Το Atarax στα σκουπίδια


27/09/2011

Πες μου, σε παρακαλώ, πόσα Atarax και Lexotanil πια να πάρω για να αντέχω τα δελτία ειδήσεων και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων; Εντάξει, δεν αλλάξαμε και, ναι, βουλιάζουμε. Δηλαδή πρέπει να πεθάνουμε και πριν την ώρα μας από βαθύ μαρασμό; Κανονικά, αν μας λυπούνται οι ψυχίατροι, θα πρέπει τέτοιες μέρες να συνταγογραφουν  με το κιλό τα χαπάκια της νιρβάνας. Αλλά πού τέτοια τύχη; Μήνες ψάχνω να βρω μια καλή είδηση, ένα «κάτι» σαν αντίδοτο στην απολύτως μεταδοτική μελαγχολία των ημερών. Και όχι, δεν τις μπορώ άλλο τις τρικλοποδιές της μιζέριας. Πέφτω κι άσχημα, π’ ανάθεμά με. Βυθίζομαι.

Ανοίγω τηλεόραση. Προφανώς από καθαρό μαζοχισμό. Ο Σόιμπλε πρώτο πλάνο. Προσπαθώ να τον σκεφτώ σαν τον παππού που όλοι θα ήθελαν να έχουν. Μετά ανοίγει το στόμα του και μου καταστρέφει τη φαντασίωση. Τέτοιον παππού να τον πάρετε πίσω. Δεν τον θέλω. Πού τα έβαλα τα ρημαδοAtarax;

Σάββατο πρωί, με μισή καρδιά, κατεβαίνω στο κέντρο. Με τόση πλύση εγκεφάλου, πολιτική βλακεία και δημοσιογραφική γκρίνια νόμιζα ότι όλος ο κόσμος θα ήταν φοβισμένος και κρυμμένος στο σπίτι του. Λάθος. Η λαϊκή της Καλλιδρομίου είναι γεμάτη κόσμο. Όπως και πριν 6 μήνες. Όπως πριν ένα χρόνο. Όπως πάντα. Αρκετοί άνθρωποι συνεχίζουν να αγοράζουν λουλούδια, οι μαμάδες συνεχίζουν να κουβαλούν τα πιτσιρίκια τους στα καροτσάκια, οι μανάβηδες συνεχίζουν να πειράζουν ό,τι κινείται με τα «..έλα, μάνα μου, να σου δείξω τα αγγουράκια μου» και τα «..τζάμπα-τζάμπα, πάρε κι εμένα στο σακουλάκι σου, δεσποινίς»!!

Σόλωνος, Ακαδημίας, Πανεπιστημίου πήχτρα. Οι οδηγοί κορνάρουν και βρίζουν, οι πεζοί προσπαθούν να κολυμπήσουν στην αυτοκινητοθάλασσα. Αλλά είναι εκεί. Όλοι εκεί. Όπως πάντα. Στην Αθηνάς, μιλιούνια ο κόσμος. Και στο Σύνταγμα, στη Συγγρού, την παραλιακή τα ίδια. Στην Εσπλανάδα άνθρωποι συνεχίζουν να βολτάρουν ή να τσαλαβουτούν στη θάλασσα. Γιατί, ναι, η ζωή συνεχίζεται. Η ζωή μας συνεχίζεται. Με δυσκολίες και προβλήματα και πορτοφόλι σχεδόν άδειο πια. Αλλά, διάολε, συνεχίζεται. Και κανένα χάπι, κανένας κερατάς δεν μπορεί να μας σπρώξει στο μη περαιτέρω.

Το χρωστάμε στον εαυτό μας, σε όσους πιστεύουμε και εμπιστευόμαστε, στα ίδια τα παιδιά μας να αντέξουμε και αυτή τη φορά που όμοιά της δεν έχουμε ξαναζήσει. Να κάνει ο καθένας το κουμάντο του, να κατεβάσει τα έξοδά του στα απολύτως απαραίτητα και να προσπαθήσει πολύ για να επιβιώσει μέσα σ’ αυτή την πολύ δύσκολη χρονιά που ήδη διανύουμε.

Α, και τα Atarax στα σκουπίδια!

http://www.protagon.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: