Το αίσθημα της ταπείνωσης



Tου Αγγελου Σταγκου

 

Στην τεράστια κρίση στην οποία βρίσκεται η χώρα περιλαμβάνεται και το αίσθημα της ταπείνωσης που αισθάνονται οι πολιτικοί της και πολλοί πολίτες. Ο υπουργός Οικονομίας Ευάγγελος Βενιζέλος το διαλαλεί ότι ταπεινώνεται κάθε φορά που συμμετέχει σε συμβούλιο με συναδέλφους του της Ευρωζώνης, αλλά το υπομένει για το καλό της χώρας. Μερικοί συνάδελφοί του προσπαθούν κάθε τόσο να δείξουν ότι υψώνουν το ανάστημά τους απέναντι στην τρόικα, αλλά η πραγματικότητα τους διαψεύδει. Υπάρχουν κόμματα που προβάλλουν την ανερμάτιστη γραμμή τους ως δείγμα αντίστασης, φθάνοντας στο σημείο να καταγγέλλουν ακόμη και το ενδεχόμενο επενδύσεων από το εξωτερικό και άλλα που λαϊκίζουν για να προσφέρουν την προσδοκία ότι αν και όταν έλθουν στην εξουσία δεν θα ανέχονται τις σημερινές ταπεινώσεις που υφίσταται η χώρα. Και βέβαια, υπάρχουν και πολίτες που δεν ανέχονται μύγα στο σπαθί της εθνικής τους υπερηφάνειας και αντιδρούν έντονα σε κάθε έννοια περιορισμού ή συμβιβασμού της εθνικής ανεξαρτησίας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ελλάδα περνάει περίοδο ταπεινώσεων, όχι μόνο γιατί ο Ευ. Βενιζέλος αδυνατεί να κυριαρχήσει με τον λόγο του στα συμβούλια του ECOFIN. Είναι πολύ μεγαλύτερη η ταπείνωση που υφίσταται η χώρα όταν λαμβάνονται αποφάσεις στην Ευρωζώνη γι’ αυτήν, αλλά ερήμην της. Ετσι έγινε με την απόφαση της 21ης Ιουλίου, έτσι γίνεται και τώρα με την επικείμενη απόφαση της 18ης Οκτωβρίου που θα αναθεωρήσει, ίσως και σε σημαντικό βαθμό, την προηγούμενη. Είναι ταπεινωτικό επίσης το γεγονός ότι η χώρα βρίσκεται υπό καθεστώς κηδεμονίας, αφού τους κανόνες της πολιτικής τους θέτει πλέον σε μεγάλο βαθμό η τρόικα και παράλληλα είναι φανερό ότι για να εφαρμοστεί αυτή η πολιτική θα πρέπει να εγκατασταθούν στην Αθήνα ένας «κομισάριος», ο Χ. Ράιχενμπαχ, και εκατοντάδες ξένοι υπάλληλοι. Και όλα αυτά βέβαια πέραν της ορθής βούλησης της χώρας να παραιτηθεί μέρους των κυριαρχικών της δικαιωμάτων για να ενταχθεί πρώτα στην Ευρωπαϊκή Ενωση και αργότερα στην Ευρωζώνη.

Να συμφωνήσουμε λοιπόν ότι εκτός από την πολιτική απόφαση να γίνουμε ως χώρα μέλος της Ενωμένης Ευρώπης και συστατικό του πυρήνα της, τα υπόλοιπα που βιώνουμε είναι ταπεινωτικά. Αλλά αν αυτά είναι ταπεινωτικά και ενοχλούν, γιατί δεν είναι ταπεινωτικά όσα κάναμε μόνοι μας για να φτάσουμε στη σημερινή κατάσταση.

Γιατί δεν είναι ταπεινωτικό ότι δεν καταφέραμε τόσα χρόνια να φτάξουμε μία στοιχειωδώς οργανωμένη και αποτελεσματική διοίκηση; Γιατί δεν είναι ταπεινωτικό ότι επί χρόνια καταβροχθίζαμε τα λεφτά από τα διαρθρωτικά κοινοτικά ταμεία, χωρίς να αναδιαρθρώνουμε το παραμικρό; Γιατί δεν είναι ταπεινωτικές καταστάσεις η εκτεταμένη διαφθορά, η φοροδιαφυγή, η τρομακτική σε έκταση μαύρη οικονομία, η αναξιοκρατία, η αναποτελεσματικότητα, η ανεπάρκεια; Γιατί δεν προκαλεί ταπείνωση η αδυναμία να χειριστούμε τα σκουπίδια μας; ΄Η δεν είναι ταπεινωτικη η λειτουργία της παιδείας;

Δυστυχώς, είναι κοινή πλέον η διαπίστωση ότι η Ελλάδα δεν είναι μία χώρα όπως οι άλλες της Ευρώπης και πιθανότατα αυτό ήταν το μεγάλο λάθος που έκανε η τρόικα επιβάλλοντας την πολιτική του Μνημονίου. Το κακό είναι ότι στο εσωτερικό μία οικτρή μειοψηφία το αντιλαμβάνεται αυτό και αντιδρά. Και επειδή συνήθως τα πάντα επιρρίπτονται στις ευθύνες της πολιτικής τάξης, οι οποίες ασφαλώς και δεν είναι μικρές, είναι καιρός να αρχίσουμε να μετράμε και τις ευθύνες της ιθύνουσας τάξης, της άρχουσας τάξης, της επιχειρηματικής τάξης, ακόμη και της αστικής, κατ’ όνομα, τάξης.

Αποτελεί ερώτημα αν κάποιοι από τους Ελληνες επιχειρηματίες ένιωσαν ταπείνωση όταν ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων Χανς Πέτερ Κάιτελ είπε «κανένας ξένος επενδυτής δεν θα μπει επικεφαλής στην Ελλάδα, όταν οι Ελληνες επενδυτές, ακολουθώντας την αντίθετη κατεύθυνση, εγκαταλείπουν τη χώρα», για να προσθέσει «εμείς είμαστε έτοιμοι, αλλά ζητάμε και από τους Ελληνες συναδέλφους να συμπεριφερθουν ως πατριώτες». Ανάλογες ήταν και οι δηλώσεις του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Φ. Ρέσλερ, που το βρίσκει «περίεργο» εκείνοι να προσπαθούν να φέρουν απ’ έξω επενδυτές στην Ελλάδα, ενώ την ίδια στιγμή φεύγουν οι Ελληνες επενδυτές από τη χώρα τους.

Με λίγα λόγια, το αίσθημα της ταπείνωσης είναι σχετικό

http://news.kathimerini.gr

Advertisements

Ανυπακοή και στις δαπάνες



Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini.gr

Κάθε έκτακτη εισφορά είναι βαριά. Κατ’ αρχήν επειδή είναι ξαφνική. Προγραμματίζει κάποιος να βγάλει το έτος με κάποια -πολλά ή λίγα- ευρώ και απροειδοποίητα ο υπουργός Οικονομικών τον αναγκάζει να ζήσει με λιγότερα. Είναι βαρύτερη για τα χαμηλά εισοδήματα και απεχθέστερη για τον ιδιωτικό τομέα, για ανθρώπους που προσπαθούν να τα φέρουν βόλτα όχι χάρη στο κράτος, αλλά παρά το κράτος.

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι για τη φορολογία κλαίνε περισσότερο αυτοί που πληρώνονται από το κράτος, παρά εκείνοι που το πληρώνουν. Ετσι, βλέπουμε κόμματα που χρηματοδοτούνται με εκατομμύρια από τον κρατικό προϋπολογισμό (ο κ. Στέφανος Μάνος υπολόγισε ότι οι Ελληνες επιχορηγούν τα κόμματά τους με 10,10 ευρώ ανά ψήφο και οι «φτωχοί» Γερμανοί με 0,70 ευρώ) και ταυτοχρόνως να ζητούν από τους πολίτες να μην πληρώσουν τα «χαράτσια».

Βλέπουμε δεσποτάδες, οι μισθοί των οποίων πληρώνονται από τους φόρους των Ελλήνων, να σηκώνουν το μπαϊράκι της φορολογικής ανυπακοής χωρίς να υποσημειώνουν στο «δεν πληρώνω» και το «δεν πληρώνομαι». Είδαμε την Εκκλησία να εξαπολύει μύδρους κατά της απόφασης να περιοριστούν οι προσλήψεις των ιερέων σύμφωνα με την αναλογία που ισχύει για όλους τους δημόσιους υπαλλήλους, ενώ ταυτόχρονα στη σύνοδο πολλοί μητροπολίτες τάχθηκαν υπέρ των δυναμικών αντιδράσεων ενάντια στα φορολογικά μέτρα.

Η αλήθεια είναι ότι αυτή η χώρα δεν στενάζει πρώτα από την φορολογία. Στενάζει από τις δαπάνες του Δημοσίου οι οποίες καλύπτονται από τη φορολογία. Είναι όλες εκείνες οι αποφάσεις του παρελθόντος, οι μισθοδοσίες ιερέων και μητροπολιτών, οι επιχορηγήσεις των κομμάτων, οι δημόσιοι οργανισμοί που συνεχίζουν να ζουν μόνο και μόνο για να μην απολυθούν υπάλληλοι, τα ΑΕΙ που ιδρύθηκαν για να στηρίξουν την τοπική «ανάπτυξη» καφετεριών και άλλων παραγωγικών δομών κ.λπ. Ολα αυτά διογκώνουν τις δαπάνες και μετά τρέχουμε (παλιά στις αγορές και τώρα στους φορολογουμένους) για να ισοσκελίσουμε τις δαπάνες με τα έσοδα. Πώς το είπε ο μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος; «Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος»; Ορθόν, και το ίδιο πρέπει να πει και ο κ. Βενιζέλος σε όλους εκείνους που σιτίζονται από το κράτος αλλά κηρύσσουν το «δεν πληρώνω». Κοσμικούς και κληρικούς. Το κόψιμο των δαπανών είναι η μόνη λύση.

Η λογική σε αναγκαστική εφεδρεία


image

Κοιτάζω πρωί πρωί στα τηλεοπτικά παράθυρα τους συνδικαλιστές του δημόσιου τομέα να κάνουν πύρινες δηλώσεις για την εργασιακή εφεδρεία. Με όλο τους το δίκιο. Ποτέ δεν είναι δίκαιο να χάνει ένας άνθρωπος τη δουλειά του. Έστω κι αν γίνεται με ήπιο τρόπο, στην ουσία είναι μια μορφή πρόωρης συνταξιοδότησης.

Όμως τι έκαναν δυο χρόνια τώρα για να μην φτάσουμε ως εδώ; Την ώρα που ολόκληρη η κοινωνία συμπιεζόταν, υφίστατο κάθε μέρα κι έναν καινούργιο φόρο για να εισπραχτούν χρήματα να συντηρήσουν τον ελλειμματικό δημόσιο τομέα, αυτός ο τομέας που είχε το πρόβλημα, δεν δεχόταν να κάνει την παραμικρή οικονομία, να χάσει το παραμικρό προνόμιο. Δεν ήθελαν να χάσουν ούτε το επίδομα έγκαιρης προσέλευσης, δεν ήθελαν καμία μείωση στον μισθό τους, δεν ήθελαν να δουλεύουν 40 ώρες όπως όλοι αντί για 37,5, δεν ήθελαν να μετακομίσουν σε κτήρια του δημοσίου για να εξοικονομηθεί το νοίκι, για όλα η απάντηση ήταν «μας παίρνουν τη δουλειά, το ψωμί, τη ζωή μας». Την ίδια ώρα που η ύφεση και η φοροεπιδρομή έστελνε 100δες χιλιάδες εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα στην ανεργία.

Αν δεν κάνεις καθόλου οικονομίες, αν δεν δέχεσαι καμία αλλαγή, καμία μείωση του κόστους, δεν είναι αναγκαστικό επακόλουθο ότι στο τέλος θα φτάσεις στις απολύσεις; Κι όμως 2 χρόνια, είχαμε απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις, για να μην κοπεί το επίδομα προθέρμανσης της μηχανής, για να μην γίνουν μεταθέσεις στις συγκοινωνίες, για να μην συγχωνευθούν φορείς, για τον 18ο μισθό στα πετρέλαια, τον 16ο στη Βουλή, για να μην μειωθεί η έξτρα αμοιβή διόρθωσης γραπτών, όχι να μην καταργηθεί, να μην μειωθεί καν λίγα λεπτά ανά κόλλα. Να μην μειωθεί η έξτρα αμοιβή των δημοτικών υπαλλήλων στις εκλογές, να μην μειωθεί η έξτρα αμοιβή στους φύλακες των μουσείων για να είναι ανοιχτά ένα βράδυ το χρόνο στην πανσέληνο του Αυγούστου. Να μην γίνει το ωράριο όπως όλων των εργαζομένων 40 ώρες, να μην συγχωνευτούν σχολεία, νηπιαγωγεία, να μην μετακομίσει το υπουργείο Υγείας σε ιδιόκτητο κτήριο ώστε να μην πληρώνει νοίκι γιατί «η Κηφισίας είναι μακριά και έχουν τακτοποιήσει τη ζωή τους στο κέντρο». Να μην μπει εισιτήριο 3 ευρώ στα νοσοκομεία γιατί τα 3 ευρώ είναι «ιδιωτικοποίηση της υγείας». Τα 3 ευρώ, στο πιο ιδιωτικοποιημένο κι απ’ την Αμερική σύστημα υγείας. Δυο χρόνια, κάθε μέρα, μια συνεχής προσπάθεια να αποκρουστεί κάθε απόπειρα μείωσης του κόστους. Όταν δεν κάνεις τίποτα στο τέλος φτάνεις στις απολύσεις κι όταν δεν κάνεις ούτε αυτό, τότε δεν έχεις λεφτά να πληρώσεις τους μισθούς κανενός. Μετά λες ότι φταίει το Μνημόνιο για να καλύψεις τη δικιά σου αυτοκαταστροφική πρακτική.

Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν το συνδικαλιστικό κίνημα δεν είχε μετατραπεί σε κρατική γραφειοκρατία που υπερασπίζεται τα προνόμιά της. Γιατί ποιοι ξέρουν καλύτερα να επισημαίνουν τις σπατάλες και τη λεηλασία του δημόσιου τομέα από τους ίδιους τους δημόσιους υπάλληλους; Από την πρώτη μέρα θα έπρεπε να πάρουν κωδικό κωδικό τον προϋπολογισμό, υπηρεσία την υπηρεσία το κράτος και να υποδεικνύουν τον τρόπο που θα εξοικονομηθούν χρήματα, που θα μειωθεί το κόστος της κρατικής μηχανής. Συγχωνεύσεις φορέων, κατάργηση ΔΣ, προέδρων, διευθυνόντων συμβούλων, κατάργηση επιτροπών, αμειβόμενων έξτρα θέσεων, διπλών αμοιβών για να κάνουν τη δουλειά τους, νοίκια πολυτελών γραφείων, αργομισθίες, αποσπάσεις σε υπουργεία και βουλευτικά γραφεία, μεταθέσεις σε άλλες θέσεις από το αντικείμενο που έχουν προσληφθεί, οδοιπορικά, νυχτερινά, πρόσθετες αμοιβές, υπερωρίες απίστευτες, σ’ έναν μηχανισμό που περισσεύουν οι εργαζόμενοι, συγχρόνως κάθε χρόνο υπολογίζονται εκατομμύρια για υπερωριακή εργασία. Σ’ έναν μηχανισμό που περισσεύουν οι εργαζόμενοι κάθε χρόνο προσλαμβάνονται 10δες χιλιάδες συμβασιούχοι για να κάνουν τη δουλειά που δεν κάνουν οι μόνιμοι. Αλλά η συνδικαλιστική ηγεσία των δημόσιων υπαλλήλων έδινε αγώνες για να προσληφθούν κι άλλοι συμβασιούχοι που θα γίνουν κι αυτοί μόνιμοι σε λίγα εξάμηνα.

Τίποτα από αυτά δεν έγινε γιατί η λογική ήταν τα «κεκτημένα», οι διεκδικήσεις. Τα προνόμια ήταν η δικιά τους ανταμοιβή. Κι έτσι η ελίτ των δημοσίων υπαλλήλων με καταστροφική και αυτοκαταστροφική πρακτική ζημίωσε τελικά και τη μεγάλη μάζα που υποτίθεται αντιπροσώπευε.
Με την συνεχή άρνηση, τις καταλήψεις, τη λευκή απεργία, υπονόμευσε και τις προσπάθειες της υπόλοιπης κοινωνίας. Κι επειδή αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, για να αντιπαρατεθεί, αποφάσισε να αρνηθεί την πραγματικότητα, να περάσει στη σφαίρα του παράλογου, των ψευδαισθήσεων. Με αλχημείες στον αριθμό των Δ.Υ.: δεν είναι πολλοί, λένε, αν αφαιρέσεις τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, τους αξιωματικούς, τους κληρικούς, τους ένστολους. Γιατί να τους βγάλεις; Έτσι.

Δεν υπάρχει έλλειμμα, λένε, είναι ψέματα. Είναι ψέματα ο προϋπολογισμός, είναι κόλπο η τρόικα, κάνει λάθος η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Μέρκελ, ο Σαρκοζί, όλος ο πλανήτης έχει φτιάξει ένα ψέμα για την ελλειμματική Ελλάδα, δυο χρόνια ο κόσμος όλος ασχολείται με μας γιατί έχει ένα σατανικό πλανητικό σχέδιο, να χτυπήσει τους έλληνες δημόσιους υπαλλήλους.

Δυστυχώς αν από τη μια μεριά είναι ολόκληρος ο πλανήτης και από την άλλη οι ντουντούκες του ΠΑΜΕ, η πραγματικότητα είναι ο πλανήτης όχι η πλατεία Κλαυθμώνος.

 

ΠΗΓΗ  http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/%CF%83%CF%87%CF%8C%CE%BB%CE%B9%CE%B1/%CE%B7-%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%83%CE%B5-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CF%86%CE%B5%CE%B4%CF%81%CE%B5%CE%AF%CE%B1

ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ, ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ?…


                   
1. Και βέβαια το πρόβλημα της Ελλάδας δεν οφείλεται αποκλειστικά και μόνον στους πολλούς δημόσιους υπαλλήλους. Και βέβαια ο ιδιωτικός τομέας έχει κι αυτός τεράστιο μερίδιο ευθύνης για τα σημερινά μας χάλια κι είναι εξίσου αποπροσανατολιστική (όπως η γενίκευση και το τσουβάλιασμα όλων των Δ.Υ.), η ταύτιση του «ιδιωτικού» τομέα με τους επιχειρηματίες-εργοδότες, χωρίς να γίνεται αντιδιαστολή με τους μισθωτούς-εργαζόμενους που είναι και το σωστό. Ας συγκρίνουμε όμοια πράγματα : δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους και όχι το δημόσιο γενικώς και τους επιχειρηματίες σαν εργοδότες.

2.
 Κανείς μας δεν ξύπνησε ξαφνικά κάποιο πρωί με καννιβαλιστικές ορέξεις, ονειρευόμενος εξανδραποδισμούς συνανθρώπων του και ανθρωποθυσίες όπως λέει ο Λογοπλόκος κι ο Γείτονας. Ούτε κάποιοι επιτήδειοι τύποι, (όπως τα μορμολίκια της T.V.), κατέστρωσαν υποχθόνια σενάρια «κοινωνικού αυτοματισμού» προς ίδιον όφελος.
Kανενός μας δεν θα καιγόταν καρφί, ούτε για τον αριθμό, ούτε για τους μισθούς των ΔΥ, αν δεν συνέβαιναν την ίδια στιγμή τα εξής :
– το ένα εκατομμύριο ανέργων προέρχεται αποκλειστικά και μόνον από τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, χωρίς να υπάρχει ούτε ένας απολυμένος δημόσιος υπάλληλος.
Ανεξάρτητα από τα γενεσιουργά αίτια της κρίσης, εσύ θεωρούμε ότι αυτή είναι μια κοινωνία ισονομίας, δικαιοσύνης, ίσων ευκαιριών ; Γιατί πρέπει να υπάρχουν εργαζόμενοι δύο ταχυτήτων, από τη μια δημόσιοι υπάλληλοι με διασφαλισμένη δια βίου εργασιακή μονιμότητα και ιδιωτικοί «ασπασχολήσιμοι», που οι εργοδότες τους έχουν τη δυνατότητα να τους πετούν σαν πατσαβούρες στον κάλαθο των αχρήστων, αν δουν τα κέρδη τους να μειώνονται έστω και κατ΄ ελάχιστον ;
Για τους τελευταίους δεν ισχύει ο εξανδραποδισμός και η ανθρωποθυσία ;
– οι μισθοί των ΔΥ την τελευταία δεκαετία διπλασιάστηκαν, χωρίς αντίκρυσμα στην παραγωγικότητα τους και αντιστρόφως ανάλογα με τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα. Γιατί έπρεπε να γίνει αυτό ; (Σχετικό αν και παλιό link :
http://www.ekathimerini.gr/4Dcgi/4Dcgi/_w_articles_civ_1100014_20/12/2009_384234

3.
 Τα δυο παιδιά μου, έχοντας τελειώσει λαμπρές σπουδές, βρίσκονται σήμερα αντιμέτωπα με το φάσμα της ανεργίας ως «overqualified». Ποια ανάγκη επιβάλει κάτι τέτοιο στη δική μου οικογένεια, τη στιγμή που εκατοντάδες χιλιάδες από τους απειλούμενους, σήμερα, συνανθρώπους μου, οι περισσότεροι αστοιχείωτοι, αγράμματοι και όλοι τους θαμώνες των πολιτικών γραφείων της περιοχής μου, έχουν την πολυτέλεια ενός υψηλότατου, για τα σημερινά δεδομένα, μισθού, μονιμότητας και άλλων προνομίων, χώρια που κάθε τρεις και λίγο με ειρωνεύονται κι από πάνω, πότε με τις εκ του ασφαλούς απεργίες τους και πότε με την απαξίωση που με αντιμετωπίζουν σαν πολίτη στις συναλλαγές μου με το Δημόσιο ; Αυτά σε ποιο άλλο μέρος του κόσμου συμβαίνουν;

4.
 Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι ΔΥ έχουν εξασφαλίσει μια μόνιμη και ακριβοπληρωμένη θέση στο δημόσιο (σε βαθμό αργομισθίας) «πουλώντας» κάποιες ψήφους στα πολιτικά λαμόγια σύσσωμης της μεταπολιτευτικής περιόδου, παλιότερα στα πλαίσια μιας, δήθεν, κοινωνικής πολιτικής κι εσχάτως μ΄ έναν εντελώς απροκάλυπτο και ξεδιάντροπο τρόπο συναλλαγής μεταξύ τους, αδιαφορώντας, τόσο για τα ελλείμματα στα οποία αυτό θα οδηγούσε, όσο και για την εκτόπιση άλλων, πιθανότατα ικανότερων και εντιμότερων, για τις… προσφερόμενες κάθε φορά θέσεις. (Το 2007 στον τοπικό ΟΑΕΔ, ό Συνέχεια

ΓΝΩΜΕΣ


Προσωπικά θεωρώ οτι ο λαός ξέρει πολύ καλά τα δικά του λάθη,ξέρει πολύ καλά οτι το πολιτικό προσωπικό της χώρας είναι κατα τη συντριπτική του πλειοψηφία είτε άχρηστο είτε ανεπαρκές,ξέρει πως αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει άλλο και εκεί ξεκινούν τα «δεν ξέρει».Δεν ξέρει τι να υποστηρίξει,ποιον να εμπιστευτεί,πως από αγέλη να γίνει συλλογικότητα γύρω από κάτι αξιόπιστο(το οποίο ξέρει οτι δεν υπάρχει).Και κυρίως δεν ξέρει το αύριο και δεν ξέρει την αλήθεια γιατι κανείς δεν του τη λέει(ίσως γιατί ακόμα και το πολίτικό προσωπικό δεν την ξέρει,ή εξακολουθεί να υποτιμά και να εξαπατά το λαό που δεν ξέρει, για να κρατηθεί αυτο)
Άλλωστε υπαρχει καλύτερος τρόπος να συγκρατείς τους λαούς από την άγνοια και την αμάθεια?

Ας καταλάβουμε επιτέλους μόνοι μας τι συμβαίνει χωρίς να μας υποδεικνύει κανένας τίποτα.Εγώ προσωπικά δεν ακούω και δεν πιστεύω κανένα. Ακολουθώ με υπομονή και θέληση το δικο μου δρόμο .

ΚΑΛΩΣ ΤΙΣ ΚΟΥΦΑΛΙΤΣΕΣ !…


Αν οι ενδείξεις είναι αξιόπιστες και δεν κρύβουν, πάλι καμιά χοντροκομμένη κυβερνητική πατάτα, το νέο εθνικό φορολογικό σύστημα φαίνεται να επιχειρεί μια βαθιά τομή και μια μεγάλη ανατροπή στα ως σήμερα δεδομένα !
Η φορολογική δήλωση μετασχηματίζεται σε μια δήλωση πόθεν έσχες, με στόχο την δικαιολόγηση, από τον φορολογούμενο, των εισοδημάτων του, των δαπανών του, των αποταμιεύσεών και των επενδύσεών του. Με τη βοήθεια συγκεκριμένων τεκμηρίων επαγγελματικής δραστηριότητας, αλλά και διαβίωσης, τα φαινόμενα των δηλωσιών – μαϊμού, με μηδαμινά ετήσια εισοδήματα, ταυτόχρονα με την άσκηση επιχειρηματικής ή επαγγελματικής δραστηριότητας ή την κατοχή παχυλών λογαριασμών καταθέσεων, ακινήτων και αυτοκινήτων, θα ξεμπροστιαστούν και θα καταπολεμηθούν !
Μπας κι έρθει κάπως στα ίσια της η διαχρονική λωποδυσία της φοροδιαφυγής, από τους «έξυπνους» της φυλής, σε βάρος των «κορόϊδων» μισθωτών και συνταξιούχων !

Πρόκειται, βέβαια, για την πιο σπουδαία και σημαντική αφορμή, για τον ξεσηκωμό των, κάθε είδους και κατηγορίας, φοροφυγάδων, όπως π.χ. των telestars, των ελευθεροεπαγγελματιών και των εμπόρων , διάφορων επιστημόνων και λειτουργών, (και στη φοροδιαφυγή…) και τόσων άλλων διαχρονικών απατεώνων !

Σαφώς και θα ξεσαλώσουν, όλες αυτές οι «κουφαλίτσες», σε κατηγόριες και βρισιές κατά της κυβέρνησης, ήδη άρχισαν από χθες, (συμπεριφορά Τρεμοπρετεντέρηδων, παρέμβαση Κoρκίδη των εμπόρων και έπεται συνέχεια με γιατρούς δικηγόρους, καθηγητάδες κλπ), ας ελπίσουμε, όμως, πως αυτή τη φορά δεν θα τους περάσει και θα καθίσουν στο σκαμνί του …εφοριακού, για να ξηλωθούν, στο εξής, κανονικά !

Το σύστημα έχει μπλοκάρει.


Αν έχεις κάποιο φίλο πολιτικό, εκλεγμένο σε κάποιο δήμο, εργαζόμενο σε κρατική υπηρεσία, θα ξέρεις ήδη ότι όλα όσα λέγονται και γράφονται είναι και πάλι λίγα μπροστά στην πραγματικότητα. Η σπατάλη και η λεηλασία που επικρατεί στο δημόσιο τομέα δεν περιγράφονται. Δραστηριότητες που θα ’πρεπε να είναι ένα γραφείο, ένα τμήμα σε μια υπηρεσία, μετατρέπονται σε φορείς, ιδρύονται οργανισμοί, 9μελή, 11μελή διοικητικά συμβούλια, πρόεδροι, διευθύνοντες σύμβουλοι, επιτροπές, αμειβόμενες θέσεις, κομματικά στελέχη-διοικητές των 300 χιλιάδων, συνδικαλιστές των 150 χιλιάδων σε ΔΣ χρεοκοπημένων τραπεζών, επιδοτήσεις σε ανύπαρκτα σωματεία, φίλοι του Άγιου Όρους, επιχορηγήσεις δήμων, υπουργείων, πολιτιστικοί φορείς που ιδρύονται αφού έχει εξασφαλιστεί η χρηματοδότηση, ΜΚΟ υπουργών και βουλευτών, επιμορφώσεις, συνδικαλιστικός τουρισμός, κομματικός τουρισμός. Οι ίδιοι άνθρωποι, το βαθύ κράτος, με ταμπέλες που εναλλάσσονται, κρατικοί λειτουργοί, κομματικά στελέχη, συνδικαλιστές, ΜΚΟ, φορείς, τοπική αυτοδιοίκηση, διαμοιράζονται το δημόσιο χρήμα.

Τι έχει συμβεί; Όταν άρχισε αυτή η ιστορία, ξέραμε ότι πρέπει να γίνουν περικοπές, ότι πρέπει να προσγειωθούμε σε ένα χαμηλότερο επίπεδο χωρίς δανεικά. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Τρόικα, κάποιοι πολιτικοί, οικονομολόγοι, επιστήμονες, μελετώντας το ελληνικό μοντέλο είχαν καταλήξει ότι αυτή η προσαρμογή μπορεί να γίνει στη χώρα μας χωρίς πολύ οδυνηρές συνέπειες. Υπολογίζοντας το κόστος της γραφειοκρατίας, πολλαπλάσιο των άλλων ευρωπαϊκών χωρών, το μέγεθος της παραοικονομίας, την εκτεταμένη φοροδιαφυγή, τις μεγάλες ομάδες πληθυσμού που είχαν κερδίσει φοροαπαλλαγές, τον αθέμιτο πλουτισμό, τις αφανείς πηγές χρήματος, τη διαφθορά στο Δημόσιο, τις προμήθειες, τις αναθέσεις έργων με υπερτιμολογήσεις, τη διαπλοκή με το κρατικοδίαιτο ιδιωτικό κεφάλαιο και τις μίζες, την εξωφρενική κατανάλωση από τμήματα πληθυσμού που φορολογικά είναι ανύπαρκτα, πίστευαν ότι μόνο με το κάψιμο του «λίπους» οι περικοπές θα γίνουν χωρίς μεγάλη συμπίεση του πληθυσμού, χωρίς απολύσεις και φτώχεια.

Συνέβη το αντίθετο. Η κορυφή του συστήματος 2 χρόνια τώρα αντιστέκεται σθεναρά, προσπαθεί να διατηρήσει τις δομές άθικτες. Οι προνομιούχες ελίτ πρώτα οδήγησαν τον ιδιωτικό τομέα σε μαρασμό, 225 χιλιάδες επιχειρήσεις έβαλαν λουκέτο, οι άνεργοι έφτασαν τις 800 χιλιάδες. Τώρα συμπιέζεται η βάση της πυραμίδας του πελατειακού κράτους, οριζόντιες μειώσεις, απολύσεις, εργασιακές εφεδρείες. Οι οδυνηρές αφαιμάξεις είναι πάντα εύκολες, η αλλαγή του προτύπου, η αναδιάταξη των δομών που δημιουργούν σπατάλη και λεηλασία είναι πάντα δύσκολες. Σύσσωμο το σύστημα εξουσίας που λυμαίνεται το δημόσιο χρήμα στο όνομα του δημόσιου συμφέροντος αποκρούει κάθε αλλαγή. Οι λίγοι πολιτικοί που τολμάνε να αμφισβητήσουν προνόμια και κατεστημένες πρακτικές αντιμετωπίζουν τη γενική επίθεση των συναδέλφων τους.

Στην ελληνική Λέσχη της Απάτης δεν υπάρχει αντιπολίτευση. Τα κόμματα εξουσίας κυβερνούν το πελατειακό κράτος και τα κόμματα της αριστεράς τα εγκαλούν, τα πιέζουν, ζητώντας ακόμα περισσότερο πελατειακό κράτος. Περισσότερους διορισμούς, επιδόματα, προνόμια, φοροαπαλλαγές, πρόωρες συντάξεις, περισσότερες κρατικές επιχειρήσεις. Το σύστημα έχει μπλοκάρει. Το ζήτημα της οικονομικής χρεοκοπίας της χώρας δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αν δεν αντιμετωπιστεί η χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος.

Αρέσει σε %d bloggers: