Κοινωνικό κράτος που ουσιαστικά μόνον κατ όνομα υφίσταται ,ούτε «ευθύνεται» ούτε «καταλύεται»..


Παρατηρώ τελευταία στο δημόσιο διάλογο αφενός από μια μερίδα ανθρώπων μια νεότευκτη αποστροφή για τις «σοσιαλιστικές» πρακτικές και το «κοινωνικό κράτος» και αφετέρου , από μια έτερη, έναν γενικό ξεσηκωμό για την «κατάλυσή του» . Στους μεν προτάσεις όπως ιδιωτικοποίηση των πάντων και μαζικές απολύσεις γίνονται αποδεκτές με πρωτόγνωρο ενθουσιασμό προσβλέποντας προφανώς σ ένα μέλλον απαλλαγμένο απ τον κρατισμό και τα παρελκόμενά του , στους δε η λυσσώδη προσπάθεια να διατηρηθεί η κατάσταση ως έχει βαπτίζεται κοινωνικός αγώνας και αντίσταση σε νεοφιλελεύθερες πολιτικές .

Η αλήθεια είναι ότι εδώ και κάμποσες δεκαετίες αναθρέψαμε ένα «τέρας» το οποίο ευθύνεται σε μέγιστο βαθμό για την οικονομική αιμορραγία που σήμερα υφιστάμεθα ,πλην όμως αυτό το τέρας δεν ονομάζεται ούτε σοσιαλιστικό ούτε κοινωνικό κράτος αλλά συνδικαλιστοκρατούμενο μπάχαλο και φέουδο του οποιουδήποτε είχε τη δυνατότητα να πιέζει τους κατάλληλους ανθρώπους στις κατάλληλες θέσεις για το «δίκαιο» των αιτημάτων του …

Δεν θα με πείσει κανείς όσα ντεσιμπέλ και ν ανεβάσει τις κραυγές του ότι αυτό που σήμερα καταλύεται είναι το «κοινωνικό κράτος» διότι εγώ ,ο μέσος πολίτης γνωρίζω ότι ουδέποτε το απήλαυσα , οι ετήσιες δαπάνες μου μόνο για υγεία και παιδεία αυτό καταμαρτυρούν . Οι κοινωνικές παροχές στην Ελλάδα ξεκίνησαν ως δείγμα προόδου και ανθρωπισμού και κατέληξαν στο συντομότερο ανέκδοτο της σύγχρονης ιστορίας μας . Στη χώρα όπου χωρίς φακελάκι στο δόκτωρ δεν υφίστασαι ως άνθρωπος και χωρίς να καταβάλλεις το μισό σου εισόδημα σε φροντιστήρια και ιδιαίτερα , το σπλάχνο σου δεν τελειώνει ούτε το λύκειο αλλά οι δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού ολοένα και αυξάνονται είναι αστείο να ομιλείς για κόστος «κοινωνικού κράτους».

Ποιο «κοινωνικό κράτος» επιτάσσει μερίδα απ τον κρατικό κορβανά για καθέναν που επιθυμεί να «ασφαλίσει το μέλλον του» με αντάλλαγμα ένα σταυρό προτίμησης όταν έλθει εκείνη η ώρα, ποιο επιτάσσει συνδικαλιστικό αγώνα μέχρις εσχάτων αδιαφορώντας για το διπλανό ,συντάξεις στα 45 εις βάρος των κορόιδων , πριβέ δωμάτια σε κρατικά νοσοκομεία , θέσεις ρετιρέ για επίλεκτους του εκάστοτε κόμματος και αποστολή του λογαριασμού στους απέξω . Μπερδέψαμε το κοινωνικό κράτος με το πλιάτσικο εις βάρος του και οδηγούμαστε μοιραία να αφορίσουμε το ίδιο και όχι την λανθασμένη χρήση του !

Προσωπικά δεν αποδέχομαι τη δαιμονοποίηση που εσχάτως επιχειρείται για οτιδήποτε κρατικό και δη σε ότι αφορά την υγεία και την παιδεία ενός λαού , δεν πιστεύω στις κοινωνίες των 2/3 , ουκ ολίγα τα παραδείγματα των χωρών όπου το κράτος τους λειτουργεί ρολόι και προσφέρει στους πολίτες του υπηρεσίες υψηλής ποιότητας. Ναι στην απαίτηση για διόρθωση , ναι στη μηδενική ανοχή σε πρακτικές του παρελθόντος που μας οδήγησαν στην κατάρρευση ,όχι στους γενικευμένους αφορισμούς όμως …

 

ΠΗΓΗ  http://www.epikairo.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=9705:-lr-lr&catid=57:apopsh&Itemid=27

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: