Η μυθολογία μας είναι εξόχως διδακτική!


Θυμηθείτε λιγάκι τη σχέση Κρόνου και Δία από τη μυθολογία μας! Είναι εξόχως διδακτική! Ο γιος εκθρόνισε τον πατέρα, που για να αποφύγει αυτό ακριβώς το ενδεχόμενο έτρωγε τα παιδιά του, και αναδείχθηκε εκείνος πρώτος μεταξύ των θεών. Θυμηθείτε επίσης, πάλι από τη μυθολογία, τα θυέστεια δείπνα και την ιστορία του Οιδίποδα και του Λάιου. Αποτέλεσαν την αφορμή για να διατυπώσει ο Freud τη θεωρία περί «πατρικού γεύματος»: η ενηλικίωση – και επομένως η χειραφέτηση – του γιου επιβεβαιώνεται μέσα από τον συμβολικό φόνο του πατέρα, ήτοι του αυθεντικού πατρικού προτύπου…

Αυτό καλείται να πράξει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με το ΚΚΕ. Παρά τη μετεωρική του άνοδο, ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει τέκνο ενός υπολειπόμενου και ήδη βαρέως βραδυπορούντος πατέρα – του ΚΚΕ. Κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσει ότι δεν μπορεί πλέον να ασφυκτιά – ιδεολογικά και πολιτικά – υπό την σκιά του πατρώου κόμματος. Πρέπει να αρθρώσει δικό του λόγο, να αποφασίσει τι θέλει και τι δεν θέλει, με ποιους πρόκειται να συγκρουστεί και με ποιους να συμμαχίσει. Και βέβαια, ωθούμενος από το εκλογικό του ποσοστό, πρέπει να ανακαλύψει μια οδό που να οδηγεί στον ρεαλισμό. Αν το ΚΚΕ παρέχει εις εαυτόν την πολυτέλεια μιας «ευγενούς απομόνωσης», ένα δυνάμει κυβερνών κόμμα δεν μπορεί να λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο. Τα εξαρτημένα αντανακλαστικά σκοτώνουν την κυβερνησιμότητα. Τόσο απλά…

Η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον για έναν μελετητή του ελληνικού κομματικού συστήματος. Ιδρύθηκε ως συνασπισμός μικρότερων πολιτικών σχηματισμών και ρευμάτων. Ουδέποτε στο παρελθόν προσπάθησε να συγκεράσει αποκλίνουσες τάσεις ή να διαμορφώσει κυβερνητικό πρόγραμμα. Δεν επρόκειτο για κατά κυριολεξία κόμμα. Άρχισε δε να εξελίσσεται σε κόμμα με ζυμώσεις που έλαβαν χώρα όχι στην κορυφή, όπως συμβαίνει με τα παραδοσιακά «αστικά» κόμματα, αλλά στη βάση, η οποία διογκώθηκε πάρα πάσα ελπίδα υπό τις έκτακτες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που βιώνει η χώρα. Μια διαδικασία τόσο μοναδική και πρωτόγνωρη επόμενο ήταν να μεταφέρει τις πιέσεις της πολυσυλλεκτικής βάσης στην περί άλλα τυρβάζουσα κορυφή. Πιστεύετε σοβαρά ότι πολιτικά στελέχη τύπου Λαφαζάνη και Στρατούλη εκφράζουν το 27% της ελληνικής κοινωνίας; Ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα! Τα οποία όμως έγιναν μέρος μιας – πολύ πιο σύνθετης απ’ όσο φαίνεται – πραγματικότητας…

Η ομογενοποίηση και – επιτρέψτε μου τον νεολογισμό – η «πολιτικοποίηση» αυτού του κόμματος έχουν μεγάλο δρόμο ακόμα να διανύσουν. Πρόκειται για δρόμο κατά βάσιν εσωτερικό. Στην πορεία αυτή πρέπει να αντιμετωπισθούν με παρρησία τα φαντάσματα και οι σκελετοί μιας βαθύτατα αντιφατικής και ουτοπιστικής ελληνικής αριστεράς και να αποβληθούν ιδεοληψίες και αγκυλώσεις δεκαετιών. Αν αυτό δεν γίνει, τότε σύντομα η δυναμική που γέννησε το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ θα ατονήσει και το κενό θα σπεύσει να εκμεταλλευτεί κάποιος άλλος διάττων. Ας το πάρουν απόφαση ότι τα γραμμάτια προς το ΚΚΕ έχουν πια εξοφληθεί…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: