ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ ΜΑΛΑΚΑ


Στα ξαφνικά και με μισόλογα, το «υγιές» κομμάτι της Αγροτικής Τράπεζας μεταβιβάστηκε στην Τράπεζα Πειραιώς. Το «ασθενές» κομμάτι της Αγροτικής Τράπεζας που απομένει, θα το λουστούμε εγώ κι εσύ, μαλάκα. Οι μαλάκες!

Ο Σάλλας και πάλι πρώτος μάγκας. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Τράπεζας της Ελλάδας «Η διαφορά της αξίας των μεταφερόμενων στοιχείων ενεργητικού και παθητικού καλύπτεται από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας». Μπερεκέτι. Το αφεντικό τρελάθηκε και μοιράζει τράπεζες.

Το καλύτερο; «Κύκλοι του υπουργείου Οικονομικών» χαρακτήρισαν το δωράκι της ΑΤΕ στον Σάλλα ως «σημαντικό βήμα για την εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος και τη βελτίωση της ρευστότητας στην αγορά».

Αν είναι έτσι, τότε γιατί να δώσουμε τα 50 δισ. στις Τράπεζες; Δεν τα χρειάζονται πια. Πρώτον, έγινε «σημαντικό βήμα για την εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος» και δεύτερον θα βελτιωθεί η ρευστότητα στην αγορά. Με ποιον τρόπο; Μαγικό! Το ραβδάκι του Σαμαροβενιζελοκουβέλη θα κάνει πάλι το θαύμα του.

Θαύματα παντού! Η ΑΤΕ κρίθηκε απλώς «μη βιώσιμη». Από ποιον; Πώς; Γιατί; Τα στοιχεία, ρε παιδιά. Πώς τη βαφτίσαμε «μη βιώσιμη» την ΑΤΕ και εμφανίστηκε ο Σάλλας για να κάνει τον σωτήρα των εργαζομένων και των καταθετών; Να προσκυνήσουμε όλοι μαζί τον Σάλλα, ρε παιδιά! Να το ξαναπώ: Ο Σάλλας πήγε και έσωσε το ΥΓΙΕΣ κομμάτι της ΑΤΕ! Το κερδοφόρο, δηλαδή! Έγινε κατανοητό τώρα;

Το υπόλοιπο θα το πληρώσουμε εμείς! Γιατί; Γιατί έτσι γουστάρει ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, Κουβέλης και η Τρόικα. Λογαριασμό θα μας δώσουν; Ποιοι είμαστε εμείς που ζητάμε εξηγήσεις; Ένα τίποτα είμαστε.

Κάτι περίεργοι που ούτε θυμόμαστε ότι τα τρελά χρέη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, είναι από δάνεια της ΑΤΕ με εγγύηση τη μελλοντική κρατική επιχορήγηση που θα πάρουν τα κόμματα. Δηλαδή, παπάρια! Άραγε αυτά τα δάνεια εκατομμυρίων, θα πάνε στο «υγιές» ή στο «νοσηρό» κομμάτι της ΑΤΕ;

Άλλωστε, πριν λίγο καιρό, μας έκαναν τη χάρη και μας πήγαν σε εκλογές. Ψηφίσαμε, δεν ψηφίσαμε; Ε, αυτό ψηφίσαμε, τον Σάλλα. Να τον χαιρόμαστε όλοι μαζί. Και τον Στουρνάρα και τον κάθε παπάρα που δημοσιοσχετεί υπέρ των τοκογλύφων.

Κι αφού ψηφίσαμε, δεν αράξαμε μετά στη μπαλκονάρα, ξύνουμε τ’ αρχίδια μας, κουνάμε τη βεντάλια και βρίζουμε τη ζέστη; Αράξαμε, τα ξύνουμε και βρίζουμε. Ωραία! Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, όλα θα πάνε καλά. Άλλωστε, όλο το φαγοπότι, στην υγειά μας γίνεται. Στην υγειά του μαλάκα.

Α! Και ταυτόχρονα σπρώχνουν κι 1,7 δισ. ευρώ για τη διάσωση της PROTON BANK, η οποία όμως και πάλι δεν είναι σίγουρο ότι θα σωθεί. Αντί δηλαδή να πάρει το Κράτος μετοχές των τραπεζών που σώζει με ΔΙΚΑ ΜΑΣ λεφτά, χαρίζει ρευστό και δημόσια περιουσία στις ιδιωτικές τράπεζες! Άντε, άσπρο πάτο. Εβίβα μαλάκα. Θα το τερματίσουμε το μαλακόμετρο κάποια στιγμή, πού θα μας πάει;

ΠΗΓΗ http://kartesios.com/?p=91409

Advertisements

Εθνική συνεννόηση τώρα!


Το δράμα που έζησε την Κυριακή η κυβέρνηση και μαζί της ολόκληρος ο ελληνικός λαός, ο οποίος έβλεπε να καθυστερούν οι ανακοινώσεις και η συνέντευξη του κ. Παπανδρέου και τον έζωναν μαύρα φίδια, ήταν αποτέλεσμα της ευθείας απειλής των ευρωπαίων εταίρων μας για διακοπή της χρηματοδότησης προς τη χώρα μας, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Πληροφορίες από τις Βρυξέλλες, αλλά και από κυβερνητικά στελέχη που συμμετείχαν στην αγωνιώδη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου της Θεσσαλονίκης, αναφέρουν ότι οι εταίροι κατέστησαν σαφές στην Αθήνα ότι δεν πρόκειται να προσφέρουν άλλα χρήματα αν εμείς δεν πράξουμε τα δέοντα.
Κατά μια εκδοχή το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών επιβεβαίωσε ανεπισήμως στην κυβέρνηση ότι αξιολογεί δεύτερο σχέδιο για την Ελλάδα, καθώς διαπιστώνει ότι εκείνο της διάσωσης δεν υπηρετείται από την κυβέρνησή μας.
Ουσιαστικά, ιδιαιτέρως οι Γερμανοί, μετέδωσαν στους κκ. Παπανδρέου και Βενιζέλο ότι έχουν απωλέσει την εμπιστοσύνη τους, ότι η προσαρμογή έχει ουσιαστικά σταματήσει στα τέλη του 2010 και έκτοτε η χώρα δεν δείχνει διάθεση αλλαγών και προσπαθειών που επιβάλλουν οι εσωτερικές και διεθνείς συνθήκες. Και προειδοποίησαν σε αυστηρούς τόνους ότι αν δεν αλλάξουμε ρότα, η χρεοκοπία θα επέλθει και θα απειληθεί η θέση της χώρας στην ευρωζώνη.
Αυτό το τόσο σαφές μήνυμα προκάλεσε μεγάλη ταραχή και ανάγκασε τον κ. Παπανδρέου να συγκαλέσει εκτάκτως υπουργικό συμβούλιο στη Θεσσαλονίκη και να εμπλουτίσει με τον κεφαλικό φόρο επί των ακινήτων, την επίσπευση ψήφισης του προϋπολογισμού και την αφαίρεση ενός μισθού από τους αιρετούς κρατικούς λειτουργούς, τα μέτρα περιορισμού των μισθών και εκείνο της εργασιακής εφεδρείας στον δημόσιο τομέα, που είχε αποφασίσει το υπουργικό συμβούλιο την περασμένη Τρίτη.
Αλλά και αυτά τα τόσο οδυνηρά και σκληρά μέτρα φαίνεται για την ώρα να μην έχουν αλλάξει τις διαθέσεις των Ευρωπαίων και δη των Γερμανών. Οι επιτελείς της κυρίαςΜέρκελ και του κ. Σόιμπλε συμπεριφέρονται σαν να μην έχουν πεισθεί από τις ελληνικές αποφάσεις και συνεχίζουν να μεταδίδουν πως η ελληνική χρεοκοπία δεν είναι ταμπού και ότι συζητείται και αξιολογείται ως σενάριο.
Δεν ξέρουμε ποια θα είναι η τύχη της ελληνικής υπόθεσης. Ωστόσο είναι φανερό: απειλούμεθα ευθέως ως χώρα, ως λαός και ως έθνος. Και ότι αντιμετωπίζουμε τον κίνδυνο μιας ατιμωτικής χρεοκοπίας, η οποία πιθανότατα να συνοδευθεί από την εξώθησή μας σε οικειοθελή αποχώρηση από την ευρωζώνη.
Το πόσο δυστυχής θα είναι μια τέτοια εξέλιξη δεν μπορεί να περιγραφεί με ασφάλεια και ακρίβεια, τόσο για τον εθνικό όσο και για τον προσωπικό βίο του καθενός. Η Ελλάδα πτωχεύοντας και εξωθούμενη στην έξοδο από το ευρώ θα δοκιμασθεί πολλαπλώς.
Και το ερώτημα που τίθεται: Είναι δυνατόν να μην έχει αντιληφθεί ο πολιτικός κόσμος τις συνέπειες τόσο ακραίων γεγονότων; Είναι δυνατόν να μην βρίσκει ούτε κι αυτή την ώρα πεδίο επαφής και συνεννόησης; Είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνονται όλοι αυτοί που εκπροσωπούν κόμματα και δυνάμεις ότι θα τελειώσουν την επομένη ώρα της πτώχευσης; Οτι το βάρος που θα φέρουν θα είναι ασήκωτο και ότι δεν θα μπορούν να σταθούν ούτε ώρα στη χώρα; Δεν αντιλαμβάνονται ότι η εξουσία τους, η όποια εξουσία τους, είναι θνησιγενής και αμφισβητούμενη, ότι εξαρτάται από τη διατήρηση ομαλού εθνικού βίου και ότι όποιες άλλες επιλογές θα φέρουν τη χώρα στα πρόθυρα οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής; Καλώς ή κακώς δεν υπάρχει άλλος δρόμος από αυτόν της εθνική συνεννόησης.

Όποιος δεν το αντιλαμβάνεται και σε άλλα προσβλέπει, βυθίζει τη χώρα και την οδηγεί με μαθηματική βεβαιότητα στον όλεθρο και την καταστροφή.

ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ !…


             
Οι τύποι – για την τρόϊκα μιλάω – βάζουν τους κεντρικούς στόχους, π.χ. το έλλειμμα στο 7,5%. Στη συνέχεια, με βάση τις νόρμες τους, αυτές του άκρατου φιλελευθερισμού, καθορίζουν τα μέτρα της πολιτικής που πρέπει να εφαρμοστεί, η οποία έχει πολλές παραμέτρους τις εξής δύο : μείωση αμοιβών και αύξηση της φορολογίας.
Στην εφαρμογή της, η πολιτική αυτή, προκαλεί παρενέργειες και εξουδετερώνει βασικές παραδοχές του προγράμματος, όπως είναι η διακύμανση του ΑΕΠ.
Με δεδομένη την επιβλαβή επίδραση της ύφεσης, που κινείται σε πολύ χειρότερα ποσοστά από τα προϋπολογισθέντα, τα νούμερα πέφτουν έξω και ο στόχοι δεν επιτυγχάνονται.
Οι τύποι – οι τροϊκανοί – έρχονται κάθε τόσο και να οι γκρίνιες, να οι κατηγορίες, να οι καταγγελίες, να και, οι συνήθεις και αμετανόητες, απαιτήσεις για νέα μέτρα !
Ε, ρε, αμάν πια !…
Η κατακρεούργηση του εργαζόμενου λαού δεν μπορεί – σε καμιά περίπτωση – να συνεχιστεί άλλο, θα υπάρξει εξέγερση. Αυτό, οι «ελεγκτές» το βλέπουν, αλλά απλά το διαπιστώνουν και το προφητεύουν, ενώ με την τακτική και την συμπεριφορά τους, το επισπεύδουν !
Τα αφεντικά τους, οι Μερκελοσαρκοζήδες, κάνουν τη δουλειά σε πιο ανώτερα επίπεδα, που είναι, όμως, το ίδιο επιβλαβής, έως καταστροφική για τη χώρα.


Αποφάσισαν τη συμμετοχή των ιδιωτών στην αναδιάρθρωση του χρέους, έριξαν τα λογίδρια και τις φανφάρες τους και την …έκαναν, αφήνοντας μόνη της την κυβέρνηση να βάλει τις τράπεζες στο χορό του rollover. Αυτοί αποφάσισαν την επικίνδυνη αυτή διαδικασία, αυτοί έβαλαν το στόχο, αυτοί σπεύδουν να νίψουν τα χέρια τους για τη μη προσέγγισή του. Τα συνεπαγόμενα είναι έτοιμοι να τα φορτώσουν στην ελληνική κυβέρνηση και να την κατηγορήσουν για ολιγωρία και αδυναμία,

Κάπως έτσι τα πράγματα κυλάνε – ή κατρακυλάνε – και κάπως έτσι «στοιχειοθετείται» η κυβερνητική ανικανότητα. και δώσε τροφή στα κάθε είδους φερέφωνα να αναπαραγάγουν τις αντιΠΑΣΟΚ και αντιΠαπανδρεϊκές κορώνες και μύδρους

Κάπως έτσι κι ο Σαμαράς θεμελιώνει την αντιπολιτευτική του στάση και πρακτική, φτάνοντας στο σημείο να εμφανίζεται κατήγορος, αντί νάναι μεταξύ των κατηγορουμένων.

Κάπως έτσι θα προκύψει κι ο Καραμανλής, για να διεκδικήσει τη δικαίωσή του και την αποκατάσταση της υστεροφημίας του !…

Συνταξιούχοι εργάζονται για να ζήσουν


DW-World.de: Deutsche Welle

Όλο και περισσότεροι Γερμανοί συνταξιούχοι εργάζονται για να συμπληρώσουν το εισόδημά τους, μιας και η σύνταξη δεν αρκεί για να καλύψουν τα έξοδά τους. Τα στατιστικά στοιχεία κάνουν λόγο για περισσότερους από 660.000.

Ο αριθμός των 65χρονων που εργάζεται στη Γερμανία αυξήθηκε από τους 417.000 το 2000 σε σχεδόν 661.000 το 2010. Έτσι το ποσοστό των εργαζόμενων συνταξιούχων αυξήθηκε την τελευταία δεκαετία από το 3% στο 3,9%. Τα στατιστικά στοιχεία δημοσιοποιήθηκαν από την γερμανική κυβέρνηση μετά από επερώτηση του κόμματος «Η Αριστερά».

Οι αποδοχές δεν αρκούν…

Άνοδος των αιτήσεων για επιδόμα σύνταξης

Άνοδος των αιτήσεων για επιδόμα σύνταξης

Σύμφωνα με στοιχεία του κόμματος «Η Αριστερά» όλο και περισσότεροι συνταξιούχοι λαμβάνουν ένα ειδικό επίδομα που τους διασφαλίζει τα βασικά. Ενδιαφέρον έχει ότι ο αριθμός εκείνων που λαμβάνουν το επίδομα –το οποίο συμψηφίζεται με την σύνταξη- έχει αυξηθεί από το 2003 κατά 71,3%. Σε σχετικό σχόλιο του υπουργείου Απασχόλησης αναφέρεται ότι η αύξηση τα τελευταία 7 χρόνια οφείλεται στην διεύρυνση του προγράμματος στήριξης των χαμηλοσυνταξιούχων και στις νέες πιο χαλαρές προϋποθέσεις για τη χορήγησή του.

Πολλοί συνταξιούχοι στα όρια της φτώχειας

Pflanzenkübel aus Eichenholz, Butterfässer und -stampfer werden in Harzgerode (Landkreis Quedlinburg) von einem der letzten aktiven Böttcher Sachsen-Anhalts gefertigt. Erich Völke erlernte das heute seltene Handwerk 1940 in Harzgerode und ist seit 1953 selbständiger Böttchermeister. Zwar ist der 70-Jährige seit 1991 Altersrentner, doch seinem Handwerk will er noch so lange wie möglich treu bleiben. Foto: Matthias Bein +++(c) dpa - Report+++

Κανονικά θα έπρεπε να ξεκουράζονται…

Ο ειδικός σε ζητήματα συντάξεων από το κόμμα της Αριστεράς Ματίας Μπίρκβαλντ δήλωσε ότι «οι συνταξιούχοι αντί να ξεκουράζονται, εργάζονται μέχρι το τέλος της ζωής τους», κάνοντας λόγο για «τις συνέπειες μιας εντελώς αποτυχημένης πολιτικής απασχόλησης και συνταξιοδότησης». Για το λόγο αυτό ο Γερμανός πολιτικός τάχθηκε υπέρ συντάξεων που να διασφαλίζουν το επίπεδο ζωής και να προστατεύουν από τη φτώχεια. Ζήτησε μάλιστα την κατάργηση του σταδιακού «ψαλιδίσματος» των συντάξεων, καθώς και την κατάργηση του νόμου για σύνταξη στα 67. Την ίδια στιγμή η πρόεδρος της Αριστεράς Γκεζίνε Λέτς μιλώντας σε δημοσιογράφους έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για το επίπεδο διαβίωσης των ηλικιωμένων και ζήτησε τη θέσπιση κατώτατης σύνταξης. Από τη πλευρά του το υπουργείο Απασχόλησης απέρριψε την εισαγωγή κατώτατης σύνταξης.

Επιλογή η εργασία μετά τα 65

Πολλοί συνταξιούχοι στη Γερμανία απειλούνται από τη φτώχεια

Πολλοί συνταξιούχοι στη Γερμανία απειλούνται από τη φτώχεια

Εκπρόσωπος του υπουργείου αμφισβήτησε την ορθότητα των στοιχείων, υποστηρίζοντας ότι οι εργαζόμενοι συνταξιούχοι αυξάνονται όχι επειδή οι αποδοχές τους είναι μικρές, αλλά επειδή στα 65 αισθάνονται ότι μπορούν να συνεχίσουν την εργασία και την προσφορά τους στην κοινωνία. Παράλληλα η εκπρόσωπος τόνισε ότι δεν διαβλέπει αύξηση των συνταξιούχων που ζουν κάτω από το όρια της φτώχειας.

Xρεοκοπία και δυνατότητες της Ελλάδας για ανάκαμψη, με απλά λόγια


υπολογισμός κρατικού προϋπολογισμούΟ παρακάτω ετήσιος προϋπολογισμός δείχνει ανάγλυφα το πρόβλημα της Ελληνικής οικονομίας που συζητάμε εδώ και καιρό.

Εδώ και δεκαετίες το κράτος ξοδεύει περισσότερα από όσα εισπράττει και το πρόβλημα κάθε χρόνο μεγεθύνεται.

Κάθε χρόνο έχουμε έλλειμμα και μάλιστα πρωτογενές.

Αν το υπόλοιπο της αφαίρεσης έσοδα – έξοδα βγει μικρότερο του μηδέν, τότε αυτό το υπόλοιπο χαρακτηρίζεται έλλειμμα. Το έλλειμμα εμφανίζει πόσα περισσότερα από τις εισπράξεις του, σπαταλάει το κράτος.

ΕΣΟΔΑ (σε δις ευρώ)

ΑΜΕΣΟΙ ΦΟΡΟΙ (π.χ. φόρος μισθ. υπηρεσιών) 19,00
ΕΜΜΕΣΟΙ ΦΟΡΟΙ (π.χ. ΦΠΑ) 30,00
ΜΗ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΑ ΕΣΟΔΑ 6,40
ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΕΙΣΠΡΑΞΕΩΝ -6,40
ΕΚΤΙΜΩΜΕΝΑ ΕΣΟΔΑ 49,00

ΕΞΟΔΑ (σε δις ευρώ)

ΜΙΣΘΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ 23,80
ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ 3,35
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ 2,25
ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΕΙΣ ΑΣΦ. ΤΑΜΕΙΩΝ 16,60
ΔΑΠΑΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ (χωρίς μισθούς) 1,00
ΔΑΠΑΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ (χωρίς μισθούς) 4,00
ΔΑΠΑΝΕΣ ΕΘΝ. ΑΜΥΝΑΣ (χωρίς μισθούς) 1,70
ΔΑΠΑΝΕΣ ΥΠ. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ 2,20
ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΕΙΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔ/ΣΗΣ 4,50
ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΕΙΣ ΔΕΚΟ (χωρίς τους μισθούς) 0,60
ΣΥΝΟΛΟ ΠΡΩΤΟΓΕΝΩΝ ΕΞΟΔΩΝ 60,00
+ ΤΟΚΟΙ 16,00
ΣΥΝΟΛΟ ΔΑΠΑΝΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΥ 76,00
Πηγή: CAPITAL
Αν από το έλλειμμα, βγάλουμε έξω τα λεφτά που πληρώνει το κράτος για τόκους δανείων, το υπόλοιπο χαρακτηρίζεται πρωτογενές έλλειμμα. Το πρωτογενές έλλειμμα εμφανίζει αποκλειστικά τα φετινά ελλείμματα του κράτους, απαλλαγμένα από τους τόκους των συσσωρευμένων χρεών του παρελθόντος. 

Συγκεκριμένα ο παραπάνω προϋπολογισμός έχει αποτέλεσμα:

49δις έσοδα – 76δις έξοδα = -27δις (έλλειμμα)

27δις έλλειμμα – 16δις τόκοι = 11δις πρωτογενές έλλειμμα


Ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα;

Κάθε χρόνο, εδώ και δεκαετίες, τα έξοδα της χώρας μας ήταν περισσότερα από τα έσοδα. Τα παραπάνω λεφτά που ξόδευε το κράτος, τα δανείζονταν από τις αγορές. Σιγά-σιγά όμως υπερχρεώθηκε, οπότε οι αγορές έπαψαν να μας δανείζουν (μας δανείζουν, αλλά με υπερβολικό επιτόκιο).

Τα δανεικά μιας χώρας αφορούν ομόλογα τα οποία λήγουν σε διάφορες ημερομηνίες. Λήγουν, όπως οι μεταχρονολογημένες επιταγές. Αν δεν τα πληρώσεις στην ώρα τους, τότε η χώρα μπαίνει σε κατάσταση αθέτησης πληρωμών, διακόπτεται ο δανεισμός και γίνονται διαπραγματεύσεις ώστε να διακανονιστεί η αποπληρωμή των χρεών, μαζί με κάποιο σκόντο στο χρέος, ώστε η χώρα να τα αποπληρώσει χωρίς να διακόψει τις στοιχειώδης λειτουργίες της. Κατόπιν, και μέχρι να δημιουργηθούν περιθώρια δανεισμού, η χώρα θα οδεύει με τις δικές της παραγωγικές δυνάμεις (βερεσέ γιοκ, δηλαδή, για αρκετά χρόνια).

Τι προβλέπονταν, αν δεν πηγαίναμε στη τρόικα;

Μετά τις διαπραγματεύσεις και τους διακανονισμούς, η Ελλάδα ακαριαία θα έπρεπε να τακτοποιήσει τα ελλείμματα (δεν θα μπορούσε άλλο να ξοδεύει περισσότερα από όσα διαθέτει).

Με δεδομένο ότι 25% είναι το ανώτατο ιστορικά σκόντο που…… Συνέχεια

Η Ευρώπη δεν χρειάζεται να περιμένει τη Γερμανία…


Από το sofokleous10.gr

Το μέγεθος μετράει. Αυτό είναι το δίδαγμα από τη διαμάχη για το ανώτατο όριο του δημόσιου χρέους των Ηνωμένων Πολιτειών και την υποβάθμιση της πιστοληπτικής αξιολόγησης της Αμερικής από τον οίκο Standard & Poor’s, που καμιά τους δεν οδήγησε σε αύξηση των αποδόσεων των αμερικανικών ομολόγων. Αυτό είναι το δίδαγμα και από την περίπτωση της Ιαπωνίας, η οποία…

