Η χαμένη ταυτότητα της Αριστεράς


image

Σε μια Ευρώπη που δοκιμάζεται από την κρίση και που οι επιπτώσεις της μαστίζουν τις περισσότερες ευρωπαϊκές κοινωνίες όλο και περισσότεροι αναζητούν εναλλακτικές λύσεις ενώ ορισμένοι κοιτούν και προς στην ευρωπαϊκή αριστερά αναζητώντας διέξοδο.
Και όμως η Αριστερά δεν ανταποκρίνεται παρά το ότι βρίσκεται σε ένα προνομιακό για αυτή περιβάλλον όπως αυτό της κρίσης.
Βεβαίως είναι παρούσα. Φωνάζει, κινητοποιείται, αντιστέκεται. Όμως μέχρι εκεί. Τίποτα άλλο. Στην ουσία είναι ακίνητη, καθηλωμένη σε ένα διαρκές «αντί», αδυνατώντας να αρθρώσει ένα πειστικό εναλλακτικό λόγο. Η επιρροή της σε μια σειρά χώρες που κάποτε ήταν προπύργιά της το αποδεικνύει.

Στην Ιταλία οι επίγονοι του θρυλικού ΚΚ κατάφεραν να βγουν εκτός βουλής χωρίς να είναι ορατή μία προοπτική επανόδου. Στην Γαλλία το ΚΚ από 22% που είχε κάποτε αγκομαχά να κρατηθεί στο 2%. Στην Ισπανία το ΚΚ και η Ενωμένη Αριστερά συνεχώς συρρικνώνονται. Στη Γερμανία το πολλά υποσχόμενο «Die Linke» είναι σε στασιμότητα. Το γιατί για αυτήν την πτωτική πορεία δεν έχει να κάνει με την ιδιαιτερότητα των εθνικών συνθηκών. Τα κόμματα αυτά αν και έχουν αποτινάξει το σταλινικό παρελθόν αδυνατούν να διατυπώσουν ένα πειστικό πολιτικό εναλλακτικό σχέδιο. Αιτία για αυτήν την πολιτική ένδεια είναι η ίδια η φυσιογνωμία τους, η ίδια η ταυτότητά τους. Μία ταυτότητα χωρίς στίγμα είναι μία χαμένη ταυτότητα. Μια ταυτότητα που επιχειρούν να την επαναπροσδιορίσουν βασιζόμενοι σε μια ανάγνωση του μαρξισμού που τον μετατρέπει τελικά σε καρικατούρα.

Όμως αυτή η καχεξία της ευρωπαϊκής αριστεράς δεν αφορά απλά την αριστερά. Επιδρά αρνητικά τους πολιτικούς συσχετισμούς δίνοντας κυρίως την ευκαιρία σε αντιδραστικές δυνάμεις να σηκώσουν κεφάλι.
Όπως στην Γαλλία που η ανυπαρξία του ΚΚ αφήνει πεδίο ελεύθερο στον Λεπέν να θερίζει, ιδιαίτερα στις εργατικές συνοικίες, και να πετυχαίνει σημαντικά ποσοστά εν όψει των προεδρικών εκλογών.

Αλλά και στην Ελλάδα που η πολυδιάσπαση της ριζοσπαστικής αριστεράς και η παραλυσία του ΣΥΡΙΖΑ επιτρέπει στο σταλινικό ΚΚΕ, το μοναδικό υποστηρικτή στην Ευρώπη και τον κόσμο του Κιμ Ιλ Σουνγ και της Βορείου Κορέας, να ενισχύεται έστω και δημοσκοπικά.
Η κατάσταση ιδιαίτερα της ελληνικής αριστεράς δεν επιτρέπει καμία αισιοδοξία ότι στο μέλλον κάτι θα αλλάξει. Πολύ περισσότερο που η πολιτική της πολλαπλασιάζει τις συγχύσεις στην κοινωνία. Είναι χαρακτηριστική η στάση του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και του ΣΥΝ απέναντι στο ΚΚΕ. Αντί ο σταλινισμός να απορριφθεί και να απομονωθεί ως φαινόμενο κατεξοχήν αντιδραστικό, τελικά επιβραβεύεται μέσα από τις εκκλήσεις συνεργασίας και τις στρατηγικές του τύπου «ενότητα της αριστεράς».

Είναι προφανές ότι οι εμμονές σε τέτοιες αλλοπρόσαλλες στρατηγικές όχι μόνο δεν επιτρέπουν καμία αισιοδοξία για μελλοντική ανάκαμψη, αλλά εγγυώνται την πολιτική και εκλογική καθήλωση της αριστεράς που θέλει να ονομάζεται σύγχρονη. Καθήλωση που μεταξύ άλλων προσφέρει ένα πολύτιμο δώρο στους εγχώριους απόγονους του «πατερούλη» που σταθεροποιούνται ως τρίτη πολιτική δύναμη στη χώρα.

“πρόοδος ή οπισθοδρόμηση”


Παράξενο… οι μαγκιές στην πολιτική συνεχίζονται. Οι πολιτικοί δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα των περιστάσεων, ή επιλέγουν να σφυράν αδιάφορα, θεωρώντας ότι δεν τούς αφορούν τα προβλήματα.

Προτιμούν να πορεύονται προς το αδιέξοδο, υιοθετώντας επιχειρήματα που χαϊδεύουν, αντί να τραβούν αυτιά. Εμφανίζονται να υπερασπίζονται περισσότερο το επάγγελμα και το δικαίωμα στην σύνταξη του βουλευτή και λιγότερο τις προτεραιότητες της χώρας, του συνόλου, δηλαδή, των πολιτών. Συντάσσονται με θράσος στο πλευρό “των χαμηλόμισθων και χαμηλοσυνταξιούχων”, χωρίς να μπορούν να αναγνωρίσουν στην πράξη τις συνθήκες ζωής και τις ανάγκες των ανθρώπων που δήθεν υπερασπίζονται. Και τέλος ποντάρουν στη συλλογική αμνησία των κυβερνόμενων.

Σε μία άλλη χώρα, με διαφορετικό αίσθημα ευθύνης, κάποιος ή κάποια από τους 300 της Βουλής θα είχε παραιτηθεί. Έτσι, απλά. Από ευθιξία. Γιατί δεν θα άντεχε άλλο το βλέμμα των πολιτών. Γιατί θα ντρεπόταν να τον/την βλέπουν να μπαίνει στο Κοινοβούλιο. Γιατί δεν θα ήταν φυσιολογικό να μην ιδρώνει κανείς. Αυτό ως γνωστό δεν έχει γίνει. Όποιος το πράξει τώρα, θα γίνει λαϊκός ήρωας, αλλά θα βρεθεί έξω από το μαντρί. Και η συλλογική αμνησία θα τον εξαφανίσει.

Έτσι, σαν μία θεατρική παράσταση χωρίς ηθικό δίδαγμα, οι μικροκομματικές αψιμαχίες συνεχίζονται με πείσμα. Ορισμένοι δε, εκεί κάτω, εντός και εκτός της Συγγρού, θεωρούν τους πολίτες εντελώς ηλίθιους και ….. Συνέχεια

ΟΙ ΧΑΡΑΜΟΦΑΗΔΕΣ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ !…


Ανάμεσα στις πολλές που υπάρχουν, φιγουράρει και μια φάρα Ελλήνων πολιτών, που ασχολούνται και υποαπασχολούνται με την Αγορά, τάχα σπουδαγμένοι και τάχα επενδυτές… Ο πιο ταιριαστός χαρακτηρισμός τους, παραπέμπει σε καραμπινάτα «παράσιτα» σε άεργους εισοδηματίες, κοινώς σε οιονεί χαραμοφάηδες της κοινωνίας, (ελληνικής και γενικότερης…).

Κι αυτός, λοιπόν, ο συρφετός, αποτελούμενος, βέβαια, από ξερόλες και κατόχους της αλήθειας των πραγμάτων και των καταστάσεων, έχει προστεθεί στο τσούρμο των κριτικών και επικριτών της πολιτικής διάσωσης της ευρισκόμενης στο χείλος του γκρεμού Οικονομίας, με κορώνες και κεραυνούς κατά πάντων.Μέσω των καθοδηγούμενων και μισθοσυντήρητων «αναλυτών», «αρθρογράφων» και λοιπών παπαγά-λων τους, βομβαρδίζουν τα έντυπα και τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ με αφορισμούς, με καταστροφολογίες, με λοιδορίες και γενικά, με μια αφ΄ υψηλού κριτική, κάθε μέτρου, κάθε απόφασης , κάθε εξέλιξης.

Οι εν λόγω χαραμοφάηδες και οι υποτακτικοί τους έχουν σημαία τους και μοναδικό φάρμακο για την…. Συνέχεια

ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ?..


Είχαμε μέχρι τώρα τους αφοριστές, τους επαγγελματίες καταστροφολόγους και κομπογιαννίτες της μαντικής, να τα μηδε-νίζουν όλα, να προδικάζουν τα πάντα, να προφητεύουν αποτυχίες, «λιμούς και καταποντισμούς» !« Η πολιτική που εφαρμόζεται δεν βγαίνει !…», η μόνιμη επωδός δηλώ-σεων, λόγων και αναλύσεων, κομμάτων και προσωπικοτήτων της αντιπολίτευσης. Γι αυτούς κρίθηκαν, ήδη, όλα και κρίθηκαν αρνητικά και καταστροφικά. Κι ας μην έχει περάσει ούτε χρόνος από την εφαρμογή της «πολιτικής του μνημονίου»…

Στο ρόλο της Κασσάνδρας όλοι οι «καλοί» χωράνε, συντονίζονται και συγχρωτίζονται : άρρωστοι φασίστες, αμετανόητοι δεξιοί, κοντόφθαλ-μοι αριστεροί και, τελευταία, ξερόλες «τεχνοκράτες», τάχα απολιτίκ και τάχα …πατριώτες. Στο τσούρμο του μηδενισμού και της καταστροφολογίας, το αφάν κατέ της ευθύνης για ό,τι οδήγησε τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας !

Σαφώς και πρόκειται για στάσεις και συμπεριφορές φαρισαϊσμού, υπονομευτικές των όποιων προσπαθειών ανάνηψης της Οικονομίας, μιας και τα ύπουλα και συχνά άνανδρα «πυρά» τη χτυπούν στο μαλακό υπογάστριο, στην ψυχολογία…Αυτή, όμως, η δύσκολη και απαράδεκτη κατάσταση, σε καμιά περίπτωση, δεν θα πρέπει να οδηγήσει και την άλλη πλευρά, δηλαδή την κυβέρνηση, στη χρησιμοποίηση ανάλογων και παρόμοιων επιλογών και συμπεριφορών. Οι βιαστικές και πρόχειρες ωραιοποιήσεις, οι αστήρικτοι υπολογισμοί και οι υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις, μόνο ως αξιόπιστο μέτρο – αντίμετρο στην καταστροφολογία και τους φορείς της δεν μπορεί να θεωρηθεί και να φέρει κάποιο θετικό αποτέλεσμα.

Η κύρια υποχρέωση της κυβέρνησης είναι η συνεπής και προσεκτική διεκπεραίωση της δουλειάς της, η μεθοδική και ειλικρινής εφαρμογή των πολιτικών της σ΄ όλους τους τομείς και η επίδειξη επιμονής και υπομονής για τους στόχους και τ΄ αποτελέσματα. Μ΄ αυτές τις προϋποθέσεις οι «καρποί» θαρθούν, όπως και η ανάνηψη και η ανάπτυξη. Δεν χρειάζονται, ούτε επιπολαιότητες, ούτε φτιασιδώματα.
Η ψυχολογία στην Οικονομία αλλάζει επί τη βάσει σταθερών βημάτων και χειροπιαστών επιτευγμάτων, ενώ, πιθανές εκ του πονηρού και έωλες απόπειρες, είναι σίγουρο πως επιφέρουν χειροτέρευση κι όχι καλυτέρευσή της !
Μακάρι οι χθεσινοβραδινές δηλώσεις – εκτιμήσεις πως «τα χειρότερα πέρασαν…», πως «η ύφεση ρηχαίνει…» και «η ανάπτυξη άρχισε…», να μην αποδειχθούν έωλες, άρα εντασσόμενες σε μια λαθεμένη και, τελικά, επικίνδυνη, προσπάθεια αντιπερισπασμού στην καταστροφολογία και τον μηδενισμό. Μακάρι να επαληθευτούν σύντομα !…

http://logoplokies.blogspot.com/2011/03/blog-post_29.html

Η περιβόητη φράση «μαζί τα φάγαμε», έχει ενδιαφέρον


Για να δούμε, αν εσύ δεν τα έφαγες μαζί με τον Πάγκαλο, θυμώνεις; Το αντίθετο, μάλλον, επιβεβαιώνεσαι, λες επιτέλους, άρχισαν να το παραδέχονται. Γιατί δεν πιστεύεις βέβαια ότι τα έφαγε μόνος του ο Πάγκαλος 300 δις παϊδάκια στην Ελευσίνα, ούτε ο Καραμανλής σουβλάκια στη Ραφήνα. Ξέρεις πολύ καλά τι συνέβαινε τόσα χρόνια. Το ξέρεις όταν πληρώνεις «φακελάκια» στη δήθεν δωρεάν υγεία που σου λένε ότι έχεις, φροντιστήρια στη δήθεν δωρεάν παιδεία, «γρηγορόσημα» στην κάθε συναλλαγή σου με το αδηφάγο δημόσιο. Υπάρχει κανείς σήμερα που δεν ξέρει για το ελληνικό, κομματικό, πελατειακό κράτος;
Αυτοί που θυμώνουν, είναι αυτοί που τα έφαγαν μαζί με τον Πάγκαλο. Είναι οι δυσαρεστημένοι κομματικοί πελάτες που βλέπουν ότι η χρεοκοπία του δημοσίου απειλεί το καθεστώς που τους συντηρούσε τόσα χρόνια. Και φωνάζουν, γιουχάρουν, προπηλακίζουν, προσπαθώντας με μια αντιπολιτική, αντικοινοβουλευτική, αντιδημοκρατική εντέλει ρητορική, να μας πείσουν ότι το πρόβλημα περιορίζεται στους «300 που τα έφαγαν απ’ τον κοσμάκη», στο «μπουρδέλο τη Βουλή», στους «κλέφτες» πολιτικούς, στους προδότες. Ώστε κρυμμένοι πίσω από το λιντσάρισμα των «κακών», να διατηρήσουν οι ίδιοι όσο μπορούν τα προνόμιά τους, να μείνουν ανέπαφες οι δομές που γεννούν συνεχώς τη χρεοκοπία.
Δεν μου είναι ιδιαίτερα συμπαθείς οι πολιτικοί που αφού οδήγησαν τα πράγματα ως εδώ, τώρα άνετοι, σχολιάζουν την πραγματικότητα ως παρατηρητές, χωρίς να παίρνουν ούτε καν μια άδεια άνευ αποδοχών, έτσι ως δείγμα ευαισθησίας. Μου είναι ακόμα λιγότερο συμπαθείς, όμως, εκείνοι οι «αγανακτισμένοι πολίτες» που τους προπηλακίζουν. Γιατί γιουχάρουν τους πρώην εκλεκτούς τους όχι για όσα έκαναν, αλλά γιατί δεν μπορούν να τα συνεχίσουν κι άλλο. Κατηγορούν τους πολιτικούς, τους ξένους, την Τρόικα, την Ευρώπη, γιατί τους χαλάει το παραμύθι. Μόνο που το δικό τους ευχάριστο παραμύθι ήταν η χρεοκοπία όλων μας.

Η φαιοκόκκινη πόρωση


Ακούγοντας και βλέποντας λόγια και έργα της αντιδημοκρατικής αριστεράς -διότι υπάρχει και το δημοκρατικό κομμάτι της- εδώ και πολλά χρόνια, αναρωτιέμαι τί θα είχε συμβεί στην Ελλάδα και στους Έλληνες αν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αυτή η αριστερά είχε καταλάβει την εξουσία. Έχω την αίσθηση ότι, από τους πορωμένους ανθρώπους που την συνέθεταν και την συνθέτουν, το αίμα θα είχε ρεύσει άφθονο και πιθανότατα η χώρα θα είχε μοίρα πολύ χειρότερη από την αντίστοιχη της Αλβανίας.

Ο λόγος είναι απλός. Στην Ευρώπη, η ελληνική κομμουνιστική αριστερά είναι η μοναδική που δεν έχει εγκαταλείψει την δικτατορία του προλεταριάτου. Η τελευταία είναι πάντα παρούσα στο καταστατικό της, γεγονός που επιτρέπει στους εκπροσώπους της να πτύουν τους θεσμούς, να απειλούν και να εφαρμόζουν την ανυπακοή και να εξευτελίζουν την πολιτιστική και δημοκρατική μας κληρονομιά. Συμπληρωματικά δε, πρέπει να τονιστεί ότι η εν Ελλάδι αντιδημοκρατική αριστερά δεν διέπεται από τις αρχές της δημοκρατικής πολιτικής αντιπαραθέσεως, αλλά από το μίσος -το οποίο καλλιεργεί σε όλα … Συνέχεια

“Επιστρέψτε τα ασημικά και τις πορσελάνες που πήρατε”


Καταγγελία μέσω του Facebook έκανε η σύζυγος του ιδιοκτήτη του Μεγάρου “Υπατία” για υπεξαίρεση ασημικών και πορσελάνινων αντικειμένων από το κτίριο, τις ημέρες που το Μέγαρο φιλοξενούσε τους μετανάστες απεργούς. Σύμφωνα με το “Ποντίκι” η κυρία Χρυσάνθη Κωνσταντακάτου ανήρτησε στο προφίλ της στο facebook το παρακάτω κείμενο “Προς τον κ. Τσίπρα και τους “αλληλέγγυους” των 300 “μεταναστών απεργών πείνας. Παρακαλώ πολύ, ενημερώστε τους συντρόφους σας εκ “των απεργών”, που υπεξαίρεσαν από το Μέγαρο Υπατία, ασημικά και πορσελάνες, να τα επιστρέψουν και το θέμα θα θεωρηθεί λήξαν. Όπως γνωρίζετε το κτήριο βιντεοσκοπείται. Ευχαριστώ.» ”.

Φίλοι της Κωνσταντακάτου στο Facebook έκαναν σχόλια όπως «Δεν σεβάστηκαν την Υπατία ώρα λοιπόν να γνωρίσουν την Αδράστεια και τη Νέμεση» ή «Δυστυχώς Χρυσάνθη ουδείς πλέον αχάριστος του ευεργετηθέντος!!!!! Αλήθεια τι να πει κανείς.» και μερικές ώρες αργότερα η ιδιοκτήτρια του Μεγάρου επανήλθε με νέα ανάρτηση: «Έαν δεν επιστραφούν ΑΜΕΣΑ τα οικογενειακά κειμήλια, που »υπεξαιρέθηκαν» από το Μέγαρο Υπατία κατά τη διάρκεια της παραμονής των 237 “μεταναστών απεργών πείνας”, θα ανεβάσω στο You Tube τα καταγραφέντα videos.»

Στη συνέχεια κάνει απολογισμό των αντικειμένων που “εξαφανίστηκαν” από το Μέγαρο Όπως αναφέρει έλειπαν: «26 κεντημένες πετσέτες φαγητού…από τα κεντήματα της προγιαγιάς από την Σμύρνη, 2 ασημένια κηροπήγια από την οικογένεια Τυπάλδου και όλη η συλλογή από πράσινες οπαλίνες του 19ου αιώνα (16 κομμάτια)»!!!

Απίστευτη ξεφτίλα… Δεν υπάρχουν λόγια!

Αρέσει σε %d bloggers: