Κάντε γρήγορα “restart”


ΤΟΣΟ ΚΑΚΟ, ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ?...

Να τα πούμε τα πράγματα λίγο πιο ξεκάθαρα και όποιος ήθελε κατάλαβε.

Τα σενάρια για εκλογές , κυκλοφορούσαν εδώ και 2 μήνες.Από την κυβέρνηση, ήθελαν να προλάβουν να έχουν νωπή εντολή για τα δύσκολα που έρχονται το φθινόπωρο και ειδικά μετά τις γερμανικές εκλογές. Αυτή η κυβέρνηση, δεν μπορούσε να περάσει άλλα μέτρα. Πίστευαν όμως ότι θα είχαν κάποιο έργο να παρουσιάσουν, το λεγόμενο succes story, έστω και παραποιημένο.Η κατάσταση εξελίχτηκε σε «φιάσκο», γιατί μπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς για πολύ καιρό, αλλά δεν μπορείς να τους κοροϊδεύεις όλους για πάντα.
Στη ΔΕΠΑ, έπεσε μπουρλότο. Το ΧΑΑ υποβαθμίστηκε. Έργο δεν είχαν να παρουσιάσουν στην τρόϊκα, εφόσον εδώ και ένα χρόνο δεν έχει συμβεί απολύτως τίποτα. Δημόσιο,δεν είχαν πειράξει,ούτε την Κωπαϊδα καν. Τότε ήρθε ο πανικός. Σύμβουλοι του Πρωθυπουργού, του εισηγήθηκαν να κάνει μια σοκαριστική κίνηση, που ταυτόχρονα θα έδινε και το γρήγορο αποτέλεσμα των απολυμένων που θα θέλαμε να παρουσιάσουμε στην τρόϊκα. Εκεί λοιπόν, φέρθηκαν ά-δέξια.Μέσα σε ένα απόγευμα έκλεισαν την κρατική τηλεόραση και έριξαν και μαύρο στην οθόνη. Οι προαναγγελίες για νέα τηλεόραση και πρόσληψη 1200 ατόμων, δεν άφησαν κανένα περιθώριο στους καχύποπτους να σκεφτούν ότι υπάρχει κάποιο αποτέλεσμα πίσω από την εσπευσμένη αυτή κίνηση. Ταυτόχρονα,το «μαύρο» στην οθόνη χτύπησε «φλέβα» στα δημοκρατικά αντανακλαστικά κάθε σκεπτόμενου πολίτη, αυτής της χώρας. Που δεν «παραμυθιάζεται» και ούτε «εντυπωσιάζεται».
Ήρθαν και οι αντιδράσεις από το εξωτερικό και «έδεσε» το πράγμα.
Έβαλε «αυτογκόλ» η κυβέρνηση.

Πάμε και στα πιο σημαντικά τώρα. Δόση δεν έχουμε.Τις προάλλες το ΙΚΑ δεν κατέβαλε συντάξεις, όχι από λάθος όπως ισχυρίζονται,….αλλά επειδή δεν υπήρχαν τα χρήματα.
Οι φορολογικές δηλώσεις,τυπικά ολοκληρώνονται στις 24 Αυγούστου(έτσι όπως τα κατάφερε ο Θεοχάρης και ο Στούρνος). Άτυπα, βάλτε την φαντασία σας να δουλέψει…και σκεφτείτε πότε θα εισπράξει έσοδα το κράτος.
Έχουμε κι άλλο ένα θεματάκι όμως. Βλέπετε τον τελευταίο καιρό,συνεχείς δηλώσεις από την Γερμανία κυρίως, ότι το ΔΝΤ πρέπει να αποχωρήσει από την Ευρώπη. Και φυσικά θα αποχωρήσει,όχι επειδή το ζητάνε οι Γερμανοί. Αλλά επειδή το καταστατικό του ΔΝΤ,δεν του επιτρέπει να συνεχίζει να χρηματοδοτεί μη βιώσιμο χρέος.
Και μετά τι?Θα βγει η Ελλάδα στις αγορές?Θα κόψει χρήμα η Γερμανία?
Όχι, αγαπητοί μου φίλοι. Τίποτα από αυτά δεν θα συμβεί. Η έξοδος της Ελλάδας ετοιμάζεται για μετά τις γερμανικές εκλογές. Δεν ξέρουμε τι είναι αυτό που θα μπορούσε να σταματήσει την εξέλιξη αυτή. Μεταρρυθμίσεις δεν προλαβαίνουμε. Και 200.000 δημοσίους υπαλλήλους να απολύσουμε, πάλι δεν σωζόμαστε.
Μόνο οι Αμερικάνοι θα μπορούσαν να βάλουν ένα φρένο στην κατάσταση αυτή. Αλλά εδώ υπάρχουν κάποια θεματάκια. Θα βραχυκλώσουν την Μέρκελ επειδή της το χρωστάνε και επίσης δεν δείχνουν να θέλουν τον Σαμαρά. Απόδειξη ότι του έκλεισαν την πόρτα στα μούτρα και δεν τον δέχτηκαν. Ας πρόσεχε όταν συναντιόταν με τους Ρώσους….
Δείχνουν όμως να θέλουν τον Αλέξη. Μπορεί ο Αλέξης? Δεν μας νοιάζει. Γιατί, μπορεί ο Σαμαράς? Εδώ που φτάσαμε, κάντε γρήγορα “restart” στη χώρα να τελειώνει το μαρτύριο της σταγόνας. Εδώ και 3 χρόνια πέφτουμε και ακόμη δεν πιάσαμε τον πάτο.
Όποιος πιστεύει ότι με 30% ανεργία, με βυθισμένη τη χώρα στην ύφεση και με τους φορολογικούς συντελεστές στο Θεό, έχουμε ελπίδες να ξεπεράσουμε την κρίση,…είναι δικαίωμα του. Καλού-κακού όμως, ας είναι προετοιμασμένος για τα χειρότερα.
Θυμάται κανείς την δήλωση του Juncker? “Μην πουλάτε τις ΔΕΚΟ σε εξευτελιστικές τιμές’’.

Advertisements

ΟΙ ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ, ΠΟΥ ΣΑΝ ΤΟΝ ΜΥΘΙΚΟ ΠΡΩΤΕΑ ΑΛΛΑΖΕΙ ΘΕΣΕΙΣ ΣΑΝ ΤΑ ΠΟΥΚΑΜΙΣΑ!!!


ΚΑΠΟΤΕ μίλησε ο Παπανδρέου για τη διαφθορά στο ελληνικό κράτος και έπεσαν όλοι να τον φάνε! Ακόμη και τώρα αναφέρονται σ’ αυτό, με το σκεπτικό ότι… μας διέσυρε στο εξωτερικό!!!! Αλλά φυσικά ο Παπανδρέου έκανε μια εκτίμηση που αποτύπωνε την θλιβερή πραγματικότητα.

ΚΑΙ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ!!!

Την εκτίμηση ότι η λίστα Λαγκάρντ «δεν κρύφτηκε τυχαία από το διεφθαρμένο ελληνικό πολιτικό προσωπικό», αλλά και «η ευρωπαϊκή ηγεσία δεν άφησε τυχαία ανεξέλεγκτη την ελληνική πολιτική ηγεσία να προστατεύει τους εκλεκτούς της», με αποτέλεσμα «η ελληνική πλευρά να μην διαπραγματευτεί στα σοβαρά τους όρους και τους στόχους του μνημονίου» εξέφρασε ο Αλέξης Τσίπρας, σε ομιλία του στο Βερολίνο.

Βγαίνει ο Τσίπρας στο εξωτερικό και καταφέρεται κατά του «διεφθαρμένου ελληνικού πολιτικού προσωπικού»!!!

Αυτό τι είναι, αστεία, γελοία και θλιβερά ανθρωπάκια του ΣΥΡΙΖΑ;;;

Δικαιούται ο Τσίπρας να περιφέρει την αθλιότητα της σκέψης του εδώ κι εκεί, κατηγορώντας τους συμπατριώτες του για να κερδίσει το χειροκρότημα των ομοϊδεατών του;;;

Αλλά ο άνθρωπος έχει κάνει τόσες κωλοτούμπες που πλέον έχει ξεπεράσει και τον μυθικό Πρωτέα.
Αλλάζει θέσεις σαν τα πουκάμισα για να γίνει αρεστός.
Τον Σόιμπλε αυτός και τα στελέχη του τον έχουν περάσει από γενεές δεκατέσσερις και του έχουν σούρει τα μύρια όσα.
Ωστόσο ήρθε η στιγμή που του ζήτησαν ένα ραντεβού!!!
Κι αυτό έγινε διότι «είναι επιβεβλημένο να υπάρξει μια ομαλοποίηση των σχέσεων» ανάμεσα «στην αξιωματική αντιπολίτευση της Ελλάδας με τον θεσμικό της ρόλο» και της κυβέρνησης της Γερμανίας, μιας χώρας που διαδραματίζει «καθοριστικό ρόλο στις ευρωπαϊκές και ελληνικές εξελίξεις»!!!

Α, ρε Τσίπρα! Θέλεις να μας πεις ότι ξύπνησες…
Ναι, αλλά δεν μας είπες τι όνειρο είδες;;;
[Ανυπομονώ να δω τη φωτογραφία, όπου ο Τσίπρας θα σκύβει για να χαιρετίσει τον Σόιμπλε…]

ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ ΜΑΛΑΚΑ


Στα ξαφνικά και με μισόλογα, το «υγιές» κομμάτι της Αγροτικής Τράπεζας μεταβιβάστηκε στην Τράπεζα Πειραιώς. Το «ασθενές» κομμάτι της Αγροτικής Τράπεζας που απομένει, θα το λουστούμε εγώ κι εσύ, μαλάκα. Οι μαλάκες!

Ο Σάλλας και πάλι πρώτος μάγκας. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Τράπεζας της Ελλάδας «Η διαφορά της αξίας των μεταφερόμενων στοιχείων ενεργητικού και παθητικού καλύπτεται από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας». Μπερεκέτι. Το αφεντικό τρελάθηκε και μοιράζει τράπεζες.

Το καλύτερο; «Κύκλοι του υπουργείου Οικονομικών» χαρακτήρισαν το δωράκι της ΑΤΕ στον Σάλλα ως «σημαντικό βήμα για την εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος και τη βελτίωση της ρευστότητας στην αγορά».

Αν είναι έτσι, τότε γιατί να δώσουμε τα 50 δισ. στις Τράπεζες; Δεν τα χρειάζονται πια. Πρώτον, έγινε «σημαντικό βήμα για την εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος» και δεύτερον θα βελτιωθεί η ρευστότητα στην αγορά. Με ποιον τρόπο; Μαγικό! Το ραβδάκι του Σαμαροβενιζελοκουβέλη θα κάνει πάλι το θαύμα του.

Θαύματα παντού! Η ΑΤΕ κρίθηκε απλώς «μη βιώσιμη». Από ποιον; Πώς; Γιατί; Τα στοιχεία, ρε παιδιά. Πώς τη βαφτίσαμε «μη βιώσιμη» την ΑΤΕ και εμφανίστηκε ο Σάλλας για να κάνει τον σωτήρα των εργαζομένων και των καταθετών; Να προσκυνήσουμε όλοι μαζί τον Σάλλα, ρε παιδιά! Να το ξαναπώ: Ο Σάλλας πήγε και έσωσε το ΥΓΙΕΣ κομμάτι της ΑΤΕ! Το κερδοφόρο, δηλαδή! Έγινε κατανοητό τώρα;

Το υπόλοιπο θα το πληρώσουμε εμείς! Γιατί; Γιατί έτσι γουστάρει ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, Κουβέλης και η Τρόικα. Λογαριασμό θα μας δώσουν; Ποιοι είμαστε εμείς που ζητάμε εξηγήσεις; Ένα τίποτα είμαστε.

Κάτι περίεργοι που ούτε θυμόμαστε ότι τα τρελά χρέη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, είναι από δάνεια της ΑΤΕ με εγγύηση τη μελλοντική κρατική επιχορήγηση που θα πάρουν τα κόμματα. Δηλαδή, παπάρια! Άραγε αυτά τα δάνεια εκατομμυρίων, θα πάνε στο «υγιές» ή στο «νοσηρό» κομμάτι της ΑΤΕ;

Άλλωστε, πριν λίγο καιρό, μας έκαναν τη χάρη και μας πήγαν σε εκλογές. Ψηφίσαμε, δεν ψηφίσαμε; Ε, αυτό ψηφίσαμε, τον Σάλλα. Να τον χαιρόμαστε όλοι μαζί. Και τον Στουρνάρα και τον κάθε παπάρα που δημοσιοσχετεί υπέρ των τοκογλύφων.

Κι αφού ψηφίσαμε, δεν αράξαμε μετά στη μπαλκονάρα, ξύνουμε τ’ αρχίδια μας, κουνάμε τη βεντάλια και βρίζουμε τη ζέστη; Αράξαμε, τα ξύνουμε και βρίζουμε. Ωραία! Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, όλα θα πάνε καλά. Άλλωστε, όλο το φαγοπότι, στην υγειά μας γίνεται. Στην υγειά του μαλάκα.

Α! Και ταυτόχρονα σπρώχνουν κι 1,7 δισ. ευρώ για τη διάσωση της PROTON BANK, η οποία όμως και πάλι δεν είναι σίγουρο ότι θα σωθεί. Αντί δηλαδή να πάρει το Κράτος μετοχές των τραπεζών που σώζει με ΔΙΚΑ ΜΑΣ λεφτά, χαρίζει ρευστό και δημόσια περιουσία στις ιδιωτικές τράπεζες! Άντε, άσπρο πάτο. Εβίβα μαλάκα. Θα το τερματίσουμε το μαλακόμετρο κάποια στιγμή, πού θα μας πάει;

ΠΗΓΗ http://kartesios.com/?p=91409

«Το εκλογικό σώμα έχει υπερβεί το δίλημμα χρεοκοπία ή μνημόνιο και χρησιμοποιεί τον ΣΥΡΙΖΑ σαν «πολιορκητικό κριό»


Γιατί το αστικό πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τον Αλέξη Τσίπρα

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς δόκτωρ των Πολιτικών Επιστημών για να αντιληφθεί ότι τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα -που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν τον λεγόμενο αστικό κόσμο- δεν μπορούν στην συγκεκριμένη συγκυρία να αντιμετωπίσουν τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ και τον Τσίπρα. Και δεν μπορούν να τον αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά για μερικούς απλούς λόγους:

Η χρεοκοπία και το μνημόνιο σηματοδότησαν το τέλος του παλιού κόσμου. Πριν χρεοκοπήσει η χώρα δημοσιονομικά, είχε χρεοκοπήσει πολιτισμικά και ηθικά, αφού το σύστημα εξουσίας που δημιουργήθηκε από την μεταπολίτευση και μετά στηρίχθηκε στο πελατειακό κράτος, απαξιώνοντας σταδιακά τις αξιακές αναφορές που ομοιογενοποιούν μια κοινωνία .

 

Τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας έπαψαν σταδιακά να εκπροσωπούν την κοινωνία και μεταλλάχτηκαν σε παρασιτικούς- γραφειοκρατικούς μηχανισμούς διαμεσολάβησης συμφερόντων. Μικρών ή μεγάλων. Η εναλλαγή στην εξουσία που για τον πολιτισμένο κόσμο αποτελεί ένα ισχυρό κεκτημένο στην λειτουργία της Δημοκρατίας διασφαλίζοντας την συνέχεια και την συναίνεση στα αυτονόητα, στην Ελλάδα εξελίχτηκε σε λειτουργική παράμετρο της συναλλαγής. Το μόνο που άλλαζε ήταν η ποσόστωση. Όταν κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ «εισέπραττε» πλειοψηφικά τα προνόμια της εξουσίας. Η σχέση αυτή 70%-30%, άλλαζε προς όφελος της ΝΔ όταν η κεντροδεξιά γινόταν κυβέρνηση.

Τα δύο μεγάλα κόμματα δεν μπόρεσαν να αυτορυθμιστούν και να επανιδρυθούν εξαιτίας του κυβερνητισμού από τον οποίο υποφέρουν διαχρονικά. Μετεξελίχθηκαν σε κλειστές κάστες, με αποτέλεσμα να αποπολιτιοκοποιηθούν και να εξελιχθούν περίπου σε «συμμορίες». Δυστυχώς ο Τσοχατζόπουλος δεν ήταν η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, η συντριπτική πλειονότητα των πολιτικών που κυβέρνησαν την χώρα συμμετείχαν ενεργά στην λεηλασία της χώρας. Πολύ χειρότερα, αφού ο «πλούτος» δεν προερχόταν από παραγωγικές διαδικασίες, αλλά από τον εξωτερικό δανεισμό. Υπό αυτή την έννοια η κοινωνία έχει τις ευθύνες της, αφού αποκοιμήθηκε ηθικά και «αισθητικά» αποδοκιμάζοντας εκλογικά κάθε δυσάρεστη προειδοποίηση. Προτιμούσαμε να ζούμε σε ένα φαντασιακό παρόν, αρνούμενοι να συνυπολογίσουμε τις πιθανές επιπτώσεις στο μέλλον.

Αρκεί να θυμηθεί κανείς πώς έδιωξαν το καθηγητή Σπράο οι συνδικαλιστές (όλων ανεξαιρέτως των κομμάτων) της ΑΔΕΔΥ και της ΓΣΕΕ το 1995, όταν προέβλεψε ότι αν δεν μεταρρυθμιστεί το ασφαλιστικό, τα ταμεία θα χρεοκοπήσουν τα επόμενα είκοσι χρόνια…

Η δημοσιοϋπαλληλική γραφειοκρατία, που λειτούργησε σε βάρος ενός αποτελεσματικού και λειτουργικού κράτους, δημιουργήθηκε και συντηρήθηκε στην λογική του κομματικού στρατού και χρηματοδοτήθηκε από τον ξέφρενο δανεισμό. Τρέφεται από την ιδεολογία του «λεφτά υπάρχουν» και αφού απογοητεύτηκε από τον Γιώργο, τώρα στρέφεται στον ΣΥΡΙΖΑ που υπόσχεται ανεφάρμοστα πράγματα.

Το αστικό καθεστώς που συγκροτήθηκε στην χώρα την Μεταπολίτευση και διαδέχτηκε το χρεοκοπημένο προδικτατορικό δεξιό κράτος συγκροτήθηκε από «αυτοδημιούργητα» στρώματα τα οποία αξιοποίησαν την οικονομική και κοινωνική επανεκκίνηση που σηματοδότησε η δημοκρατική Ελλάδα. Τα στρώματα αυτά δεν είχαν ούτε την παράδοση, ούτε την εκπαίδευση για να δημιουργήσουν τους κανόνες σε ένα σύγχρονο αστικό κράτος. Λειτούργησαν «ιδιοτελώς» και δημιούργησαν την οικονομική δύναμη τους από τις δημόσιες προμήθειες και την κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα. Δημιούργησαν και τα πρότυπα τους που θύμιζαν συχνά την μετασοβιετική ολιγαρχία.

Μετά την αποχώρηση των πολιτικών Φεουδαρχών σαν τον Γέρο Καραμανλή και τον Ανδρέα, η γενιά που τους διαδέχτηκε, εκχώρησε πλήρως την εξουσία της στην οικονομική ελίτ και σταδιακά απέκτησε μαζί της μια υπαλληλική σχέση. Από την κοινωνία αυτή με τηνσυνευθύνη των πολιτών οικοδομήθηκε ένα πελατειακό, αναξιοκρατικό και αναποτελεσματικό κράτος που εν μέρει μεταφέρθηκε και στην ιδιωτική οικονομία. Η κοινωνία ευημέρησε, δημιούργησε πλούτο, υπήρξε μιντιακός πλουραλισμός, αλλά η Δημοκρατία μας υπήρξε ατελής, όπως πολύ σωστά, έγραψε κάποτε για την Ελλάδα ο Τόμας Φρίντμαν.

Η Ελλάδα κυβερνήθηκε από την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ με τα συμπλέγματα που δημιουργούσε μια κεντροαριστερή κοινωνική πλειοψηφία με συντηρητικά χαρακτηριστικά. Θαύμαζε και αντέγραφε τα αμερικανικά ήθη και ταυτόχρονα «μισούσε» βαθύτατα την Αμερική. Ήθελε να είναι στην Ευρώπη μόνο όμως ως προς τα δικαιώματα και ποτέ ως προς τις υποχρεώσεις. Είναι αλήθεια ότι την ψευδαίσθηση αυτή την ενθάρρυνε η Αριστερά και την εμπέδωνε λόγω ενοχών η δεξιά. Το τέλος της πολιτικής όπως το επινόησε ο επαρχιωτισμός του ελληνικού life style, αποπολιτικοποίησε την κοινωνία, ρίχνοντας τις παραδοσιακές γραμμές μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς. Σκοτώνοντας τις ιδέες, άνοιγε ο δρόμος για τους πολιτικούς και επιχειρηματικούς νταραβερτζήδες, χωρίς αρχές και χωρίς αναστολές.

Ήταν προφανές ότι αν δεν μεσολαβούσε μια συνολική επανίδρυση της κοινωνίας, η Ελλάδα θα κατέληγε στην χρεοκοπία. Ο Σημίτης, ο Καραμανλής και ο Γιώργος Παπανδρέου, διέπραξαν ο καθένας με τον δικό του τρόπο το ίδιο λάθος. Πίστεψαν ότι μπορούσαν να μεταρρυθμίσουν την χώρα χωρίς να αλλάξουν τα κόμματα τους. Προσπάθησαν να μεταρρυθμίσουν την κοινωνία με την ίδια γραφειοκρατία που μας είχε φέρει στο αδιέξοδο. Το αποτέλεσμα ήταν περίπου προδιαγεγραμμένο!

Το μνημόνιο που περιελάμβανε ουσιαστικές και αναγκαίες μεταρρυθμίσεις εφαρμόστηκε με λάθος μείγμα πολιτικής οικονομίας. Επιπλέον, η αδυναμία του Παπανδρέου να κατανοήσει εγκαίρως τις κοινωνικές συνέπειες και να διαπραγματευτεί το μείγμα της δημοσιονομικής εφαρμογής, έσπρωξε την κοινωνία απέναντι στο παραδοσιακό πολιτικό σύστημα. Το κομμάτι της κοινωνίας που έμεινε εκτός παραγωγικών διαδικασιών ριζοσπαστοικοποιήθηκε ετεροχρονισμένα και στράφηκε μαζικά εναντίον του παραδοσιακού πολιτικού προσωπικού που το θεώρησε-και σωστά-υπευθυνο για το αδιέξοδο. Ειδικά οι νέοι, που έμειναν εκτός κοινωνίας δημιούργησαν τις συνθήκες αυτής της πολιτικής ανατροπής που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε την τύχη να έχει αναδείξει μια νέα- ηλικιακά- ηγετική ομάδα με επικεφαλής τον Τσίπρα που δεν είχε τα «συμπλέγματα» των προηγούμενων γενεών της αριστεράς και είχε διαπαιδαγωγηθεί πολιτικά στον ακτιβισμό των καταλήψεων του ’90. Δεν είναι βέβαιο ωστόσο αν έχει απαλλαγεί και από τα στερεότυπα της. Παρέλαβε ένα συνασπισμό αντιφάσεων, με περιθωριακά εκλογικά χαρακτηριστικά αλλά με την δυνατότητα να αντιλαμβάνεται τις υπόγειες ανακατατάξεις που κυοφόρησε η εφαρμογή του Μνημονίου στην ελληνική κοινωνία. Κατάλαβε γρήγορα ότι το Μνημόνιο επανέφερε τις διαχωριστικές γραμμές Δεξιάς-Αριστεράς με νέους όρους και νέα προτάγματα. Κυρίως κατάλαβε ότι η εφαρμογή του μνημονίου δρομολογούσε την πλήρη αναδιάταξη του πολιτικού συστήματος γενικότερα και της κεντροαριστεράς ειδικότερα. Το ΠΑΣΟΚ εγκλωβισμένο στον αδιέξοδο απολογισμό μιας αντιφατικής και άνισης διακυβέρνησης ήρθε σε πλήρη ρήξη με την εκλογική του πελατεία. Κυρίως με την δημοσιουπαλληλία που αυτονομήθηκε πολιτικά και με βασικό αίτημα την διατήρηση των κεκτημένων μετακινείται εκλογικά, όπως οι νομάδες, δημιουργώντας νέες πλειοψηφίες. Η ΝΔπου μετά τον Καραμανλή απέκτησε χαρακτηριστικά της παλαιοδεξιάς του ’50, διαλύθηκε στα εξ συνετέθη μετά την μνημονιακή στροφή του Σαμαρά και την αδυναμία του να διαχειριστεί τους όρους επανίδρυσης μιας μοντέρνας κεντροδεξιάς.

Το Μνημόνιο έβαλε την χώρα στην τροχιά μιας επώδυνης μετάβασης από τον παλιό στον καινούριο κόσμο. Το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου δρομολόγησε την βίαια μεταρρύθμιση των παραδοσιακών κομμάτων και την σταδιακή αποστρατεία του παλιού πολιτικού προσωπικού. Θα την επιβεβαιώσει πιθανότατα το αποτέλεσμα της 17ης Ιουνίου, ακόμα και αν ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ είναι δεύτερο κόμμα.

Απελευθερωμένος από τους καταναγκασμούς των απολογισμών και χωρίς το άγχος του κυβερνητισμού (και προς το παρόν της διακυβέρνησης) ο Τσίπρας αλλάζει διαρκώς γήπεδο αναγκάζοντας τον δικομματισμό να τρέχει από πίσω του. Επί της ουσίας κατάφερε να αντιστρέψει τα διλήμματα των αντιπάλων του επιβάλλοντας την δική του ατζέντα. Προφανώς είναι καλύτερα προετοιμασμένος για την μετάβαση στην μετά-μνημονική Ελλάδα μέσα στο καμίνι του επιταχυντή της ιστορίας. Με την προϋπόθεση και την επιφύλαξη φυσικά, ότι η χώρα στο τέλος αυτής της διαδρομής δεν θα βρεθεί αγκαλιά με την δραχμή.

Είναι προφανές ότι για τους λόγους που εξηγήσαμε παραπάνω το μιντιακό και πολιτικό«establishment» που δίνει μια μάχη οπισθοφυλακής δεν μπορεί να αντιμετωπίσειαποτελεσματικά τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα. Όχι γιατί τα επιχειρήματα που διατυπώνει στερούνται λογικής, αλλά γιατί το εκλογικό σώμα έχει υπερβεί το δίλημμα χρεοκοπία ή μνημόνιο και χρησιμοποιεί τον ΣΥΡΙΖΑ σαν πολιορκητικό κριό για να αναδιατάξει τις πολιτικές, κοινωνικές και επιχειρηματικές ισορροπίες στην χώρα. Το εκλογικό σώμα που θέλει να αποτρέψει με κάθε κόστος την εργασιακή μετατροπή της Ελλάδος σε Βουλγαρία, φαίνεται νααναλαμβάνει και το ρίσκο μιας ενδεχόμενης επιστροφής στην δραχμή. Με το αφοπλιστικό και ταυτόχρονα ανιστόρητο ίσως επιχείρημα ότι –δεν με ενδιαφέρει σε ποιο νόμισμα θα φτωχύνω!

Σε αυτό τον «μουγγό» διάλογο των δύο Ελλάδων μπροστά στον γκρεμό, που συνήθως πέφτουμε με μανία όταν μας δοθεί η ευκαιρία (που θα έλεγε και ο Ράμφος) και σε συνθήκες βαριάς πόλωσης ο Τσίπρας δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με κραυγές, αφέλειες και παλαιοδεξιές υστερίες. Ο αστικός πολιτικός κόσμος θα μπορέσει να τον αντιμετωπίσει μόνον ότανμεταρρυθμιστεί και διατυπώσει ένα πειστικό, αποτελεσματικό και εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας πείθοντας τους πολίτες ότι μπορεί να διασφαλίσει τους όρους μιας δίκαιης κοινωνίας. Όσο δεν το κάνει θα αγκομαχεί ανακυκλώνοντας ξεπερασμένες και ίσως θλιβερές αντιλήψεις…

ΑΝΑΡΤΗΣΗ 23.05.2012

Για τα παλιά κόμματα σε νέες συσκευασίες: Dead can dance?


του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Το πελατειακό σύστημα αλλάζει χίλια πρόσωπα και κόμματα αλλά το αγκομαχητό της επιβίωσης δεν κρύβεται. Όπως τα παλιά βαρέλια δεν κρατάνε το καινούργιο κρασί, έτσι και οι «πασόκοι χωρίς αύριο» δεν μπορούν να μεταφέρουν το μήνυμα της ανανέωσης, οι καμμένοι, καζάκηδες, δημαράδες δεν μπορούν να εκπροσωπήσουν την εύλογη αντιμνημονιακή ανησυχία.

Όλοι τους μα όλοι, συγκαταλέγονται στα παλιά και φθαρμένα πρόσωπα της πολιτικής μεταπολίτευσης.
Μετά την επιδρομή στο χώρο της ανανεωτικής αριστεράς -με αφορμή και όχημα την κενολογία της προσωποπαγούς της ηγεσίας (που εκποίησε όλες τις μεταρρυθμιστικές περγαμηνές της για μια θέση στο debate), τώρα παίζουν υπολογισμένα, μέρα τη μέρα, για την διατήρηση της νέας φούσκας Καμμένου ως τις εκλογές.
Σκοπός η παγίδευση, όσο μεγαλύτερου ποσοστού των απρόθυμων ψηφοφόρων στο δίλημμα μνημόνιο/αντιμνημόνιο και όσο γίνεται πιο μακριά από το στοίχημα της ελληνικής μεταρρύθμισης.
Ούτως ή άλλως, το καταθλιπτικό πολιτικό μας προσωπικό αδυνατεί να ανανεωθεί από μόνο του – η παρακμή είναι βαθιά και ολοκληρωτική.
Ότι θετικό «παραχωρείται» απρόθυμα από το βενιζελοσαμαρικό κονκλάβιο, γίνεται είτε εκβιαστικά κάτω από την σιδερένια πυγμή των δανειστών/εταίρων είτε κάτω από τον κίνδυνο εκλογικής τους καθίζησης και πολυκομματικών συνεργασιών με απρόβλεπτες συνέπειες για την πελατειακή μαφία.

Αυτήν που χρεοκόπησε τον τόπο για να συντηρήσει τους πολιτικούς της πελάτες και συντηρητές και την βυζαντινή συντεχνιακή δομή του συστήματός της. Αυτήν που προσπαθεί να μας πείσει ότι το μνημόνιο ευθύνεται για την κρίση και δεν είναι αποτέλεσμά της. Αποτέλεσμα από τις τρύπες στο σκαρί της οικονομίας που άνοιξε μια τριακονταετία «Τσοβόλα δώστα όλα»…

Ο εχθρός λαός πρέπει να μείνει σε κάθε περίπτωση στο σκοτάδι.
Να πιστεύει ότι υφίσταται ξενική επιδρομή. Ότι οι δανειστές δεν είχαν να δανείσουν αλλού με μεγαλύτερα επιτόκια και σίγουρη αποπληρωμή…
Να νοσταλγεί τα ψίχουλα του παρασιτικού καπιταλισμού τους και την υπεξαίρεση-αναδιανομή στους ημετέρους της κοινοτικής αναπτυξιακής βοήθειας και του καταναλωτισμού με δανεικά.
Να πιστεύει ότι υπάρχει τρόπος για την επιστροφή στην προ μνημονίων περιόδου, αρκεί να ξαναφέρει αυτοδύναμα στην εξουσία τον ένα ή τον άλλο πυλώνα του συστήματος.
Μα και οι φίλοι του λαού, η αριστερά, μοιάζει να έφτασε πια στα όριά της.
Δεν μπορεί να προσφέρει ούτε εναλλακτική λύση, ούτε ανακουφιστική ενότητα, ούτε όραμα πέραν του κρατικού καπιταλισμού.
Και ακόμα χειρότερα θυσιάζει κάθε μεταρρυθμιστική δυνατότητα που παρουσιάζεται για να επιβιώσει απλά εκλογικά και να διατηρήσει τον μηχανισμό που συντηρεί τους επαγγελματίες της.
Τίτλοι τέλους για την παράταξη των ηρώων και της ανιδιοτελούς προσφοράς.
Πέραν των κομμάτων όμως υπάρχουν και οι άνθρωποι.
Κι όσο εκείνα είναι φανερά υπερεκτιμημένα, οι άνθρωποι παραμένουν αόρατοι πίσω από τους κληρονομικούς ηγέτες και τους μονιμάδες της κάθε νομενκλατούρας.

«Κάτω από την άσφαλτο η παραλία» λέει ένα σύνθημα του Μάη… και πίσω από τα κόμματα οι άνθρωποι: συρρικνώστε τα και θα φανούν. Και μαζί ότι αληθινά νέο και δημοκρατικό, από τα κάτω, υπάρχει στην πολιτική σκηνή.

Θα έπρεπε να κάνουν την αυτοκριτική τους….


Πριν μιλήσουν και εκφράσουν τους μύχιους ή ήδη εκπεφρασμένους πόθους τους οι πολιτικοί που αξιοποιήθηκαν από τον Γιώργο Παπανδρέου στα υπουργικά αξιώματα, θα έπρεπε να κάνουν την αυτοκριτική τους, να μας πουν τι έκαναν, ποιο είναι το έργο που πραγματοποίησαν στη διάρκεια της υπουργικής θητείας τους.
Και μόνο το γεγονός ότι τα βιβλία των μαθητών δεν έφτασαν ακόμη στα χέρια τους, ενώ έχουμε φτάσει στα Χριστούγεννα, η Αννα Διαμαντοπούλου θα έπρεπε ήδη να έχει παραιτηθεί για να πάει οριστικά και δια παντός στο σπίτι της. Αλλωστε βρίσκεται πάρα πολλά χρόνια στο κουρμπέτι, θα πρέπει να έχει χορτάσει από αξιώματα και φυσικά έχει στερέψει από ιδέες. Το προχθεσινό «μανιφέστο» της είναι αφελές και κοινότοπο.
Και μόνο το γεγονός ότι ο τομέας της Υγείας εξακολουθεί να είναι ο μεγάλος «ασθενής», ο Ανδρέας Λοβέρδος που δείχνει να νοιάζεται περισσότερο για το μέλλον της ποδοσφαιρικής ομάδας της οποίας είναι φανατικός οπαδός, θα έπρεπε ήδη να έχει πάει σπίτι του.
Και μόνο το γεγονός ότι ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης βγήκε, όπως βγήκε, και μίλησε με τον αήθη τρόπο που μίλησε για τον Γιώργο Παπανδρέου, θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί για να πάει στο σπίτι του.
Και μόνο ότι στην κρίσιμη ώρα ο Γιάννης Ραγκούσης άρχισε τους υπαινιγμούς, τις ασάφειες, και φυσικά δεν έχασε την ευκαιρία να δώσει την πισώπλατη μαχαιριά στον άνθρωπο που τον ανέσυρε από τον μικρόκοσμό του και τον έκανε νοματαίο. Θα τον κρίνουμε κι αυτόν στην ώρα του.
Το έργο όλων είναι ανύπαρκτο. Είναι [καταχρηστικά το λέω] «μεγάλα» στελέχη στα οποία έπρεπε να βασιστεί ο Παπανδρέου όταν ξεκίνησε τη διακυβέρνηση της χώρας πριν δυόμισι περίπου χρόνια. Και βασίστηκε και σ’ αυτά τα στελέχη. Είναι σήμερα σε θέση να παρουσιάσουν το έργο τους για να χαρεί και ο Παπανδρέου και να βουλώσει τα στόματα των αντιπάλων;;;
Δυστυχώς δεν έχουν έργο. Κι όχι μόνο δεν έχουν έργο, αλλά έχουν το θράσος σήμερα να βγαίνουν και να κρίνουν τον Γιώργο Παπανδρέου, να ζητούν την κεφαλή του επί πίνακι, και αντί να δουλεύουν στο πλαίσιο της κυβέρνησης Παπαδήμου όπου συμμετέχουν, δίνουν συνεχώς συνεντεύξεις και βυσσοδομούν για το μέλλον του ίδιου του Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ. Και τελικά μάλλον δεν εργάζονται για να πετύχει στο έργο της αυτή η κυβέρνηση.
Τους θυμάμαι τα τελευταία χρόνια να σπαταλάνε περισσότερο χρόνο στα ραδιοτηλεοπτικά κανάλια, με ατέρμονες συνεντεύξεις, δηλώσεις, σχολιασμούς κ.λπ. Πιο πολύ καιρό περνούσαν στα διάφορα δημοσιογραφικά «πάνελ», παρέα με τον Πρετεντέρη, τον Χατζηνικολάου, τους Χασαπόπουλο-Αναγνωστάκη, τον Παπαδάκη, τον Αυτιά και, τέλος πάντων, με όλο αυτό τον εσμό της ραδιοτηλεοπτικής κουλτούρας που ασχημονεί σε βάρος του τόπου. Αποδείχτηκε ότι ενδιαφέρονταν πιο πολύ για το προφίλ τους, παρά για την ουσία του έργου που έπρεπε να επιτελέσουν. Να μη μιλήσω για τον Παπανδρέου ως πρωθυπουργό, που ποτέ δεν τον υποστήριξαν πέρα από κάποιες γραφειοκρατικές, τυπικές αναφορές. Και αποδείχτηκε τις δύσκολες μέρες που τελικά παραιτήθηκε ο Παπανδρέου ότι δεν του έτρεφε κανείς τους όχι αγάπη αλλά και την τυπική εκτίμηση που αρμόζει στον πρόεδρο του κόμματος στο οποίο ανήκουν.
Σήμερα βγήκε και η ανακοίνωση της Νέας Δημοκρατίας, που κάνει τον θλιβερό απολογισμό, κάνοντας επίθεση στο ΠΑΣΟΚ με όπλα που παρέλαβαν από τους επίδοξους αρχηγούς.

Στον πάτο θα στήσουμε πανηγύρι


Φαίνεται πως έχουμε εξοικειωθεί πλέον με την εικόνα του γνωστού βυθιζόμενου καραβιού. Ο καπετάνιος το έριξε στο παγόβουνο, το πλήρωμα κάθεται και κοιτάει σαν χαζό, και οι επιβάτες χοροπηδάνε πάνω του με δύναμη για να το βουλιάξουν μια ώρα αρχύτερα. «Όλοι μαζί, η Ελλάδα μπορεί!», που λέει και το σλόγκαν γνωστού τηλεοπτικού σταθμού.

Υπάρχει ένας βασικός λόγος που η Ελλάδα τελικά δεν θα τα καταφέρει. Και αυτός δεν είναι ούτε τα Ελωχίμ, ούτε οι διάφοροι «βολικοί» εξωτερικοί παράγοντες. Απλά κανείς πλέον δεν έχει διάθεση να καταφέρει η χώρα κάτι. Υπάρχει μόνο η διάθεση να σωθεί το τομάρι του καθενός χωριστά. Αυτό που ισχύει εδώ και πολλές δεκαετίες σε αυτή τη χώρα ακόμα και σε περιόδους ευημερίας, με τα πρώτα δύσκολα ξαναβγήκε στην επιφάνεια πιο βίαια και με πιο ειλικρινές πρόσωπο.
Τσαμπουκάδες, ψέματα, καταλήψεις, σκουπίδια παντού, ακινησία. Αυτό είναι το ειλικρινές πρόσωπο της Ελλάδας. Αυτό που τόσα χρόνια έκρυβε περίτεχνα κάτω από το χαλάκι αντί να το πετάξει στα σκουπίδια. Το κακομαθημένο παιδί που αρνείται να μεγαλώσει. Αρνείται να σταθεί στα πόδια μόνο του χωρίς τη μαμά ή το Κράτος-πατερούλη. Η συμπεριφορά «αφού μου κόβεις το κοκό, κι εγώ θα κρατάω την αναπνοή μου μέχρι να μου το δώσεις». Ή ακόμα χειρότερα, «αφού μου κόβεις το κοκό, κι εγώ δεν θα κάνω σωστά τη δουλειά μου» (ειπώθηκε από καθηγητές σχολείων). Το παιδί που προκειμένου να περάσει το δικό του θα επινοήσει θεωρίες συνωμοσίας, θα πει ψέματα, θα επενδύσει στον συναισθηματισμό, την κακομοιριά και τη μιζέρια. Ένα ολόκληρο σύστημα ήθους και αξιών στημένο πάνω σε ένα-δυο επιδόματα. Τίποτα παραπάνω. Καμία υπέρβαση, καμία προσπάθεια.
Οι ελάχιστες μειοψηφίες που ακόμα και σε αυτό το περιβάλλον προσπαθούν να εργαστούν για το κοινό καλό, απογοητεύονται. Τρέχουν σε Open Days της Αυστραλίας, καταχωρούν χιλιάδες βιογραφικά σε ξένα portals, θέλουν απλά να φύγουν από δω. Είναι σχεδόν αδύνατο πλέον να κάνεις συζητήσεις. Αυτομάτως κατατάσσεσαι σε ένα από τα δεκάδες διαφορετικά ιδεολογικά στρατόπεδα που στήθηκαν πρόχειρα μέσα σε μία νύχτα, υπό το γλυκό άκουσμα κάποιας θεωρίας συνωμοσίας ή κάποιας βολικής «πραγματικότητας». Άντε να κάνεις διάλογο μετά. Άντε να μη νιώθεις πως δεν ανήκεις σε μία συνεχώς μειούμενη μειοψηφία.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, η Δανία (του Βορρά) είχε εισέλθει σε έναν φαύλο κύκλο παρομοίων προβλημάτων. Εκτροχιασμό δημοσιονομικού ελλείμματος, ανεργίας, συνεχούς υποβάθμισης της απόδοσης κρατικών ομολόγων κλπ. Μέσα σε τρία χρόνια κατάφερε με εντυπωσιακό τρόπο να αναστρέψει την κατιούσα. Όχι μόνον επειδή υπήρχε κυβέρνηση με συγκεκριμένους στόχους και όραμα, αλλά επειδή πολύ σύντομα και η κοινωνία ασπάστηκε και ακολούθησε κοινούς στόχους και οράματα, για το κοινό καλό. Το ίδιο κοινό όραμα που «ανέστησε» την ισοπεδωμένη Γερμανία μετά από δύο Παγκόσμιους Πολέμους, και αυτό που έχει λειτουργήσει συλλογικά σε άλλα ανεπτυγμένα κράτη.
Εδώ, αφού επιταχύνουμε τη βύθιση του καραβιού, μόλις φτάσουμε στο βυθό, θα στήσουμε και ένα άγαλμα στο Νίκο Φωτόπουλο για την εξαιρετική του κοινωνική αλληλεγγύη. Μετά, θα διακοσμήσουμε όλους τους δρόμους με σκουπίδια εις μνήμην της μεγάλης μαγκιάς που επέδειξαν οι εργαζόμενοι της ΠΟΕ-ΟΤΑ και ξεγέλασαν το νόμο. Και φυσικά, στο ψηλότερο σημείο θα σκαλίσουμε τις φάτσες των σημερινών πολιτικών αρχηγών των πέντε κοινοβουλευτικών κομμάτων, κατά τα πρότυπα του Mount Rushmore. Και αφού οχυρωθούμε ο καθένας στο καβούκι του, θα κρατάμε από μία καραμπίνα για να επιβάλλουμε τον δικό μας νόμο ο οποίος ξέρουμε πως είναι ο πιο δίκαιος και σωστός από κάθε άλλου κερατά.
Αρέσει σε %d bloggers: