμές των μετοχών. Βρίσκεται στις αγορές ομολόγων κι εξαρτάται κατά μείζονα λόγο από ακραιφνώς πολιτικές αποφάσεις που επηρεάζουν την οικονομία.

Η κινδυνολογία ασφαλώς οφείλεται εν μέρει στον «εκβιασμό» των αγορών προς τις κυβερνήσεις, για λόγους που παρουσιάστηκαν σε προηγούμενο άρθρο. Εντούτοις, αυτό δεν είναι λόγος να παραγνωρίζουμε δύο γεγονότα:

Πρώτον, ότι η διάχυτη αποδοχή απόψεων αυτού του είδους λειτουργεί ως αυτοεπιβεβαιούμενη προφητεία, καθώς επιβαρύνουν το κλίμα και επηρεάζουν την ψυχολογία, ακόμη και επαγγελματιών επενδυτών. Καλώς ή κακώς, οι αγορές ΕΧΟΥΝ αγελαία συμπεριφορά.

Δεύτερον, ότι η κατάσταση είναι πραγματικά εξαιρετικά επικίνδυνη. Οι περισσότερες μεγάλες οικονομίες της Δύσης έχουν μεγάλο δανεισμό και μικρή ανάπτυξη, με μόνη σοβαρή εξαίρεση τη Γερμανία. Έτσι, οι περισσότερες, αν όχι όλες, θα ήθελαν να υποτιμήσουν το νόμισμά τους. Επειδή όμως το θέλουν όλοι, είναι δύσκολο να γίνει με επιτυχία (θυμηθείτε ότι σύντομα μπορεί να δούμε πρώτου μεγέθους νομισματικές συρράξεις).

Τέλος, η ίδια η ευρωζώνη ανακαλύπτει με μεγάλη καθυστέρηση την πραγματικότητα. Το ευρώ στήθηκε με λάθος τρόπο και σήμερα δεν έχει τις άμυνες που θα έπρεπε. Κι απ’ ό,τι φαίνεται, θα πρέπει να γίνουν μεγάλοι συμβιβασμοί για να τις αποκτήσει. Και η Αμερική έχει δικά της μεγάλα προβλήματα.

Δυστυχώς, εύκολες λύσεις ούτε υπήρξαν ούτε υπάρχουν σε αυτά τα προβλήματα, που εν τέλει είναι πρώτα πολιτικά και μετά οικονομικά. Θα θίξω απλώς 2 – 3 σημεία που κατά τη γνώμη πολλών αναλυτών πλέον αποτελούν τη ρίζα του κακού:

Η άνιση κατανομή του πλούτου και η ανεξέλεγκτη λειτουργία (μόχλευση, απληστία και πολλά άλλα) του χρηματοοικονομικού τομέα των ενίοτε κολοσσιαίων εταιριών, σε συνδυασμό με την πολιτική κατάπτωση των δημοκρατικών μας συστημάτων.

Δεν ξέρω λοιπόν αν πρέπει να βρούμε τρύπα να κρυφτούμε, σίγουρα όμως το κράνος και η ασπίδα θα μας φανούν χρήσιμα.

 

ΠΗΓΗ   http://www.euro2day.gr/newdeal/249/articles/667590/NewdealArticle.aspx

ΣΕ ΕΝΤΕΤΑΛΜΕΝΗ ΚΑΡΕΚΛΟΘΗΡΙΑ !…

Η σύζυγος για τον ακαμάτη κι άχρηστο σύντροφό της, εμφανίζεται παροιμιακά να προτρέπει το αμίμητο “χέσε άντρα κι έλα μέσα !…”, ενώ αναμιγνύοντας και το ζωικό βασίλειο, ο θυμόσοφος λαός χαρακτηρίζει τους έχοντες μεγάλη ιδέα για τους εαυτούς τους, με το γνωστό “βάζει κι η αλεπού τον άντρα της με τους πραματευτάδες !…”.

Οι παροιμίες έρχονται στο νου με τα καμώματα κάποιων δελφίνων του ΠΑΣΟΚ, που θεώρησαν, ξαφνικά, το μπόι τους να ψηλώνει και προέκυψαν απαραίτητοι, καθοριστές και σωτήρες.

Πήγαν, λέει κι είδαν τον Πρόεδρο κι αποφάσισαν (αυτοί), πως εκείνος θα φύγει από την Προεδρία του Κινήματος ! Είναι, βέβαια, υπό έλεγχο, το γεγονός, πότε ακριβώς αποφάσισαν, για τις …αποφάσεις του Παπανδρέου, πριν γράψει το άρθρο του ο Ψυχάρης στο Βήμα ή μετά ;

Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, εκείνο που έχει τη μεγαλύτερη σημασία και βαρύτητα, δεν έχει το τι, ακριβώς, είπε ο Πρόεδρος και το τι θα κάνει στη συνέχεια, σεβόμενος, πάντα και εξακοντίζοντας το πνεύμα και το νόημα των καταστατικών διατάξεων του Κινήματος, αλλά τι νομίζουν, αυτοί, πως κάνουν και τι σχεδιάζουν να κάνουν.

Οι άνθρωποι, απ΄ ό,τι φαίνεται, ζούνε στον κόσμο τους, πιστεύοντας τον πραγματικό κόσμο, τρώγοντα κουτόχορτο και βλέπουν τις εξελίξεις, μόνο, μέσα από το γυαλί της προσωπικής τους επιδίωξης. Είναι τόσο απορροφημένοι και πωρωμένοι. που δεν αντιλαμβάνονται σε τι οφείλεται το θάμπωμα του γυαλιού τους, θεωρώντας το νοτισμένο, ενώ είναι …γιαουρτωμένο !

Αυτοχρίστηκαν δελφίνοι και διάδοχοι επειδή θεωρούν, πως τα πήγαν καλά στις κυβερνήσεις του Παπανδρέου, ενώ – κατά τη διεστραμμένη αντίληψή τους – ο ίδιος απέτυχε ! Στο φόρτε του παράφορου ερωτά τους για την καρέκλα της αρχηγίας, νομίζουν οι αθεόφοβοι, πως αρκεί ο παραμερισμός του Γιώργου και η δική τους αναβάθμιση, προκειμένου το ΠΑΣΟΚ να γυρίσει σελίδα και ν΄ ανακτήσει το χαμένο έδαφος και τους ανθρώπους – στελέχη, μέλη, ψηφοφόρους – που το εγκατέλειψαν !

Το χειρότερο, όμως, και το απεχθέστερο δεν είναι αυτή η νοοτροπία και οι αντιλήψεις που υποκινούν τη στάση και τα παιχνίδια των “πράσινων” δελφίνων, αλλά το γεγονός, πως, σχεδόν όλοι, βρίσκονται σε εντεταλμένη αποστολή υπεράσπισης και εξυπηρέτησης των ευρισκομένων σε κίνδυνο, συμφερόντων, κλιμακίων της ολιγαρχίας και της διαπλοκής.

Η τροπή που έχουν πάρει οι εξελίξεις στην εσωτερική κοινωνική, πολιτική και οικονομική σκηνή, με ευθύνη των επιλογών και των πολιτικών, που έκανε και άσκησε ο Γ. Παπανδρέου, δείχνει, πως το σαθρό καθεστώς, το οποίο οδήγησε την Ελλάδα στη χρεοκοπία, πνέει τα λοίσθια και οι διάφοροι εκφραστές του – και, στην κορυφή, αλλά, και, στην κοινωνία – χάνουν οφίτσια, προνόμια και ανέσεις.

Το ξαμόλλημα των πολιτικών τους εφεδρειών στην αναζήτηση και τη διεκδίκηση καίριων θέσεων στο πολιτικό εποικοδόμημα, είναι μια κίνηση στρατηγικής σημασίας για την απόκρουση και την ποδηγέτηση των εξελίξεων, πάλι σε καταστάσεις που να τους ευνοούν και να τους συμφέρουν !…

ΠΗΓΗ  http://logoplokies.blogspot.com/2011/11/blog-post_6247.html

Γιώργος Παπανδρέου: Ήρωας ή προδότης της λαϊκής εντολής;

 

 http://nikoslagadinos.blogspot.com/

• Το εκδοτικό κατεστημένο

Ετσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, και δεν μπορώ  (αν και θα το ήθελα) για τεχνικούς λόγους να συζητήσω με τον Γιώργο Παπανδρέου, παραμένω στον μονόλογό μου. Οι εξελίξεις, έτσι όπως τις θέλουν τα επιχειρηματικά-εκδοτικά συμφέροντα δεν είναι ευοίωνες, με την έννοια ότι θα έχουμε απέναντί μας δυνάμεις που έχουν την ευχέρεια του επηρεασμού της κοινής γνώμης. Αυτό που συνέβη με το σημερινό “Βήμα” δεν είναι πρωτοφανές. Απλώς ο συγκροτηματάρχης Ψυχάρης επέλεξε έναν άλλο τρόπο, πιο “ανώδυνο” κατά τη γνώμη του, να αποκαθηλώσει τον Γιώργο Παπανδρέου.

Αφού τον φορτώνει ευγενικά με ωραία λόγια (“εισήγαγε καινοτομίες”, “πήρε πρωτοβουλίες” κ.λπ.), στο τέλος του δίνει τη χαριστική βολή: “Η απόφασή του να παραδώσει και την προεδρία του κόμματός του…”. Φυσικά ουδέποτε ο Παπανδρέου δήλωσε ή αποφάσισε κάτι σχετικό και γι’ αυτό άλλωστε σήμερα το Γραφείο Τύπου του Κινήματος ανακοίνωσε ότι: ”Η επιτυχία της κυβέρνησης, η σταθερή πορεία της χώρας, η σταθερή πορεία του ΠΑΣΟΚ, αποτελούν προτεραιότητα για τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Γιώργο Α. Παπανδρέου. Οτιδήποτε άλλο, όπως αναφορές ή σχόλια σε πάσης φύσεως ΜΜΕ, δεν απηχούν παρά διαθέσεις, προθέσεις και σχεδιασμούς άλλων“.

• Ποια η στάση του Παπανδρέου;

Δεν επιδιώκω να ερμηνεύσω τον Παπανδρέου αλλά είμαι βέβαιος ότι ακράδαντα πιστεύει ότι η ευθύνη του πολιτικού απέναντι στην εποχή του δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος. Είναι μια κατάσταση συνεχούς στράτευσης εν δυνάμει, που εκδηλώνεται με ενεργό ανάμιξη στον αγώνα για την περιφρούρηση των βασικών αρχών που περιφρονούνται από το κατεστημένο. Και η στάση του Παπανδρέου ήταν πάντοτε ανεξάρτητη από οποιαδήποτε πολιτική ή κομματική σκοπιμότητα. Το συμφέρον του έθνους και του λαού ήταν και είναι πάνω απ’ όλα. Οι εχθροί του, που δεν είναι παρά και εχθροί του λαού και της δημοκρατίας, τον υπονόμευσαν σε όλη τη διάρκεια της πρωθυπουργικής θητείας του.

• Η φυσιογνωμία της πολιτικής

Πρέπει να γίνει κατανοητό από τον λαό ότι πλέον η φυσιογνωμία της πολιτικής φαίνεται να έχει αλλάξει ριζικά. Και αιτία αυτής της αλλαγής είναι η ολοένα και μεγαλύτερη σύνδεση της πολιτικής με την επιδίωξη στόχων ορισμένων που έχουν άμεση συνάφεια με τα συμφέροντα του εκδοτικού και επιχειρηματικού κατεστημένου. Πώς όμως θα πείσει κανείς για την αλήθεια όταν τα μέσα ενημέρωσης είναι παγιδευμένα από τους μεγαλοκαρχαρίες που νοθεύουν τον συσχετισμό των κοινωνικών δυνάμεων και των θελήσεων;

• Ο Παπανδρέου φορτώθηκε αμαρτίες άλλων!

Ο Παπανδρέου που φορτώθηκε τις αμαρτίες ολόκληρων δεκαετιών και κυρίως τις αμαρτιές της προηγούμενης κυβέρνησης του (μουγγού) Καραμανλή, δυστυχώς δεν είχε τη στήριξη όχι των πολιτικών αντιπάλων του, αλλά των ίδιων των συνεργατών του. Και πάλεψε μόνος του. Φυσικά ήταν  επόμενο να κάνει και λάθη. Το βασικότερο λάθος του ήταν η κακή επιλογή των ανθρώπων που θα τον στήριζαν στον αγώνα του για να κάνει τις μεγάλες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η χώρα. Ακόμα και τώρα απορώ γιατί δεν κάνει άνοιγμα στους ψηφοφόρους, τα μέλη και τους φίλους του ΠΑΣΟΚ!

• Η κομματική οργάνωση σε αποσύνθεση

Η προηγούμενη ηγεσία του Κινήματος (εννοώ τον Σημίτη) είχε διαλύσει την οργάνωση. Ήρθε ο Γιώργος στην προεδρία και η οργάνωση αποσυντέθηκε. Δεν υπάρχει πλέον κομματική οργάνωση. Ενδεχομένως ο νυν γραμματέας να έχει αυταπάτες, πιστεύοντας ότι αυτοί που ανοιγοκλείνουν κάποιες πόρτες και κρατάνε μια σφραγίδα σε διάφορες πόλεις, αποτελούν “οργάνωση”! Τώρα όμως που ο Πρόεδρος δέχεται πανταχόθεν επιθέσεις θα έχει καταλάβει ο γραμματέας ότι η οργάνωση που είναι απαραίτητη για να στηρίξει τον Παπανδρέου, ΔΕΝ υπάρχει!

Ίσως να θεωρούν κάποιοι ότι το ΠΑΣΟΚ μίκρυνε. Δεν το πιστεύω. Απλώς η τακτική των μέσων ενημέρωσης δουλεύει σε καθημερινή βάση για να απομακρύνει τους πολίτες από τον Παπανδρέου και να τον σκορπίσει [τον κόσμο] στα κόμματα της αντιπολίτευσης. Όλοι γνωρίζουν την εικόνα των αποτελεσμάτων των επερχόμενων εκλογών. Αυτοδυναμία δεν θα υπάρξει. Θα έχουμε κομματίδια κι ένα μπάχαλο στην ελληνική πολιτική σκηνή.

• Οι συναντήσεις με τα στελέχη

Να πω και το άλλο. Αυτές τις μέρες διαβάζουμε ότι ο Παπανδρέου κάνει συναντήσεις κατ’ ιδίαν με τα στελέχη και τους καπετάνιους του ΠΑΣΟΚ. Για να του πουν τις απόψεις τους; Μα αφού τις λένε καθημερινά στα μέσα ενημέρωσης και ξέρουμε τι πρεσβεύει ο καθένας. Ξέρουμε ποιοι προορίζουν τους εαυτούς τους για διαδόχους, ποιοι έχουν στοιχηθεί με τον ένα ή τον άλλον, ποιοι λοξοκοιτάζουν κάπου αλλού…

Αυτό που θα έπρεπε να κάνει ο Παπανδρέου είναι να αφουγκραστεί τον κόσμο, να διώξει κάποιους που τον συμβουλεύουν με ανοησίες, να ξαναδεί την οργάνωση και να δείξει μπροστά! Πρέπει να απελευθερωθεί από εκείνους που τώρα κάνουν την πάπια. Εννοώ τους υπουργούς που σφυρίζουν αδιάφορα. Οι ευθύνες επιμερίζονται. Υπήρξαν λάθη και παραλείψεις στη διάρκεια της διετούς διακυβέρνησης αλλά δεν μπορεί για όλα να φταίει ο πρωθυπουργός!

• Ο Κώστας Σκανδαλίδης για τη “νέα εποχή”

Σε μια συνέντευξή του ο Σκανδαλίδης είπε τα εξής: «Πιστεύω ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα πάρει τις απαραίτητες πρωτοβουλίες… Έχει εθνικό και ιστορικό χρέος να οδηγήσει την παράταξη στη νέα εποχή. Και αυτό πρέπει να ξεκινήσει αμέσως.» Ποια νέα εποχή; Αυτή που τώρα ζούμε, δεν είναι νέα εποχή; Δηλαδή, βάλαμε τον Παπανδρέου να ξεπατωθεί τρέχοντας εδώ κι εκεί στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για να αποτρέψει τη χρεοκοπία της χώρας και τώρα τον στέλνουμε στο πυρ το εξώτερο;

Λυπάμαι φίλε Κώστα, αλλά αυτό που θα έπρεπε να σε απασχολήσει πρώτα θα είναι η δική σου αποστρατεία. Το ίδιο θα έλεγα και για αρκετούς άλλους που κορδώνονται ότι ενδιαφέρονται για το συμφέρον της χώρας και της παράταξης. Γιατί, δηλαδή, να αποχωρήσει ο Παπανδρέου; Επειδή είχε την ιδέα του δημοψηφίσματος; Έλεος! Δεν μπαίνω στον κόπο να επιχειρηματολογήσω. Διότι το δημοψήφισμα (που τελικά δεν έγινε, οπότε και δεν υπάρχει πρόβλημα) έγινε τελικά το υλικό της επιχειρηματολογίας όλων εκείνων που περίμεναν ένα στραβοπάτημα του Παπανδρέου για ν’ αρχίσουν το επίσημο πριόνισμα. Στη νέα εποχή μας οδηγούσε ο Παπανδρέου. Εσύ Κώστα, ποιος νομίζεις ότι είναι ικανός να οδηγήσει το κόμμα και τη χώρα; Η Διαμαντοπούλου, ο Λοβέρδος, ο Χρυσοχοϊδης, ο Βενιζέλος;;; Βέβαια ξέρω πολύ καλά ότι ουδείς αναντικατάστατος, διότι τα νεκροταφεία είναι γεμάτα αναντικατάστατους. Ωστόσο, πρέπει να λάβουμε υπόψη όλα τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει ένας ηγέτης. Και καλώς ή κακώς, κανείς από τους φερόμενους ως “διαδόχους” δεν πληροί τις προϋποθέσεις που θεωρούνται απαραίτητες για την συγκυρία.

ΠΗΓΗ   http://nikoslagadinos.blogspot.com/

“Κεραυνοί” Τζουμάκα: “Κοινοβουλευτικό πραξικόπημα η νέα κυβέρνηση”

“Ομάδα βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, ελεγχόμενη από καναλάρχες μεγαλοεπιχειρηματίες και τραπεζίτες, οδήγησαν σε παραίτηση τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου”, δήλωσε ο Στέφανος Τζουμάκας.

Σφοδρές επικρίσεις κατά της κυβέρνησης, επεφύλαξε ο πρώην υπουργός των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ Στέφανος Τζουμάκας, σε δηλώσεις του από την Κέρκυρα, όπου βρέθηκε προσκεκλημένος σε εκδήλωση μνήμης για το Πολυτεχνείο στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, μετά το τέλος της οποίας δημιουργήθηκαν επεισόδια που είχαν ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό σπουδαστών της ΠΑΣΠ που δέχτηκαν επίθεση από συναδέλφους τους άλλων παρατάξεων.

Αναφερόμενος στο σχηματισμό της κυβέρνησης, ο κ. Τζουμάκας μίλησε για “κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που επέβαλε έναν τραπεζίτη για πρωθυπουργό” και υποστήριξε ότι “μία ομάδα βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, ελεγχόμενη από καναλάρχες μεγαλοεπιχειρηματίες και τραπεζίτες, οδήγησαν σε παραίτηση τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου”.

Παρά τις διαφωνίες που έχει, όπως είπε, με τον κ. Παπανδρέου, “ένας εκλεγμένος πρωθυπουργός δεν μπορεί να ανατρέπεται, αλλά πρέπει να κρίνεται από τον ελληνικό λαό, γιατί αυτός είναι ο κριτής όλων κανένας άλλος”, ενώ στράφηκε κατά του πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου, υποστηρίζοντας ότι “ήταν διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας όταν έγινε το πλιάτσικο στο Χρηματιστήριο και τα θαλασσοδάνεια”.

Ο ίδιος, συνέχισε, συμμετέχει “σε μια πολιτική κίνηση ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και το Μνημόνιο, που έχει πάνω από 2.000 μέλη πανελλαδικά” και πρόσθεσε ότι το ΠΑΣΟΚ είναι με την κοινωνία και δεν μπορεί να χρεώνεται με ό,τι κάνει η κοινοβουλευτική του ομάδα, γιατί ποτέ δεν ρωτήθηκε, ποτέ δεν συγκλήθηκαν το Εθνικό Συμβούλιο ή οι νομαρχιακές συνελεύσεις για το Μνημόνιο”.

Αναφερόμενος στα επεισόδια που έγιναν στο τέλος της εκδήλωσης στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, με πρωταγωνιστές στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΤΑΡΣΥΑ είπε ότι μίλησε με τις ηγεσίες των δύο αυτών κομμάτων, τον Αλέξη Τσίπρα και τον Άγγελο Χάγιο που του εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους και, όπως είπε, του δήλωσαν ότι θεωρούν απαράδεκτο το επεισόδιο, γιατί δέχτηκαν την άποψη του ότι “δεν πρέπει να ορθώνονται τείχη ανάμεσα σε προοδευτικές δυνάμεις”.

Οι φήμες για συμμετοχή της ΕΚΤ στο δανεισμό κρατών μέσω ΔΝΤ εντείνονται

Εντείνονται τα τελευταία λεπτά οι φήμες για συμμετοχή της ΕΚΤ στο δανεισμό ευρωπαϊκών κρατών μέσω του ΔΝΤ, ώστε να λυθεί το πρόβλημα που έχει να κάνει με την απαγόρευση απ’ τη συνθήκη του Μάστριχτ στην ΕΚΤ να δανείζει απευθείας στα κράτη αλλά και να εξασφαλιστεί πως το κράτος που θα λαμβάνει βοήθεια θα εφαρμόζει πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγείανσης.

XrimaNews.gr

.

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΚΑΙ Η ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ !…

Ερωτοτροπούντες με το άκρον άωτον της διαστρέβλωσης, παρουσιά-ζονται οι πολέμιοι του Γ. Παπανδρέου, αναλύοντας και εκτιμώντας τις εξελίξεις του τελευταίου χρονικού διαστήματος. Αφού οργίασαν στην παραπληροφόρηση και την αισχρή προπαγάνδα, επιχειρούν, εσχάτως, να περάσουν την άποψη, πως, τάχα, η επιλογή και η πρωθυπουργοποίηση του Παπαδήμου επήλθε …ενάντια στα σχέδια και τις επιδιώξεις του πρώην πρωθυπουργού !

Μεσ΄ τη μικρότητά τους και τυφλωμένοι από το συμφεροντολογικό μένος τους, (κάνουν πως) παραβλέπουν το γεγονός, πως η συγκρότηση της κυβέρνησης ευρείας στήριξης ήταν κεντρική επιλογή του Παπανδρέου, από πολύ νωρίς, όταν διαπίστωσε το βάρος και τις απαιτήσεις των πολιτικών κινήσεων και αποφάσεων, οι οποίες απαιτούνταν για τη διάσωση της χώρας.

Οι πολιτικές που προωθεί η κυβέρνηση Παπαδήμου είναι, ακριβώς, οι πολιτικές του ΠΑΣΟΚ και του Γ. Παπανδρέου. Οι άλλοι προσχώρησαν σ΄ αυτές, χάρη στις επιλογές και τις κινήσεις του πρώην πρωθυπουργού.

Το Λ. Παπαδήμο, ο ίδιος τον είχε διαλέξει, εμπιστευθεί και χρησιμο-ποιήσει ως σύμβουλό του, πολύ πριν τον ανακαλύψουν οι Σαμαράδες και πολύ πριν γαντζωθούν επάνω του οι φορείς της ολιγαρχίας και της διαπλοκής.

΄Οπως το δημοψήφισμα ήταν το κλειδί για τη δημιουργία της κυβέρ-νησης συνεργασίας, έτσι και η “θεσμική” πρόταση για την πρωθυπουργοποίηση του Προέδρου της Βουλής, ήταν ο καταλύτης για τον παραμερισμό των αντιρρήσεων, που υπήρχαν, τόσο στην πλευρά της Ν.Δ,, όσο στις τάξεις ορισμένων δελφίνων του ΠΑΣΟΚ.

Μόνο οι διεστραμμένοι εγκέφαλοι των δημοσιολόγων – υπαλλήλων των ολιγαρχών, επιχειρούν και επιμένουν να παρουσιάζουν τις εξελίξεις στην αντίθετή τους μορφή και να βγάζουν τον Παπανδρέου, ως τον ηττημένο και παραμερισμένο των γεγονότων. Είναι αυτή η θέση που βολεύει την στοιχειοθέτηση και της παραπέρα επιδίωξής τους : να τον τελειώσουν και από το ΠΑΣΟΚ !

Το κρίσιμο ζήτημα είναι, πλέον, οι αναπόφευκτες, με βάση το καταστατικό, διαδικασίες και οι εξελίξεις μέσα στο κίνημα και το κατά πόσον θα δρομολογηθούν και θα καθοριστούν από τις δικές του δυνάμεις, τα στελέχη και τα μέλη του ή θα επηρεαστούν κι αυτές, από τους κάθε είδους εκφραστές της ολιγαρχίας και της διαπλοκής !…

ΠΗΓΗ  http://logoplokies.blogspot.com/2011/11/blog-post_5270.html

“ΑΥΤΟΙ ΤΑ ΚΛΕΨΑΝΕ” ΚΑΙ ΤΑ ΚΛΕΒΟΥΝ !…

Μπορεί το άκομψο και προκλητικό “μαζί τα φάγαμε” του Πάγκαλου, να μην είχε την απόλυτη θεμελίωση, όμως, το “αυτοί τα κλέψανε”, ταιριάζει πλήρως στην πραγματικότητα, που ίσχυσε και ισχύει στην ελληνική κοινωνία, σχετικά με την εκπλήρωση των φορολογικών υποχρεώσεων των διαφόρων τάξεων του ενεργού και απασχολούμενου πληθυσμού.

Είναι, πλέον, πέρα από κάθε αμφιβολία και αμφισβήτηση, το διαχρονικό γεγονός της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής, όχι (μόνο) από τους λίγους, τους ελάχιστους μεγαλοπρούχοντες, ολιγάρχες, αλλά και (κυρίως) από τα εκατομμύρια των, λεγόμενων, αυτοαπασχολούμενων !

Το ελληνικό κράτος και η ελληνική οικονομία, δεν πτώχευσε επειδή δαπανούσε πολλά, αλλά επειδή, διαχρονικά, εισέπραττε λίγα : τους φόρους για τα εισοδήματά τους, μόνο ένα μικρό ποσοστό των φορολογικών υποκειμένων πλήρωνε, αλλά κι ακόμα σήμερα, πληρώνει !

Τα προχθεσινά στοιχεία για τις δηλώσεις του 2010, (εισοδήματα του 2009), πέρα από το ό,τι επιβεβαιώνουν τον κανόνα, ξεσκίζουν και κονιορτοποιούν, τόσο την έπαρση των, τάχα, αυθεντιών της τρόϊκας, όσο και την, μέχρι τώρα, λειτουργία και πολιτεία της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, με βάση τις διακηρύξεις και την προσήλωσή της στην ανατροπή των κακώς κειμένων και προκαλούντων τα ελλείμματα και το χρέος.

Εν καιρώ τρόϊκας και μνημονίου, η συμμετοχή των παραδοσιακών υποζυγίων – θυμάτων των φορολογικών πολιτικών, στα δημόσια έσοδα, αντί να μειωθεί (κάπως εξισορροπούμενη…), αυξήθηκε κατά 2 ποσοστιαίες μονάδες !

΄Οπως έχει πολλάκις αναλυθεί – πρόσφατη είναι η θαυμάσια παρέμβαση του Κωνσταντίνου Τσουκαλά σε τηλεοπτική εκπομπή – η παραδοσιακή και, εν πολλοίς αναλλοίωτη, δομή της ελληνικής κοινωνίας, με το 50 και 60% του ενεργού πληθυσμού να είναι αυτοαπασχολούμενοι, (έμποροι, αγρότες, επιτηδευματίες, επαγγελματίες, μικροεπιχειρηματίες, εισοδηματίες κι ένα σωρό άλλων ειδών -ίες…), την έχουν βρει και την εφαρμόζουν, όχι απλά (οι περισσότεροι…), παρασιτικά, σε σχέση με το κεντρικό νόημα του “παραγωγικού”, αλλά και απόλυτα εκμεταλλευτικά, μιας και απολαμβάνουν όλες τις παροχές και τις υπηρεσίες της κοινωνίας και του κράτους, χωρίς να δίνουν τίποτα ή να δίνουν κάποια ψίχουλα, από τα “καρβέλια” που κερδίζουν.

Και μετά, ψάχνονται οι εκάστοτε υπουργοί οικονομικών για τα δημόσια έσοδα, απορούν και εξανίστανται οι τροϊκανοί και τ΄ αφεντικά τους γιατί δεν βγαίνουν τα μνημόνια, ενώ αγανακτούν και επαναστατούν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι για τον συνεχή και ατέλειωτο σφαγιασμό τους !

Αν ήθελε, κάποιος, να τσουβαλιάσει, όλες τις υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις, (ΟΛΕΣ !…), και να τους αποδώσει τις μεγάλες ευθύνες για την πορεία και την….

Φτάνει πια σας καταλάβαμε!

ΧΡ. ΠΟΛΥΖΩΓΟΠΟΥΛΟΣ

πρώην Πρόεδρος της ΓΣΕΕ
μέλος Εθνικού Συμβουλίου ΠΑΣΟΚ

 

 

¨Ποιός μιλάει τώρα! Ο αρχισυνδικαλιστής που το μόνο που έκανε στη ζωή του ήταν , να σηκώνει τη σημαία του σοσιαλισμού, να ζητάει από το Δημόσιο για να κάααααααααααααθονται τα λαμόγια οι συνδικαλιστάδες, να τους πληρώνει ο Ελληνικός λαός και να παίρνει μπόνους ο κ. Πολυζωγόπουλος για να γίνει βουλευτής.Τους χάλασε τη σούπα ο Γιώργος και δεν μπορούν να το χωνέψουν. Τον έπιασε τώρα ο πόνος για την παράταξη. Ποιός σου είπε Πολυζωγόπουλε οτι εσύ μπορείς να εκπροσωπείς την παράταξη; Την παράταξη την εκπροσωπούν οι απλοί άνθρωποι του μόχθου και όχι τα υποκείμενα της κολοτούμπας όπως εσύ και κάποιοι όμοιοί σου. Δεν το πήρες είδηση οτι ο λαός δεν θέλει να σας βλέπει εσάς τους ”σοσιαλσωτήρες” ούτε σε φωτογραφία; Σας πήρε είδηση ο λαός οτι είστε ζογκλέρ της κολοτούμπας σε κάθε ευκαιρία.Γιατί κ. Πολυζωγόπουλε αυτά που διαπιστώνεις τώρα για όσα έγιναν από το 2009 και εντεύθεν και αποδίδεις “άστοχους χειρισμούς από άπειρα στελέχη της κυβέρνησης ΠαΣοΚ τα οποία κλήθηκαν στην πιο δύσκολη μεταπολιτευτική περίοδο της χώρας να διαχειριστούν την κρίση, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε στην ¨δαμόκλειο σπάθη¨ του μνημονίου”, όπως λέει η δηλωση-παρεμβαση, δεν τα διαπίστωσες νωρίτερα να μας τα πεις κι εμάς να καταλάβουμε τι γίνεται; Μήπως περίμενες να γλείψεις κανένα Υπουργικό κόκκαλο και τώρα αφού δεν σου βγήκε γλείφεις προς άλλη κατεύθυνση; Ο δημοκρατικός πολίτης νιώθει πράγματι προδομένος και ταπεινωμένος, όχι από τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, αλλά από κάτι αριβίστες τύπου Πολυζωγόπουλου. Αν θέλει ο λαός να καταλογίσει ευθύνες στον Πρόεδρο θα το κάνει, όχι εσείς! Φτάνει πια σας καταλάβαμε! Πάρτε τα ιστορικά σας συνδικαλιστικά παράσημα και δρόμο.¨

Η πτώση του Παπανδρέου -από τον σύμβουλο του R.Parker

Για δύο συναπτά έτη, ο Τύπος, η πολιτική και επιχειρηματική ελίτ της Ευρώπης έχουν δημοσιοποιήσει καταστροφικές διαγνώσεις και ακόμα περισσότερες καταστροφικές συνταγές για τα δεινά της Ελλάδας.

Καμία πειστική λύση δεν βρέθηκε όμως μέχρι τις 27 Οκτωβρίου, όπου και δόθηκε  μία αρκετά πειστική λύση για να θεραπευτεί η κατάσταση της Ελλάδας από τις Βρυξέλες. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες τελικά παραδέχτηκαν αυτό που μέχρι τότε δεν ομολογούσαν: ότι η κυβέρνηση της Ελλάδας χρειαζόταν άμεση μείωση στο χρέος- το λεγόμενο «κούρεμα του 50%», ότι οι τράπεζες στην Ελλάδα χρειάζονται ανακεφαλαιοποίηση και ότι ήταν άμεση ανάγκη η δημιουργία ενός ταμείου χρηματοπιστωτικής σταθερότητας.

Οι αγορές εκτινάχθηκαν στα ύψη μόλις δημοσιοποιήθηκαν όλα αυτά, και τα πρωτοσέλιδα προμήνυαν μια «νέα αρχή», «Merkozy» για την απόφαση που πήρε η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί.

Μέσα σε λίγες μέρες, ωστόσο, η ανακοίνωση του Έλληνα πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου για την πρόθεση του να προβεί σ’ ένα δημοψήφισμα φαινόταν ικανή να καταστρέψει τη νίκη του «Merkozy» αλλά και της Ευρώπης. Τον κάλεσαν επειγόντως στην συνάντηση των G-20 στις Κάννες, και του ζητήθηκε να μαλακώσει αμέσως. Παρά την εγκατάλειψη της ιδέας του δημοψηφίσματος – και στη συνέχεια μια ολονύκτια μάχη για να κερδίσει την ψήφο εμπιστοσύνης – ο Παπανδρέου παραιτήθηκε, ελπίζοντας να σώσει τόσο τη συμφωνία όσο και την Ελλάδα. Κανείς όμως δεν είναι σίγουρος για το τι θα συμβεί στη συνέχεια.

Για πολλούς, φαίνεται ότι η Διονυσιακή Ελλάδα – πέφτοντας στη κρίση πριν 2 χρόνια, απογοήτευσε τους Απολλώνιους γείτονές της δανειζόμενη αλόγιστα και υπερκαταναλώνοντας – για μια ακόμη φορά απέτυχε. Αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια – και τόσο η Ευρώπη όσο και η Αμερική αρνούνται το μεγάλο πρόβλημα και την ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή που όλοι αντιμετωπίζουμε. Η συμφωνία των Βρυξελλών ήταν στην πραγματικότητα μια βελτιωμένη εκδοχή των όσων είχαν συμφωνηθεί στα τέλη Ιουλίου.

Η λύση που είχε βρεθεί το καλοκαίρι –το κούρεμα του 21%- δεν ολοκληρώθηκε ποτέ λόγω διαφωνίας για τις λεπτομέρειες μεταξύ των κυβερνήσεων και των ομολογιούχων. Χωρίς τη συμφωνία, η κατάσταση στην Ελλάδα – και μαζί και της Ευρώπης – επιδεινώνεται σταθερά. Τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και οι τράπεζες έμεναν χωρίς ρευστό, με σοβαρό κίνδυνο μία ελεγχόμενη χρεοκοπίας που όλοι φοβούνται.
Αλλά η συμφωνία του Οκτωβρίου περιείχε το δικό της μοιραίο λάθος. Το νέο σχέδιο ήταν το περίγραμμα ενός σχεδίου διάσωσης, αλλά δεν ήταν ένα σχέδιο από μόνο του. Κρίσιμες λεπτομέρειες που έπρεπε να διευθετηθούν μέσα στις επόμενες 60 ημέρες – χρονικό περιθώριο που δεν είχε ούτε η Ελλάδα ούτε ο Παπανδρέου. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες, όπως αποδείχτηκε, δεν είχαν ποτέ εγκρίνει πλήρως το εθελοντικό κούρεμα του 50%.

Πολύ γρήγορα άρχισαν να τονίζουν στους Έλληνες διαπραγματευτές ότι είχαν την πρόθεση να σταματήσουν όλες τις διεργασίες που είχαν συμφωνήσει για το κούρεμα του 50%. Παράλληλα, οι καταθέτες των Ελληνικών τραπεζών -φοβούμενοι τις καθυστερήσεις στο σχέδιο ανακεφαλαιοποίησης – ξεκίνησαν αναλήψεις από τις ήδη κουτσουρεμένες καταθέσεις τους.

Μέσα σε λίγες μέρες, η γερμανική ασφαλιστική εταιρεία Allianz προειδοποιούσε πως μία τέτοια κίνηση θα έθετε την Ευρώπη σε μία καινούρια κρίση. Στο παρασκήνιο, ισχυροί ιδιοκτήτες ελληνικών τραπεζών – πολύ εξοικειωμένοι με τη χρηματοδότηση των τραπεζών η οποία συνδέεται στενά με το δίκτυο των εταιρειών – ήταν τρομοκρατημένοι από τη συμφωνία των Βρυξελλών, γιατί ήταν ασαφής σχετικά με το πώς θα πραγματοποιηθεί η αύξηση κεφαλαίου, και αν θα χρειαζόταν μία προσωρινή εθνικοποίηση, αλλά και τι θα αντιμετωπισούν οι μέτοχοι των τραπεζών. Γνώριζαν ήδη ότι σε έλεγχο –ο οποίος είχε διεξαχθεί με εντολή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου- είχαν βρεθεί μη αναγνωρισμένα δάνεια αξίας τουλάχιστον  15 δισεκατομμύριων ευρώ -τα οποία είχαν δοθεί σε πολλές εταιρίες του δικτύου τους- επισφαλή δάνεια που θα αύξαναν σημαντικά το κόστος της αύξησης κεφαλαίου.

Οι τράπεζες έχουν μεγάλο αντίκτυπο στην Ελλάδα – στην οικονομία, η οποία απεγνωσμένα χρειάζεται επανεκκίνηση του δανεισμού, αλλά και ως προς τους ισχυρούς χρηματοδότες της χώρας και ιδιοκτήτες επιχειρήσεων. Τέσσερις από τις πέντε μεγαλύτερες εταιρείες στην Ελλάδα είναι τράπεζες. Αν δεν γίνει σωστή διαχείριση, η ανακεφαλαιοποίηση θα μπορούσε να καταλήξει να αφανίσει τον έλεγχο των πλουτοκρατών των τραπεζών και το κάλεσμα των δανείων προς υποχρηματοδοτούμενες εταιρίες.

Ο Παπανδρέου, αποφασισμένος να κάνει την συμφωνία του Οκτωβρίου να λειτουργήσει, αντιμετωπίζει επίθεση από διάφορα μέτωπα: από τους ανταγωνιστές του οι οποίοι είναι μέσα από το ίδιο του το κόμμα που ήθελαν την θέση του, από βουλευτές στο κόμμα του οι οποίοι απειλούσαν ότι δεν θα τον στηρίξουν στα νέα μέτρα λιτότητας,  από τον Αντώνη Σαμαρά αλλά και το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας του και από την ίδια την οικονομία η οποία θα μπορούσε να καταρρεύσει πριν προλάβουν να την διασώσουν.

Το δημοψήφισμα ήταν το μοναδικό όπλο με το οποίο μπορούσε να χτυπήσει σε δύο μέτωπα ταυτόχρονα, τόσο του πολιτικούς του αντιπάλους στο εσωτερικό και τους ισχυρούς τους υποστηρικτές που τελικά οπισθοχώρησαν, και τους Ευρωπαίους ηγέτες που τους έσυρε πίσω στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων  μέχρι να υπογραφεί μια τελική λύση σχεδίου διάσωσης. Έπαιξε και έχασε με το δημοψήφισμα αλλά η Ευρώπη έχασε ακόμη περισσότερα.

Ο νέα συγκυβέρνηση μπορεί να καταφέρει να περάσει τις αποφάσεις του Οκτωβρίου, αλλά το χάσμα μεταξύ των πολιτικών ηγετών θα διευρύνεται και μπορεί το έυθραστο πολιτικό σκηνικό να καταρρεύσει. Αυτό θα παρασύρει την οικονομία στα τάρταρα και στο τέλος θα αυξηθεί η πολιτική βία.

Σύντομα θα δούμε τις επιπτώσεις όλων αυτών

 

http://www.koutipandoras.gr/?p=11917

Εμ, δεν σας άρεσε ο Παπανδρέου….

Η κρίση το έφερε έτσι, ώστε στην Ιταλία και στην Ελλάδα να παραιτηθούν με διαφορά λίγων 24ώρων οι πρωθυπουργοί Παπανδρέου και Μπερλουσκόνι. Αν όμως η ισχυρή γειτόνισα μας του ευρωπαϊκού νότου απαλλάχθηκε από μια δεκαετία και πλέον του πιο φαύλου και γελοιοποιητικού παράγοντα της πρόσφατης ευρωπαϊκής ιστορίας, με ευθείες αναφορές στη μαφία και στα αθέμιτα συμφέροντα, η ελληνική περίπτωση είναι εντελώς διαφορετική.

Όσο κι αν πράγματι χρεώνεται με την αψυχολόγητη πρωτοβουλία, που θα μπορούσε να δώσει διέξοδο στην εσωτερική πίεση, αλλά δεν υπολόγισε την εξωτερική, ο Παπανδρέου δεν οφείλει την πτώση του στο δημοψήφισμα, που δεν έγινε. Αυτό που αποκρύπτουν επιμελώς όσοι προσπαθούν (μεαμετροεπή πολλές φορές επιμονή, που δεν αρμόζει σε μεγάλα ΜΜΕ που κάποτε τηρούσαν τα προσχήματα) να μας πείσουν για το αντίθετο, είναι οτι τον Παπανδρέου τον “περίμεναν στη γωνία”. Και η φθορά του ήρθε ως αποτέλεσμα μιας διετίας λανθασμένων χειρισμών, απαράδεκτων αδυναμιών και καθυστερήσεων και λυσσαλέας αντίδρασης, από εσωκομματικές και μη δυνάμεις – πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές. Θα μπορούσε να είναι απολύτως θεμιτό στη δημοκρατία, αν ήταν “καθαρό” – και κυρίως αν στην αυτοκαταστροφή του απελθόντα πρωθυπουργού, δεν είχε αντιταχθεί ακόμη περισσότερη αυτοκαταστροφή.

Τίποτα δεν θα είχε γίνει μετά την ηχηρή άρνηση για δημοψήφισμα στις Κάννες (όσοι επικαλούνται τον πληγωμένο τους πατριωτισμό, ας τον είχαν επιδείξει την εποχή που βουλιάζαμε αμέριμνοι στο χρέος, χωρίς να διορθώνουμε – αντίθετα, επαυξάνοντας – τις παθογένειες του δημόσιου βίου μας), αν δεν είχε κλονιστεί επικίνδυνα η “δεδηλωμένη” στήριξη της κυβέρνησης, από τους βουλευτές της, ειδικά από αυτούς που υποκριτικά, δεν άντεχαν την πίεση και “ήθελαν το καλό του τόπου”. Το εσωκομματικό τοπίο στο ΠΑΣΟΚ έχει άλλωστε χαρακτηριστικά, που μοιάζουν με αυτά του “τουρκικού παραλογισμού”: Όπως στη γειτονική χώρα, οι θρησκευόμενοι έχουν αναδειχθεί σε φορέα εκσυγχρονισμού, με το δυτικότροπο στρατιωτικό κατεστημένο να αντιδρά “αντιευρωπαϊκά”, γιατί χάνει τα προνόμια του, έτσι και στο ΠΑΣΟΚ το μπλοκ των πάλαι ποτέ “εκσυγχρονιστών” συσπειρώθηκε γύρω από έναν λαϊκίστικα παραδοσιακό πολιτικό, ενώ ο Παπανδρέου στηρίχθηκε κυρίως στις συνδικαλιστικές και παλαιοκομματικές δυνάμεις του “βαθέως κόμματος”, παρότι επί της ουσίας πολύ πιο εκσυγχρονιστής.

Έτσι φτάσαμε, μια ολόκληρη χώρα, να κινείται εδώ και δέκα ημέρες στο μήκος κύματος της κουτοπόνηρης άρνησης του Αντώνη Σαμαρά να συγκυβερνήσει, με το εύρημα της “μη συμμετοχής κοινοβουλευτικών στελεχών”, την ώρα που τα πιο κατά τεκμήριο πρωτοκλασσάτα στελέχη, οι δύο αντιπρόεδροι του, συμμετέχουν σε αυτή – ο ένας μάλιστα παριστάνοντας οτι η παραίτηση του από βουλευτής, αλλάζει επί της ουσίας το ρόλο του κόμματος του στη συνεργασία αυτή. Επιπλέον, άλλος ένας εξευτελισμός καραδοκεί στη γωνία, καθώς ο αρχηγός της ΝΔ παίζει “κρυφτούλι” με τις υπογραφές που απαιτεί η Κομισιόν, προκειμένου να αντιμετωπίσει τα ακραία στελέχη του, που χαρακτηρίζουν το ενδεχόμενο αυτό “προδοσία”.

Μπορεί η νέα κυβέρνηση, παρότι πολυμελής, να γεννά ελπίδες, γιατί έχει τις προσθήκες πολιτικών προσωπικοτήτων όπως οι κύριοι Παπαδήμος, Δήμας και Γιαννίτσης. Έχει όμως και τους περισσότερους αρνητικούς πρωταγωνιστές της προηγούμενης – συν το καραγκιοζιλίκι όσων έκαναν το παν για να γίνουν υπουργοί. Κι επειδή οι φανφαρόνοι δεν μας αρκούν, για πρώτη φορά, συμμετέχει και η ακροδεξιά – με κύρια ευθύνη αυτή της ΝΔ, που δεν θέλει να αφήσει το πεδίο ελέυθερο σε “αντιμνημονιακό” διεκδικητή της ίδιας κομματικής πελατείας, αλλά και εν μέρει και του ΠΑΣΟΚ, που για λόγους επίθεσης στη ΝΔ, εδώ και καιρό νομιμοποιεί ηθικά την επιμελώς καλυμμένη έκπτωση κάθε δημοκρατικής αξίας και αισθητικής, με κοπλιμέντα περί “υπεύθυνης στάσης του ΛΑΟΣ”. Για να μην αναφερθούμε στα ιδιωτικά τηλεοπτικά μέσα που ανάγουν τα στελέχη του σε, πέρα από κάθε πρόσχημα, τακτικούς συνομιλητές.

Να λοιπόν, που μαζί με την αποδόμηση Παπανδρέου, άρχισε αμέσως το “ξήλωμα” και οι “εκπτώσεις”: Η ναυτιλία θα ανορθωθεί υπό τον “Μπουμπούκο”, οι ιδιοκτήτες ταξί θα βρούν το δίκιο τους, όπως προαναγγέλλει ο Βορίδης, οι καινοτομίες Μπεγλίτη στο Άμυνας καταργήθηκαν πάραυτα από τον Αβραμόπουλο – συνοδευόμενες από ιαχές ικανοποίησης κάποιων μέσων, που ως συνεπείς γεροντοκόρες που καλύπτουν τις επιθυμίες και τα συμφέροντα τους πίσω από την ηθική, είχαν φρυάξει γιατί “πώς είναι δυνατόν, τς τς τς, κατήργησαν το Εμπορικής Ναυτιλίας, τς τς τς, πώς είναι δυνατόν να παραβιάζεται η ιεραρχία και να επικοινωνούν με e-mail (άκουσον, άκουσον) οι ένστολοι με το υπουργικό γραφείο”…

Δεν μας άρεσε λοιπόν ο Παπανδρέου, γιατί ήταν “απρόβλεπτος”, “ασυνάρτητος”, “ανερμάτιστος”. Όπως όταν δεν μας άρεσε πια ο (με όλα του τα κακά) Σημίτης, δεν προβλέψαμε επ’ ουδενί τι θα ακολουθήσει – δεν χρειάστηκαν ούτε έξι χρόνια Καραμανλή για να βουλιάξει η χώρα στο χρέος και στην ανυποληψία.

Ας αναλογιστούν λοιπόν οι κυρίες Αποστολάκη, Καϊλή, Παπανδρέου ή ο κύριος Λιντζέρης (και όσοι προηγήθηκαν αυτών), τι προσέφεραν στο κόμμα τους και στη χώρα με τη στάση τους. Και όσες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές δυνάμεις επένδυσαν στο “μπάχαλο”, στο “αντιμνημονιακό” μέτωπο και στο “μέτωπο της δραχμής” (αν δεν τους ενδιαφέρει αποκλειστικά και μόνο το στενά οικονομικό ή πολιτικό τους συμφέρον), ας συνειδητοποιήσουν οτι από εδώ και πέρα, με το υπάρχον πολιτικό προσωπικό και τους συσχετισμούς του, κάθε κυβερνητικό σχήμα που θα προκύπτει, έχει σοβαρές πιθανότητες να είναι χειρότερο από το προηγούμενο. Με δεδομένη την υπονόμευση του, από τα υπάρχοντα μικρά και μεγάλα συμφέροντα της πολιτικής υποκρισίας. Την επόμενη φορά μάλιστα, με πρώτο κόμμα τη Νέα Δημοκρατία, είναι πολύ πιθανόν οι ψήφοι της ακροδεξιάς να μην “περισσεύουν”, αλλά να χαρακτηριστούν “εκβιαστικά απαραίτητοι”, για να κυβερνηθεί η χώρα.

Εκτός αν γίνει το θαύμα – και “εισβάλλουν” αίφνης στο δημόσιο βίο εκατοντάδες άφθαρτα και αξιόλογα στελέχη – είτε με εκλογική διαδικασία είτε χωρίς, κάθε κυβέρνηση που θα σχηματίζεται, θα είναι υποχρεωτικά κυβέρνηση συνεργασίας, με παρόμοια υλικά. Και πιθανότατα υποταγμένη στο παλαιοκομματικό συμφέρον, στους ίδιους αντιδημοκρατικούς συμβιβασμούς και στο χαμηλό επίπεδο του πολιτικού μας προσωπικού…

ΠΗΓΗ   http://prokopisdoukas.blogspot.com/2011/11/blog-post_15.html

ΝΙΚΗΤΕΣ ΚΑΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ !..

Όλα όσα είχε δρομολογήσει ο Γ. Παπανδρέου για να γίνουν τους επόμενους μήνες, παρουσίασε ως δικές του προγραμματικές δηλώσεις ο Λ. Παπαδήμος και δεσμεύτηκε πως θα κάνει κάθε τι, ώστε να εφαρμοστούν.

Βλέποντας τα πράγματα στο σύνολό τους, ο μέσος πολίτης αναρωτιέται, ποιος, τελικά ηττήθηκε από τις εξελίξεις και τη δημιουργία της κυβέρνησης συνεργασίας : ο Παπανδρέου, που έχασε την πρωθυπουργική καρέκλα ή ο Σαμαράς, που χάνει τη στρατηγική του και, απ΄ ό,τι φαίνεται, και το κόμμα του ;

Ο Γιώργος πέτυχε αυτό που επεδίωκε μήνες τώρα και βλέπει την πολιτική του να εφαρμόζεται από μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με …μπλέ κόκκους, να ψηφίζεται από 260 βουλευτές και να θεωρείται, πια, ως η σωτήρια συνταγή για τη διάσωση της χώρας !

Ο Αντωνάκης είδε τη στρατηγική του να κουρελιάζεται και σακατεύτηκε στις κωλοτούμπες, μπροστά στα αδιέξοδα που ο ίδιος δημιούργησε. Το βάπτισμα της ήττας, σε νίκη, ούτε την αναταραχή, με τις αποχωρήσεις και τις διαγραφές, στο κόμμα του σταματούν, ούτε την αποκάλυψη του κουτσαβάκη που κρύβει μέσα του, εμποδίζει. Και πούναι ακόμα : η Μέρκελ δεν πήρε, ακόμα, ό, τι ήθελε να πάρει !

Κατά τάλλα δεν συγκυβερνά, παρ΄ όλο που στην κυβέρνηση Παπαδήμου, έβαλε τους δυο αντιπροέδρους του και τους δυο πιο σημαντικούς συνεργάτες του !

Το επόμενο χρονικό διάστημα προβλέπεται εφιαλτικό για τον αρχηγό της Ν.Δ. αφού : θ΄ αναγκαστεί να υπογράψει το χαρτί με τις δεσμεύσεις που ζητάνε οι ευρωπαίοι, θα ψηφίσει το νέο μνημόνιο κι όλα τα μέτρα που συμπεριλαμβάνει και, πιθανότατα, θα δει την ημερομηνία ορόσημό του, (19/2/2012), να περνάει, και εκλογές να μη γίνονται, όπως θα ξεκαθαρίσουν σε λίγο, ορθά κοφτά, οι εταίροι – δανειστές μας !…

ΠΗΓΗ  http://logoplokies.blogspot.com/2011/11/blog-post_15.html

Αν το απαιτούμενο για να σοβαρευτεί αυτή η χώρα ήταν να θυσιαστεί ο Παπανδρέου, καλώς θυσιάστηκε

Η χώρα εδώ και δύο χρόνια είναι ένα ναυάγιο. Δεν λέω ένας Τιτανικός γιατί ο Τιτανικός ήταν ένα υψηλών προδιαγραφών πλοίο. Η Ελλάδα είναι ένα σαπιοκάραβο που έπεσε σε ξέρα. Το ρήγμα στα ύφαλα του σκάφους μέρα με τη μέρα διευρύνεται, αλλά πλήρωμα και επιβάτες είναι δυό λαλούν και τρείς χορεύουν. Οπως πολύ έξυπνα είπε κάποιος: το πλοίο έχει αρχίσει να βάζει νερά και κανείς δεν κουνιέται να κάνει κάτι. Ξαφνικά ένας πετάγεται πάνω και ρωτάει: γιατί ρε παιδιά δε σηκώνεται κανείς να βοηθήσει να σώσουμε την κατάσταση; Και κάποιος άλλος απαντά: γιατί φοβούνται μη χάσουν τη θέση τους.

Ξέχωρα απ’ τις πολιτικές απόψεις του καθενός, όλοι λίγο πολύ καταλαβαίνουμε ότι ο μόνος που μπορεί να βοηθήσει αυτή τη στιγμή την κατάσταση είναι η Ευρώπη. Με τα καλά της και τα στραβά της. Τις αγκυλώσεις και τις αδυναμίες της. Τον οικονομικό ηγεμονισμό της Μέρκελ και τον αυτάρεσκο ναρκισσισμό του Σαρκοζί. Αυτούς ψήφισαν οι λαοί τους, με αυτούς θα πρέπει να συνεννοηθούμε. Λύσεις τύπου Κίνας, Ρωσίας ή κάποιας ένωσης σκανδιναβικών χωρών που, παρεμπιπτόντως, πληροφορήθηκα πριν από κάμποσο καιρό σε ένα γνωστά e-mail που κυκλοφορούν σωρηδόν στο διαδίκτυο, υπάρχουν μόνο στη φαντασία ορισμένων και το χαοτικό μυαλό του Μίκη. Τα τελευταία δύο χρόνια μόνο η κεντροαφρικανική ένωση δεν προθυμοποιήθηκε ακόμα να μας δώσει δάνεια, κόβοντας από τα εμβόλιά τους για να μας δώσουν συντάξιμα χρόνια. Οταν η γηραιά ήπειρος με τη συμβολή του ΔΝΤ δυσκολεύεται να βρεί μια λύση και να μαζέψει τα χρήματα που απαιτούνται, πιστεύει κανένας σοβαρά ότι τα κολοσσιαία αυτά ποσά θα μπορούσαν να βρεθούν από ένα κράτος μόνο του και μάλιστα χωρίς επώδυνες προϋποθέσεις και ανταλλάγματα, που προκαλούν αλλεργία στον ελληνικό λαό;

Ο ευρωπαϊκός δρόμος είναι μονόδρομος για την Ελλάδα. Αλλά σε αυτό συμφωνεί η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων. Αυτό που αρνείται να χωνέψει αυτή η πλειοψηφία είναι πως και το Μνημόνιο είναι μονόδρομος για την Ελλάδα, όχι γιατί το επιλέγουμε εμείς, αλλά γιατί αυτό είναι το μόνο σωσίβιο που έχουμε αυτή τη στιγμή στη διάθεσή μας, προκειμένου να σώσουμε ότι σωζεται και να μείνουμε στην Ευρώπη.

Τα δύο τελευταία χρόνια ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν σταθερά προσηλωμένος στην ευρωπαϊκή – μνημονιακή πολιτική για τη διάσωση της χώρας. Δεν ξέρω αν την πίστευε. Πιθανότατα δεν την πίστευε. Κουτσά στραβά όμως προσπαθούσε να την εφαρμόσει. Τα μόνα εύσημα που λάμβανε για την προσπάθειά του, ήταν μόνο απ’ το εξωτερικό. Στο εσωτερικό ήταν στην καλύτερη περίπτωση ο yesman που αδυνατεί να πείσει τους ευρωπαίους να μας δώσουν ένα καλύτερο Μνημόνιο. Στη χειρότερη ήταν ένας προδότης που πούλησε την πατρίδα του.

Οι ευρωπαίοι ηγέτες, τα θεσμοθετημένα όργανα της Ε.Ε. και τα ΜΜΕ παγκοσμίως επαινούσαν τον Παπανδρέου για τη βούλησή του να επιβάλλει τα δύσκολα δημοσιονομικά αλλά και διαρθρωτικά μέτρα που απαιτούνταν, προκειμένου η χώρα να μάθει να ζει με όσα βγάζει και να χτίσει το υπόστρωμα για μιά πιό υγιή αναπτυξιακή πορεία. Στην Ελλάδα όμως ήταν όλοι εναντίον. Κόμματα, συντεχνίες, συνδικάτα, κινήματα και ΜΜΕ ήταν απέναντι. “Δεν ακούς το λαό” έλεγαν όλοι μαζί με μιά φωνή. “Ο λαός δε συναινεί”. Ολοι αυτοί ήταν απέναντι από πού; Από την Ευρώπη; Αφού αυτή μας ζητούσε και εξακολουθεί να μας ζητά να τα κάνουμε όλα αυτά. Όπως τα κάνανε κι αυτοί πριν από μας. Και τώρα ζηλεύουμε τους μισθούς τους.

Για δύο χρόνια ο Γιώργος Παπανδρέου κράτησε το τιμόνι τού σαπιοκάραβου σταθερά σε ευρωπαϊκή ρότα. Δέχτηκε το ρυμουλκό που του στείλανε και ακολούθησε, ασθμαίνοντας είναι η αλήθεια, την ευρωπαϊκή νηοπομπή. Σε πείσμα όλων. Κι ας τον έκραζαν οι επιβάτες του πλοίου. Κι ας στασίαζε το πλήρωμα. Κι ας του πέταγαν πέτρες στη γέφυρα προκειμένου να αλλάξει πορεία.

Και ξαφνικά  την πρόπερασμένη Δευτέρα ο καπετάνιος τρελάθηκε. Προσπάθησε να αλλάξει ρότα. Εγινε ένα με το λαό. Με αυτούς που εως χθες τον βρίζανε. Η ανευθυνότητα λαού και ΜΜΕ εκφράστηκε πλέον κι απ’ τον ηγέτη τους. Εγραψε στα παλιά του τα παπούτσια τη Συμφωνία που επιτεύχθηκε με τους ευρωπαίους και το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα και την έθεσε σε αμφιβολία, υπό την αίρεση του λαού. Αυτό δεν του ζητούσαν όλοι; Να εκφραστούν; Να μην δρά ερήμην τους;

Όχι βέβαια. Αυτά ήταν μέχρι τη Δευτέρα. Από την πρόπερασμένη Τρίτη έχουμε αλλάξει σελίδα και ζούμε πλέον σε άλλη χώρα. Ολοι οι εως χθές ανεύθυνοι έγιναν ξαφνικά υπεύθυνοι. Η Συμφωνία της 27^ης Οκτωβρίου δεν είναι πλέον κατάπτυστη αλλά πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού. Τέρμα τα τηλεπαράθυρα που ασχολούνταν απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ με την “εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας” και το πόσο συχνά θα έρχονταν στην Αθήνα οι τροϊκανοί. Τώρα το PSI δεν είναι μια κατάρα αλλά πρέπει να διασφαλιστεί με κάθε τρόπο η επιτυχία του, προκειμένου να μειωθεί το χρέος μας κατά 100 δισ. Ευρώ. Οι παπάδες βγήκαν έντρομοι και είπαν ότι πρέπει να μείνουμε με κάθε τρόπο στο Ευρώ. Τα ΜΜΕ ζητούν την εφαρμογή της Συμφωνίας. Η καλή σχέση του Πρωθυπουργού με τους ευρωπαίους ηγέτες δεν είναι πλέον ήσσονος, αλλά κεφαλαιώδους σημασίας. Η Μέρκελ και ο Σαρκοζί είναι τώρα έξαλλοι με τον Παπανδρέου. Ω! ποία κατάντια για τη χώρα. Απαράδεκτο. Ντροπή. Ξευτιλιστήκαμε. Ακόμα και η Αριστερά που υποστήριζε ότι θα πρέπει να εκβιάσουμε τους ξένους με επιθετικές κινήσεις και μονομερή διαγραφή χρέους και ηγείται ενός αντιμνημονιακού αγώνα που θα κατέληγε σε ένα συντριπτικό (σύμφωνα με τις επιδιώξεις της και τις δημοσκοπήσεις) ΟΧΙ, αντιτάχθηκε στο δημοψήφισμα. Η υποκρισία στο αποκορύφωμά της.

Η πρόταση για δημοψήφισμα ήταν ένας τριπλός εκβιασμός:

– Απέναντι στους ευρωπαίους. Οι γερμανικοί FT από την επομένη κιόλας της ανακοίνωσης του δημοψηφίσματος έγραψαν ότι ο Παπανδρέου επιθυμεί τη βελτίωση της Συμφωνίας. Πίστεψε ίσως ότι στην πορεία προς το δημοψήφισμα θα μπορούσε να κερδίσει κάτι ακόμα από τους ευρωπαίους, προκειμένου αυτό να βγεί θετικό.

– Απέναντι στη ΝΔ και τα ΜΜΕ, τα οποία θα έπρεπε μέχρι τη διεξαγωγή του, να επιστρέψουν από το δρόμο της γελοιότητας στο δρόμο της σοβαρότητας, αυτόν δηλαδή που αρμόζει στις κρίσιμες περιστάσεις που διέρχεται η χώρα και

– Απέναντι στον ελληνικό λαό ο οποίος θα αναγκαζόταν να έρθει μπροστά σε ένα κρίσιμο δίλημμα. Θα είχε την ευκαιρία να πει ένα “αδούλωτο” ΟΧΙ όπως αυτό που έλεγε σε όλες τις εως τώρα δημοσκοπήσεις αλλά θα αναλάμβανε και την ευθύνη για τις όποιες συνέπειες. Και οι συνέπειες θα ήταν η έξοδος από την ευρωζώνη. Γιατί μην έχει κανείς αμφιβολία ότι όποιο κι αν ήταν το αρχικό ερώτημα του δημοψηφίσματος, αυτό βαθμιαία θα μετέπιπτε στο Ναι ή Όχι στο Ευρώ.

Στο MEGA αρέσκονται να επαναλαμβάνουν 5-6 φορές σε κάθε δελτίο πόσο “καταστροφική ήταν η απόφαση Παπανδρέου για δημοψήφισμα”, ότι “πήγαμε να αυτοκτονήσουμε” ή “βάλαμε τα χεράκια μας και βγάλαμε τα ματάκια μας”, γιατί τέθηκε σε αμφιβολία η θέση της χώρας στο Ευρώ. Κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ή το πάθος τους για τον Παπανδρέου τους έχει ζαλίσει και παραμιλάνε; Το ζήτημα της παραμονής ή όχι της Ελλάδας στο Ευρώ έχει τεθεί εκ των πραγμάτων, αφενός από την ανικανότητα της χώρας να ανταποκριθεί όλα αυτά τα χρόνια στις απαιτήσεις της νομισματικής ένωσης και αφετέρου από την άρνηση και την αντιδραστικότητά της να προσαρμοστεί ακόμα και τώρα που βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Και για τα δύο αυτά το MEGA και τα περισσότερα ΜΜΕ έχουν παίξει πολύ σημαντικό ρόλο με τον πανηγυρτζίδικο τρόπο μετάδοσης των ειδήσεων και την ακόρεστη βουλιμία τους να καθορίζουν τις πολιτικές εξελίξεις στο όνομα, υποτίθεται, της γνήσιας έκφρασης του λαού. Για πόσο καιρό ακόμα θα ασχολούνται μαζί μας οι ξένοι; Δυό χρόνια τώρα δίνουμε μάχες οπισθοφυλακών κι επαναδιαπραγματευόμαστε. Θα μας παρατήσουν και θα ησυχάσει το κεφάλι τους.

Από τους τρείς εκβιασμούς ο Παπανδρέου πέτυχε μόνο τον ένα. Μέρκελ και Σαρκοζί τον έστειλαν αδιάβαστο. Ο ελληνικός λαός θα βγεί από τη δύσκολη θέση να κληθεί να νομιμοποιήσει το Μνημόνιο και το βάρος θα το αναλάβουν αντ’ αυτού, και οι πολιτικές δυνάμεις που σφύριζαν εως χθες αδιάφορα. Ηδη ο Σαμαράς έχει κάνει σε 10 μέρες τόσες κωλοτούμπες, όσες δεν έκανε σε όλη της την καριέρα η Νάντια Κομανέτσι. Και έπονται ακόμα περισσότερες. Και αν είχαν λίγο περισσότερο θράσος οι ευρωπαίοι θα τους πρότεινα να αξιώσουν την υπογραφή της Συμφωνίας από όλα τα κόμματα της Βουλής. Θα γλυτώναμε έτσι απ’ το να δούμε τις τσιπροπαπαρήγες αξιωματική αντιπολίτευση. Και μη βιαστεί κάποιος να απαντήσει ότι δεν θα υπογράψουνε. Ολοι είναι μάγκες όσο δεν έχουν την ευθύνη. Την υπογραφή του στην πτώχευση της χώρας δε την βάζει κανείς. Γιατί όταν θα γίνουν ορατές οι συνέπειες του υπερήφανου ΟΧΙ, ο ίδιος λαός που τους αποθεώνει, θα τους στείλει πακέτο στη Σιβηρία, που τόσο νοσταλγούν.

Η κίνηση Παπανδρέου ήταν ανήθικη απέναντι στους εταίρους μας. Ηταν απονενοημένη. Ηταν όμως η μόνη του ελπίδα να ανακτήσει την πολιτική πρωτοβουλία. Μια ομάδα βουλευτών αλλά και υπουργών είχε αποφασίσει να προσφέρει το κεφάλι του στο Σαμαρά, προκειμένου επιτευχθεί η απαραίτητη συναίνεση. Επρεπε να θυσιαστεί, καθώς η αντίδραση στο πρόσωπό του ωθούσε όλους τους υπόλοιπους στην υιοθέτηση ανεύθυνης στάσης. Τώρα που έγινε ανεύθυνος αυτός, άλλαξαν στρατόπεδο και έγιναν υπεύθυνοι όλοι οι άλλοι. Τώρα πλέον τα ΜΜΕ ζητάνε συναίνεση στον Παπαδήμο. Συναίνεση σε τι άραγε; Στη μνημονιακή πολιτική;

Αν το απαιτούμενο για να σοβαρευτεί αυτή η χώρα ήταν να θυσιαστεί ο Παπανδρέου, καλώς θυσιάστηκε. Οι υπουργοί του όμως συνεχίζουν και θα πρέπει υπό την ηγεσία Παπαδήμου να προχωρήσουν όλες αυτές τις αλλαγές που ο Παπανδρέου τους εμπόδιζε (;) να κάνουν. Αλλά περιθώρια δεν υπάρχουν. Το τρικ: διώχνουμε τον Παπαδήμο σε λίγους μήνες για να βγούμε λάδι εμείς, δεν θα πιάσει εύκολα. Θα τους πάρει όλους η μπάλα για να μην πω ο διάολος. Κάθε άνθρωπος που ενδιαφέρεται να προχωρήσει μπροστά αυτή η χώρα, κάνοντας τις απαραίτητες αλλαγές που θα ξεβολέψουν και θα ταρακουνήσουν τους πολίτες της, από την αφασική κατάσταση που είχαν περιέλθει, ιδίως την τελευταία δεκαετία, εύχεται καλή επιτυχία στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Επειδή όμως πριν γίνει ο εκλεκτός του λαού έγινε εκλεκτός των ΜΜΕ, θα κρατήσουμε και μια πισινή. Οχι ότι ο λαός ψηφίζει σοφά. Ολους αυτούς που τώρα βρίζει, αυτός τους ψήφιζε χρόνια ολόκληρα. Αλλά αυτή είναι η δημοκρατία. Σου δίνει την δυνατότητα να επιλέξεις. Αν όμως είσαι γελοίος, γελοίους θα επιλέγεις. Δεν έχει βρεθεί ακόμα ο τρόπος γελοίοι να ψηφίζουν σοβαρούς

http://www.parapolitiki.com

ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΕ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ !…

Ο βασικός λόγος που ο Παπανδρέου ήθελε να θυσιάσει την πρωθυπουρ-γική καρέκλα ήταν η επίτευξη μιας ευρύτερης συνεργασίας γύρω από τα ζητήματα των σχέσεων με την Ευρώπη, έτσι όπως αυτά εξελίχθηκαν, μετά την ανάληψη από τους εταίρους και το ΔΝΤ, της χρηματοδότησης της Ελλάδας.

Ο π. πρωθυπουργός είχε, από νωρίς, εμπεδώσει το ό,τι με την αντιπολίτευση στο κλαρί, εφαρμόζουσα μια μηδενιστική, λαϊκίστικη πολιτική, τα προγράμματα που συνομολογούσε με τους τροϊκανούς δεν ευοδώνονταν κι ούτε οι ριζικές μεταρρυθμίσεις που ήταν αναγκαίες προωθούνταν.

Το περασμένο Ιούνιο ο Γ. Παπανδρέου αποπειράθηκε να κάνει αυτό που έκανε τώρα, τον Νοέμβριο, πλην όμως, από τη μια ο Σαμαράς με την ανευθυνότητά του και από την άλλη το μεγαλύτερο μέρος του στελεχιακού δυναμικού του ΠΑΣΟΚ, εμπόδισαν τη συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας, τότε.

΄Οσα ακολούθησαν απέδειξαν, περίτρανα, το δίκιο του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, καθώς παρουσιάστηκαν τα γνωστά φαινόμενα αντίδρασης στις επιχειρούμενες μεταρρυθμίσεις, αντιδράσεις που η λαϊκίστικη Ν.Δ. τις καθοδηγούσε. (π..χ. ταξί…).

Κάπου στο Σεπτέμβριο, ο πρωθυπουργός βεβαιώθηκε, πως η κατάσταση δεν μπορούσε να προχωρήσει έτσι, κάτι που το εξήγησε στους ευρωπαίους ηγέτες, δηλαδή, το ό,τι στη χώρα δεν μπορούσαν, ούτε τα μέτρα που λαμβάνονταν να υλοποιηθούν, ούτε οι μεταρρυθμίσεις να προχωρήσουν. Οι τελευταίοι το μόνο που έκαναν, ήταν να σκληρύνουν τη στάση και τα λόγια τους απέναντι στο Σαμαρά, πλην όμως, αυτό δεν οδήγησε πουθενά.

Παράλληλα, το εσωτερικό κοινοβουλευτικό μέτωπο, πιεσμένο από τις αντιδράσεις του κόσμου, (στημένες, αλλά και γνήσιες), και κάτω από τις ενέργειες και τις πρακτικές των “δελφίνων”, έδειχνε σημάδια αποστροφής προς τη συνέχιση της σκληρής πολιτικής λιτότητας κι έθετε τελεσίγραφα ξεσηκωμού.

Οι όποιες ελπίδες είχαν εναποθετηθεί στο νέο πακέτο βοήθειας, (η τελευταία ευκαιρία για τη χώρα…), εξανεμίστηκαν πάραυτα, με την υποδοχή που τα κόμματα έκαναν στις αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου, ενώ με τα γεγονότα της 28ης, οι όποιοι δισταγμοί μπήκαν στην άκρη : ο Γ. Παπανδρέου αποφάσισε να κάνει τη μοναδική κίνηση που μπορούσε να σταματήσει τη φορά των εξελίξεων : να προτείνει το δημοψήφισμα !

΄Ολοι οι βασικοί συνεργάτες και στο κόμμα και στην κυβέρνηση, ενημερώθηκαν για την απόπειρα, όπως, επίσης και για τους στόχους : ή τους ξεμπροστιάζουμε με το δημοψήφισμα ή τους αναγκάζουμε να ψηφίσουν τη νέα δανειακή σύμβαση…Οι φοβούμενοι την ετυμηγορία του λαού στο εσωτερικό και οι τρέμοντες την παρέμβαση των λαών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, επέλεξαν και έπραξαν το δεύτερο, δικαιώνοντας απόλυτα το σχεδιασμό του Παπανδρέου.

Μέσω της απειλής του Πετσάλνικου, επέβαλλε, θριαμβευτικά, τον Παπαδήμο και, στους σαμαράδες, και, σ΄ εκείνους τους ΠΑΣΟΚους, που νόμισαν πως είχαν την ευκαιρία να προωθήσουν το δικό τους καρεκλοκένταυρο ! Απειλώντας με τον κολλητό του, επέβαλλε τον σύμβουλό του, ως πρωθυπουργό στην πρώτη κυβέρνηση συνεργασίας, με συγκεκριμένο έργο και κρίσιμη αποστολή.

Ο Γ. Παπανδρέου θυσίασε την πρωθυπουργία, για να δοθεί διέξοδο στη χώρα και να μην ακυρωθεί η πορεία προς τη διάσωσή της. Παραιτήθηκε από πρωθυπουργός, αλλά δεν αποχώρησε από την πολιτική ! Είναι ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ελέγχει την κοινοβουλευτική ομάδα, η οποία είναι το κύριο στήριγμα της κυβέρνησης συνεργασίας του Παπαδήμου κι έχει, τώρα, την ευκαιρία, αλλά και το χρόνο, να προκαλέσει και την ανασύνταξη του διαλυμένου κόμματος, ετοιμάζοντάς το για τις επόμενες εκλογές.

Οι εξελίξεις που θα υπάρξουν στο επόμενο χρονικό διάστημα, τις δικές του επιλογές και τη δική του πολιτική θα δικαιώσουν, ενώ, αντίθετα, την λαϊκίστικη τακτική της Ν.Δ. θα αποκαλύψουν και τον Σαμαρά θα εκθέσουν, στα μάτια του λαού.

Οι εκλογές, όποτε κι αν γίνουν, (δύσκολα, πάντως στις 19/2…), θα δώσουν την ευκαιρία στο Γ. Παπανδρέου να κριθεί από το λαό, όπως πρέπει κι όπως αυτός, ως υπέρτατος κριτής, θέλει !…

ΠΗΓΗ  http://logoplokies.blogspot.com/2011/11/blog-post_13.html

ΣΤΟ ΓΟΥΔΙ ΣΤΟ ΓΟΥΔΗ

ΟΣΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΔΡΑΧΜΗ
ΔΡΑΧΜΟΛΑΓΝΟΙ ΚΟΥΦΑΛΕΣ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΡΕΜΑΛΕΣ

Ζουν ανάμεσα μας. Kαι παπαγαλίζουν για επιστροφή στην δραχμή, δημιουργία εθνικού νομίσματος. Αλλά δεν λένε ότι αυτό θα οδηγήσει το 1% να απομυζήσει την περιουσία του υπόλοιπου 99%

Η ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΟ ΕΔΩ
Όπως θα δείτε , η πολυθρύλητη επιστροφή στην “αγαπημένη” μας (μας; ποιανών;) δραχμή, θα ωφελήσει ΜΟΝΟ το ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ. Και κυρίως, αυτούς που έχουν τα λεφτά τους έξω, σε ΕΥΡΩ επωφελούμενοι από τις αναγκαστικές συνεχείς υποτιμήσεις που θα είναι αναπόφευκτες. Κάπως έτσι χτίστικε η ψεύτικη ευημερία μας με δανεικά, όπως θα δείτε εδώ .Διαβάστε το όλο, για να δείτε πως οι προηγούμενες γενιές μας φόρτωσαν αυτό το περιβόητο χρέος χάρη στα παιχνίδια εξουσίας του Ανδρέα Παπανδρέου. Μέσα σε αυτούς, και ο πρόσφατα ηρωοποιημένος ΠΡΩΗΝ ΠΡΑΣΙΝΟΦΡΟΥΡΟΣ ΚΑΙ ΝΥΝ ΦΑΣΙΣΤΑΣ ΣΠΥΡΟΣ ΧΑΤΖΑΡΑΣ ΜΕ ΤΟ ΓΝΩΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΓΙΑ ΓΟΥΔΗ που ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΑΜΟΙΒΕΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΤΥΠΟΥ(Διεύθυνση Εθνικών Θεμάτων). Δείτε επίσης, πως αν ω μη γένοιτο φύγουμε από το Ευρώ,(αντιγραφή από εδώ )
όλος αυτός ο εσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η
μόνη ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους
όλους τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των
συντεχνιών.

Για παράδειγμα, επιχειρηματίες που τροφοδοτούν τις διάφορες φιλολογίες
περί επιστροφής στην δραχμή, είναι ξεκάθαρο τι επιδιώκουν. Έχοντας
τεράστια χρέη στο εσωτερικό και γερές καταθέσεις στο εξωτερικό, σε
περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή νομίζουν ότι θα εξοφλήσουν
τα χρέη τους σε υποτιμημένες δραχμές, εισάγοντας υπερτιμημένα ευρώ. Θα
συμβεί, δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτε Σοβιετική Ένωση, στην οποίαν
οι ολιγάρχες της νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν τα πάντα με
υπερτιμημένα έναντι του ρουβλίου δολάρια που είχαν φυγαδεύσει στο
εξωτερικό την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος. Με το χρήμα αυτό οι
ολιγάρχες, όχι μόνον απέκτησαν αμύθητες περιουσίες, αλλά εγκατέστησαν
και τις δικές τους πολιτικές εξουσίες. Έτσι, η σημερινή Ρωσία ελέγχεται
από τους ολιγάρχες του χρήματος και αυτούς που αποτελούν το πολιτικό
τους σκέλος.

Αυτό το μοντέλο «οραματίζονται» κάποιοι και για την Ελλάδα, γι’ αυτό
και επιδιώκουν με κάθε μέσον να την αποκόψουν από την Ευρώπη. Δηλαδή,
πέρα από τη μεγάλη ληστεία, οι κύκλοι αυτοί επιχειρούν σήμερα και μία
πολιτικο-θεσμική ανατροπή. Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες πτυχές
του θα αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά όσο κυλά ο χρόνος. Και ο χρόνος
κυλά εφιαλτικά γρήγορα.

Και όσο για τους υπόλοιπους;

Περιληπτικά ένα σενάριο επιστροφής στη δραχμή θα έχει τις εξής συνέπειες. Επειδή οποιαδήποτε κίνηση επιστροφής στη δραχμή έχει νόημα μόνο αν συνοδεύεται και με την αντίστοιχη υποτίμηση του νομίσματος, το πρώτο πράγμα που θα συμβεί θα είναι η αυτόματη ανατίμηση όλων των ειδών που δεν παράγονται στην Ελλάδα (δηλαδή ΟΛΩΝ) κατά τον αντίστροφο συντελεστή της υποτίμησης. Στο 1/3 του ευρώ η δραχμή; Στο 3πλάσιο το πετρέλαιο! Στο 1/4 του ευρώ η δραχμή; Στο 4πλάσιο τα αυτοκίνητα. Οι μισθοί μας πλέον θα έχουν σοβαρή αγοραστική δύναμη μόνο σε ότι αφορά συναλλαγές αποκλειστικά μεταξύ μας. Στο “μεταξύ μας” εννοείται ότι συμμετέχουν και οι ελληνικές τράπεζες.

 

Σε όποιον βιαστεί να πει ότι θα ζήσουμε στο εξής με ότι παράγουμε, έχω να αναφέρω ότι απλά αποτυγχάνει να λάβει στα υπ’ όψιν του το μη εφικτό της απόκτησης πραγμάτων που ένα σοβαρό τμήμα του λαού μας τα θεωρεί δεδομένα. Στο πιθανό σενάριο υποτίμησης στο 1/3 του ευρώ, θα τριπλασιαστούν οι τιμές:

 

• του αποστειρωτή που χρησιμοποιούν οι έγκυες κατά τους πρώτους πέντε μήνες
• του εισιτηρίου του λεωφορείου (μιας και θα βάζει πετρέλαιο στο τριπλάσιο)
• του καινούριου ρούτερ σε περίπτωση που χαλάσει το παλιό και συνεχίσει ο ιδιοκτήτης να θέλει να διαβάζει notes στο Facebook
• του Fiat των 7000€
• της σοκολάτας Ritter Sport

Τα στεγαστικά δάνεια θα παραμείνουν τα ίδια, μιας και οι τράπεζες μας θα δουλεύουν και αυτές σε δραχμές, αλλά αν το δάνειο αποτελούσε κάποτε το 1/3 του μισθού μας και τα φέρναμε βόλτα με τα υπόλοιπα κουτσά στραβά, τώρα που (σχεδόν) όλα τα υπόλοιπα θα τριπλασιαστούν, δεν θα μπορούμε να αποπληρώσουμε το δάνειο μας εκτός κι αν δεν τρώμε, δεν πίνουμε, δεν ντυνόμαστε και γενικώς μεταμορφωθούμε με κάποιον περίεργο τρόπο σε ακίνητες πέτρες και μέρος του ντεκόρ του σπιτιού μας. Ααα, και όσοι έχουμε πάρει στεγαστικό σε άλλο νόμισμα (πλην ευρώ), τον ήπιαμε αφού από την επόμενη μέρα θα έχουμε φάει τρίποντο σε νεκρό χρόνο (self-explained)!
Νομίζω ότι γίνεται κατανοητό, ότι επιστροφή στην Δραχμή θα σημάνει απλά ΠΛΗΡΗ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΓΙΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ, και τεράστεια διεύρυνση ανισοτήτων. Παρόλαυτα, εκεί η Δραχμολάγνοι. Εντάξει οι αδαείς, ευκολόπιστοι ηλίθιοι σαν το Μπόμπολα που στο επεξεργασμένο από σύντρολο βίντεο στέλνει διάγγελμα από το Μπομπολιστάν. ΣΑΦΩΣ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΠΕΡΙ ΗΛΙΘΙΟΥ ΚΑΙ PUBLICITY FREAK. Aλλά τι γίνεται με τους Επαίοντες; Δεν μπορεί να είναι κι αυτοί αδαείς. Δεν μπορείς να πεις τον Καζάκη και τον Στοχαστή Των Δύο Ηπείρων, Μαρκεζίνη αδαείς
Ας πάμε πρώτα στον επαίοντα Μαρκεζίνη, που όπως περιγράφει στο βιβλίο του Μια νέα εξωτερική πολιτική για την Ελλάδα. Στα πλαίσια της βαθμιαίας ανεξαρτητοποίησης της Ευρώπης από τις ΗΠΑ

Στη σελίδα 455 ο Sir Basil αναφέρει: «Καθώς έγραφα αυτές τις γραμμές στο
αγαπημένο μου ησυχαστήριο, στο Maussane les Alpilles, στη Γαλλία, ένας
φίλος μου, που παρακολουθεί επί χρόνια την εξέλιξη της σκέψης μου…»

Εγώ λέω, ότι βρήκε σπόνσορα. Αντιγράφω από το αφιέρωμα στο (ΣΚΟΥΠΙΔΙ ΑΝΤΑΞΙΟ ΟΧΙ ΕΝΟΣ ΔΙΔΑΚΤΟΡΑ, ΑΛΛΑ ΕΝΟΣ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ) βιβλίο του:
Την εποχή που εμείς είχαμε τον Καραμανλή, τον Παπανδρέου και τον
Μητσοτάκη, τις Μιμές και τους Κοσκωτάδες, τα «Πίρι Ρέις» και τα Ίμια
(μιας και για τα «εθνικά» ο Β.Μ. δηλώνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον), τη
διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και το νέο Μακεδονικό, τον Σημίτη με απέναντί
του τον Χριστόδουλο, τη Siemens και το Βατοπέδι, ο Β.Μ. περί άλλα
ετυρβάζετο. Μακριά από τις δυσάρεστες οσμές και τους περισπασμούς του
ελληνικού πολιτικού βίου, μελετούσε, εδίδασκε, έδινε νομικές συμβουλές
σε επιφανείς, γνωμάτευε. Τι Οξφόρδη και Κέιμπριτζ, τι Λονδίνο και Paris
I, τι Όστεν/Τέξας, Κορνέλ και Μίσιγκαν, τι Λέιντεν και Γάνδη, τι
σύμβουλος της βασίλισσας της Αγγλίας, τι μέλος του Institut de France…
Για να μη θεωρηθεί ότι υπερβάλλω ή ότι τον ειρωνεύομαι, διευκρινίζω ότι
απλώς αντιγράφω μικρό μέρος απ’ όσα αναφέρονται στο «αυτί» του βιβλίου
του, απ’ όπου προέρχεται επίσης η φράση που έδωσε τον υπότιτλο αυτού του
κειμένου: «έχει διδάξει και οργανώσει σεμινάρια σε είκοσι πέντε
πανεπιστήμια σε τρεις ηπείρους». Ουάου! (Όχι, το «Ουάου» δεν είναι από
το «αυτί»· είναι επιφώνημα ενός εντυπωσιασμένου αναγνώστη, όπως εγώ).

Αυτά όλα, όμως, μέχρι πριν από δύο-τρία χρόνια. Τότε ο Β.Μ., Sir Basil
από το 2005, μεταξύ άλλων retirement projects ίσως, αποφάσισε να
ασχοληθεί με εκείνη τη μακρινή χώρα του Νότου απ’ όπου κατάγεται· στο
κάτω κάτω, θα σκέφτηκε, μεταξύ των ιθαγενών (natives, για να μην
παρεξηγούμαστε) υπάρχουν και άνθρωποι με ενδιαφέρουσες απόψεις, όπως
υπάρχουν και άλλοι με ενδιαφέροντα ρόλο στο αυχμηρό τοπίο των ΜΜΕ (τόσο
στους μεν όσο και στους δε, θα επανέλθω).

Έκτοτε λοιπόν, ποιος τον πιάνει και ποιος τον προλαβαίνει τον Β.Μ. Ήταν
να μην πάρει φόρα. Τι αρθρογραφία (ιδιαίτερα σε φύλλα δύο συγκεκριμένων,
ου μην αλλά και συνεργαζομένων, συγκροτημάτων), τι συνεντεύξεις, σε
έντυπα αλλά και σε κανάλια (ιδιαίτερα σ’ έναν συγκεκριμένο, megalo
δίαυλο), τι διαλέξεις στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, τι
βιβλία που εκδόθηκαν ταχύτατα από τις εκδόσεις Λιβάνη (έχει κι αυτό,
ίσως, το ενδιαφέρον του). Με λίγα λόγια, σχεδόν όποια πέτρα και αν
σηκώσεις –και κυρίως, αν η πέτρα ανήκει στα συγκεκριμένα συγκροτήματα ή
εκφράζει και διακονεί συγκεκριμένες απόψεις στα λεγόμενα εθνικά ζητήματα
και στα θέματα εξωτερικής πολιτικής– από κάτω θα τον βρεις τον Sir
Basil.

Αυτά, όταν έχεις ΣΠΟΝΣΟΡΑ. Αλλά ο κακομοίρης ο Λιακό ξημεροβραδιάζετε σε σκουπιδοκάναλα ενώ ο Σερ… Όχι ότι διαφέρει από τον Λιακό.ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΥΠΕΡ-ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΠΟΥ ΠΑΡΑΔΟΞΩΣ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΑΠΟ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΟΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΣΑΛΟΝΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

Και
όμως, όσο και αν δεν το πιστεύετε, το καλύτερο δεν έχει έρθει ακόμη.
Έτσι, στη σελίδα 478 διαβάζουμε: «Με λίγα λόγια, δεν υπάρχουν ανέφικτες
νίκες, παρά μόνον άτολμοι ή υποχωρητικοί ηγέτες». Και
πιο κάτω: «οι υποτιθέμενες αρετές του πραγματισμού δεν αποτελούν παρά
το πρώτο βήμα πριν από την πλήρη παράδοση ή υποχώρηση. Από την άλλη
πλευρά, η συγκίνηση του ρομαντικού πατριωτισμού θα μπορούσε, από κοινού
με την αποφασιστικότητα και τη βοήθεια του Θεού [υπογράμμιση Α.Π.], να μας ανοίξει το δρόμο προς τη σωτηρία».
Έτσι, λοιπόν! Ο δρόμος προς τη «σωτηρία» (από τι, άραγε; Βέβαια, δεν
λέω, «η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα», αλλά…) δεν απαιτεί
παρά «αποφασιστικότητα» εκ μέρους μας και «τη βοήθεια του Θεού», την
οποία μάλλον θα πρέπει να την θεωρούμε δεδομένη, ως εκλεκτός λαός Του
(εκτός και αν οι «κακοί» Εβραίοι μάς προλάβουν και πάλι στη στροφή,
παίρνοντας αυτοί τον τίτλο του «εκλεκτού λαού»). Όσο για εκείνες τις
απόψεις που υποστηρίζουν ότι, πριν από κάθε σύγκρουση, πρέπει να
λαμβάνει κανείς υπόψη παράγοντες όπως ο συσχετισμός δυνάμεων, οι
διεθνείς ισορροπίες ή η εξασφάλιση των απαραίτητων συμμαχιών, μην τις
ακούτε· προφανώς προέρχονται από «ενδοτικούς» και «συμβιβαστικούς», και
όχι από Ελληναράδες, σαν αυτούς που, υπό τον ήχο παιάνων και εμβατηρίων,
μας οδήγησαν στις εθνικές καταστροφές του 1897, του 1922 και του 1974.

Αυτά τον καιρό, της μάλλον σβησμένης πια Σπίθας. Από την οποία ο μέγας Καζάκης αποχώρησε, αλλά μόνο αυτός έμεινε πια να μιλάει. Ίσως, κατάλαβαν ότι μόνο αυτός άξιζε από τον συρφετό το σπονσοράρισμα από ΛΑΜΟΓΙΑ ΤΥΠΟΥ ΛΑΥΡΕΝΤΙΑΔΗ. Δείτε στο ΖΟΥΓΚΛΑ ποιοι θα έχαναν από την συμφωνία της 26/10 και κάντε συνδέσεις μόνοι σας

Nα μην ξεχάσουμε επίσης και τον ΜΕΓΑ ΑΝΑΛΥΤΗ που μας σέρβιρε ο Κουρής, τον Μαξ Κάιζερ, ο οποίος ηρωοποιήθηκε κι αυτός ενώ πριν δύο χρόνια δεν τον ήξερε κανένας.
ΚΑΙ ΕΔΩ ΓΕΛΑΜΕ, ΓΙΑΤΙ ΜΟΛΙΣ ΤΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ!!!! ΟΥΤΕ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΣΤΗΝΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΙΑ, ΟΤΙ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΤΟΝ ΣΕΡΒΙΡΟΥΝ

1)ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΑΠΛΟ ΠΤΥΧΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ
2)ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΤΟ ΠΕΤΣΙΝΟ ΧΡΗΜΑ ΠΟΥΛΩΝΤΑΣ ΑΣΗΜΕΝΙΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΦΕΝΤΟΜΟΥΤΣΟΥΝΑΡΑ ΤΟΥ ΕΙΣΠΡΑΤΩΝΤΑΣ…. ΠΕΤΣΙΝΟ ΧΡΗΜΑ(ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΧΕΙ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΞΙΑ… ΣΥΝΤΟΜΑ)

3)ΚΑΝΕΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΡΕΛΑ ΠΡΟΤΖΕΚΤΣ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΣΥΧΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΠΟΥΜΕΡΑΝΓΚ

Αλλά, προωθήθηκε, (ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ; ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΟΙΟΥΣ;) στους ιθαγενείς ως ο Οικονομολόγος Γιούρι Γκέλερ

ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΚΗ ΕΠΟΧΗ.ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΚΡΑΧ, ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ 1929. ΘΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ. ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΜΕ. ΟΜΩΣ, Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟ 99%. ΑΝ Ο ΜΟΙ ΓΕΝΟΙΤΩ ΣΥΜΒΕΙ, ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΑΣΗΜΟΥΣ ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΚΑΖΑΚΗ, ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΙΖΕΡ. ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΤΑ PUBLICITY FREAKS OΠΩΣ ΤΟ ΜΠΟΜΠΟΛΑ, ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΑΘΕΛΑ ΤΟΥΣ ΕΓΙΝΑΝ ΠΙΟΝΙΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΦΕΟΥΔΑΡΧΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΔΥΘΕΙ.ΟΧΙ ΑΘΕΛΑ ΤΟΥΣ. ΓΙΑΤΙ ΑΦΗΣΑΝ ΤΙΣ ΙΔΕΟΛΗΨΙΕΣ ΤΟΥΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΣΥΡΟΥΝ.ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΤΙΜΗΣΑΝ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΠΟΥ ΧΑΙΔΕΥΕΙ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΤΟΥΣ. ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΝΑ ΑΠΕΥΘΥΝΘΕΙΤΕ, ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΩ, ΝΑ ΜΗΝ ΣΤΗΘΟΥΝ ΚΡΕΜΑΛΕΣ ΟΠΩΣ ΤΟ 1922.ΑΠΛΑ, ΣΠΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΞΥΛΟ. ΟΜΩΣ ΤΟ ΚΑΚΟ ΘΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ.ΠΡΟΤΙΜΗΣΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΑΣ ΧΑΙΔΕΥΕΙ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΚΑΙ ΚΡΙΝΕΤΕ.ΚΑΙ ΜΙΛΗΣΤΕ ΤΟΥΣ

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

TEOTWAYKI (The End Of The World As You Know It)

TEOTWAYKI η επιστροφή

ΜΠΟΝΟΥΣ ΒΙΝΤΕΟ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ

 

πηγη  http://mikro-trompaktiko666.blogspot.com/2011/11/blog-post.html  <

 

Απούσα και φωνασκούσα αντάμα…

Tου Πασχου Μανδραβελη

Οι δηλώσεις του κ. Γιώργου Καρατζαφέρη εκτός του Προεδρικού Μεγάρου εμπεριείχαν και τη γνωστή πολιτική μπαγαποντιά που χαρακτηρίζει το πολιτεύεσθαι του προέδρου του ΛΑΟΣ. Ανάμεσα στους τρεις γενικούς όρους («όχι σε νέα μείωση μισθών και συντάξεων, όχι σε παραχώρηση της εθνικής κυριαρχίας και όχι στο πλιάτσικο της δημόσιας περιουσίας», δηλαδή το γνωστό πλαίσιο της ελληνικής πολιτικής που μπορεί να παρομοιαστεί «καλύτερα πλούσιος και υγιής, παρά φτωχός και άρρωστος») ο κ. Καρατζαφέρης ζήτησε από τον «ομογάλακτο εταίρο», δηλαδή τον κ. Αντώνη Σαμαρά, να ζητήσει την άρση του νόμου για την ιθαγένεια των μεταναστών.

Θα συμφωνήσουμε ότι αυτός ο νόμος είναι ένα «συντηρητικό γινάτι» που θα έρχεται και θα επανέρχεται, από τα δεξιά, στη δημόσια συζήτηση. Το έθεσε ως όρο στο ΠΑΣΟΚ ο κ. Σαμαράς στις συνομιλίες για κυβέρνηση συνεργασίας τον περασμένο Ιούνιο, το έβαλε στην κουβέντα ο κ. Καρατζαφέρης τώρα. Μόνο που, ως πονηρός πολιτευτής, ο κ. πρόεδρος του ΛΑΟΣ δεν το έθεσε ως όρο. Απλώς, εξέθεσε διπλά τον κ. Σαμαρά. Μία στα μάτια των συντηρητικών, που είναι η εκλογική δεξαμενή και των δύο, και μία στα μάτια των υπολοίπων για τους άστοχους όρους που είχε βάλει στην πρώτη προσπάθεια για τη δημιουργία κυβέρνησης συνεργασίας.

Οπως και να έχει το ζήτημα, όμως, το θέμα μπήκε στην ατζέντα και οι πιέσεις για αλλαγή του νόμου θα ενταθούν. Κι αν ο κ. Καρατζαφέρης εξέθεσε μια φορά τον κ. Σαμαρά, εξέθεσε πολλαπλώς την απούσα Αριστερά.

Θέλει, δεν θέλει η Αριστερά, της αρέσει, δεν της αρέσει αυτή τη στιγμή διευθετούνται κάποια πράγματα. Δεν είναι μόνο η τύχη των πολιτικών αρχηγών, ούτε οι πόντοι που θα κερδίσει κάθε κόμμα στις εκλογές που έρχονται. Δεν είναι μόνο ένα μικροπολιτικό παζάρι. Ακόμη κι αν αυτές είναι οι προθέσεις των δύο κομμάτων, τα πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα ασφαλώς εμφιλοχωρούν. Εστω ως προφάσεις για να γίνει το παζάρι.

Σ’ αυτή την κρίσιμη φάση λοιπόν η Αριστερά είναι απούσα διά της κάθετης άρνησης σε όλα. Η κ. Αλέκα Παπαρήγα και ο κ. Αλέξης Τσίπρας είπαν όχι ακόμη και στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών που θα κρίνει το μέλλον του τόπου. Ακόμη κι αν αυτό το μέλλον είναι για τα μάτια και τα μέτρα της Αριστεράς ζοφερό, δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουν οι ηγέτες της «προόδου» το βήμα αυτής της συνάντησης για να προπαγανδίσουν το δικό τους «φωτεινό» μέλλον;

Είναι ευτύχημα που ο κ. Σαμαράς δεν έθεσε εκ νέου τον όρο για αλλαγή του νόμου περί ιθαγένειας των μεταναστών, αλλά αυτό δεν έγινε επειδή υπήρχε ένα αριστερό αντίβαρο. Απλώς έτυχε. Δεν ξέρουμε τι θα γινόταν αν έμπαινε στο τραπέζι. Μπορεί απελπισμένο το ΠΑΣΟΚ να έλεγε «ας πάει και το παλιάμπελο» και να βρισκόμασταν ξαφνικά μερικά χρόνια πίσω.

Ιστορικά αποδείχθηκε ότι η τακτική του «όλα ή τίποτα» σπρώχνει σταδιακά την Αριστερά στο «τίποτα». Ή, ακόμη χειρότερα: αυτοπεριθωριοποιείται και κάνει πολιτική του πεζοδρομίου και όχι εντός των θεσμών. Αποδεικνύει δε ταυτόχρονα σε όλους ότι αυτή η Αριστερά το μόνο που ξέρει να κάνει είναι φασαρία. Κι αυτό είναι κρίμα διότι ο τόπος χρειάζεται την Αριστερά. Τη γόνιμη Αριστερά και ουχί τη φωνασκούσα επί παντός και παραγωγού του μηδενός.

 

«ΜΠΛΟΦΑΡΕ ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΣΕ» !…

Με ενα editorial τιτλοφορούμενο “Η μικρή νίκη του Παπανδρέου”, η βελγική εφημερίδα “L’ Echo” εξαίρει τις πολιτικές επιλογές του έλληνα πρωθυπουργού, θεωρώντας ότι παρά την πικρή γεύση που άφησαν στην Ευρώπη, οι κινήσεις του Γ. Παπανδρέου συνιστούν στην πραγματικότητα πολιτική νίκη.

Ποιος είναι πραγματικά; “Ασυγχώρητα αφελής; Κυνικός υπολογιστής;” αναρωτιέται η εφημερίδα και προσθέτει: “Δεν θα μάθουμε ποτέ με σιγουριά τι ακριβώς συνέβαινε στο κεφάλι του Παπανδρέου εκείνη τη Δευτέρα (όταν ανακοινώθηκε το δημοψήφισμα). Αν υπολόγισε ή όχι τις σεισμικές επιπτώσεις της απόφασής του, λίγο μετράει. Κατάφερε μια πολύτιμη πολιτική νίκη.

Γνώριζε, επιστρέφοντας από την σύνοδο της 27ης Οκτωβρίου στις Βρυξέλλες ότι το τέλος ήταν κοντά. Στην Ελλάδα οι αντίπαλοί του, μεταξύ των οποίων (κι εκείνοι) εντός του κόμματός του, τον υπέβαλαν σε μια δυσβάσταχτη πίεση” γράφει η L’ Echo και αναρωτιέται:

“Τι καλύτερο από ένα ανέφικτο δημοψήφισμα για να βγει κανείς από τα πολιτικά μπερδέματα; Τι καλύτερο από την λαϊκή απειλή για να αναγκάσει κανείς μια αντιπολίτευση αμβλύνοιας, να συναινέσει στο μόνο αξιόπιστο σχέδιο διάσωσης;”

“Παρά την πικρή γεύση που άφησε στην Ευρώπη, ο Παπανδρέου κατάφερε να δώσει στην Ελλάδα τη βουρδουλιά που είχε ανάγκη για να συσπειρωθεί γύρω από το σχέδιο της 27ης Οκτωβρίου” αποφαίνεται η εφημερίδα για να καταλήξει:

“Φεύγει (ο έλληνας πρωθυπουργός) με το κεφάλι ψηλά και το κόμμα του σε θέση ισχύος. Ήρωας παρά τη θέλησή του ή παρεξηγημένη ιδιοφυΐα, ο Παπανδρέου έκανε μια τεράστια μπλόφα και κέρδισε”.

Από το ΕΘΝΟΣ 

ΠΗΓΗ  http://logoplokies.blogspot.com/