 συνδυάζει τις χαμηλότερες αποδόσεις ομολόγων στον κόσμο με ένα από τα υψηλότερα δημόσια χρέη.
Το δίδαγμα αυτό έχει προφανείς συνέπειες για τις χώρες της Ευρωζώνης: πρέπει να συγκεντρώσουν από κοινού το χρέος τους – με ή χωρίς τη συμμετοχή της Γερμανίας. Τα πλεονεκτήματα της δημιουργίας μιας αγοράς ομολόγων με μέγεθος ανταγωνιστικό προς της Αμερικής και της Ιαπωνίας ξεπερνά τα σχετικά κόστη.
Το μέγεθος θα επιτρέψει τη διασφάλιση χαμηλών επιτοκίων για τον δανεισμό των ευρωπαϊκών κρατών. Ο συνολικός όγκος των τίτλων του αμερικανικού δημοσίου που κυκλοφορούν σήμερα ανέρχεται σε 9,500 δις δολάρια (6,600 δις ευρώ). Για την Ιαπωνία, ο όγκος των τίτλων της είναι 75,000 δις γεν (7,900 δις ευρώ). Ακόμα κι αν υπολογίσουμε το κομμάτι του χρέους που κατέχει ο δημόσιος τομέας των δύο αυτών κρατών, και ιδιαίτερα της Ιαπωνίας, ο όγκος των τίτλων που κυκλοφορεί στην αγορά παραμένει πολύ μεγάλος. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τίτλους που είναι αδύνατο για τους επενδυτές να αποφύγουν. Έτσι δεν το κάνουν. Οι επενδυτές είναι σήμερα πρόθυμοι να χρηματοδοτήσουν για 10 χρόνια την Ουάσιγκτον με 2.3% ετησίως και το Τόκιο με 1% ετησίως.

Ας συγκρίνουμε αυτά τα στοιχεία με την εθνικά κατατεμαχισμένη αγορά κρατικών ομολόγων της Ευρώπης. Στα τέλη του 2010 κυκλοφορούσαν ιταλικά ομόλογα ύψους 1,500 δις ευρώ γερμανικά ομόλογα ύψους 1,400 δις ευρώ, ομόλογα της Γαλλίας ύψους 1,300 δις ευρώ και της Βρετανίας ύψους 1,100 δις ευρώ. Όλες αυτές οι αγορές έχουν αξιοσημείωτο μέγεθος. Αλλά οι επενδυτές μπορούν να τις εγκαταλείψουν πολύ πιο εύκολα από ό,τι θα μπορούσαν να εγκαταλείψουν τα αμερικανικά ή τα ιαπωνικά ομόλογα. Για να το δούμε αλλιώς, μια έξοδος των επενδυτών ενός δεδομένου μεγέθους από τα ομόλογα μιας ευρωπαϊκής χώρας προκαλεί πολύ περισσότερα προβλήματα από ό,τι μια ανάλογου μεγέθους έξοδος των επενδυτών από τις μεγαλύτερες αγορές.

Και αυτό έχει δύο συνέπειες. Η μία είναι ότι τα περισσότερα, αν όχι και όλα τα ευρωπαϊκά κράτη καταβάλλουν υψηλότερες αποδόσεις από ό,τι θα έκαναν αν λειτουργούσαν ως ενιαία οντότητα. Η άλλη είναι ότι καθίστανται ευάλωτα στον πανικό των αγορών από τη στιγμή που οι επενδυτές θα αρχίσουν να ανησυχούν για τους κινδύνους αναχρηματοδότησής τους. Και είναι κυρίως αυτό που έχει οδηγήσει στον αποκλεισμό της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας από τις αγορές και που μολύνει τώρα τις αγορές ομολόγων της Ισπανίας, της Ιταλίας, ακόμη και της Γαλλίας.
Όταν ο πανικός καταστεί υπολογίσιμη απειλή μόνο οι δρακόντειες δημοσιονομικές περικοπές μπορούν να καθησυχάσουν τις αγορές, όπως το πρόγραμμα λιτότητας που εφάρμοσε προληπτικά πέρυσι η Βρετανία και που και άλλα κράτη της Ευρωζώνης αναγκάστηκαν να υιοθετήσουν έκτοτε. Αλλά αυτά τα προγράμματα πιέζουν την οικονομία και δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα αποδώσουν. Η παρατεταμένη στασιμότητα επιδεινώνει το βάρος του δημοσίου χρέους και υπονομεύει το αξιόχρεο τόσο όσο και οι δημοσιονομικές ατασθαλίες.

Αν όμως μια αγορά ομολόγων έχει σημαντικό μέγεθος, όλη αυτή η αυτοεκπληρούμενη δυναμική μπορεί να αντιστραφεί. Η Αμερική και η Ιαπωνία έχουν τα απαραίτητα δημοσιονομικά περιθώρια προκειμένου να χρηματοδοτήσουν βραχυπρόθεσμα δημοσιονομικά μέτρα στήριξης της οικονομίας τους. Μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα δημοσιονομικά τους περιθώρια για να εκκινήσουν την ανάπτυξη που στη συνέχεια θα βελτιώσει τις δημοσιονομικές τους προοπτικές.
Την ίδια επιλογή μπορούν να κάνουν και οι χώρες της Ευρωζώνης, αν βεβαίως αποφασίσουν να το επιλέξουν. Η αντικατάσταση όλων των εθνικών κρατικών ομολόγων (όχι όμως των δανείων) με ένα κοινό ευρωπαϊκό ομόλογο θα δημιουργήσει μια αγορά αξίας 5,500 δις ευρώ. Η αγορά αυτή θα διαθέτει τις εγγυήσεις κυβερνήσεων που έχουν λιγότερο χρέος, μικρότερα ελλείμματα και μεγαλύτερη φορολογική ικανότητα από τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία. Έτσι το ευρωομόλογο θα οδηγήσει σε χαμηλότερες αποδόσεις από το σημερινό μέσο όρο της Ευρωζώνης και θα ελαχιστοποιηθεί η πιθανότητα μιας μαζικής φυγής επενδυτών.
Επομένως τι περιμένει η Ευρωζώνη; Η συνήθης απάντηση είναι πως από τη στιγμή που η έκδοση του ευρωομολόγου απαιτεί κοινές και διαφορετικές εγγυήσεις, είναι πολιτικά μη εφικτή. Συν τοις άλλοις, συνεχίζει το επιχείρημα, το κοινό ευρωπαϊκό ομόλογο ενέχει οικονομικούς κινδύνους από τη στιγμή που συνετά και σπάταλα κράτη θα πληρώνουν τις ίδιες αποδόσεις και τα χρέη των σπάταλων θα προστεθούν στο παθητικό των χωρών του πυρήνα που ακόμα διαθέτουν σχετική ασφάλεια. Αλλά αυτές οι αντιρρήσεις είναι λιγότερο πειστικές από ό,τι φαίνονται.

Υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι περιορισμού των κινδύνων των κοινών εγγυήσεων. Η έκδοση των ευρωομολόγων θα μπορούσε να γίνεται μετά από αποφάσεις μιας κατάλληλης πλειοψηφίας. Τα εθνικά Συντάγματα θα μπορούσαν να περιλάβουν την προτεραιότητα των υποχρεώσεων των ευρωομολόγων. Θα μπορούσε να τεθεί ένα όριο στο σύνολο των ευρωομολόγων που θα εκδίδονταν, για παράδειγμα με την υιοθέτηση της ιδέας του ‘Μπλε’ (κοινού ευρωπαϊκού) ομολόγου και του ‘Κόκκινου’ (εθνικού) ομολόγου, κατά την πρόταση του Ινστιτούτου Μπρύγκελ. Και το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους θα μπορούσε εύκολα να διαφοροποιηθεί μέσα από την χρέωση των κρατών ανάλογα με το μερίδιο δανεισμού τους.
Η πραγματική απάντηση είναι ότι η Ευρώπη περιμένει τη Γερμανία που ο λαός της έχει αλλεργία σε οτιδήποτε μοιάζει με ‘ένωση δημοσιονομικών μεταβιβάσεων’ και που η ηγεσία της πιστεύει ότι το γερμανικό δημόσιο θα πληρώνει υψηλότερες αποδόσεις με το ευρωομόλογο παρά με τα σημερινά υπερασφαλή γερμανικά ομόλογα. Η λύση σε αυτό είναι η εισαγωγή του ευρωομολόγου να μην περιλάβει τη Γερμανία. Ας πάρουμε την Ευρωζώνη χωρίς τη Γερμανία και τους εταίρους της που κουβαλούν τα ίδια μυαλά – την Ολλανδία, την Αυστρία, τη Φιλανδία και τη Σλοβακία. Ας αποκλείσουμε και την Ελλάδα που σε κάθε περίπτωση απαιτεί ειδικούς χειρισμούς. Οι υπόλοιπες 11 χώρες θα μπορούσαν κάλλιστα να δημιουργήσουν μια αγορά ομολόγων ύψους 3,500 δις ευρώ με μακροοικονομικά μεγέθη μόνο οριακά χειρότερα εκείνων της Ευρωζώνης σαν σύνολο.

Δεν υπάρχει κανένα οικονομικό εμπόδιο ούτε αξεπέραστα νομικά εμπόδια. Αν το ήθελαν τα κράτη, θα μπορούσαν κάλλιστα να υπογράψουν μια νέα συνθήκη που θα ήταν συμβατή με τα καθήκοντά τους απέναντι στη νομισματική ένωση έτσι όπως ορίστηκαν στη Συνθήκη της Λισσαβόνας. Η νέα αυτή συνθήκη δεν παραβιάζει τη ρήτρα της ‘μη διάσωσης’: η συμφωνία για κοινό δανεισμό δεν σημαίνει ότι το ένα κράτος αναλαμβάνει το χρέος του άλλου.

Όλα αυτά όμως αφήνουν απέξω την πολιτική. Σίγουρα δεν θα αρέσει στις Βρυξέλλες η ιδέα μιας ομάδας κρατών της Ευρωζώνης που προχωρούν μόνα τους. Δεν αντίκειται ωστόσο στο ευρωπαϊκό πνεύμα. Οι χώρες που θέλουν να προχωρήσουν στην έκδοση του ευρωομολόγου για να προστατέψουν την ευημερία τους μπορούν κάλλιστα να το κάνουν αντί να παραμένουν εγκλωβισμένες στις γερμανικές αρνήσεις. Καμία ένσταση σε αυτό δεν δικαιολογείται από την στιγμή που το Βερολίνο δεν πληρώνει το σχέδιο.
Πώς θα φαινόταν μια τέτοια κίνηση στη Γερμανία; Οικονομικά το Βερολίνο μπορεί να διαπίστωνε ότι το πιστωτικό του πλεονέκτημα θα διαβρώνονταν αν οι επενδυτές έβλεπαν μια εναλλακτική αγορά ομολόγων σε ευρώ που θα ήταν μεγαλύτερη και οικονομικά ελκυστική. Πολιτικά μπορεί οι Γερμανοί ψηφοφόροι να φοβούνταν μην μείνουν πίσω από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ακόμη περισσότερο από ό,τι φοβούνται σήμερα να μην καταλήξουν οι ταμίες της Ευρώπης. Σε κάθε περίπτωση η ισχύς είναι πράγματι στα χέρια των κρατών των υπολοίπων κρατών της Ευρωζώνης. Και πρέπει να τη χρησιμοποιήσουν.

Παραβολικά κάτοπτρα – το ηλιοθερμικό σύστημα για τη Μεσόγειο


 

Από τον Οκτώβριο αρχίζει στην Ισπανία μαζική παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος με παραβολικά κάτοπτρα. Τα ηλιοθερμικά εργοστάσια Andasol 1, 2 και 3 θα παρέχουν ηλεκτρικό ρεύμα όλο το 24ωρο σε πάνω από 500.000 ανθρώπους.

 Η γερμανική εταιρεία Solar Millennium AG από το Έρλαγκεν αναπτύσσει στη νότια Ισπανία (Ανδαλουσία / Γρανάδα) τον τρίτο κατά σειρά ηλιοθερμικό σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με παραβολικά κάτοπτρα. Πρόκειται για την ολοκλήρωση του ηλιοθερμικού πάρκου που άρχισε το 2006 με τον Andasol 1.
Το εργοστάσιο που κατασκεύασε η Solar Millennium AG στην Ισπανία (Andasol 3) παράγει ηλεκτρική ενέργεια με πάνω από 200.000 παραβολικά κάτοπτρα. Τα κάτοπτρα αυτά καταλαμβάνουν συνολική επιφάνεια 70 περίπου γηπέδων ποδοσφαίρου. Στο κέντρο του ηλιακού πάρκου υπάρχει ένας συσσωρευτής θερμότητας με δύο τεράστιες δεξαμενές αποθήκευσης, που χρησιμοποιούν υγρό άλας για την συγκράτηση της θερμότητας.
Το υγρό άλας θερμαίνεται μέχρι και 400 βαθμούς Κελσίου και μέσω ενός εναλλάκτη θερμότητας δημιουργεί ατμό. Από τον ατμό παράγεται ηλεκτρική ενέργεια.
Με τον εναλλάκτη θερμότητας μπορεί κάθε σύστημα παραβολικών κατόπτρων να αποθηκεύει το περίσσευμα ενέργειας με τη μορφή θερμότητας και να συνεχίζεται η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος και τη νύχτα.
Το μεγαλύτερο ηλιακό πάρκο της Ευρώπης;
Η διαχειρίστρια εταιρεία των ηλιοθερμικών σταθμών Solar Millennium AG θα προχωρήσει σε νέα τεστ λειτουργίας τον Αύγουστο και αναμένεται αρχές Οκτωβρίου να ολοκληρωθεί το τρίδυμο σύστημα ηλιοθερμικών εργοστασίων Andasol.
Το ηλιακό πάρκο της Ανδαλουσίας, όπως ονομάζεται επίσημα, θα τροφοδοτεί με συνολική απόδοση 150 μεγαβάτ το κανονικό δίκτυο ηλεκτροδότησης της περιοχής.
Η τεχνολογία αυτή εφαρμόζεται για πρώτη φορά στην Ευρώπη.
Στις ΗΠΑ και μάλιστα στην Καλιφόρνια η χρήση παραβολικών κατόπτρων εφαρμόζεται από το 1985.
Η γερμανική Greenpeace χαιρέτισε την είδηση της ολοκλήρωσης του ηλιακού πάρκου στην Ισπανία με γερμανική τεχνολογία και επενδύσεις.
Σύμφωνα με ειδικούς τα παραβολικά κάτοπτρα είναι η τεχνολογία που ‘ταιριάζει’ στις χώρες της Μεσογείου. Γι’ αυτό χρειάζονται τόσο κίνητρα για επενδυτές και καταναλωτές, όσο υποχρεωτικό πλαίσιο χρήσης ηλιακής ενέργειας π.χ. για ζεστό νερό. Ένα τέτοιο σύστημα εφαρμόζει ο δήμος της Βαρκελώνης, όπου είναι υποχρεωτική στα καινούργια κτίρια η χρήση ηλιακής ενέργειας για παροχή ζεστού νερού σε ποσοστό 60%.
Αρέσει σε %d bloggers: