Η επόμενη μέρα στην Ελλάδα του 50-50


 

Γιώργος Αλεξάκης

 

Η επόμενη μέρα στην Ελλάδα του 50-50Ο αμερικανός συγγραφέας Dale Carnegie στο περίφημο βιβλίο του “How to win friends and influence people” αναφέρει, μεταξύ άλλων, πως ο μοναδικός τρόπος για να κερδίσεις μία αντιπαράθεση με κάποιον είναι να την αποφύγεις. Και αυτό γιατί πολύ απλά αν εμπλακείς σε μία επιχειρηματολογία με τον άλλον, το πιθανότερο είναι πως στο τέλος αυτής και οι δύο θα είστε περισσότεροι πεπεισμένοι για την άποψη σας απ’ ό,τι ήσασταν στην αρχή.

Στη χώρα μας φαίνεται να επιβεβαιώνουμε πολύ σπάνια τον πρώτο κανόνα και πολύ συχνά τον δεύτερο. Τρανταχτό παράδειγμα τα όσα συνέβησαν στα πολιτικά πράγματα με αποκορύφωμα τις δύο συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Η μεγαλύτερη ίσως αλλαγή που επέφεραν όλη αυτή η περίοδος αστάθειας, αλλά και το αποτέλεσμα των εκλογών, ήταν ότι έκαναν ένα ολοένα και αυξανόμενο μέρος του πληθυσμού απόλυτα σίγουρο ότι η δική του, η προσωπική του άποψη είναι η σωστή. Δεν είναι τυχαίο ότι τα αποτέλεσμα και των δύο εκλογών κρίθηκε από ενδεχόμενα που η συντριπτική πλειοψηφία του εκλογικού σώματος θεωρούσε βέβαια να πραγματοποιηθούν.

Εξηγούμαι. Όταν ξεκίνησε αυτή η περίοδος κρίσης για την Ελλάδα (το 2010, το 2009, το 2008 όποτε θέλετε) για τους περισσότερους από εμάς ήταν σαν να έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι μας, όπως λένε και στον «Αστερίξ». Ξαφνικά, έπρεπε να αλλάξουμε πολλές από τις συνήθειες μας και να σταματήσουμε να ζούμε το Greek dream -να ξοδεύουμε αλόγιστα, δηλαδή, λεφτά των άλλων. Θα περίμενε κάποιος η αντίδραση σε αυτό να ήταν η κατεδάφιση του μέχρι τότε μοντέλου και πρακτικής και η δημιουργία ενός νέου προτύπου που θα έδειχνε ότι καταλάβαμε το τι συνέβη.

Μάταια όμως. Μία μεγάλη μερίδα του κόσμου επέλεξε να κατηγορήσει όλους τους άλλους εκτός από τους ίδιους για το γεγονός της χρεοκοπίας και φυσικά να ψάχνει τρόπους για να παραμείνουν όλα ως έχουν. Όλοι αυτοί σιγά-σιγά απέκτησαν φωνή και μέσα στη βουλή, δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως για μία μεγάλη περίοδο ο πιο σκληρός επικριτής του Μνημονίου ήταν ο νεοεκλεγείς πρωθυπουργός. Και φυσικά έδωσαν το τέλειο άλλοθι στην άλλη πλευρά, όλους αυτούς που πίστευαν (;) στην ανάγκη δραστικών μεταρρυθμίσεων και αλλαγών, για να μην εφαρμοστούν όλα όσα έχουμε, ως κράτος, κατά καιρούς υποσχεθεί ότι θα πράξουμε. Στην πορεία, όλο αυτό εξελίχθηκε σε ένα απίστευτο γαϊτανάκι, που πάντα κατέληγε στο μεταξύ μας διαχωρισμό μέσω ανούσιων διλημμάτων που μονοπώλησαν το δημόσιο διάλογο: μνημόνιο-αντιμνημόνιο, ευρώ-δραχμή και όποιο άλλο ακολουθήσει. Είχαμε δύο ολόκληρες προεκλογικές περιόδους και δεν ακούστηκαν έστω και στο ελάχιστο προτάσεις για τα πραγματικά προβλήματα γύρω μας και για το γεγονός ότι το κράτος αλλά και η αγορά μοιάζουν με ένα διασωληνωμένο ασθενή που βρίσκεται στην εντατική. Και φυσικά οι πολίτες προσήλθαν στην κάλπη με απόλυτη βεβαιότητα για κάποια ενδεχόμενα που καθόρισαν, άλλωστε, το αποτέλεσμα.

Στις 6 Μαΐου, το αποτέλεσμα καθορίστηκε από τη γενικευμένη βεβαιότητα -λόγω και του ανόητου νόμου απαγόρευσης των δημοσκοπήσεων τις τελευταίες 15 μέρες- ότι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ θα συγκέντρωναν μαζί ικανή πλειοψηφία για να συμπράξουν σε κυβέρνηση συνεργασίας. Και από την πρόθεση να αποδοκιμαστούν αυτοί που κλήθηκαν να διαχειριστούν το Μνημόνιο, είτε γιατί το εφάρμοσαν είτε γιατί δεν το εφάρμοσαν αρκετά…

Το αποτέλεσμα όμως -καθώς τους βρήκε όλους απροετοίμαστους να το διαχειριστούν-, πολύ λογικά οδήγησε σε δεύτερη αναμέτρηση και σε ανάδειξη δύο πόλων -υποστηριζόμενων από πολύ ετερόκλητα κοινά είναι η αλήθεια. Η βεβαιότητα αυτή τη φορά που έκρινε και το αποτέλεσμα ήταν κοινή: ότι τυχόν επικράτηση του αντιπάλου θα επιφέρει την καταστροφή. Αυτό στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ σήμαινε καταγγελία του Μνημονίου και κατ’ επέκταση έξοδο από το ευρώ και στην περίπτωση της ΝΔ σήμαινε συνέχιση στον ίδιο επίπονο δρόμο της λιτότητας. Η νίκη της ΝΔ στηρίχτηκε στη μεγαλύτερη απήχηση που είχε τελικά η εκστρατεία και ο διλημματικός χαρακτήρας του «Γιατί Κύριε;», βοηθούμενη από τις νεφελώδεις προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για το τι θα έπραττε σε περίπτωση νίκης του.

Και στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις, αν αθροίσουμε την ψήφο με βάση την τοποθέτηση στη δανειακή σύμβαση -όσο και αν είναι σε ένα βαθμό αυθαίρετο αυτό- προκύπτουν δύο περίπου ισοδύναμες αντιλήψεις, σε μία ισορροπία του 50-50. Και όλη αυτή η επίπονη διαδικασία των τελευταίων μηνών έχει καταστήσει την επικοινωνία μεταξύ τέτοιων διαφορετικών απόψεων ουσιαστικά ανύπαρκτη. Χωρίς να σκέφτεται κάποιος ότι θα ήταν προτιμότερο να διαχειριστούμε όλοι μαζί μία δύσκολη πραγματικότητα, παρά συντρίμμια…

Οπότε φτάνουμε στο σήμερα με το σχηματισμό μιας κυβέρνησης που επιλέχθηκε από όσους κινήθηκαν στη λογική του «μικρότερου κακού» και που ξεκινώντας έχει την μισή -ουσιαστικά- κοινωνία απέναντι της. Δεν μπορούμε να ξέρουμε δηλαδή εάν το ότι αποφύγαμε το bank run -για την ώρα τουλάχιστον;- θα μας δώσει τη δυνατότητα να ομαλοποιηθεί σε ένα βαθμό η καθημερινότητα μας.

Κοινώς, η έλλειψη αισιοδοξίας για το μέλλον φαντάζει δύσκολο να καλυφθεί μόνο με το γεγονός της δημιουργίας μιας νέας κυβέρνησης, απέναντι στην οποία υπάρχουν εν τη γενέσει της αντιφατικά συναισθήματα. Ουσιαστικά δηλαδή, είμαστε ανακουφισμένοι που σχηματίστηκε μία κυβέρνηση συνεργασίας από τρία κόμματα, τα δύο εκ των οποίων σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνα για την πορεία των πραγμάτων έως σήμερα, μαζί με το τρίτο που συμμετέχει κάνοντας, πράγματι, υπέρβαση, με επικεφαλής έναν πρωθυπουργό μέσα στην γενική ανυποληψία, και συμμετοχή ατόμων που κάθε άλλο παρά έχουν πείσει για τις ικανότητες τους να προχωρήσουν μεταρρυθμίσεις στο παρελθόν. Και οι περισσότερο ανακουφισμένοι από αυτή την εξέλιξη είναι αυτοί που ήρθαν δεύτεροι (!), οι οποίοι προσέτρεξαν να καταλάβουν την -προνομιακή όπως θεωρούν οι ίδιοι- θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Και στην μέση όλων αυτών, να βρισκόμαστε προσπαθώντας να σκεφτούμε ένα σενάριο που θα έχει ευτυχή κατάληξη ή αν στην προκειμένη περίπτωση, όπως υποστηρίζουν διάφορα ξένα μέσα, καθυστερήσαμε απλά το αναπόφευκτο…

 

ΠΗΓΗ  http://www.propolitix.gr/?p=1607#respond

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: