ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ


ΑΤΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΤΟΥ ΜΙΜΗ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ

Δηλαδή κ Ανδρουλάκη εισηγείστε την «αναμονή στην πρέσα» της χώρας μας για να φτάσει κάποτε να συμβεί το ευρωομόλογο εξ ανάγκης; Και να πληρώσουν οι λαοί την ενοποίηση της Ευρώπης.

Νομίζω ότι ολόκληρη η κεντροαριστερά κρύβεται πίσω από ένα ευρωομόλογο το οποίο δεν έχει επεξεργαστεί καθόλου. Ακόμη και εάν υπήρχε σήμερα ευρωομόλογο και όλοι δανειζόμασταν με το ίδιο επιτόκιο τότε οι χώρες με αναπτυξιακό έλλειμμα θα χρειάζονταν συνεχώς ολοένα και περισσότερα σχέση με το Βορά για να λειτουργήσουν. Τα δανεικά του ευρωομολόγου θα μοιράζονταν αναλογικά μεταξύ των μελλών και όλο αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα να υπάρχει και ένα παράλληλο εθνικό χρέος μαζί με το κοινό ευρωπαϊκό.

Αυτό ακριβώς θα κάνει τελικά το ESM.

Το θέμα βρίσκεται στο σημείο που δανείζεσαι για να αναχρηματοδοτήσεις το χρέος σου, Με κάθε κίνηση σου μεταφέρεις χρέος από κουτάκι σε κουτάκι και από ESM σε ESM προσθέτοντας επιτόκιο τόκους, τα οποία τελικά κάνουν το χρέος και μαθηματικά μη βιώσιμο. Ενώ ζούμε με την ψευδαίσθηση ότι αυτό κινείται εξυπηρετούμενο σε μια θετική πορεία στην ουσία αυτό αλλάζει ποιότητα και αυξάνεται παραμένοντας πάντα εδώ.

Περαιτέρω η άποψη ότι 100% χρέος είναι Βιώσιμο και 130% είναι μη βιώσιμο σήμερα είναι μάλλον μεταφυσική, δεδομένου ότι είσαι στο έλεος των αγορών είτε έτσι είτε αλλιώς. Με δυο αρνητικά δημοσιεύματα στην πράξη χρεοκοπείς.

Ο μόνος τρόπος για να την κοπανήσουν από το χρέος οι επενδυτές οι δημοσιογράφοι και ο συρφετός, και να στραφούν σε άλλα μέρη ανοίγοντας δρόμους στην ανάπτυξη είναι να τσουρουφλιστούν οι ασχολούμενοι υπερβολικά με το χρέος. Να κάψουν τα μουστάκια τους και τα χέρια τους και να μην ξαναγγίξουν χρέος.

Αυτή η άποψη σήμερα δεν είναι κυρίαρχη στην Ένωση η οποία μεταφέρει την λύση στο μέλλον αυξάνοντας το τόκο και τα χρήματα που θα…. Συνέχεια

Ενοχος ένοχον ου ποιεί…


ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Μια πολύ ωραία ατάκα επαναλαµβάνεται όλο και πιο συχνά τελευταία στη ρητορική του Αντώνη Σαµαρά: «∆εν θα γίνουµε συνένοχοι». Εννοεί ότι η Ν.∆. δεν πρόκειται να συµπράξει µε την κυβέρνηση. ∆είχνει αυτονόητο: εκτός από τα άλλα, τους χωρίζει και το Μνηµόνιο. Αλλά ό,τι είναι αυτονόητο δεν είναι και σωστό – ιδίως όταν εσύ το έχεις καταστήσει αυτονόητο. Οταν αρνείται η Ν.∆. να γίνει συνένοχος, εννοεί ότι η … κυβέρνηση είναι ο ένοχος. Αλλά από τα νοµικά αξιώµατα ξέρουµε ότι «ένοχος ένοχον ου ποιεί». Από αυτή την άποψη η γραµµή Σαµαρά στην πολιτική είναι σαν την ευθεία γραµµή στη γεωµετρία. Οσο την προεκτείνεις τόσο οδηγεί στο άπειρο.

Γιανα λέειένα κόµµα ότι δεν σκοπεύει να συνεργαστεί µε την κυβέρνηση, σηµαίνει ότι είναιέτοιµονα αναλάβει το ίδιο τη διακυβέρνηση της χώρας. Αρα ότι έχει πρόγραµµα, στελέχη και πολιτική. Τα έχει αυτή η Ν.∆.; ∆εν νοµίζω, Τάκη… Και µάλλον το ξέρει ο αρχηγός της. Αλλιώς το πρώτο που θα έκανε θα ήταν να ζητήσει εκλογές για να τα εφαρµόσει. Αλλά δεν τις ζητάει.

Και προφανώς δεν τις θέλει κιόλας.

Απλώς δηλώνει εκλογική ετοιµότητα για ξεκάρφωµα.

Είναι παλιό το κόλπο. Αλλά τα παλιά κόλπα δεν πιάνουν πάντα στις νέες εποχές. Ας υποθέσουµε ότι ο Γ. Παπανδρέου αποφασίζει να προσφύγει στη λαϊκή ετυµηγορία και η κάλπη βγάζει κυβέρνηση Σαµαρά. Ακόµη και στη Ν.∆. δεν µπορούν να φανταστούν τι είδους κυβέρνηση θα ήταν.

Με ποιους θα στελεχωνόταν και ποια πολιτική – διαφορετική από τη σηµερινή, εννοείται – θα ακολουθούσε. Τι θα έκανε µε το Μνηµόνιο που καταγγέλλει, αλλά δεσµεύεται να εφαρµόσει ως συµβατική υποχρέωση της χώρας. Αρα θα επαναλάβει αυτό που έλεγε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ο Ανδρέας Παπανδρέου για την ΕΟΚ:

το κόστος της εξόδου είναι µεγαλύτερο από το κόστος της παραµονής.

Ετσι όµως ούτε εκλογές χρειάζονται ούτε αλλαγή κυβέρνησης.

Συνεπώς η γραµµή Σαµαρά «δεν θα γίνουµε συνένοχοι» είναι µια συνηθισµένη µπλόφα. Προσπαθεί να κερδίσει χρόνο γιατί στην ουσία επιθυµεί να δώσει στην κυβέρνηση χρόνο. Ετσι ηΝ.∆. θυµίζειαυτό που θα έλεγε ο αµερικανός συγγραφέας Πάτρικ Ο’Ρουρκ: «Είναιτο κόµµα που ισχυρίζεταιότι η κυβέρνηση δεν λειτουργεί και αν εκλεγεί θα το αποδείξει».

TANEA

Ο πλούσιος κρατικός «μπάρμπας»


…Δώσε μου δημόσια έργα, για να παριστάνω τον κατασκευαστή …Δώσε μου παραγγελίες, για να παριστάνω τον προμηθευτή …Δώσε μου μια τράπεζα, για να παριστάνω τον τραπεζίτη …Δώσε μου ένα διυλιστήριο, για να παριστάνω τον πετρελαιά …Δώσε μου σταθμούς ανεφοδιασμού οχημάτων στην εθνική οδό, για να παριστάνω τον βενζινά …Δώσε μου τη ΔΕΗ, να παριστάνω τον ηλεκτροπαραγωγό …Δώσε μου Ξενία, για να παριστάνω τον ξενοδόχο …Δώσε μου ένα καζίνο, για να παριστάνω των επιχειρηματία …Δώσε μου μια εταιρεία καραβιών, για να παριστάνω τον ακτοπλόο …Δώσε μου . . . Δώσε μου . . . Δώσε μου. Κάθε φορά που σκέφτονται κάτι «μεγάλο», έχουν τον «μπάρμπα» για να τους το δώσει. Για όλα φροντίζει ο πλούσιος κρατικός «μπάρμπας». Αυτός, ο οποίος πάντα έχει για τους διαπλεκόμενους, αλλά για τους απλούς πολίτες μεταμφιέζεται σε «ψωροκώσταινα».
Για τα συμφέροντα πενήντα οικογενειών ένας ελληνισμός χιλιετιών έχει μπει σε κίνδυνο. Με απλή λογική και ένα κομπιουτεράκι μπορείς να το βγάλεις αυτό το συμπέρασμα. Δεν είναι δυνατόν μια μικρή και φτωχή Ελλάδα να έχει «παράγει» τόσους πολλούς δισεκατομμυριούχους σε τόσο μικρό διάστημα. Δεν είναι δυνατόν μέσα σε μια δεκαετία μια τόσο μικρή Ελλάδα να βάλει τόσα άτομα στη λίστα του Forbes. Δεν έχει την αντίστοιχη αγορά, για να το καταφέρει αυτό. Δεν έχει τον αντίστοιχο πληθυσμό καταναλωτών, για να το καταφέρει αυτό. Άρα; Άρα όλοι αυτοί έκλεβαν το ίδιο το κράτος. Στην πραγματικότητα στη λίστα του Forbes έμπαιναν κομμάτια της ίδιας της Ελλάδας …Κομμάτια, τα οποία μόνον τυπικά ανήκαν σ’ αυτούς που έκλεβαν τον ελληνικό λαό …Σ’ αυτούς που έκλεβαν το παρελθόν του, το παρόν του, αλλά και το μέλλον του. Υποθήκευσαν το μέλλον ακόμα και των Ελλήνων, οι οποίοι δεν έχουν γεννηθεί ακόμα. Όλα αυτά γιατί; Για να γίνουν πλούσιοι οι ίδιοι.

Όλοι αυτοί παρίσταναν τους εθνικούς προμηθευτές και εργολάβους αυτού του κράτους, παίρνοντας ως αμοιβή αυτά τα ομόλογα. Στη συνέχεια οι ίδιοι άνθρωποι μάς έβαλαν στο ΔΝΤ. Γιατί; Για να πληρωθούν σε πραγματικό χρήμα αυτά τα «πέτσινα» ομόλογα, τα οποία είχαν ήδη στην κατοχή τους. Ναι μεν αυτοί οι ίδιοι πληρώνονταν με τα ομόλογα, αλλά με το ΔΝΤ πληρώνονται τα ίδια τα ομόλογα. Κατάλαβε ο αναγνώστης τι έγινε; Υποθήκευσαν το σύνολο της πατρίδας μας, για να πληρωθούν τα «κατορθώματά» τους. Καταστρέφουν έναν ολόκληρο λαό, για να συνεχίσουν να κάνουν με τα γιώτ τους βόλτες στο Αιγαίο και να παριστάνουν τους Celebrities.

Όλα αυτά θα πληρωθούν. Είναι «σεσημασμένοι» πλέον. Είναι «σεσημασμένοι» σαν επιχειρηματίες, ως πολιτικοί αλλά και ως μηχανισμός. Όπως είπαμε και πιο πάνω, δεν είναι περισσότερες από πενήντα οικογένειες αυτές, οι οποίες έχουν πραγματικά κέρδος από την είσοδό μας στο ΔΝΤ και άρα από την απόλυτη καταστροφή του ελληνικού λαού …Οικογένειες γνωστές. Δεν χρειάζεται καν να κάνει κάποιος τον ντετέκτιβ, για να τις ανακαλύψει. Οι ίδιοι μάς αποκαλύπτονται. Πώς είχε πει το κουτορνίθι η Ντόρα, όταν στην εποχή της παντοδυναμίας της γιόρταζε την επέτειό της; …Στην επέτειό  παρευρίσκεται σχεδόν όλο το ελληνικό ΑΕΠ. Δεν χρειάζεται τίποτε παραπάνω. Τη λίστα των προσκεκλημένων της να δει κάποιος και θα καταλάβει ποιοι λεηλάτησαν την Ελλάδα. Κοντά σ’ αυτούς βάζει και το «δουλοστάσιο» του Αμερικανικού Κολεγίου Αθηνών και εντόπισε όλη τη «συμμορία».

Ο λόγος ύπαρξης του κράτους


Απόσπασμα από το βιβλίο της Ayn Rand The Virtue of Selfishness.

image

Αφού ο νους του άνθρωπου είναι το βασικό εργαλεία επιβίωσης του, σαν μέσο που καθοδηγεί τις πράξεις του, τότε απαιτείται η ελευθερία αυτού ώστε να μπορεί να σκεφτεί ελεύθερα για να πράττει με βάση τη λογική του.

Μια κοινωνία που κλέβει από αυτό τον άνθρωπο το προϊόν της προσπάθειας του, ή τον σκλαβώνει, ή περιορίζει τη δυνατότητα σκέψης του, ή τον αναγκάζει να πράττει ενάντια στη λογική του, δεν είναι κοινωνία, αλλά ένας όχλος αποτελούμενος από θεσμικά όργανα.

Μια τέτοια κοινωνία καταστρέφει τις αξίες της συνύπαρξης της ανθρώπινης κοινωνίας, δεν έχει δικαίωμα ύπαρξης και αποτελεί την πιο θανάσιμη απειλή για την επιβίωση του άνθρωπου.

Αν οι άνθρωποι είναι να ζήσουν μαζί σε μια ειρηνική, παραγωγική και ορθολογική κοινωνία και να συνυπάρχουν με σκοπό την αμοιβαία κατανόηση, τότε θα πρέπει να δεχτούν τη βασική αρχή, βάσει της οποίας καμία ηθική και οργανωμένη κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει, τούτο είναι η αρχή των ατομικών δικαιωμάτων.

Η αναγνώριση των ατομικών δικαιωμάτων σημαίνει αναγνώριση και αποδοχή, των εκ της φύσεως  αναγκών του ανθρώπου, που είναι απαραίτητες για τη βασική του επιβίωση.

Τα δικαιώματα του ανθρώπου μπορούν να παραβιαστούν μόνο μέσω της ατομικής βίας. Είναι μόνο μέσω της βίας όπου ένας άνθρωπος μπορεί να τερματίσει την ζωή του άλλου, να τον κλέψει, να τον σκλαβώσει ή να μην του επιτρέψει να κάνει αυτό πού θεωρεί πρέπον ή λογικό, για την ατομική του επιβίωση.

Σε μια ανεπτυγμένη κοινωνία, η βία μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο σαν αντεκδίκηση και μόνο ενάντια σε αυτούς που κάνουν χρήση αυτής. Για όλους τους λόγους που η χρήση της βίας είναι ανήθικη και αποκρουστική σε μια οργανωμένη κοινωνία, για άλλους τόσους λόγους, η χρήση βίας είναι ηθική επιταγή.

Αν μια κοινωνία αποκηρύσσει τη χρήση βίας, τότε θα ήταν στο έλεος του πρώτου κακοποιού που θα αποφάσιζε να είναι ανήθικος. Αν μια…… Συνέχεια

Λυπάμαι τα παιδιά μας


Λευτέρης Παπαδόπουλος

Λευτέρης Παπαδόπουλος

Φοβάμαι πως η ζωή μας, όσο πάει, χάνει τους χυμούς της και πλαστικοποιείται. Το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό. Έχει σχέση με την ψυχή μας την ίδια. Που, χρόνο με το χρόνο, τυλίγεται από ένα λεπτό φύλλο κρούστας και δεν δέχεται τους κραδασμούς που δεχόταν άλλοτε. Ή, αν τους δέχεται, δεν αντιδρά και δεν ανταποκρίνεται, θετικά ή αρνητικά.

Τα παιδιά λυπάμαι. Που δύσκολα, πια, θα καταβαίνουν, πόση ομορφιά έχει ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και πως η ευωδιά του, είναι πιο λεπτή, από την επιθετική ευωδιά της γαρδένιας. Μπήκα από την αρχή στα δύσκολα. Αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Μεγάλωσα σε γειτονιά. Και έζησα πολύ έντονα, την παρέα, το γλυκό του κουταλιού, τη βανίλια, το παγωτό χωνάκι, τη λάμψη που έχει το γόνατο ενός κοριτσιού, που δεν το καλύπτει, από απροσεξία ή από χάρη, όχι προσποιητή, η φουστίτσα.

Μέρες Λαμπρής. Περνάμε κρίση, υπάρχει ανεργία, «λεφτά δεν υπάρχουν». Αλλά και στο παρελθόν περάσαμε από κρίσεις. Εγώ, μάλιστα, έζησα γερμανική κατοχή, βομβαρδισμούς, Δεκεμβριανά, εμφύλιο, δικτατορία. Η μάνα μου θυμάμαι, είχε πουλήσει τη βέρα της, για να αγοράσει μισή οκά αλεύρι. Πείνα αβάσταχτη! Και όμως, όλο κάτι περιμέναμε. Κάτι καλό. Τέτοιες μέρες, ο αέρας μύριζε αλλιώς. Και σωστά έγραφε ο Χατζηδάκης για το ελαφρό και μυρωμένο αεράκι του Επιταφίου.

Μέρες Λαμπρής, που το μεγάλο όνειρο μας ήταν ένα ζευγάρι, καινούρια παπούτσια, ένα σακάκι, ένα παιχνίδι, ένα μαύρο μακρύ παντελόνι. Τίποτα περισσότερο. Και ήμασταν  ευτυχισμένοι με αυτό το λίγο. Όπως ήμασταν ευτυχισμένοι από ένα κλεμμένο φιλί, τη νύχτα, από τα χείλη ενός κοριτσιού. Να οι «χυμοί» για τους οποίους μιλούσα πιο πάνω.

Τώρα, ο κόσμος «αλλιότεψε». Ζαχαροπλαστεία, νυχτερινά κέντρα, τραγουδιστές με βαρειά μεροκάματα, ελαφριά τραγούδια και η Πειραιώς ή «παραλιακή», μια φωτεινή σαύρα από αυτοκίνητα. Παλιά, η νοικοκυρά φρόντιζε το σπίτι, για να αστράφτει από καθαριότητα. Έφτιαχνε γλυκά. Πήγαινε στον χασάπη και διάλεγε η ίδια το κρέας. Έβαφε μόνη της τα αυγά. Και ήταν η ίδια, φουριόζα, κουρασμένη, αλλά όλο χάρη.

Δεν είχαμε, είπα, λεφτά. Είχαμε φόβο, είχαμε ανεργία, είχαμε παράγκες ή φτωχόσπιτα, δεν πηγαίναμε διακοπές στο εξωτερικό. Τα παιδιά, φτιάχνανε παιχνίδια με τα χεράκια τους, μαλώνανε στους δρόμους και αγαπιόντουσαν, βρίζανε, τ’ αγόρια πειράζανε τα κορίτσια, το πράσινο σαπούνι της πλύσης μύριζε από μόνο του γιορτή.

Σήμερα; Σήμερα, μόνο για σπρέντ μιλάμε, για λουκέτα σε μαγαζιά, για απολύσεις υπαλλήλων και εργατών, για το αβέβαιο αύριο. Όμως, και τότε συνέβαιναν αυτά. Και δεν μας γονάτιζαν. Ξέραμε από χαμόγελο και σπιτίσια γλύκα, ήμασταν μαθημένοι στα λίγα και στα προσεγμένα, κοιτάζαμε στα μάτια ο ένας τον άλλο και τους διηγιόμασταν την ψυχή μας.

Δεν ξέρω τι κάνουν οι άλλοι – Γερμανοί, Εγγλέζοι, Αμερικάνοι, Γάλλοι – έξω. Έχουν λεφτά, ίσως. Αλλά είναι δυστυχισμένοι. Σηκώνονται χαράματα από το κρεβάτι, πίνουν βιαστικά έναν καφέ, τρώνε στους τόπους εργασίας τους μεσημεριανό, ξαναγυρίζουν στη δουλειά και το βράδυ επιστρέφουν στα σπίτια τους ξεθεωμένοι από την κούραση, για έναν ύπνο δίχως όνειρα. Και όλ’ αυτά, κάθε μέρα, μήνες, χρόνια. Και δίχως ήλιο. Μόνο κρύο, χιόνι, αναμμένα καλοριφέρ, καταιγίδες, πλημμύρες.

Εδώ, οι μέρες Λαμπρής, ακόμη και με ένα φριχτό Μνημόνιο, είναι Παράδεισος.

Αφήστε την κρίση και πιάστε το μελίσσι


Τέλος στην ατιμωρησία των επίορκων δημόσιων υπαλλήλων-ΠΡΟΑΓΩΓΕΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ



Τέλος στην ατιμωρησία των επίορκων δημόσιων υπαλλήλων επιχειρεί να βάλει η ηγεσία του υπουργείου Εσωτερικών με το νέο υπό κατάρτιση πειθαρχικό δίκαιο, καθώς μέχρι σήμερα, κατά βάση όλοι αυτοί που συνθέτουν ένα διεφθαρμένο κράτος, έπεφταν «στα μαλακά».

Με το νέο υπό κατάρτιση πειθαρχικό δίκαιο, θα διαχωριστούν τα πειθαρχικά από τα υπηρεσιακά συμβούλια, προκειμένου να απαλειφθούν τα γνωστά φαινόμενα«συναδελφικής αλληλεγγύης» – που εξασφαλιζόταν μέσω της συμμετοχής συνδικαλιστών σε αυτά – στην εξέταση υποθέσεων διαφθοράς και πλημμελούς άσκησης των καθηκόντων των υπαλλήλων, που είχε ως αποτέλεσμα την απαλλαγή τους.

Με δηλώσεις του προς «Το Βήμα», ο υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Ραγκούσης προανήγγειλε τις προθέσεις της κυβέρνησης να καταστήσει πειθαρχικό παράπτωμα και τη μη δημοσιοποίηση αποφάσεων των οργάνων της διοίκησης στο «Διαύγεια».

Επίσης, συνέδεσε το νέο πειθαρχικό δίκαιο και με την οικοδόμηση του νέου μισθολογίου τονίζοντας ότι «αξιοκρατικές προσλήψεις», αξιοκρατικές προαγωγές και το νέο αυστηρό και αξιόπιστο πειθαρχικό δίκαιο συνιστούν τα θεμέλια πάνω στα οποία μπορούμε να οικοδομήσουμε και το νέο μισθολόγιο».

Πρόσθεσε δε ότι «απαραίτητη προϋπόθεση για ένα μισθολόγιο που δίνει κίνητρα στη παραγωγικότητα, αμείβει την εργασία δίκαια και ισότιμα, είναι να έχουν εξασφαλιστεί τα εχέγγυα μια ακριβοδίκαιης αξιολόγησης».

Τα μέλη της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής για το νέο πειθαρχικό δίκαιο έχουν εισηγηθεί, σύμφωνα με ….. Συνέχεια

Αρέσει σε %d bloggers: