Μια κοινωνία συνηθισμένη να «μην φταίει ποτέ»


 από ConstantineM

Το 1974-75 ο πατέρας μου διατηρούσε μαγαζί σε μια επαρχιακή πόλη, κάποια στιγμή, άρρωστος γαρ, παρέμεινε στο σπίτι, σε παρακείμενο μαγαζί που έτυχε να βρίσκομαι πέρασε κάποια στιγμή χωροφύλαξ ο οποίος τον αναζήτησε. Ο λόγος; Το πεζοδρόμιο μπροστά από το μαγαζί δεν είχε καθαρισθεί. Σε συζήτηση που ακολούθησε η επωδός ήταν, εντάξει ρε «Θανάση» αρρώστησε ο άνθρωπος, αλλά δεν θα αφήσουμε το πεζοδρόμιο και την πόλη μας βρώμικη, καθάρισε το εσύ, κάποια στιγμή θα βρεθείς στη θέση του.

Αντίστοιχη εικόνα στην Ελλάδα μετά το 1981 μέχρι και σήμερα, χιόνια 0. 5 πόντων στην Αθήνα και στις τηλεοράσεις οριώμενες «θείτσες» που «καταγγέλλουν» το κράτος που «δεν καθάρισε τα πεζοδρόμια» και «κινδυνεύει η ζωή τους».

Μια κοινωνία που έμαθε, συνήθισε και θέλει το κράτος-πατερούλη σε κάθε στιγμή και κάθε αναποδιά που δεν «προέβλεψαν».

Χτίζαμε στα ρέματα και όταν τα σπίτια πλημμύριζαν, έφταιγε το κράτος (που έφταιγε γιατί το επέτρεπε) και ζητούσαν αποζημιώσεις, έστω και εάν δεν είχαν ούτε καν άδεια, όταν βέβαια το κράτος -σε ελάχιστες περιπτώσεις- προσπαθούσε να γκρεμίσει τα αυθαίρετα και πάλι οριώμενοι πολίτες εμπόδιζαν την κατεδάφιση. Το ίδιο στα δάση, το ίδιο παντού.

Σε κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής το κράτος, πάντα ως αφηρημένη έννοια και ποτέ ως συγκεκριμένη, μιας και το κράτος είμαστε εμείς, θα έπρεπε να είναι παντού και πάντα και πάνω από όλα χωρίς επιβαρύνσεις και φυσικά χωρίς να αποζητά την απόδοση των ευθυνών.

Μια κοινωνία συνηθισμένη να «μην φταίει ποτέ», να απαιτεί να τις παρέχονται τα πάντα και όλα αυτά χωρίς κανένα αποδεκτό κόστος.

– Τα επαγγέλματα έπρεπε να είναι «κλειστά» και οι τιμές προκαθορισμένες ώστε η πρόσοδος να είναι συγκεκριμένη και υψηλή,
– Η επιχειρηματικότητα έπρεπε να είναι μονίμως επιδοτούμενη, μη ελεγχόμενη, κρατικοδίαιτη και φυσικά μη φορολογούμενη,
– Όσοι ήταν κομματικά προσκείμενοι θα έπρεπε να προσληφθούν στο δημόσιο,
– Όσοι τέλειωναν κάποιο πανεπιστήμιο ήταν υποχρεωτικό να προσληφθούν στο δημόσιο, άλλωστε είχαμε την παγκόσμια πρωτοτυπία να έχουμε ως επάγγελμα το «αδιόριστος εκπαιδευτικός», τι να πει κανείς;

Σήμερα και η Ευρώπη και η Ελλάδα εγκλωβισμένες σε ένα παρωχημένο σοσιαλιστικό μοντέλο, συνηθισμένες να ζουν είτε με δανεικά είτε με επιδοτήσεις χωρίς καμία διάθεση να αλλάξουν θέλουν Αλέξηδες, Αντώνηδες, Βαγγέληδες, Καμμένους και γιατί όχι και Νικολάκηδες.

Εχθές ο εκτελεστικός πρόεδρος της Google ανέφερε,

– θέσεις εργασίας δημιουργούν μόνο οι νέες ανερχόμενες επιχειρήσεις και κανείς άλλος δημιουργείστε κίνητρα για την ανάληψη επιχειρηματικού ρίσκου.

– Δεν δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας οι κυβερνήσεις, αλλά οι επιχειρήσεις, για να διακινδυνεύσουν όμως οι επιχειρηματίες, οι πολιτικοί πρέπει να απομακρύνουν τα εμπόδια και να εξαλειφθεί η γραφειοκρατία που αποτρέπει τις επενδύσεις.

– χρειάζονται νόμοι που να προωθούν την επιχειρηματικότητα, αλλά και ένα σταθερό επενδυτικό πλαίσιο, επειδή οι επενδυτές θέλουν να ξέρουν ότι σε μερικά χρόνια η κυβερνητική πολιτική δεν θα έχει αλλάξει.

Μικρές αλήθειες αλλά οι μόνες που μπορούν να μας βγάλουν από την κρίση, σε μια χώρα όμως που η επιχειρηματικότητα είναι «έκνομη», το κέρδος «αποδιοπομπαίο» και η έννοια Ιδιωτικός τομέας «εξοστρακισμένος».

Πηγή:www.capital.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: