Η ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ !…


Άρθρο των Peter Ehrlich και Wolfgang Proissl στην έκδοση της Δευτέρας της εφημερίδας Financial Times Deutschland, με τίτλο «Η Ευρώπη είναι εγκλωβισμένη στην παγίδα των Ελλήνων» και υπότιτλο «Πολιτικοί και ΕΚΤ πιέζουν για συναίνεση στο νέο πρόγραμμα λιτότητας – Η αναδιάταξη δεν είναι πλέον στο τραπέζι των συζητήσεων – Αποκλείεται η χρεοκοπία», αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής:

Η ευρωζώνη αναζητεί όλο και πιο απελπισμένα τρόπο να αποτρέψει τη χρεοκοπία και την αναδιάταξη του χρέους της Ελλάδας. «Η κατάσταση είναι σοβαρή», παραδέχτηκε ο Επίτροπος Όλι Ρεν στο Spiegel. Οι προσπάθειες επικεντρώνονται τώρα σε ένα νέο πολυετές πρόγραμμα βοήθειας, για το οποίο οι Έλληνες θα πρέπει να κάνουν πολλές παραχωρήσεις. Ωστόσο η ελληνική κυβέρνηση δεν κατόρθωσε να διασφαλίσει τη συναίνεση της αντιπολίτευσης γι’ αυτό το πρόγραμμα, όπως απαίτησαν η ΕΕ και το ΔΝΤ. Τις επόμενες τρεις εβδομάδες θα πρέπει να βρεθεί μια λύση, για να μπορέσουν στη συνέχεια να αποφασίσουν οι ευρωπαίοι υπουργοί Οικονομικών και η σύνοδος κορυφής της ΕΕ, πριν καταβληθεί η επόμενη δόση του δανείου.
Το βέβαιο πάντως είναι ότι η Ελλάδα πρέπει να λάβει οπωσδήποτε την επόμενη δόση, γιατί διαφορετικά κινδυνεύει να κηρύξει μη ελεγχόμενη πτώχευση. Μετά τη δήλωση Ρομπάι ότι θα πρέπει να γίνουν τα πάντα, προκειμένου να αποτραπεί….. Συνέχεια

Αριστερά πέραν της λογικής


Πώς οι πρώην ανανεωτές υποκαταστάθηκαν από νεοµπολσεβίκους

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗ

Η δήλωση του Αλέξη Τσίπρα σύµφωνα µε την οποία ο έλληνας Πρωθυπουργός είναι σαν τον (δικτάτορα της Χιλής) Πινοσέτ, και ιδιαίτερα η «διόρθωση» πως εννοούσε όχι ότι είναι δικτάτορας αλλά νεοφιλελεύθερος, είναι όλα τα λεφτά. Είναι µνηµείο για το πώς κατανοεί αυτός ο χώρος και ο αρχηγός του τι είναι πολιτική αντιπαράθεση. Η τοποθέτηση στον ίδιο παρονοµαστή του Πινοσέτ, του νεοφιλελευθερισµού και του Πρωθυπουργού µιας δηµοκρατικά εκλεγµένης κυβέρνησης αποκαλύπτει έναν εν πλήρει συγχύσει πολιτικό λόγο. Εναν λόγο που δεν γνωρίζει ούτε από Ιστορία ούτε από οικονοµία αλλά και δεν αναγνωρίζει τις βασικές αρχές που σε µια αντιπροσωπευτική δηµοκρατία διέπουν τον πολιτικό διάλογο.

Πώς όµως να µη συµβαίνει αυτό, όταν πλέον εδώ και πολύ καιρό ο συγκεκριµένος πολιτικός χώρος έχει πάρει διαζύγιο από τον ορθό λόγο;

Πολλοί εστιάζουν την κριτική τους κατά του ΣΥΡΙΖΑ στις πρακτικές βίας που ασκεί εναντίον όσων σκέπτονται διαφορετικά από τον ίδιο. Οι ύβρεις κατά του Πρωθυπουργού, οι αντισυγκεντρώσεις, οι προπηλακισµοί κατά των µελών άλλων κοµµάτων, αλλά και κατά όσων θέλουν να πληρώνουν εισιτήρια και διόδια, το γιαούρτωµα των στελεχών της κυβέρνησης (ή, έστω, η σιωπηρή ανοχή του) και άλλα παρόµοια είναι το επιφαινόµενο µιας βαθύτατης δοµικής αλλαγής που έχει συµβεί στον χώρο της πρώην Ανανεωτικής Αριστεράς.

Η σοσιαλδηµοκρατία αρχικά, αργότερα η ευρωκοµµουνιστική και τέλος η Ανανεωτική Αριστερά διαµορφώθηκαν ως αντίπαλες δυνάµεις στην απαξίωση της δηµοκρατίας, όπως αυτή προωθούνταν από την κοµµουνιστική Αριστερά. Η κατάλυση της δηµοκρατίας στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισµού ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά εκείνων των αριστερών που πίστευαν πως καµία κοινωνική δικαιοσύνη, καµία ισότητα και κοινωνική πρόνοια δεν µπορεί να υπάρξει σε συνθήκες διαχωρισµού της ισότητας από την ελευθερία. Σε ανελεύθερες συνθήκες το πρώτο θύµα είναι η ισότητα. Τα θύµατα του υπαρκτού σοσιαλισµού δεν ήταν µόνο οι «καπιταλιστές», αλλά όλοι οι πολίτες. Ο σταλινικός µεσαίωνας απέδειξε πως ακόµη και η νοµενκλατούρα, συχνά µε ευκολία, γίνονταν από θύτης θύµα. Αυτή η Αριστερά πίστεψε πως η δηµοκρατία καιο διάλογος δεν αποτελούν συστήµατα παραπλάνησης των πολιτών, αλλά το αναγκαίο επίπεδο πάνω στο οποίο στήνεται το σκηνικό του αιτήµατος της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτή η Αριστερά (όχι χωρίς αντιφάσεις) αντιτάχθηκε στην αναγωγή της δηµοκρατίας σε απλό σύστηµα εκλογής αντιπροσώπων, άποψη που αποτελεί εµπόδιο στην προσπάθεια διαµόρφωσης µιας καλύτερης και πιο δίκαιης κοινωνίας και βούτυρο στο ψωµί κάθε είδους ολοκληρωτισµού. Αυτή ήταν η Αριστερά της νεωτερικότητας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σήµερα, σε πλήρη αντίθεση µε όλα τα παραπάνω, ανακαλύπτει όλο και περισσότερο τις αξίες του νεοµπολσεβικισµού και τις ασπρόµαυρες ερµηνείες της πραγµατικότητας. Ο ΣΥΡΙΖΑ εµφανίζεται ως ο κατ’ εξοχήν οπαδός της ρήσης του Σαρτρ «η Κόλαση είναι οι άλλοι». Η πολύπλευρη κοινωνική πραγµατικότητα χωρίζεται σε δύο επίπεδα. Στο επίπεδο των φίλων οι οποίοι είναι µόνο όσοι ερµηνεύουν τον κόσµο µε τον δικό µας τρόπο – και στο επίπεδο των εχθρών, όσων σκέφτονται διαφορετικά από εµάς αλλά, κυρίως, όσων σκέφτονται πιο σύνθετα και χωρίς λαϊκιστικές κορόνες.

Με αυτόν ακριβώς τον τρόπο αντιλαµβάνεται την πολιτική ο κλασικός συντηρητικός και φιλοναζιστής πολιτικός στοχαστής Καρλ Σµιτ, ως τη σφαίρα δηλαδή στην οποία διακρίνεται ο εχθρός από τον φίλο. Είναι άραγε τυχαίο που ο υπερσυντηρητικός Χρήστος Γιανναράς ανέλαβε να τεκµηριώσει θεωρητικά τις πρακτικές των γιαουρτωµάτων;

Η οµαδοποίηση σε εχθρούς και φίλους και η «ποινικοποίηση» όλων των κριτικών στάσεων έναντι του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί µια πλευρά του ολοκληρωτικού και συντηρητικού πνεύµατος που διέπει αυτόν τον χώρο. Η άλλη αφορά τον απλουστευτικό τρόπο ερµηνείας της σύνθετης πραγµατικότητας. Γι’ αυτήν την Αριστερά, ο νεοφιλελευθερισµός αποτελεί την έννοια κλειδί µε την οποία ξεκλειδώνει η ερµηνεία κάθε κοινωνικής παθογένειας. Η τρίτη πλευρά του αφορά τη συνωµοσιολογική εξήγηση της Ιστορίας, πρώτο παιδί της οποίας είναι ο αντιαµερικανισµός και δεύτερο ο αντισηµιτισµός. Μόνο που, επειδή αυτό το δεύτερο είναι πολύ ντροπαλό, κρύβει το πρόσωπό του µε την παλαιστινιακή µαντίλα.

Αυτή η ιδεοληπτική Αριστερά αρνείται να καταλάβει πως το ελληνικό πρόβληµα οφείλεται όχι τόσο στις συνθήκες αναπαραγωγής του ελληνικού καπιταλισµού αλλά στην ταύτιση του δηµοσίου συµφέροντος µε τον κρατισµό, ενώ αντιλαµβάνεται το δηµόσιο ταµείο ως το µέσογια την ικανοποίηση αναγκών τις οποίες δεν µπορεί να στηρίξει ο παραγωγικός ιστός. Εχουµε λοιπόν µια Αριστερά που δεν θέλει να αλλάξουν οι συνθήκες, οι οποίες δηµιουργούν ελλείµµατα και διαφθορά. Είναι µια παράδοξη συντηρητική Αριστερά που αγωνίζεται να παραµείνουν όλα ως έχουν. Είναι τελικά µια Αριστερά µακριά από τις αρχές και της νεωτερικότητας και του ορθολογισµού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σήµερα ανακαλύπτει όλο και περισσότερο τις αξίες τουνεοµπολσεβικισµού και τις ασπρόµαυρες ερµηνείες τηςπραγµατικότητας. Ο ΣΥΡΙΖΑ εµφανίζεται ως ο κατ’ εξοχήν οπαδός τηςρήσης του Σαρτρ «η Κόλαση είναι οι άλλοι»

ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι διδάκτωρ Κοινωνιολογίας.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4633201

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕΙ !…


 

Την εβδομάδα που μας πέρασε βρέθηκα στη Γερμανία και γύρισα σχεδόν τα 2/3 της. Η ευκαιρία που μου δόθηκε για την από κοντά διαπίστωση των τάσεων και των απόψεων σχετικά με το ελληνικό ζήτημα, την Ελλάδα, αλλά και τάλλα «παιδιά του Νότου», ήταν μοναδική, διδακτική, διαφωτιστική και συγκλονιστική.

 

Η πολυδιαφημισμένη απέχθεια ή εχθρότητα των γερμανών πολιτών κατά της Ελλάδας και του λαού της, είναι μια απάτη, μια διαστρεβλωμένη εικόνα της πραγματικότητας. Σε κάθε ευκαιρία το δάκτυλο του γερμανού συνομιλητή δείχνει κάποιον από τους, οπωσδήποτε, παρόντες έλληνες μετανάστες : «και μόνο το γεγονός πως μ΄ ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνισμού, έχουμε πορευτεί μαζί δεκαετίες ολόκληρες, αλληλοβοηθούμενοι και αλληλοστηριζόμενοι, μαρτυράει τα πραγματικά αισθήματά μας για την Ελλάδα !…». Λόγια από καρδιάς και επιχειρήματα αφοπλιστικά…

 

Η Μέρκελ με τους δεξιούς συμμάχους της,, έπαιξε κι έχασε, καθώς ποντάρισε σε λάθος εκτιμήσεις για τη θέληση του γερμανικού λαού να περιφρουρηθεί η ευρωπαϊκή ενότητα και προοπτική. Στην πορεία προς την αναβίωση του γερμανικού σωβινισμού, η πρώην τρόφιμος του καθεστώτος Χόνεκερ, μαθήτρια και προδότρια του Χέλμουτ Κολ και φτηνή πολιτικάντης, έμεινε μονάχη κι οδεύει – πλέον – προς την αποκαθήλωση. Αυτό το λένε, πια, όλη σχεδόν οι Γερμανοί !… Η Angela και τα σκύβαλά της, οι τάχαμου Φιλελεύθεροι, κατρακυλούν, οι Σοσιαλδημοκράτες Πράσινοι οι καλπάζουν προς την εξουσία !…

 

Παρεμπιπτόντως, να σημειωθεί, πως μετά τον Χ. Κολ και τον Σρέντερ, ένας ακόμα παλαίμαχος πολιτικός της Γερμανίας, από τους πρωταγωνιστές της πορείας της προς την Ευρώπη ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, Χανς Ντίτριχ Γκένσερ, μιλώντας στην εκπομπή της ΝΕΤ «27 της Ευρώπης», έρριξε ένα χαστούκι στην κα Μέρκελ, δηλώνοντας ξεκάθαρα πως «μία Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα θα ήταν «σαν ένα σώμα δίχως άκρα» !

Ο κ. Γκένσερ, εξέφρασε την πεποίθησή του ότι το Βερολίνο θα στηρίξει την Ελλάδα με τρόπο που θα συμφωνηθεί από κοινού και υπογράμμισε ότι οι λαοί της Eυρώπης «θα πρέπει να σέβονται ο ένας την αξιοπρέπεια του άλλου».

Η αλληλεγγύη είναι βασική αρχή μέσα στην ΕΕ και αποτελεί αξίωμα της ευρωπαϊκής ιδέας ότι οι «μεγάλοι θα πρέπει να αποδεχθούν ως ισότιμους τους μικρούς» τόνισε ο κ. Γκένσερ, χαρακτηρίζοντας «λανθασμένη πολιτική που αγνοεί ακόμα και τους βασικούς κανόνες και τις συνθήκες της ΕΕ» ορισμένες φωνές στο κόμμα του (το Κόμμα Φιλελευθέρων), ακόμη και για αποπομπή της Ελλάδας από την Ευρώπη.

Όταν ο μεταμοντερνισμός συνάντησε το Facebook


 

 Πάσχος Μανδραβέλης…

Αυτό που ζούμε, είτε στον εικονικό είτε στον πραγματικό χώρο, είναι υπαρκτός μεταμοντερνισμός. Δεν είναι απλώς η απουσία νοήματος, είναι η δοξολογία της απουσίας νοήματος.


Χθες συνέβη κάτι μεγάλο στο Σύνταγμα. Δεν ξέρουμε πόσο σημαντικό είναι διότι δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε τι ακριβώς είναι, αλλά όλοι θεωρούμε ότι είναι σημαντικό.  Η μόνη κοινή και διακηρυγμένη συνιστώσα ήταν η «αγανάκτηση». Το έλεγε και ο τίτλος της κινητοποίησης που ήταν μετάφραση των ισπανικών κινητοποιήσεων: στο Σύνταγμα, αλλά και σε άλλες πόλεις μαζεύτηκαν «οι αγανακτισμένοι». Φυσικά, υπάρχουν πολλοί λόγοι για να είναι κάποιος αγανακτισμένος αλλά υπάρχει ένα ερώτημα που έθεσε κάποιος στο twitter: «Σε ποια πλευρά της πλατείας μαζεύονται όσοι αγανακτούν επειδή δεν έχει αλλάξει τίποτα και σε ποια όσοι δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα;»

Η διακηρυγμένη αγανάκτηση λοιπόν εκφράσθηκε, αλλά δεν προσδιορίστηκε. Δεν ξέρω αν μπορεί να προσδιοριστεί διότι είναι σίγουρο πως οι άνθρωποι που μαζεύτηκαν εκεί θα απέρριπταν κάθε προσδιορισμό. Πολλοί δε απ’ όσους έζησαν εκεί περηφανεύονται στα social media για την απουσία προσδιορισμού. «Η συγκέντρωση ήταν μεγάλη», λένε, «διότι δεν ήταν καπελωμένη από κόμματα και ΜΜΕ». «Καπέλωμα», όμως, μπορεί να θεωρηθεί και η νοηματοδότηση της εκδήλωσης. Αν βγει κάποιος σήμερα και πει ότι αυτό που έγινε είναι πρόδρομος της μεγάλης προλεταριακής επανάστασης, που έτσι κι αλλιώς θα γίνει, φυσικά θα χλευαστεί.

Φυσικά υπήρξαν συνθήματα κατά του μνημονίου, κατά της κυβέρνησης, αλλά αυτά δεν έγιναν μία φωνή. Ούτε καν ο Εθνικός Ύμνος, που κατά διαστήματα ακουγόταν από κάποιους, δεν έγινε μια φωνή. Μόνο κάποια «ου» και κάποια ρυθμικά χειροκροτήματα έκαναν αυτή την μάζωξη των ανθρώπων συλλογικότητα. Από την άλλη υπήρχε απέραντη ανοχή για κάθε σύνθημα· κανείς δεν προσπάθησε να «καπελώσει» τους άλλους απαγορεύοντας κάτι. Αλλά ακόμη και αυτή η απουσία της «οιονεί απαγόρευσης», η απουσία κυριαρχίας στην εκδήλωση, συνέτεινε στην σύγχυση. Τελικώς τι ήθελαν αυτοί οι 30.000 άνθρωποι που μαζεύτηκαν στο Σύνταγμα;

Τώρα σκεφθείτε να είστε από την άλλη πλευρά της γραμμής των ΜΑΤ. Στο κοινοβούλιο που κάποιοι μούτζωναν. Δουλειά σας είναι να εκπροσωπείτε αυτόν τον κόσμο.

Για να κάνετε καλά την δουλειά σας, για να αντιπροσωπεύσετε τον λαό, χρειάζεστε μια εντολή. Δεν μπορείτε να πάτε στην Ολομέλεια και να καταθέσετε σχέδιο νόμου για την περιστολή της αγανάκτησης.  Ακόμη κι αν έχετε τις καλύτερες προθέσεις να εκπροσωπήσετε τον λαό, χρειάζεστε αίτημα. Χρειάζεστε νόημα. Δεν μπορεί να γίνει νόμος ένα φειγ-βολάν (που κυκλοφόρησε ευρέως και στο Σύνταγμα, αλλά και στα social media) με τίτλο «Θέλω αξιοπρέπεια-αλληλεγγύη». Αν, δηλαδή, κάποιος κατέβαζε ένα νομοσχέδιο με τίτλο «Η αποκατάσταση της αξιοπρέπειας-αλληλεγγύης των πολιτών και συναφείς διατάξεις», θα λέγαμε ότι αυτός ο τύπος μάς δουλεύει. Γιατί, όμως δεν μας κοροϊδεύουν οι διαδηλωτές που το ζητάνε; Επειδή είναι περισσότεροι ή επειδή είναι «φωνή λαού»;

Δεν ξέρω αν χάνω κάτι από αυτό το αποκαλούμενο «πολύχρωμο», «πολυδιάστατο», «πολύμορφο» κίνημα. Το γεγονός όμως ότι τόσοι πνευματικοί ταγοί χρησιμοποιούν τόσα πολλά επίθετα για να το περιγράψουν σημαίνει ότι δεν μπορούν να βρουν το ουσιαστικό. Μπορεί, βέβαια, να σημαίνει ότι δεν υπάρχει το ουσιαστικό. Μπορεί αυτό που έζησαν οι άνθρωποι που μαζεύτηκαν χθες στις πλατείες ήταν κάτι σαν το timeline του twitter ή σαν το NewsFeed του facebook. Πληροφορία, αιτήματα, τραγούδια, συνθήματα ατάκτως ερριμένα χωρίς συνδετικό ιστό. Χωρίς νόημα. Συναντάς ανθρώπους που υπό φυσιολογικές περιστάσεις δεν θα τους συναντούσες ποτέ (κάποιους από αυτούς πιθανότατα δεν θα ήθελες και να τους συναντήσεις), διαβάζεις ειδήσεις και σοφίες των 140 χαρακτήρων για θέματα που δεν σ’ ενδιέφεραν ποτέ και στο τέλος καταλήγεις με μια απίστευτη σύγχυση κι ένα συμπέρασμα: ότι τίποτε δεν γίνεται, και τίποτε δεν μπορεί να γίνει.

Όλο αυτό που ζούμε, είτε στον εικονικό είτε στον πραγματικό χώρο, είναι υπαρκτός μεταμοντερνισμός. Δεν είναι απλώς η απουσία νοήματος, είναι η δοξολογία της απουσίας νοήματος. Στην καλύτερη περίπτωση είναι ποίηση που θέλει να περνιέται για φιλοσοφία: «τα όπλα έβαψαν την Γη με αίμα, δεν πρέπει να κάνουν το ίδιο οι αριθμοί» έγραφε το φείγ-βολάν που σας ανέφερα. Ούτε ο Πολ Βιρίλιο  δεν θα μπορούσε να το πει καλύτερα.

Να με συγχωρείτε λοιπόν που εγώ παραμένω αμετανόητα νεωτερικός και να με συγχωρείτε διπλά που έρχομαι εδώ στο Πάντειο, στον ναό του μεταμοντερνισμού, για να μιλήσω για την αξία και την ανάγκη του νοήματος. Μ’ αρέσει ποίηση αλλά ξέρω πως μ’ αυτή ούτε μπορώ να εξηγήσω, αλλά ούτε να αλλάξω τον κόσμο. Δεν ξέρω αν ακούγεται συντηρητικό και παρωχημένο αλλά χρειάζομαι το αίτημα. Χρειάζομαι την αξιολόγηση της πληροφορίας, χρειάζομαι μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ ψεύδους και αλήθειας, άσχετα αν μερικές φορές το ψεύδος έχει τα ίδια αποτελέσματα με την αλήθεια. Θα ακούσατε βέβαια για τον αστικό μύθο περί του ισπανικού συνθήματος «Σσσς, κάντε ησυχία. κοιμούνται οι Έλληνες». Η ψεύτικη αυτή πληροφορία κινητοποίησε πολλούς να πάνε στις πλατείες και μάλιστα κάποια πανό έγραφαν «Ξυπνήσαμε». Μόνο, που όπως έλεγαν στον παλιό προνεωτερικό κόσμο το ψέμα έχει κοντά ποδάρια. Ωραία! Ξυπνήσαμε. Αλλά τι ζητήσαμε;

Μπορεί κάποιος να θεωρήσει ότι η θέση μου υπέρ της νεωτερικότητας δεν είναι άδολη. Ναι. Η ίδια η ίδια η δημοσιογραφία είναι νεωτερική δουλειά. Αν δεν υπήρχε η νεωτερικότητα δεν θα είχα δουλειά. Η διαφορά μου με άλλους συναδέλφους είναι ότι εγώ θέλω να επιμένω νεωτερικά. Δεν επιδιώκω το αλάνθαστο των απόψεών μου αλλά θέλω τα άρθρα μου να διαφέρουν από το  newsfeed του Facebook. Μπορεί να κάνω λάθος για κάποια πράγματα που λέω, αλλά θέλω το λάθος να είναι καθαρό λάθος. Χωρίς πολλές τσιριμόνιες ή ναι μεν αλλά. Δυστυχώς, όσοι ακόμη παρακολουθείτε τον Τύπο θα διαπιστώσετε ότι όσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότερο προσπαθεί να μεταμνοντερνιστεί. Αυτό μπορεί να θεωρηθεί μια φυσιολογική αντίδραση προσαρμογής στο νέο τοπίο που οι νέες τεχνολογίες διαμορφώνουν. Αλλά είναι η λάθος αντίδραση.

Εισήγηση στο συνέδριο «Η Κρίση του Τύπου. Η Δύσκολη Μετάβαση στη Νέα Ψηφιακή Εποχή», Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθήνα 26.5.2011

Πέρα από τον χυλό της παραλυσίας


 Η Βάσω Κιντή αποδομεί τα όνειρα μιας fast food επανάστασης

Θαυµάζω και σέβοµαι το επάγγελµα τουπολιτικού. Εναςπολιτικός πρέπει να έχει πειθώ, να µπορεί να που βρίσκουν βολικόεργοδότη το κράτος παρασιτώντας οικογενειακά επί του κοινωνικού σώµατος. Οι περισσότεροι πολιτικοί δεν ξέρουν τα θέµατα, ούτε ενδιαφέρονται να ενηµερωθούν, δεν έχουν απόψεις ούτε επιχειρήµατα για όσα καλούνται να αποφασίσουν. ∆ιεκπεραιώνουν απλώς, όταν τυχόν ασχοληθούν, τα συχνά αντιφατικά αιτήµατα των ψηφοφόρων τους ή επαναλαµβάνουν µηχανικά τετριµµένους ιδεολογικούς τόπους. Κατά κανόνα, πέρασαν έξω από τις πανεπιστηµιακές αίθουσες, δεν διακρίθηκαν σε κανέναν κοινωνικό στίβο και αναρριχήθηκαν στις κοµµατικές αυλές διά της παπαγαλίας, της υποταγής και της κολακείας τόσο προς τους ψηφοφόρους τους όσο και προς τον αρχηγό τους.

Τα πολιτικά κόµµατα υπάρχουν για τους πολιτικούς τους, δεν έχουν κανένα σχέδιο για τη χώρα, τα κάνουν όλα στο γόνατο, απαγγέλλουν κορόνες ή ψελλίζουν κούφια στερεότυπα προσπαθώντας κάπως να διαφοροποιηθούν το ένα από το άλλο µε µόνη έγνοια να διασφαλίσουν και να συνθέτει, να συγκρούεται, να δρα συλλογικά, να παίρνει πρωτοβουλίες, να κατευθύνει, να συνεγείρει, να εξηγεί, να εµπνέει εµπιστοσύνη, να έχει αίσθηση της συγκυρίας, να είναι τολµηρός, αποφασιστικός, προσηνής, να µπορεί να κινείται σε κάθε περιβάλλον, τοπικό και διεθνές, λαϊκό και λόγιο, πλούσιο και φτωχό. Πρέπει να ενηµερώνεται, να είναι σε θέση να κρίνει και να σχηµατίζει άποψη, να επιλέγει συνεργάτες, να µελετά. Πολλές και σύνθετες ικανότητες, πολλά ταλέντα! Τι απ’ όλα αυτά διαθέτει σήµερα το πολιτικό προσωπικό στη χώρα µας;

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι έλληνες πολιτικοί, δεξιά και αριστερά, είναι ιδιοτελείς υπάλληλοι κοµµάτων.

Πρώτιστη µέριµνα γι’ αυτούς είναι η επανεκλογή τους που τους εξασφαλίζει προνόµια – από τα ευτελή φώτα της δηµοσιότητας ως τη βουλευτική ασυλία και τον αδιαφανή πλουτισµό. ∆εν έχουν συναίσθηση του ρόλου και της ευθύνης τους, δεν είναι καν σε θέση να παρακολουθούντι συµβαίνει στον σηµερινό,σύνθετο και πολλαπλώς διασυνδεδεµένο κόσµο. ∆εν µιλούν ξένες γλώσσες και οι σύµβουλοί τουςείναι συνήθωςοι συγγενείς τους, σύζυγοι και παιδιά ενισχύσουν τη θέση τους στο απαρασάλευτο πολιτικό σκηνικό, αδιαφορώντας για τα προβλήµατα της κοινωνίας και την τύχη των πολιτών.

Παρά τα χάλια αυτά, η συλλήβδην καταγγελία του πολιτικού κόσµου σήµερα είναι φτηνός λαϊκισµός,µια απόπειρα να φορτωθούν όλες οι ευθύνες σε κάποιους (άλλους πάντα)

ώστε να µη θιγούν οι µύθοι και οι αυταπάτες που σκέπαζαν τον γενικευµένο ατοµισµό και την ιδιοτέλεια. Καταγγέλλονται οι πολιτικοί ως φαύλοι και άχρηστοι, ενώ συγχρόνως καλούνται να συνεχίσουν την επιζήµια και επικίνδυνη τακτική τους, που σε συντονισµό µε την κοινωνία που τους ανέδειξε οδήγησε την Ελλάδα στην καταστροφή.

Ο βαρύς αυτός πολτός που συνθέτουν οι ανίκανοι και περιδεείς πολιτικοί, οι συµφεροντολόγοι πελάτες τους, οι θρασείς συνδικαλιστές, οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηµατίες, ο γνωστός θίασος δηµοσίων προσώπων (καλλιτεχνών, ανυπόστατων διανοουµένων και ακαδηµαϊκών) που µιζάρουν στον λαϊκισµό και στην πατριδοκαπηλία, έδρασε επί µακρόν συγκολλητικά, πνίγοντας όµως κάθε δηµιουργική δύναµη, κάθε πνοή, αδιαφορώντας για τους αδύναµους, ισοπεδώνοντας άξιουςκαι ικανούςκαι φέρνοντας στην επιφάνεια τους καταφερτζήδες, τους κολλητούςκαι τους αδίστακτους. Παρέδωσε µια βαθιά άδικη κοινωνία καθηλωµένη στη φτώχεια και πλέον στην ανέχεια, στην άγνοια και στους παρηγορητικούς µύθους. Επείγει όσο ποτέ να απαλλαγούµε από τον πνιγηρό αυτόν εναγκαλισµό, να διεκδικήσουµε µια κοινωνία που τη συνέχουν αλληλεγγύη, κοινοί στόχοι, κοινά σχέδια, κοινή ευρύχωρη προοπτική.

Τις αλλαγές δεν θα φέρουν µεσσίες, κάποιοι άφθαρτοι και αµόλυντοι πολιτικοί, οραµατιστές ή τεχνοκράτες, που θα προκύψουν από το πουθενά και θα ευαγγελιστούν ουτοπικά πρότυπα που κρύβουν τις δυσκολίες και εναρµονίζουνπαραµυθητικά,και υποκριτικά, τα ασυµβίβαστα. ∆εν θα έρθουν από ξεφτισµένες και αναχρονιστικές δοκιµές εξεγέρσεων κάθε λογής, ούτε από φοβικά και τρεµάµενα βήµατα αγκυλωµένα στοχθες. Θα προκύψουν όταν εµείς, ενεργοί πολίτες, δηλώσουµε την παρουσίαµας βγάζοντας το κεφάλι πάνω από τον χυλό της παραλυσίας. Οταν αποδοκιµάσουµε τις πολιτικές που µας έσυραν στην άβυσσο, όταν καταγγείλουµε και αναιρέσουµε συγκεκριµένες αδικίες (π.χ., την εγκατάλειψη των πιο αδύναµων για να ενισχύονται τα προκλητικά προνόµια εγκάθετων υπαλλήλων του ∆ηµοσίου), όταν αντικρίσουµε τις προκλήσεις τού σήµερα µε πνεύµα δηµιουργίας και προσφοράς, όταν στηρίξουµε τις κατακτήσεις της δηµοκρατίας µας που απαίτησαν κόπους και θυσίες γενεών, όταν αποστρέψουµε το βλέµµα από αναίσχυντους δηµαγωγούς που περιφρονούν τους πολίτες και δυναµιτίζουν το µέλλον της χώρας για να διασώσουν τις ιδεοληψίες και την καρέκλα τους. Τότε θα βρούµε τους τολµηρούς και ικανούς πολιτικούς που είναι διατεθειµένοι να στρατευθούν και να εργαστούν για την υπόθεση αυτή που µας αφορά όλους.

Η κυρία Βάσω Κιντή είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήµιο Αθηνών. 

Γιώργος Α. Παπανδρέου προς τους τοπικούς φορείς των Καλαβρύτων



«Αυτή την στιγμή προέχει η πατρίδα, ούτε εγώ, ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε τα κόμματα, μπροστά στον κίνδυνο να μείνει η Ελλάδα χρόνια πίσω, θα κάνω το καθήκον μου, δεν με νοιάζει το σαράκι του μικροκομματισμού και το πολιτικό κόστος» υπογράμμισε ο πρωθυπουργός Γιώργος Α. Παπανδρέου …

στη εισηγητική του ομιλία προς τους τοπικούς φορείς των Καλαβρύτων και της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας.

Ο πρωθυπουργός τόνισε ότι από την αρχή ο ίδιος επιδίωξε την συνεργασία καθώς η χώρα θα βγει πιο γρήγορα από την κρίση με αυτόν τον τρόπο, ενώ αναφερόμενος στην τελευταία συνάντηση των πολιτικών αρχηγών με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας είπε ότι «συγκλίνουμε σε πολλά».

«Απαιτείται πολιτική βούληση για την υπέρβαση των κομματικών συμφερόντων και αυτό θα φανεί στην πράξη, μπορούμε να είμαστε διαφορετικοί, αλλά όχι εχθροί» επισήμανε ο πρωθυπουργός, τονίζοντας ότι μια τέτοια εξέλιξη θα τόνιζε την εικόνα σοβαρότητας της χώρας και θα έδινε ηχηρή απάντηση σε όσους αμφισβητούν την Ελλάδα.

Αγανάκτηση και προβληματισμός


Αντώνης Παπαγόρας

Όταν για πρώτη φορά άκουσα για το κίνημα των «Αγανακτισμένων» το απαξίωσα και είπα ότι δεν είναι ποτέ δυνατόν να υπάρχει οργάνωση σε κάτι από την βάση. Δεν υπάρχει πρόταγμα. Δεν υπάρχει κοινή στόχευση σε όσους θέλουν με αυτόν τον τρόπο να εκφράσουν το πρόταγμα που δεν έχουν.

Στις επτά το απόγευμα μετά από έναν καφέ και μια παρτίδα σκάκι μίας και πλέον ώρας πήγα, από περιέργεια περισσότερο, στο σύνταγμα να δω «τι παίζει». Είδα χιλιάδες ανθρώπων, διαφορετικών ηλικιών, μανάδες, πατεράδες, παιδιά, νέους, φοιτητές, άνεργους, εργαζομένους, μικρο – καταστηματάρχες. Όλοι μαζί, σε ένα μέρος για να διαμαρτυρηθούν. Το μπάχαλο των απόψεων μεγάλο. Άλλοι φώναζαν «κλέφτες κλέφτες» απευθυνόμενοι προς τους πολιτικούς και ρίχνοντας μούτζες στην Βουλή. Άλλοι πάλι φώναζαν «να καεί να καεί το μπουρδέλο η Βουλή». Άλλοι πάλι, παραδοσιακοί, τα είχαν βάλει με τους «μπάτσους».

Αχταρμάς…

Οι απόψεις που άκουσα ήταν επίσης ένας αχταρμάς. Άκουγες ό,τι ήθελες, π.χ. από το «για όλα φταίει το κράτος και το Δημόσιο», στο «ξεπουλάνε την Ελλάδα».

Παρά την επιβεβαίωση της κρίσης μου, ότι απλά αποτέλεσε μια ευκαιρία το όλο σκηνικό να πει κάτω από μία ταμπέλα που δεν έχει ξαναμπεί ο καθένας, ώστε να αφεθεί ελεύθερος να πει ό,τι δεν λέει σε αυτούς που μέσα του έχει απαξιώσει, κάτι άρχισε να με κρατάει. Δεν ήταν η δύναμη του πλήθους. Όχι! Δεν λειτούργησα ποτέ βάση της μάζας. Κάτι άλλο ήταν αλλά δεν μπορούσα να το προσδιορίσω. Κατά τις δώδεκα το βράδυ είπαμε με έναν άλλο φίλο, που και αυτός εν αρχή είχε την ίδια άποψη με εμένα να πάμε ξανά. Πήγαμε λοιπόν και αυτό που αντίκρισα δεν είχε σχέση με το απόγευμα. Σε ένα σημείο, μπροστά από την πλατεία συντάγματος γινόταν πάρτι και κάπου κάπου ακούγονταν κάποια συνθήματα αυτή τη φορά πολύ πιο στοχετευμένα.

Καλύτερα τα πράγματα…

Όταν κατέβηκα προς το κέντρο της πλατείας συντάγματος ανακάλυψα ότι υπήρχε μία μικρή λαϊκή συνέλευση. Είχα ζήσει πολλές Γενικές Συνελεύσεις στο Πανεπιστήμιο, είχα διαβάσει πολλά για την αποδιοργάνωση, ανέτρεξα σε όλα αυτά για να βρω ομοιότητες και διαφορές αλλά έβρισκα διαφορές… Το επίπεδο των απόψεων μπορώ να πω ότι δεν ήταν το υψηλότερο όσων έχω ακούσει. Ήταν όμως σίγουρα καλύτερο από ό,τι περίμενα. Καλύτερο το έκαναν συγκεκριμένα πράγματα. Υπήρχε αυθόρμητος λόγος, διάθεση για συζήτηση και καθόλου εχθρικό κλίμα. Όσο η συζήτηση συνεχιζόταν τόσο έφερνα και πράγματα με το μυαλό μου. Πράγματα στα οποία πίστευα και στα οποία και ακόμα πιστεύω και τα οποία απλά ανακατέταξα.

Σταδιακά οργανώνεται το πράγμα αλλά παράλληλα με την οργάνωσή του παρατηρούνται και οι πρώτες ομαδοποιήσεις. Δεν είναι παράλογο ως εξέλιξη. Είναι φυσιολογικό. Απλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι περισσότεροι από τους συγκεντρομένους απαξιώνουν τις επιμέρους συλλογικότητες της κοινωνικής συγκρότησης, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί θεσμικά και με το πέρασμα του χρόνου. Πάντως άρχισε να διαφαίνεται μία βελτίωση σε σχέση με την χύμα στο κύμα κατάσταση που επικρατούσε εν αρχή. Και όμως…. Παρότι δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα ψάχνω ακόμα να βρω τι ήταν αυτό που με έκανε να νιώσω τόσο καλά… Τελικά το βρήκα το βράδυ όταν πλέον ξάπλωσα και καθάρισε το μυαλό μου.

Πήρα τα πράγματα από την αρχή. Από τότε που άρχισα να ασχολούμαι με την πολιτική και τα κοινά ευρύτερα. Το όνειρο στην έναρξή του ήταν η συμβολή σε κάτι μεγάλο. Το μεγάλο ήταν μία μέρα να υπάρχουν άνθρωποι ενωμένοι κάτω από έναν στόχο και από πολλές κοινές παραδοχές. Όταν ανακοινώθηκαν τα πρώτα μέτρα στα πλαίσια της πολιτικής δημοσιονομικής προσαρμογής από την πλευρά της κυβέρνησης, θυμάμαι ότι το μυαλό μου είχε χαθεί. Ήταν ξερά μέτρα, χωρίς όραμα για την επόμενη μέρα, χωρίς πολιτικό υπόβαθρο αλλά με λογιστικό – τεχνοκρατικό. Όταν επανήλθε η σκέψη μου στους «Αγανακτισμένους» τότε η αναδιάταξη των πραγμάτων στο μυαλό μου έφερε και την κατανόηση του αισθήματος ευφορίας από την όλη κατάσταση που είχα ζήσει. Δεν υπήρχε λόγος για να αναζητήσω το πρόταγμα. Δεν υπάρχει. Το μόνο κοινό που συνδέει αυτούς τους ανθρώπους είναι ότι δεν τους αρέσει όπως έχει διαμορφωθεί αυτή η κατάσταση. Ο καθένας μπορεί να λέει το μακρύ του και το κοντό του αλλά δεν είναι αυτό το ζήτημα και κακώς εστιάσα και εστιάζουμε όλοι εκεί.

Η αδυναμία απόδοσης οράματος από το πολιτικό σύστημα το οποίο επέλεξε με τα μέτρα της κυβέρνησης να οδηγηθεί σε μη πολίτικα μέτρα τα οποία απλώς επιτυγχάνουν ή αποτυγχάνουν σε στόχους δημιουργεί κοινό αίσθημα ανασφάλειας που είναι αρκετό να δημιουργήσει συνεκτικό ιστό μεταξύ ανθρώπων που δεν έχουν κανένα κοινό στην αντίληψη τους για την περαιτέρω εξέλιξη των πραγμάτων. Αν από την πλευρά της Κυβέρνησης που είναι η αρμόδια να εκφράζει την λαϊκή συλλογικότητα, είχε αποδοθεί στόχευση για το τι θέλει να δημιουργήσει μετά από τα σκληρά μέτρα, ποια κρατική συγκρότηση θέλει να επιτύχει, ποια παραγωγική βάση θέλει να δημιουργήσει, ποια θέλει να είναι η εξέλιξη του καταναλωτικού προτύπου, ποια θέλει να είναι η εικόνα της πατρίδας μας τέλος πάντων και πότε θα επιτύχει τον στόχο αυτό, τότε θα ήταν καλύτερα τα πράγματα. Θα υπήρχε διαχωρισμός αλλά αυτός θα ήταν μεταξύ αυτών που συμφωνούν ή διαφωνούν. Θα υπήρχαν όμως πολιτικοί όροι και αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης.

Για αυτόν τον λόγο δεν μπορεί κανένας να κατηγορήσει για έλλειψη προτάγματος αυτούς που επέλεξαν αυτό τον τρόπο να διαδηλώσουν και αυτό διότι το πρόταγμα λείπει από όλες τις πολιτικές διεργασίες, κάνοντάς τες απολίτικες. Το καλό με τους «Αγανακτισμένους» είναι ότι σταδιακά πολιτικοποιούνται. Δημιουργούν την ανάγκη στους συμμετέχοντες να εκφραστούν και να ακούσουν. Ο αχταρμάς σιγά σιγά ταξινομείται όμως στο μυαλό κάθε ενός που συμμετέχει και μπαίνει σε δρόμο πολιτικοποίησης. Αυτό δεν θα συνέβαινε αν δεν υπήρχε αυτή η κίνηση. Μερικές φορές τα παράγωγα αυτών που συμβαίνουν είναι σημαντικότερα από τον λόγο που αποτέλεσε την αφορμή. Προσωπικά πιστεύω ότι η επιτυχία μέσα σε όλα αυτά είναι ότι ο καθένας βλέπει την καλή πλευρά του πράγματος όπως εξελίχθηκε με όποιον τρόπο αυτός τον αντιλαμβάνεται…

Υ.Γ.: Τονίζω ότι ακόμα διατηρώ τις επιφυλάξεις μου. Διαπιστώνω ότι σε μεγάλο βαθμό όλα κινούνται με όρους μόδας. Αν αυτό συνεχιστεί τότε δεν θα μιλάμε για την διόρθωση μίας σαθρής κατάστασης στο πολιτικό σύστημα αλλά για την δημιουργία μίας άλλης…

ΠΗΓΗ  http://syn-gnomi.blogspot.com/2011/05/blog-post.html#more

Αρέσει σε %d bloggers: