Διαπλοκή και συμφέροντα σκοτώνουν τη χώρα


Μαίνεται σε όλα τα κόμματα ο εσωκομματικός πόλεμος συμφερόντων και ομάδων που αντιπροσωπεύουν αυτά τα συμφέροντα. Υπάρχει σχέδιο και ΠΑΓΙΑ εντολή από την διεθνή ολιγαρχία του πλούτου να μην έχει ποτέ η χώρα μας αυτόνομη οικονομική ανάπτυξη. Δεν μας επιτρέπεται.Εκεί που “μας επιτράπηκε”, όπως στον τομέα της ναυτιλίας, είμαστε οι πρώτοι. Και στην ναυτιλία βέβαια μας επιτράπηκε διότι ΔΕΝ πηγαίνουν φορολογικά έσοδα από τις δραστηριότητές της στο κράτος (με συνταγματική κατοχύρωση αυτό). Οπότε και το ελληνικό δημόσιο και να θέλει δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τους τεράστιους αυτούς δημοσιονομικούς πόρους που θα προέκυπταν από την ναυτιλία, για να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη. Και μην ξεχνάμε ότι μέρος των τραπεζών (όλες οι τράπεζες είναι ιδιωτικές), ανήκει στο ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο.

Στο χάλι που έφτασε να είναι η εγχώρια αγορά και η οικονομία, τώρα, αυτή τη στιγμή, σήμερα να αρχίσουν να ρίχνουν χρήμα στην αγορά με αναπτυξιακούς νόμους, δάνεια, επιδοτήσεις, ΕΣΠΑ, ΜΕΣΠΑ, ΞΕΣΠΑ κλπ κλπ, το μηχάνημα για να “πάρει μπρος” θέλει τουλάχιστον ενάμιση χρόνο. Και βάλε.
Δηλαδή το έγκλημα του ουσιαστικού νεκρώματος της οικονομίας έχει ΗΔΗ συντελεστεί.
Όσοι βγάζουν τα έξοδά τους, την μισθοδοσία της επιχείρησής τους κλπ, να είναι πολύ ευχαριστημένοι και να κάνουν κουράγιο. Όλοι μας, κουράγιο. Τις οικογένειές μας, τους ανθρώπους μας, όσοι έχουν άλλους έλληνες στις επιχειρήσεις τους και τους δουλεύουν, και τα μάτια μας. Τιμήστε τους εργαζόμενούς σας οι επιχειρηματίες και μην τους απαξιώνετε κάνοντας χρήση αυτών των γελοίων και απάνθρωπων ατομικών συμβάσεων. Θα σας τιμήσουν κι αυτοί. Θυμηθείτε το χρέος σας απέναντι στην κοινωνία. Το οποίο δεν καλύπτεται από κανένα “δίκαιο μεροκάματο” και μόνο και μην κοροϊδευόμαστε επ’ αυτού, μεγάλοι άνθρωποι. Μόνο τα ανθρώπινα χέρια παράγουν πλούτο, τίποτε άλλο. Και μακριά από κάθε επισφαλή συναλλαγή που θα μπορούσε να βάλει την επιχείρησή σας και τους εργαζόμενούς της σε περιπέτειες. Η παραγωγική ελληνική επιχείρηση πρέπει να διασωθεί. Είναι το κύτταρο της οικονομίας. Δεν είναι μόνο το “μαγαζί” μας. Είναι περισσότερα.
Τα νύχια είναι βαθιά στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας.
Και τα κόμματα ούτε κάθαρση, ούτε “ανάταξη”, ούτε “μείγματα”, ούτε κολοκύθια, δεν μπορούν να κάνουν. Εδώ δεν τολμούν τα κανάλια να φορολογήσουν… (που είναι οι εισαγγελείς δεν καταλαβαίνω)
Μαίνεται σε όλα τα κόμματα ο εσωκομματικός πόλεμος συμφερόντων και ομάδων που αντιπροσωπεύουν αυτά τα συμφέροντα. Δείτε μόνο τι γίνεται τις τελευταίες βδομάδες στη ΝΔ με τους τομεάρχες. Δεν γίνεται για ιδεολογικούς λόγους τίποτε φυσικά.
Όποτε όλοι αυτοί μιλούν για λαό, και μάλιστα για κυρίαρχο λαό, διαπράττουν την μεγίστη των ύβρεων. Μόνο στον λαό δεν έχουν την έννοια τους. Εξουσία θέλουν όλοι για να συναλλαγούν. Περίτρανα το έχουν αποδείξει δύο αιώνες τώρα.
Η διαφθορά και η σήψη έχει φτάσει στα κόκαλα της κοινωνίας.

Θραξ o Αναρμόδιοςhttp://www.steveniko.com/

Δεν… αρέσουν πια τα κόμματα εξουσίας!


Του Αλέξανδρου Παπασταθόπουλου

Το τελευταίο διάστημα όλα όσα ξέραμε για την ελληνική πολιτική σκηνή δείχνουν να ανατρέπονται άρδην. Όλοι γινόμαστε μάρτυρες μιας πρωτοφανούς για τα πολιτικά δεδομένα της χώρας δημοσκοπικής τάσης: τα δύο κόμματα εξουσίας φυλλορροούν και ένα μεγάλο κοινωνικό ρεύμα  επιλέγει… τον «Κανέναν» για την πολιτική του έκφραση. Οι δημοσκοπήσεις είναι, όπως λένε συνήθως οι πολιτικοί -ιδίως όταν τα ευρήματα δεν τους αρέσουν-, «μια φωτογραφία της στιγμής». Σωστό. Αλλά ελλιπές. Το γεγονός ας πούμε ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου υποχωρεί σε όλες τις δημοσκοπήσεις με ραγδαίους ρυθμούς, το ξέρει πια ο καθένας. Μνημόνιο, κοινωνικές εντάσεις, υπουργικές έριδες και ανικανότητα λύσεων για βελτίωση της καθημερινότητας, συσσωρεύουν δυσαρέσκειες και κατεβάζουν επικίνδυνα τα ποσοστά στην πρόθεση ψήφου υπέρ του ΠΑΣΟΚ, που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις.

Εκείνο όμως που έχει ακόμα μεγαλύτερη πολιτική σημασία και απασχολεί τα επιτελεία και των δύο κομμάτων –και όχι μόνο-, είναι ότι σε ελεύθερη πτώση βρίσκεται και η ΝΔ. Το κόμμα της Συγγρού δηλαδή φθίνει, αλλά δεν κερδίζει, όπως είχαμε συνηθίσει  μέχρι σήμερα, ο άλλος πόλος του δικομματισμού. Με αποτέλεσμα να μιλούν ήδη οι αναλυτές για πρωτοφανή κρίση του πολιτικού συστήματος.

Τι ακριβώς συμβαίνει;

Οι ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων ανησυχούν, οργανώνουν ειδικές δημοσκοπήσεις και ποιοτικές έρευνες, δοκιμάζουν διάφορες τακτικές –ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ- αλλά ο όγκος εκείνων που «δραπετεύουν» από….. Συνέχεια

Τράπεζες: οι νόμιμοι ληστές


Πριν το ξέσπασμα της ‘κρίσης’, ήταν δύσκολο για τον απλό πολίτη να καταλάβει τον εναγκαλισμό τραπεζικού κεφαλαίου και πολιτικής εξουσίας. Οι περισσότεροι πίστευαν πως οι τράπεζες ήταν επιχειρήσεις σαν όλες τις άλλες, που απλώς ασχολούνται με την εμπορία χρήματος.

Ένα από τα ‘θετικά’ της κρίσης, είναι ότι όλο και περισσότεροι πολίτες αντιλαμβάνονται τον ιδιαίτερο  ρόλο των τραπεζών στην δημιουργία της σημερινής  αρνητικής κατάστασης. Όλα τα κατευθυνόμενα,   από τις δημόσιες σχέσεις των τραπεζών,    λόγια των ‘δημοσιογράφων’,  δεν κρύβουν τούτο: Πως οι τράπεζες, δεν εμπορεύονται απλώς χρήμα. Το δημιουργούν από το τίποτα,  το διαθέτουν ως λογιστικές εγγραφές,  το πουλούν με τους δικούς τους όρους. Από το ‘τίποτα’ εισέρχονται στην ‘πραγματική οικονομία’ και παίρνουν μέρος –όλο και περισσότερο- του πλούτου  των άλλων. Είναι ο πιο  «ευφυής» μέχρι σήμερα, τρόπος κλοπής. Η πραγματική οικονομία, στενάζει κάτω από το βάρος της μπότας των τραπεζών.

Φυσικά, αφού τους αναγνωρίσαμε τέτοια εξουσία,  αφού τους αφήσαμε να ‘κόβουν’ χρήματα, λογικό ήταν πως θα φρόντιζαν να πάρουν με το μέρος τους, την όποια πολιτική εξουσία.  Έτσι, αν κάτι δεν πάει καλά, αν κάτι δεν το είχαν προβλέψει,  δεν έχουν παρά να στραφούν  στους στενούς συνεργάτες τους: Αυτούς με την ‘νομική κάλυψη’ των οποίων, γίνεται δυνατή η  οικονομική αφαίμαξη του λαού.

Ειδικά  στην Ελλάδα, τα δυο  κόμματα εξουσίας, συναγωνίζονται ποιο  θα ‘σώσει’ πιο γρήγορα το τραπεζικό σύστημα. Κανείς δεν αναρωτιέται, για ποιο λόγο, θα πρέπει να πληρώσουμε εμείς τις ζημιές. Υποτίθεται πως στον καπιταλισμό, ο εκάστοτε επιχειρηματίας,  κερδίζει αλλά .. πληρώνει ο ίδιος τις συνέπειες από τις άστοχες αποφάσεις του. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει  στο τραπεζικό σύστημα. 108 δις μέσα σε δυόμισι χρόνια: ασύλληπτο νούμερο.

Δηλαδή ο καθένας από εμάς, για να σωθούν τα κέρδη αυτών  των  ευαγών ιδρυμάτων,  μέχρι στιγμής έχει διαθέσει, ή έχει χρεωθεί περίπου 11 000 ευρώ. Από μια τετραμελή οικογένεια, παίρνουν οι κυβερνήσεις για να δώσουν στις τράπεζες 44 000 ευρώ.

Δεν έχει σημασία, αν εσείς δεν θα τα δίνατε.  Σημασία έχει πως με τη βοήθεια των ‘πολιτικών μας’ που εμείς ψηφίζουμε, διαθέτουμε, 11 000 ευρώ ο καθένας, για να σώσουμε τους τραπεζίτες.

Δεν είναι όμως μόνο στην Ελλάδα αυτή η κατάσταση. Η Ε.Ε. που θα μας ‘έσωνε’ που θα ‘τρώγαμε με χρυσά κουτάλια’ η ‘κοινή πατρίδα μας’,   διαμορφώνει όλες τις πολιτικές της, με βάση  το σκεπτικό  πως οι πιστωτές αποτελούν τα ‘άγια των αγίων’ της ένωσης.

Αρνείται να αντιμετωπίσει το  πραγματικό πρόβλημα (που είναι και των τραπεζών). Παραπέμπει  τις αποφάσεις για αυτό το θέμα, στο μέλλον. Αρνείται να δει πως είναι η πραγματική οικονομία και οι λαοί που πρέπει να προστατευτούν και όχι οι τράπεζες. Αντίθετα, οι ηγέτες της Ε.Ε., ως γνήσιοι υπάλληλοι των τραπεζών, επέβαλαν αυστηρά καθεστώτα λιτότητας στις αδύνατες οικονομικά χώρες προκειμένου να προστατεύσουν αστόχαστες τράπεζες και να καλύψουν τα λάθη τους.

Ε.Ε και ελληνικές κυβερνήσεις, στο βάθος, ένα σκοπό έχουν: Να προστατεύσουν τα συμφέροντα των  λίγων και δη, των τραπεζιτών.Εμείς, πότε θα  αποφασίσουμε να προστατεύσουμε έμπρακτα τα δικά μας συμφέροντα.

ΟΛΟΙ θέλουν τον διάλογο αλλά ΟΛΟΙ… μονολογούν!


http://nikoslagadinos.blogspot.com/

  • Είναι απορίας άξιον, πώς σε μια εποχή σαν τη δική μας που είναι τόσο παθιασμένη για διάλογο, να συνεννοούνται τόσο λίγο οι άνθρωποι μεταξύ τους – ή να μην συνεννοούνται καθόλου! Δεν μπορώ να αποσιωπήσω τη γνωστή, αλλά πασίδηλη διπροσωπία: Όποιος διατυμπανίζει την προθυμία του για διάλογο, δεν θα πει και πως τον επιθυμεί. Απλώς μεταμφιέζει την εγωλατρική του προσήλωση στον μονόλογο.
  • Τι μπορεί να σημαίνει μια πρόταση για διάλογο; Σημαίνει ότι αυτός που την κάνει, με πρόσχημα τη συνδιάλεξη, γυρεύει ακροατές. Εχει πεποίθηση στη ρητορική του δεινότητα (κι αν δεν έχει, δεν χάλασε κι ο κόσμος – παίρνει ένα χαρτί και διαβάζει αυτά που του έχουν γράψει) ή στη δικολαβική του ευελιξία και δεν του κακοφαίνεται να εξασφαλίσει μια εύκολη νίκη. Αποκαλεί τον άλλον συνομιλητή του, αλλά τον κρατάει κάτω από την απειλή της εξουσίας του. “Αν σου βαστάει, πες ό,τι πιστεύεις”!!! Και ξέρετε γιατί ο σύγχρονος κόσμος δεν μπορεί να συνεννοηθεί; Γιατί είναι ένας κακόπιστος κόσμος…
  • ΚΙ όλα τα παραπάνω, με αφορμή τη διάθεση για διάλογο και συνεργασία που εξέφρασε ο πρωθυπουργός στο συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς, αλλά και την αρνητική στάση τού Φώτη Κουβέλη, ο οποίος υπογράμμισε -και σωστά- ότι ο διάλογος, αν δεν έχει το στοιχείο της αμφίδρομης επικοινωνίας, γίνεται ακρόαση και μονόλογος και τελικά δεν προσφέρει στην κοινωνία. Συνοψίζοντας ο Φ. Κουβέλης άφησε σαφώς να εννοηθεί ότι η Δημοκρατική Αριστερά καταθέτει προτάσεις για την αντιμετώπιση προβλημάτων που όμως δεν έχουν εισακουστεί και δήλωσε απερίφραστα ότι δεν υπάρχουν προϋποθέσεις συνεργασίας με το κυβερνών κόμμα και κατηγόρησε όσους διαδίδουν το αντίθετο ότι διαστρεβλώνουν τις θέσεις και την πολιτική της Δημοκρατικής Αριστεράς.
  • Επισήμανε ότι προϋπόθεση για να υπάρξει συνεργασία σε οποιοδήποτε επίπεδο είναι ….. Συνέχεια

Ο ΣΥΡΦΕΤΟΣ ΤΩΝ «ΟΧΙ» ΚΑΙ ΤΩΝ «ΔΕΝ» !…


Δεν θέλει πολύ στην Ελλάδα για να εξελιχθεί, ως μόδα ή ως τάχα εξυπνάδα, η αμφισβήτηση των πάντων, καθώς και η επιζήτηση του μπάχαλου και του χάους. Είναι στο χαρακτήρα της φυλής η τάση απόδοσης των ευθυνών, για την πορεία της χώρας, στους άλλους, είτε αλλοδαπούς, είτε ημεδαπούς.

Το χέρι του Έλληνα, πότε με τον δείκτη τεντωμένο, πότε με την παλάμη ανοικτή, κοιτάζει πάντα προς τους απέναντι και, σχεδόν, ποτέ προς το πρόσωπό του.

Η τάση αυτή, της ενοχοποίησης των άλλων δηλαδή, ενισχύεται και εντείνεται από τη δράση διάφορων παραγόντων και φορέων, ιδεολογικοπολιτικών απόψεων, κύριο χαρακτηριστικό των οποίων είναι ο αφορισμός του παρόντος και η αγκίστρωση σ΄ ένα ιδεατό, πλην ουτοπικό, μέλλον. Όπως πάντα, βέβαια, και σ΄ αυτή την κατάσταση, ενυπάρχουν και υπεισέρχονται και οι οπαδοί των αντιδημοκρατικών διαδικασίων και μοντέλων, σε εφαρμογή του «ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται» !…

Τι έχουμε σήμερα, ως κατάληξη, μετά από την ετήσια, σχεδόν, λειτουργία και δράση του «συρφετού της αμφιβήτησης» των πολυποίκιλων και πολύμορφων φορέων ; Μια κάθετη καταδίκη της κυβέρνησης και μια πλήρη αμφισβήτηση των προθέσων του πρωθυπουργού, μαζί με το μηδενισμό κάθε αποτελέσματος και τον αφορισμό κάθε προσπάθειας. Όλ΄ αυτά εκφράζονται με….. Συνέχεια

Αρέσει σε %d bloggers: