Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός


Από το περιθώριο στο απόγειο κι από το απόγειο στην αναζήτηση.

Στην Ευρώπη στις αρχές της δεκαετίας του ‘70, ο δημοκρατικός σοσιαλισμός δεν αποτελούσε τίποτα παραπάνω από μια ιδεολογία που βρισκόταν στο περιθώριο της πολιτικής ζωής και χαρακτηριζόταν ακραία. Στην διάρκεια αυτής της δεκαετίας έντονες πολιτικές ζημώσεις και αναταραχές αλλά κυρίαρχα οι κοινωνικές ανάγκες έφεραν αυτήν την περιθωριοποιημένη ιδεολογία στο κέντρο της πολιτικής ζωής και στην συνέχεια στην εξουσία και το απόγειο.

Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός στην εφαρμογή του απάντησε και στα δύο συστατικά του ονόματός του. Απάντησε και στα αιτήματα των λαών για δημοκρατία, ισότητα, ισονομία και την προοδευτικοποίηση της κοινωνίας αλλά και στα ζητήματα που είχαν σχέση με την κοινωνική πολιτκή και αφορούσαν κυρίως την παιδεία, την υγεία και τα εργασιακά δικαιώματα. Στην Ελλάδα αυτή η μεγάλη αλλαγή εκφράστηκε από τις κυβερνήσεις του Άνδρέα Παπανδρέου που από την πρώτη κιόλας θητεία του απάντησε με την νομοθέτηση της ισότητας στην εργασία ανάμεσα σε άνδρα και γυναίκα, την κατάργηση των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων, την δημιουργία των Κέντρων Υγείας και του Ε.Σ.Υ., την εκδημοκράτιση του δημόσιου πανεπιστημίου με τον 1268/82 (νόμος πλαίσιο) και πολλά άλλα γνωστά και ίσως αυτονόητα σήμερα.

Αυτή η επίτευξη σε γενικά πλαίσια των στόχων μέσα σε μια δεκαετία τρομακτικών αλλαγών στις κοινωνίες αλλά και σε διεθνές επίπεδο, ειδικά με την πτώση της πάλε ποτέ Σοβιετικής Ένωσης και την μονοκρατορία των ΗΠΑ, που ανέτρεψε όχι μόνο το γεωπολιτικό αλλά και το ιδεολογικό status quo του κόσμου οδήγησε τον ιδεολογικό αυτό χώρο σε αναζήτηση νέων οραμάτων. Μέσα σε αυτήν την αναζήτηση πολλά από τα κόμματα υιοθέτησαν ή παρέκλειναν προς πιο νεοφιλελεύθερες απόψεις, πολιτικές και ιδεολογήματα που όδήγησαν όπως ήταν φυσικό στην μετατροπή του από κόμματα οράματος σε κόμματα διαχείρισης. Κόμματα που οι άλλοτε χαοτικές διαφορές τους με τα συντηριτικά νεοφιλευλέθερα κόμματα φαίνονται αμελητέες.

Σήμερα, που η νεοφιλελεύθερη οικονομία αποτελεί τον κανόνα και τα νεοφιλελεύθερα συντηρικά κόμματα κατα κύριο λόγο βρίσκονται στην διακυβέρνηση των κρατών, τα κόμματα και ευρήτερα ο χώρος του δημοκρατικού σοσιαλισμού είναι πιο αναγκαίο παρά ποτέ να διαμορφώσουν μια νέα πολιτική πλατφόρμα, ένα νέο όραμα που δεν θα ανερεί τις βασικές αρχές της ιδεολογίας τους που συμπυκνώνονται στο τρίπτυχο “κοινωνική δικαιοσύνη-κοινωνική αλληλεγύη- κοινωνική λογοδοσία”αλλά είναι προφανές ότι δεν μπορεί να διαμορφωθούν πολιτικές που θα δώσουν όραμα και διέξοδο στους λαούς αν αυτές δεν συνδυαστούν με σημέρινες ανάγκες και δεν ακολουθήσουν την συνθήκες της εποχής μας, όπως π.χ. το δικαίωμα στην πρόσβαση στην πληροφορία, την πράσινη οικονομία και το οικολογικό ζήτημα. Φυσικά, δεν μπορούν οι δημοκράτες σοσιαλιστές να επιτρέψουν την επέλαση κανενός είδους μεσαίωνα είτε στην παιδεία είτε στην εργασία που θα αφερεί δικαιώματα, όχι μόνο γιατί αυτό θα πλήξει την ζωή των μη-προνομοιούχων αλλά και γιατί αυτές οι κατακτήσεις αποτελούν μέρος της ίδιας τους της ιστορίας, των ίδιων τους των αγώνων.

Και κυρίως δεν μπορεί παρά να αποτελεί πυξίδα η ρήση και συγχρόνως “εντολή” του μεγάλου Έλληνα σοσιαλιστή Άνδρέα Γ. Παπανδρέου :

“Οι σοσιαλιστές πρέπει να αγωνίζονται για ριζοσπαστικές αλλαγές στην κοινωνία ακόμα κι αν αυτές φαίνονται εγκλωβισμένες μέσα στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα”

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: