Είναι δυνατός ο εκσυγχρονισμός;


 

Βασίλης Νέδος

 

Είναι δυνατός ο εκσυγχρονισμός;Ίσως να μην αρμόζει στο κλίμα των ημερών, αλλά κάποιες φορές είναι αναγκαία η απομάκρυνση από το παρόν, το οποίο ακριβώς επειδή το βιώνουμε, καταλαμβάνει τη σκέψη και τις προτεραιότητες μας. Ας επιστρέψουμε δέκα χρόνια πίσω. Τότε που η Ελλάδα ετοιμαζόταν για την προεδρία της ΕΕ (α’ εξάμηνο 2003), στη διάρκεια της οποίας η Κύπρος έγινε δεκτή στους κόλπους της Κοινότητας. Δέκα χρόνια πριν, η χώρα γνώριζε το νέο νόμισμα, το ευρώ. Δέκα χρόνια πριν, η εθνική αυτοπεποίθηση σε μια χώρα που -ελέω Ολυμπιακών -άλλαζε φυσιογνωμία, ήταν στο ζενίθ. Όλα αυτά είναι γνωστά, χιλιοειπωμένα και συχνά χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν την απότομη πτώση της Ελλάδας. Ήταν όμως τόσο απότομη; Ήταν τόσο απρόσμενη και απρόβλεπτη;

Τα μεγάλης έκτασης δημόσια έργα της προολυμπιακής περιόδου ήταν απλά ο «φερετζές» μιας μεγάλης, διπλής μεταπολιτευτικής αποτυχίας: αυτής του εκσυγχρονισμού του ελληνικού κράτους και του εξευρωπαϊσμού της κοινωνίας. Ένα χιουμοριστικό διαφημιστικό σποτάκι του 2008, με δύο Έλληνες να αλληλοφασκελώνονται στο Λονδίνο, οδηγώντας ακριβά αυτοκίνητα και φορτωμένοι με ψώνια, είναι ενδεικτική της παρασιτικής κουλτούρας που εκθειάστηκε ως άνοδος του βιοτικού επιπέδου (ενώ στην πραγματικότητα ήταν η υποθήκευση του). Δυστυχώς, τα σημάδια ήταν πολλά.

Τόσο το πολιτικό σύστημα, όσο και η συντριπτική μερίδα των ΜΜΕ επέλεξαν να μην δώσουν σημασία στις προειδοποιήσεις. Αδιαφόρησαν για το μήνυμα και απλά χλεύασαν τον αγγελιαφόρο. Ο Αλέκος Παπαδόπουλος προειδοποιούσε ήδη από το 1997 (στη βραχύτατη «ηρωική» εποχή του εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος Σημίτη) ότι δίχως σοβαρές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να επιβιώσει στο ευρώ! Το 2001 η μεταρρύθμιση Γιαννίτση στο ασφαλιστικό κατέρρεε στους «δρόμους της οργής». Η κοινωνία βρισκόταν σε διάσταση με την πραγματικότητα. Και τότε τονιζόταν από τους πιο μετριοπαθείς, με κάθε τρόπο, ότι δίχως αλλαγές θα επέλθει το τέλος του σύγχρονου ελληνικού κράτους, το οποίο ακόμη και τότε λειτουργούσε με μπαλώματα. Δεν χρειαζόταν όμως να ασχοληθεί κάποιος με τη «μεγάλη εικόνα» για να αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος. Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 οι πτυχιούχοι που παρήγαγε το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ήταν άχρηστοι για τη διαμορφωμένη αγορά εργασίας, η οποία στηριγμένη και αυτή σε μια παρασιτική σχέση με το κράτος, παρέμενε καρφωμένη στην οικοδομή και τις ξεπερασμένες υπηρεσίες. Η παραγωγή απουσίαζε έστω και ως υπαινιγμός από το δημόσιο διάλογο και, ούτε λόγος για καινοτομία. Η κατάσταση βολευόταν, καθώς ο ενεργός 50άρης εργαζόμενος είχε ακόμη επαρκές εισόδημα για να υποστηρίξει το άνεργο ή πενιχρά αμειβόμενο παιδί του και τους χαμηλοσυνταξιούχους γονείς του.

Την ίδια στιγμή, ο φθηνός δανεισμός επέτρεπε στις εκάστοτε κυβερνήσεις τη συντήρηση ενός ασθμαίνοντα Γαργαντούα, που πάντως με δυτικοευρωπαϊκό κράτος έμοιαζε μόνο στο όνομα. Όταν ένα σύστημα στηρίζεται σε τόσο λεπτές κοινωνικές ισορροπίες, είναι εύκολο να καταρρεύσει κάτω από πιέσεις ασυνήθιστες ακόμη και για κράτη με υπαρκτές υποδομές. Άρα, λοιπόν, όλοι μας γνωρίζαμε, υποψιαζόμασταν ότι κάτι δεν πάει καλά. Εν έτει 2012 και μέσα στη δίνη μιας κρίσης, η οποία δυστυχώς δεν έχει δείξει ακόμη το χειρότερο πρόσωπο της, βρισκόμαστε ξανά ενώπιον του ίδιου τραγικού διλήμματος που εμφανίζεται ανά διαστήματα με διαφορετική μορφή, αλλά τον ίδιο επιτακτικό χαρακτήρα: Επιθυμούμε τον εκσυγχρονισμό;

 

ΠΗΓΗ  http://www.propolitix.gr/?p=1685#respond

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: