«Πόλεμος πάντων πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεούς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους «Ηράκλειτος».


 

Ο βασιλιάς στον οποίο ανήκει το δελφικό μαντείο ούτε λέγει ούτε κρύπτει αλλά δίνει σημάδιαΗράκλειτος484 π.Χ.
Σήμερα  είπα να γράψω για ένα αγαπημένο μου θέμα της Γεωπολιτική και στρατηγική ως τον «καταλύτη» μακροοικονομικών μεγεθών και παγκοσμίων κρίσεων.
Στις 25 Δεκεμβρίου 1991 ο Γκορμπατσόφ και αμέσως μετά ο Γιέλτσιν επίσημα κατακερμάτισαν και διέλυσαν την πάλαι κραταιά Σοβιετική ένωση. Μπροστά στα μάτια εκατομμυρίων τηλεθεατών κατέρρεε με πάταγο ο ένας από τους δύο παγκόσμιους πόλους.
Είδαμε μια αυτοκρατορία να διαλύετε στα εξ ων συνετεθει , χωρίς πόλεμο!
Έκτοτε πέραν τα χρόνια και φτάσαμε στο παγκόσμιο γεωπολιτικό μοντέλο του πολύ-πολικού κόσμου, με ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, ας το ονομάσουμε παγκοσμιοποιημένο Καπιταλισμό.
Ο κύκλος της διπολικότητας έκλεισε γύρω στο 1993 και μέχρι σήμερα ο νέος αυτός κύκλος που  άνοιξε συνεχώς  διαμορφώνεται, προσαρμόζεται, εξελίσσεται, άλλα δείχνει να φτάνει και αυτός στο τέλος του.
Σημαντική παρατήρηση  που μπορούμε να κάνουμε είναι ότι ανάμεσα στους κύκλους που ορίζει ο χρόνος και η Ιστορία των ανθρώπων με τις σκέψεις τους, την νοοτροπία τους και κυρίως με τις πράξεις τους μεσολαβεί ένα μεσοδιάστημα αναταραχής, άλλες φορές ειρηνικής ( κατ εφημησμό το ειρηνικής ) και άλλες φορές ( και αυτές είναι οι περισσότερες ) πολέμου και βίας, όπου άνθρωποι στρέφονται ενάντια άλλων ανθρώπων και έθνη εναντίων εθνών.
Η κόπωση προς το τέλος κάθε κύκλου ίσος είναι μια ένδειξη της τάσης που θα οδήγηση στο τέλος του κύκλου. Σημαντική παράμετρος επί σεις είναι η Χρονική αντίληψη, δηλαδή ο ψυχολογικός χρόνος που αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι. Σε περιόδους που «κλείνει» ένας κύκλος η αντίληψη μας για τον χρόνο «στενεύει» έτσι δεν είναι τυχαίο να λέμε, Αχ! Πότε έφτασαν Χριστούγεννα,  ή δεν κατάλαβα πότε «έφυγε το καλοκαίρι».
Μπορούμε να προβλέψουμε το τέλος ενός κύκλου μακροοικονομικών εξελίξεων;
Θα έλεγα με σιγουριά ναι…
Αλλά καμιά φορά συμβαίνουν και «ατυχήματα» ό κύκλος του κορεσμού της δυτικής Οικονομίας το 1990 – 1991 ήταν έντονα καθοδικός, για τους νεότερους ο μισός κόσμος μόνο τότε ήταν καπιταλιστική οικονομία ( της έλειπε το κομμάτι των χορών πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα ) και ξαφνικά ενώ όλοι είχαμε προβλέψει το τέλος της ύφεση με μεγαλύτερη ύφεση και πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα μας προέκυψε ο Γκορμπατσόφ!
Έτσι ο μισός πλανήτης ! με τεράστια αποθέματα σε πληθυσμό, ακόρεστη δίψα για κατανάλωση, και σχεδόν παρθένες πλουτοπαραγωγικέ πηγές  μπήκε στο κλαμπ των χορών του καπιταλισμού.
Και εγένετο η «παγκοσμιοποίηση»
Τώρα όλα τα σημάδια δείχνουν ότι και αυτός ο «κύκλος» κλείνει…
Λέτε να ξαναγίνει κάποιο «ατύχημα»; εγώ δεν το πιστεύω αυτό, γιατί όπως λέει ο Ηράκλειτος :
Δεν μπορείς να μπεις στο ίδιο ποτάμι για δεύτερη φορά
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: