ΗΠΑ,Κινα και Ιαπωνία «θέλουν να ρίξουν δολάρια» στην Ευρωζώνη


 

Του Βασίλη Μούρτη

Έντονη κινητικότητα παρατηρείται το τελευταίο διάστημα σε διεθνές επίπεδο, με πρωτοβουλία των Ηνωμένων Πολιτειών, προκειμένου να υπάρξει συμφωνία ενός αριθμού ισχυρών χωρών, προκειμένου να στηριχθεί και να ενισχυθεί με νέα κεφάλαια το EFSF, την ώρα που οι ευρωπαίοι διστάζουννα προχωρήσουν σε κάτι ανάλογο.
Η αμερικανική πρωτοβουλία αφορά στο διπλασιασμό ή και τον υπερδιπλασιασμό του κεφαλαίου του Ταμείου, ώστε να σταματήσουν οι επιθέσεις κατά χωρών της ευρωζώνης με μεγάλο χρέος, αλλά και οι επιθέσεις κατά του ευρώ. Είναι, άλλωστε, γνωστή η εκτίμηση των αμερικανών, ότι μια κρίση του ευρώ, είναι πολύ πιθανό να παρασύρει σε βαθιά ύφεση την παγκόσμια οικονομία.
Μια παρόμοια εξέλιξη είναι προφανές ότι έχει μεγάλη σημασία για την Ελλάδα, η οποία είναι από τις χώρες που υποστηρίζουν σθεναρά την αύξηση του κεφαλαίου του Μόνιμου Μηχανισμού Στήριξης, ο οποίος θα αποροφήσει το κεφάλαιο του EFSF. Η δημιουργία του μόνιμου μηχανισμού έχει δύο σημαντικές αδυναμίες.

Πρώτο, ότι δεν πρόκειται να δημιουργηθεί πριν το 2013 και δεύτερο, τα κεφάλαια που έχουν εγκρίνει οι ευρωπαίοι είναι λίγα.
Οι αμερικανοί εκτιμούν ότι το 2013 είναι μακριά και μέχρι τότε, δεν είναι απίθανο να ξεσπάσει η κρίση στο ευρώ, λόγω και της διστακτικότητας των ευρωπαίων να αντιμετωπίσουν το ελληνικό πρόβλημα, το οποίο ενδέχεται να προκαλέσει την εν λόγω
κρίση. Όπως ανέφερε ο Πρόεδρος Ομπάμα σε πρόσφατη ομιλία του, το πρόβλημα της
Ευρώπης δεν είναι η Ελλάδα, Εννοώντας, προφωνώς, ότι πρόκειται για πρόβλημα που
αντιμετωπίζεται σχετικά εύκολα, αλλά εισέπραξε μια καθόλου κομψή απάντηση από τον Β.
Σόϊμπλε.
Με αυτά τα δεδομένα, η αμερικανική πλευρά ανέλαβε πρωτοβουλία προκειμένου να υπάρχει
αφενός επιτάχυνση στην έναρξη λειτουργίας του μόνιμου μηχανισμού, για να λειτουργήσει
ένα χρόνο νωρίτερα, το 2012 και, ταυτόχρονα την ενίσχυσή του με νέα κεφάλαια τα οποία θα προέλθουν από διάφορες χώρες που θα έρθουν σε συμφωνία με τους αμερικανούς.
Η πρόταση απευθύνθηκε, κατά πρώτον, στην Κίνα και αφορούσε στην αγορά αμερικανικών
ομολόγων, που έχει στην κατοχή της η Κίνα, για την οποία θα χρησιμοποιηθεί νεοεκδοθέν
αμερικανικό χρήμα. Η συμφωνία προβλέπει ότι οι Κινέζοι θα αναλάβουν την υποχρέωση να
διαθέσουν τα χρήματα αυτά, για την αγορά ομολόγων ή και για ενίσχυση του κεφαλαίου του EFSF.
Κάτι ανάλογο έκανε η Ιαπωνία, η οποία την περασμένη Τρίτη δήλωσε πρόθυμη να
αγοράσει περισσότερα ομόλογα του EFSF, εάν η Ευρώπη βρει έναν αποτελεσματικό σχέδιο
αντιμετώπισης της ελληνικής κρίσης. Η Ιαπωνία έχει ήδη αγοράσει ομόλογα ύψους 2,68
δις ευρώ από τις εκδόσεις Ιανουαρίου και Ιουνίου, που αντιστοιχεί στο 20% που εξέδωσε το Ταμείο.
Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η συμφωνία ΗΠΑ-Κίνας έχει επιτευχθεί και δεν θα αργήσει
να υλοποιηθεί. 
Παράλληλα οι αμερικανοί έχουν βολιδοσκοπήσει και άλλες ισχυρές χώρες, τις άλλες χώρες του BRIC (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία) προκειμένου να πάρουν και εκείνες μέρος, είτε με τον τρόπο της Κίνας (όποιες έχουν αμερικανικά ομόλογα) είτε με άλλο.
Το θέμα αυτό φέρεται να συζήτησε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός
Οικονομικών, Ευάγγελος Βενιζέλος, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στις ΗΠΑ, με
αξιωματούχους της αμερικανικής διοίκησης και αξιωματούχους του ΔΝΤ.

Η Ελλάδα είχε ενδιαφερθεί και στο παρελθόν για τη συμμετοχή κινεζικών κεφαλαίων
προκειμένου για την αγορά ελληνικών ομολόγων, αμέσως μόλις άρχισε η άνοδος των
spreds. Στην αρχή του 2010, υπήρξε έντονη φημολογία για την πρόθεση της χώρας να
απευθυνθεί στην Κίνα, πλην, ομως, κάτι τέτοιο δεν προχώρησε. Τότε, είχε ειπωθεί ότι η
δανειακή σύμβαση για το μνημόνιο υποχρέωνε την Ελλάδα να αντλεί κεφάλαια μόνο από
ευρωπαϊκές πηγές. Δεν ήταν, πάντως, λίγοι εκείνοι οι οποίο κατηγόρησαν τον τότε υπουργό Οικονομικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου, ότι διοχέτευσε την σχετική πληροφορία «για να κάψει το θέμα». Εκείνη την περίοδο, άλλωστε, η δανειακή σύμβαση δεν είχει υπογραφεί και η χώρα μπορούσε να πουλήσει ομόλογα σε οποιαδήποτε χώρα.

Το έντονο ελληνικό ενδιαφέρον φάνηκε και με την επίσκεψη του Γενικού Διευθυντή του
ΙΟΒΕ Γιάνη Στουρνάρα, αυτή την εβδομάδα, στην Κίνα, ο οποίος λειτούργησε και ως
απεσταλμένος της κυβέρνησης. Ο κ. Στουρνάρας, στις επαφές που είχε, πρότεινε στους
Κινέζους «να διερευνήσουν τη δυνατότητα συμμετοχής της Κίνας στην αύξηση των πόρων του EFSF, στο πλαίσιο της διαφοροποίησης της επενδυτικής πολιτικής της στο εξωτερικό». Να διερευνήσει, επίσης, «τις δυνατότητες μιας πιο αποτελεσματικής συνεργασίας για την ελαχιστοποίηση των ανισορροπιών του διεθνούς νομισματικού συστήματος και ιδιαίτερα της ευρωζώνης».

ΙΣΟΤΙΜΙΑ

Διαβάστε περισσότερα: http://www.i-reportergr.com/2011/10/blog-post_3964.html#ixzz1ZZLwyRkf

«ΚΥΚΛΩΤΙΚΕΣ» ΚΙΝΗΣΕΙΣ !…


 

Συνεχίζουν οι δεξιόστροφοι γερμαναράδες να κάνουν τα παιχνίδια τους και να χύνουν τη χολή τους κατά της Ελλάδας. Στην αχαρακτήριστη επίθεσή τους, αναβιώνει ο πατροπαράδοτος ακραίος σωβινισμός, γνωστός και μη εξαιρετέος από τις πληγές που προκάλεσε στο ταλαιπωρημένο σώμα της Ευρώπης (κι όχι μόνο…) και ψηλαφίζονται οι νεκραναστημένες τάσεις τους προς τον ηγεμονισμό.
Βέβαια, είναι νυχτωμένοι μακριά, αν νομίζουν πως η δεκαετία του 2010 μπορεί να μοιάσει σ΄ εκείνη του 1930 και των εφιαλτικών γεγονότων της…
Στις 17 Σεπτεμβρίου ο Γ. Παπανδρέου πάει στις ΗΠΑ αποφασισμένος να βάλει σε 4 επίπεδα, το ζήτημα του αγώνα που δίνει η χώρα για τη διάσωσή της, αλλά και το θέμα των γερμανικών συμπεριφορών, στο ΔΝΤ, σε μια σειρά ηγετών που θα τους δει στα πλαίσια της Γ.Σ. του ΟΗΕ, στην Σοσιαλιστική Διεθνή, συνεργαζόμενος με τους γερμανούς σοσιαλδημοκράτες και, τέλος, στον Ομπάμα, τον μόνιμο (και εν μέρει αναγκαστικά λόγω των επερχόμενων προεδρικών εκλογών) υποστηρικτή της Ελλάδας και της ανάγκης στήριξής της από μέρους της Ε.Ε.
Στο ΔΝΤ ο πρωθυπουργός πάει με στόχο να κλειδώσει, όχι μόνο την 6η δόση, αλλά και το 2ο πακέτο βοήθειας, παρουσιάζοντας μια ειλικρινή και βελτιωμένη εικόνα των μέτρων και των πολιτικών που έχουν εφαρμοστεί και θα εφαρμοστούν στη συνέχεια.
Στη Σοσιαλιστική Διεθνή, ως Πρόεδρος, ο Γ. Παπανδρέου θα βάλει την πολιτική διάσταση, όχι απλά των αιτίων που οδήγησαν την Ευρωζώνη σε κρίση, αλλά και της στάσης που κράτησαν απέναντι στα προβλήματα και τις εξελίξεις, οι ηγέτες της, μια στάση που δεν έχει καταφέρει, ούτε να λύσει το πρόβλημα, ούτε να εμποδίσει την επέκτασή του. Στη Διεθνή θα υπάρξουν σημαντικές αποφάσεις για την Ευρώπη, την κρίση και την πολιτική που πρέπει να εφαρμοστεί για την αντιμετώπισή της, μ΄ ένα ξεκάθαρο «ναι» στην ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής ένωσης, με μια ανεπιφύλακτη υποστήριξη του Ευρωομολόγου, με μια σαφή …. Συνέχεια

Ο ΑΡΓΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΜΕΣΑΙΑΣ ΤΑΞΗΣ !…


 

                 
Τρία και πλέον χρόνια μετά το ξέσπασμα της διεθνούς οικονομικής κρίσης, ένα νέο φάντασμα στοιχειώνει τις περισσότερες προηγμένες οικονομίες: η προοπτική πολλών ετών μισθολογικής στασιμότητας για τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών.
Στα μεταπολεμικά χρόνια, επικρατούσε η άποψη στις ανεπτυγμένες οικονομίες ότι κάθε γενιά θα πρέπει να περιμένει να έχει αισθητά καλύτερο βιοτικό επίπεδο σε σχέση με την προηγούμενη. Όμως, οι προοπτικές για τη μισθολογική ανάπτυξη σπάνια ήταν τόσο χάλια όσο είναι σήμερα.
Για ορισμένες ομάδες μεσαίου εισοδήματος, η ιδέα της στασιμότητας ή της μείωσης του εισοδήματος δεν είναι νέα. Οι χειριστές μηχανημάτων στη Βρετανία υπολόγιζαν να πληρώνονται με 19.068 στερλίνες το 2010, περίπου 5% λιγότερα από το 1978, εναρμονισμένα με τον πληθωρισμό.
Το μέσο πραγματικό εισόδημα των ανδρών στις ΗΠΑ δεν έχει αυξηθεί καθόλου από το 1975. Παράλληλα, το μέσο πραγματικό εισόδημα του ιαπωνικού νοικοκυριού μειώθηκε στη δεκαετία έως το 2005 και το γερμανικό εισόδημα μειώνεται τα τελευταία 10 χρόνια.
Κάποιες από αυτές τις πιέσεις στο μεσαίο εισόδημα καλύφθηκαν, τουλάχιστον προσωρινά, από την πιστωτική άνθηση, η οποία έδωσε στις οικογένειες τη δυνατότητα να ξοδεύουν περισσότερα απ’ όσα κέρδιζαν. Σήμερα, όμως, η μεσαία τάξη σε όλο τον πλανήτη νιώθει και πάλι το σφίξιμο, γιατί ταυτόχρονα είναι και υπερχρεωμένη.
Είναι μια κατάσταση που καθόλου δεν αντεπεξέρχεται σε όσα θα επιθυμούσαν οι πολιτικοί, ώστε να μπορέσουν να επιβάλουν αυξήσεις φόρων και περικοπές των δαπανών, για να εξασφαλίσουν δημοσιονομική εξυγίανση. Και αυτή η….. Συνέχεια

Η Ευρώπη δεν χρειάζεται να περιμένει τη Γερμανία…


Από το sofokleous10.gr

Το μέγεθος μετράει. Αυτό είναι το δίδαγμα από τη διαμάχη για το ανώτατο όριο του δημόσιου χρέους των Ηνωμένων Πολιτειών και την υποβάθμιση της πιστοληπτικής αξιολόγησης της Αμερικής από τον οίκο Standard & Poor’s, που καμιά τους δεν οδήγησε σε αύξηση των αποδόσεων των αμερικανικών ομολόγων. Αυτό είναι το δίδαγμα και από την περίπτωση της Ιαπωνίας, η οποία…

 συνδυάζει τις χαμηλότερες αποδόσεις ομολόγων στον κόσμο με ένα από τα υψηλότερα δημόσια χρέη.
Το δίδαγμα αυτό έχει προφανείς συνέπειες για τις χώρες της Ευρωζώνης: πρέπει να συγκεντρώσουν από κοινού το χρέος τους – με ή χωρίς τη συμμετοχή της Γερμανίας. Τα πλεονεκτήματα της δημιουργίας μιας αγοράς ομολόγων με μέγεθος ανταγωνιστικό προς της Αμερικής και της Ιαπωνίας ξεπερνά τα σχετικά κόστη.
Το μέγεθος θα επιτρέψει τη διασφάλιση χαμηλών επιτοκίων για τον δανεισμό των ευρωπαϊκών κρατών. Ο συνολικός όγκος των τίτλων του αμερικανικού δημοσίου που κυκλοφορούν σήμερα ανέρχεται σε 9,500 δις δολάρια (6,600 δις ευρώ). Για την Ιαπωνία, ο όγκος των τίτλων της είναι 75,000 δις γεν (7,900 δις ευρώ). Ακόμα κι αν υπολογίσουμε το κομμάτι του χρέους που κατέχει ο δημόσιος τομέας των δύο αυτών κρατών, και ιδιαίτερα της Ιαπωνίας, ο όγκος των τίτλων που κυκλοφορεί στην αγορά παραμένει πολύ μεγάλος. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τίτλους που είναι αδύνατο για τους επενδυτές να αποφύγουν. Έτσι δεν το κάνουν. Οι επενδυτές είναι σήμερα πρόθυμοι να χρηματοδοτήσουν για 10 χρόνια την Ουάσιγκτον με 2.3% ετησίως και το Τόκιο με 1% ετησίως.

Ας συγκρίνουμε αυτά τα στοιχεία με την εθνικά κατατεμαχισμένη αγορά κρατικών ομολόγων της Ευρώπης. Στα τέλη του 2010 κυκλοφορούσαν ιταλικά ομόλογα ύψους 1,500 δις ευρώ γερμανικά ομόλογα ύψους 1,400 δις ευρώ, ομόλογα της Γαλλίας ύψους 1,300 δις ευρώ και της Βρετανίας ύψους 1,100 δις ευρώ. Όλες αυτές οι αγορές έχουν αξιοσημείωτο μέγεθος. Αλλά οι επενδυτές μπορούν να τις εγκαταλείψουν πολύ πιο εύκολα από ό,τι θα μπορούσαν να εγκαταλείψουν τα αμερικανικά ή τα ιαπωνικά ομόλογα. Για να το δούμε αλλιώς, μια έξοδος των επενδυτών ενός δεδομένου μεγέθους από τα ομόλογα μιας ευρωπαϊκής χώρας προκαλεί πολύ περισσότερα προβλήματα από ό,τι μια ανάλογου μεγέθους έξοδος των επενδυτών από τις μεγαλύτερες αγορές.

Και αυτό έχει δύο συνέπειες. Η μία είναι ότι τα περισσότερα, αν όχι και όλα τα ευρωπαϊκά κράτη καταβάλλουν υψηλότερες αποδόσεις από ό,τι θα έκαναν αν λειτουργούσαν ως ενιαία οντότητα. Η άλλη είναι ότι καθίστανται ευάλωτα στον πανικό των αγορών από τη στιγμή που οι επενδυτές θα αρχίσουν να ανησυχούν για τους κινδύνους αναχρηματοδότησής τους. Και είναι κυρίως αυτό που έχει οδηγήσει στον αποκλεισμό της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας από τις αγορές και που μολύνει τώρα τις αγορές ομολόγων της Ισπανίας, της Ιταλίας, ακόμη και της Γαλλίας.
Όταν ο πανικός καταστεί υπολογίσιμη απειλή μόνο οι δρακόντειες δημοσιονομικές περικοπές μπορούν να καθησυχάσουν τις αγορές, όπως το πρόγραμμα λιτότητας που εφάρμοσε προληπτικά πέρυσι η Βρετανία και που και άλλα κράτη της Ευρωζώνης αναγκάστηκαν να υιοθετήσουν έκτοτε. Αλλά αυτά τα προγράμματα πιέζουν την οικονομία και δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα αποδώσουν. Η παρατεταμένη στασιμότητα επιδεινώνει το βάρος του δημοσίου χρέους και υπονομεύει το αξιόχρεο τόσο όσο και οι δημοσιονομικές ατασθαλίες.

Αν όμως μια αγορά ομολόγων έχει σημαντικό μέγεθος, όλη αυτή η αυτοεκπληρούμενη δυναμική μπορεί να αντιστραφεί. Η Αμερική και η Ιαπωνία έχουν τα απαραίτητα δημοσιονομικά περιθώρια προκειμένου να χρηματοδοτήσουν βραχυπρόθεσμα δημοσιονομικά μέτρα στήριξης της οικονομίας τους. Μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα δημοσιονομικά τους περιθώρια για να εκκινήσουν την ανάπτυξη που στη συνέχεια θα βελτιώσει τις δημοσιονομικές τους προοπτικές.
Την ίδια επιλογή μπορούν να κάνουν και οι χώρες της Ευρωζώνης, αν βεβαίως αποφασίσουν να το επιλέξουν. Η αντικατάσταση όλων των εθνικών κρατικών ομολόγων (όχι όμως των δανείων) με ένα κοινό ευρωπαϊκό ομόλογο θα δημιουργήσει μια αγορά αξίας 5,500 δις ευρώ. Η αγορά αυτή θα διαθέτει τις εγγυήσεις κυβερνήσεων που έχουν λιγότερο χρέος, μικρότερα ελλείμματα και μεγαλύτερη φορολογική ικανότητα από τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία. Έτσι το ευρωομόλογο θα οδηγήσει σε χαμηλότερες αποδόσεις από το σημερινό μέσο όρο της Ευρωζώνης και θα ελαχιστοποιηθεί η πιθανότητα μιας μαζικής φυγής επενδυτών.
Επομένως τι περιμένει η Ευρωζώνη; Η συνήθης απάντηση είναι πως από τη στιγμή που η έκδοση του ευρωομολόγου απαιτεί κοινές και διαφορετικές εγγυήσεις, είναι πολιτικά μη εφικτή. Συν τοις άλλοις, συνεχίζει το επιχείρημα, το κοινό ευρωπαϊκό ομόλογο ενέχει οικονομικούς κινδύνους από τη στιγμή που συνετά και σπάταλα κράτη θα πληρώνουν τις ίδιες αποδόσεις και τα χρέη των σπάταλων θα προστεθούν στο παθητικό των χωρών του πυρήνα που ακόμα διαθέτουν σχετική ασφάλεια. Αλλά αυτές οι αντιρρήσεις είναι λιγότερο πειστικές από ό,τι φαίνονται.

Υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι περιορισμού των κινδύνων των κοινών εγγυήσεων. Η έκδοση των ευρωομολόγων θα μπορούσε να γίνεται μετά από αποφάσεις μιας κατάλληλης πλειοψηφίας. Τα εθνικά Συντάγματα θα μπορούσαν να περιλάβουν την προτεραιότητα των υποχρεώσεων των ευρωομολόγων. Θα μπορούσε να τεθεί ένα όριο στο σύνολο των ευρωομολόγων που θα εκδίδονταν, για παράδειγμα με την υιοθέτηση της ιδέας του ‘Μπλε’ (κοινού ευρωπαϊκού) ομολόγου και του ‘Κόκκινου’ (εθνικού) ομολόγου, κατά την πρόταση του Ινστιτούτου Μπρύγκελ. Και το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους θα μπορούσε εύκολα να διαφοροποιηθεί μέσα από την χρέωση των κρατών ανάλογα με το μερίδιο δανεισμού τους.
Η πραγματική απάντηση είναι ότι η Ευρώπη περιμένει τη Γερμανία που ο λαός της έχει αλλεργία σε οτιδήποτε μοιάζει με ‘ένωση δημοσιονομικών μεταβιβάσεων’ και που η ηγεσία της πιστεύει ότι το γερμανικό δημόσιο θα πληρώνει υψηλότερες αποδόσεις με το ευρωομόλογο παρά με τα σημερινά υπερασφαλή γερμανικά ομόλογα. Η λύση σε αυτό είναι η εισαγωγή του ευρωομολόγου να μην περιλάβει τη Γερμανία. Ας πάρουμε την Ευρωζώνη χωρίς τη Γερμανία και τους εταίρους της που κουβαλούν τα ίδια μυαλά – την Ολλανδία, την Αυστρία, τη Φιλανδία και τη Σλοβακία. Ας αποκλείσουμε και την Ελλάδα που σε κάθε περίπτωση απαιτεί ειδικούς χειρισμούς. Οι υπόλοιπες 11 χώρες θα μπορούσαν κάλλιστα να δημιουργήσουν μια αγορά ομολόγων ύψους 3,500 δις ευρώ με μακροοικονομικά μεγέθη μόνο οριακά χειρότερα εκείνων της Ευρωζώνης σαν σύνολο.

Δεν υπάρχει κανένα οικονομικό εμπόδιο ούτε αξεπέραστα νομικά εμπόδια. Αν το ήθελαν τα κράτη, θα μπορούσαν κάλλιστα να υπογράψουν μια νέα συνθήκη που θα ήταν συμβατή με τα καθήκοντά τους απέναντι στη νομισματική ένωση έτσι όπως ορίστηκαν στη Συνθήκη της Λισσαβόνας. Η νέα αυτή συνθήκη δεν παραβιάζει τη ρήτρα της ‘μη διάσωσης’: η συμφωνία για κοινό δανεισμό δεν σημαίνει ότι το ένα κράτος αναλαμβάνει το χρέος του άλλου.

Όλα αυτά όμως αφήνουν απέξω την πολιτική. Σίγουρα δεν θα αρέσει στις Βρυξέλλες η ιδέα μιας ομάδας κρατών της Ευρωζώνης που προχωρούν μόνα τους. Δεν αντίκειται ωστόσο στο ευρωπαϊκό πνεύμα. Οι χώρες που θέλουν να προχωρήσουν στην έκδοση του ευρωομολόγου για να προστατέψουν την ευημερία τους μπορούν κάλλιστα να το κάνουν αντί να παραμένουν εγκλωβισμένες στις γερμανικές αρνήσεις. Καμία ένσταση σε αυτό δεν δικαιολογείται από την στιγμή που το Βερολίνο δεν πληρώνει το σχέδιο.
Πώς θα φαινόταν μια τέτοια κίνηση στη Γερμανία; Οικονομικά το Βερολίνο μπορεί να διαπίστωνε ότι το πιστωτικό του πλεονέκτημα θα διαβρώνονταν αν οι επενδυτές έβλεπαν μια εναλλακτική αγορά ομολόγων σε ευρώ που θα ήταν μεγαλύτερη και οικονομικά ελκυστική. Πολιτικά μπορεί οι Γερμανοί ψηφοφόροι να φοβούνταν μην μείνουν πίσω από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ακόμη περισσότερο από ό,τι φοβούνται σήμερα να μην καταλήξουν οι ταμίες της Ευρώπης. Σε κάθε περίπτωση η ισχύς είναι πράγματι στα χέρια των κρατών των υπολοίπων κρατών της Ευρωζώνης. Και πρέπει να τη χρησιμοποιήσουν.

ΕΝΤΟΛΗ ΕΞΕΤΕΛΕΣΘΗ !…


Τη «γραμμή» που πήρε από τον Ομπάμα την πέρασε αυτούσια η Μέρκελ, στο συνασπισμό των κομμάτων που την στηρίζουν στην καγκελαρία, αφού επικέντρωσε στο επιχείρημα πως η βοήθεια προς την Ελλάδα είναι απαραίτητη για τη δάσωση του Ευρώ και την στήριξη της Ευρωζώνης, στην οποία η Γερμανία πιστεύει και θέλει να προχωρήσει παραπέρα.
«Πρόκειται για το μέλλον της νομισματικής ένωσης, πιθανώς για το μέλλον ολόκληρης της Ευρώπης και επίσης για το μέλλον της γερμανικής οικονομίας», γνωμάτευσε ο χριστιανοδημοκράτης Μίχελμπαχ, δίνοντας το στίγμα μιας άλλης – πια – στρατηγικής των γερμανών κυβερνώντων, ενώ από κοντά και οι συνεταίροι «Ελεύθεροι Δημοκράτες» να δηλώνουν δια του υπουργού οικονομίας Ρέσλερ, πως«είναι σαφώς ζήτημα υπευθυνότητας. Πρέπει να σταθούμε πλάι στο ευρώ. Η απόφασή μας αφορά την σταθεροποίηση του νομίσματος» και δια του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου τους Μπούτερλε, ότι«πρόκειται για μια σαφή αναγνώριση των ευρωπαϊκών υποχρεώσεών μας. Αυτό σημαίνει ότι θα δείξουμε αλληλεγγύη προς την Ελλάδα, αλλά θα συνδέσουμε την αλληλεγγύη αυτή με σαφείς όρους».
Το μεγάλο και αγωνιώδες ερωτηματικό, λοιπόν, το σχετικό με το αν θα υπάρξει στήριξη της Ελλάδας ή εγκατάλειψή της, απαντήθηκε από την κυρίαρχη δύναμη της Ευρωζώνης, με υπερατλαντικό …σπρώξιμο ! Σαφώς και πλέον το ενδιαφέρον μεταφέρεται στους «…σαφείς όρους» της αλληλεγγύης !…

Έτσι η Γερμανία «ξεπουλά» στις ΗΠΑ την Ευρώπη


Ο οίκος αξιολόγησης Standrad & Poors υποβάθμισε την Δευτέρα περαιτέρω την μακροπρόθεσμη αξιολόγηση του χρέους της Ελλάδας από το Β στο ΒΒ-, προσθέτοντας ότι η αξιολόγηση μπορεί να αναθεωρηθεί προς τα κάτω. Η αξιολόγηση αντίθετα σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα υποβαθ- μίστηκε σε C από Β.
Ο οίκος διευκρίνισε ότι η πράξη αυτή αντανακλά τις προσδοκίες για μία επιμήκυνση τους χρέους των 80 δις ευρώ της ΕΕ και κάνει ανοικτά λόγο για την ανάγκη ενός haircut (κουρέματος) της τάξης του 50% για να μην βουλιάξει η χώρα.
Σε αυτό το σημείο να δώσω τα συγχαρητήριά μου για την αντικειμενικότατη αξιολόγηση που βασίζεται αποκλειστικά σε οικονομικά στοιχεία, όπως τα κουτσομπολιά των αγορών. Η κυβέρνηση χαρακτήρισε την αξιολόγηση παράλογη και πολύ σωστά, καθώς δεν υπάρχουν νέα δεδομένα.
Εντωμεταξύ και η γερμανική Bild συντάχθηκε με το Der Spiegel με ένα άρθρο που τιτλοφορείται «Bye, bye, Ελλάδα«. Η Αθήνα, γράφει η πιο μεγάλη εφημερίδα της Γερμανίας, δεν κατορθώνει να στήσει στα πόδια της την οικονομία της, δεν θα αποπληρώσει ποτέ το τεράστιο χρέος της και αυτό θα αυξήσει την πίεση στους πιστωτές της, συμπεριλαμβανομένων και των γερμανικών τραπεζών, να διαγράψουν ένα μέρος αυτού του χρέους. Το ευρώ είναι απαραίτητο για την Ευρώπη, όμως η Ευρωζώνη δεν εξαρτάται από την Ελλάδα. Εάν η Ελλάδα δεν θέλει πλέον το ευρώ, δεν θα πρέπει να την εξαναγκάσουμε να παραμείνει.
Μα πόσο φιλεύσπλαχνοι είναι αυτοί οι Γερμανοί; Δεν θέλουν να μας πιέζουν να κάνουμε κάτι που δεν θέλουμε. Κρίμα βέβαια που πίσω από το ράπισμα του Der Spiegel κρύβεται κάτι άλλο. Ας δούμε τι ακριβώς.
Ποιος πυροδότησε τον όλο καβγά περί Ελλάδας και ελληνικού χρέους στέλνοντας το ευρώ στο 1,43 σε σχέση με το δολάριο προκαλώντας ένα είδος τρομοκρατίας περί της αντοχής του ελληνικού χρηματιστηρίου και των ελληνικών τίτλων;
Για την ώρα υπάρχουν δύο σίγουρα δεδομέναΠρώτον, το άρθρο του Der Spiegel προξένησε την πτώση του ευρώ στο 1,43 χαρωποιώντας όσους είχαν στοιχηματίσει εναντίον του ευρωπαϊκού νομίσματος (και σας διαβεβαιώ ότι στην Goldman Sachs είναι πολλοί αυτοί) και δημιουργώντας προοπτικές για ένα σπιράλ καθόδου του ευρώ μετά το ράλι των τίτλων εξασφάλισης από την βουτιά του δολαρίου (και ένα ευρώ λιγότερο ισχυρό είναι μανούλα για τις εξαγωγές και επομένως για την Γερμανία). Δεύτερον, κανένας δεν έχει πρόθεση να εγκαταλείψει την ευρωζώνη, πόσο μάλλον η Αθήνα, όμως η ΕΕ έχει πολλά να κερδίσει από αυτό τον πόλεμο δηλώσεων που πυροδότησε το Der Spiegel και από την κλιμάκωση που θα επακολουθήσει μέχρι την στιγμή που η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους δεν θα είναι αναπόφευκτη, δηλ. για έναν τουλάχιστον χρόνο από σήμερα δεδομένης της διαθέσιμης ρευστότητας χάρει στην στήριξη ΕΕ-ΔΝΤ και του ότι κανένας δεν θα σπρώξει την Ελλάδα προς το αναπόφευκτο όσο θα υπάρχει έστω και ένα ευρώ ελληνικού χρέους στα ταμεία των τραπεζών φοβούμενος τις συνέπειες για την Deutsche Bank και ένα πιθανό χρηματοπιστωτικό ντόμινο στις άλλες χώρες της Ευρώπης.
Το δημοσίευμα λοιπόν του Spiegel παρείχε την πρόφαση για μία επιτάχυνση των απαιτήσεων της ΕΕ προς την Αθήνα μπροστά σε μία προοπτική αναδιάρθρωσης του χρέους και επομένως καταγραφής ζημιών για τις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες. Αυτό προκαλεί πτώση του ευρώ και εξυπηρέτηση όπως προείπα όσων έχουν στοιχηματίσει κατά του κοινού νομίσματος, δηλ. κάποιων κυρίων στις ΗΠΑ. Έτσι ξεπουλά η Γερμανία την Ευρώπη στις ΗΠΑ.
Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να αναγνωριστεί επιτέλους ότι η κρίση δεν είναι κρίση κρατικών χρεών αλλά των τραπεζών που έχουν εκτεθεί στα κρατικά χρέη. Όσο δεν στηρίζονται οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες από την Γαλλία και την Γερμανία τόσο θα αναβάλλεται η λύση της αναδιάρθρωσης και τόσο θα κακοφορμίζει το σπυρί που έχει δημιουργηθεί. Μια στήριξη των τραπεζών αυτών θα καθιστούσε ανώδυνη την ελληνική αναδιάρθρωση, οι αγορές δεν θα αντιδρούσαν επιθετικά προς την χώρα, η αξιοπιστία της χώρας θα ανακτώνταν μέσα από λογικά προγράμματα και χρονικά πλαίσια και το ευρώ θα έπαυε να δέχεται κάθε τρεις και λίγο καθοδικές πιέσεις από καθοδηγούμενα δημοσιεύματα.
Μέχρι να συμβεί λοιπόν το αυτονόητο θα καταγράφουν κέρδη οι αμερικάνικες επενδυτικές τράπεζες που χρησιμοποιούν την Standard & Poors για να κερδοσκοπήσουν πάνω στα νομίσματα. Η Ευρώπη δέχεται επίθεση και η Γερμανία έχει αυτομολήσει στο αντίπαλο στρατόπεδο.
Στο γράφημα(1) απεικονίζεται το κρατικό χρέος της Ελλάδας ως ποσοστό του ΑΕΠ. Πηγή των δεδομένων είναι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Read more: http://center24.blogspot.com/2011/05/blog-post_11.html#ixzz1OiPKJNBn

Γιατί πιέζουν μόνο την Ελλάδα για τα χρέη της και όχι άλλες χώρες που χρωστάνε περισσότερα;


Γιατί πιέζουν μόνο την Ελλάδα για τα χρέη της και όχι άλλες χώρες που χρωστάνε περισσότερα;

Το κείμενο που ακολουθεί, παρατίθεται για προβληματισμό και εξαγωγή προσωπικών συμπερασμάτων, από την εύλογη απορία: Γιατί οι δανειστές μας (τράπεζες τοκογλύφοι) ζητάνε επιτακτικά από την Ελλάδα την αποπληρωμή ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ του χρέους της, ενώ την ίδια στιγμή κάνουν τα στραβά μάτια για άλλες χώρες των οποίων το χρέος δεν είναι απλώς μεγαλύτερο, αλλά μερικές φορές είναι και πολλαπλάσιο του Ελληνικού;

Ας δούμε ένα απλό παράδειγμα, για να κατανοήσουμε τι συμβαίνει με τους δανειστές μας:

Έχετε δανείσει 100 ευρώ σε έναν με μισθό 100 ευρώ και 500 ευρώ σε κάποιον με μισθό 1000 ευρώ. Ο πρώτος σας χρωστάει το 100% του μισθού του, ενώ ο δεύτερος σας χρωστάει το 50% του μισθού του.
Βάσει ποιας λογικής θα κυνηγούσατε τον πρώτο που αδυνατεί να πληρώσει το χρέος του και θα αφήνατε τον δεύτερο που ΜΠΟΡΕΙ να πληρώσει;
Γιατί προσπαθείτε να πάρετε τα 100 και όχι τα 500;

Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει με το ΔΝΤ.

Είδα στο διαδίκτυο τον κατάλογο με τα χρέη όλων των χωρών της γης. Ενδεικτικά:

Η Γερμανία με 5 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 155% του ΑΕΠ της.

Η Γαλλία πάλι με 5 τρις έχει χρέος στο 188% του ΑΕΠ της.

ΟΙ ΗΠΑ με 13 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 94% του ΑΕΠ της.

Οπότε είναι προφανές ότι δεν έχει τόση σημασία το μέγεθος του χρέους όσο το ποσοστό του επί του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος

Μετά από μερικές ματιές στον πίνακα προκύπτουν κάποιες απορίες:

Ερώτηση 1. Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς;

Ερώτηση 2. Πως γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να » ξετινάξει» μία χώρα;

Ερώτηση 3. Πως γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και τα Αραβικά εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές πετρελαίου;

Ερώτηση 4. Πως γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή καθαρίστρια σε νοσοκομείο (περίπου το 2000) να πληρώνεται με 2000 ευρώ μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης, ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;

Ερώτηση 5. Πως γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα και να μην χρειάζεται σώσιμο ή περικοπές;
Ένα πραγματικό παράδειγμα από εκεί: Mετακόμισε στην Νορβηγία κάποιος πριν δύο χρόνια. Προσέξτε τώρα τι «έπαθε» εκεί:

α) Έπιασε δουλειά σε κουζίνα εστιατορίου σαν ανειδίκευτος και έπαιρνε 2.500 ευρώ τον μήνα μισθό!
β) Μετά τρεις μήνες στην δουλειά δήλωσε ότι ήταν «ψυχικά κουρασμένος» και του έδωσαν αμέσως άδεια 15 ημερών!
γ) Με τις επιστροφές φόρων (κάτι σαν το δικό μας δώρο) πήγε μαζί με την γυναίκα του στο Θιβέτ διακοπές.
δ) Τώρα είναι άνεργος (με την δικαιολογία ότι ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ εκεί που δούλευε!) και για δύο χρόνια παίρνει 1700 ευρώ τον μήνα!

Ερώτηση 6. Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα 13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά ανησυχούν για τα 500 δις που χρωστάμε εμείς;

Ερώτηση 7. Πως γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της γης χρωστάει το 98% των χρημάτων του; (Και σε ποιόν τα χρωστάει τελικά;)
Ερώτηση 8. Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο πολύ χρήμα;

Ερώτηση 9. Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα;
Ερώτηση 10. Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;

Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα, ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί ένας παγκόσμιος έλεγχος;

Εάν θέλετε να δείτε (καλύτερα) τα χρέη όλων των χωρών, τότε επισκεφθείτε αυτόν τον χώρο:
http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_external_debt
ttp://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_external_debt

nk↓ Country↓ External debt[2]
US dollars↓
Date↓ Per capita[3][4]
US dollars↓
% of GDP[5][6]↓
World (Added) 59,090,000,000,000 31 December 2010est. 8,731 95%Σύνδεσμος
1  United States 14,392,451,000,000 30 September 2010[7] 46,577 97%
Euro symbol.svg Eurozone 14,166,135,000,000 3rd quarter of 2010[8] 43,110 120%
Flag of Europe.svg European Union 13,720,000,000,000 30 June 2010[9] 27,382 83%
2  United Kingdom 8,981,000,000,000 30 June 2010 144,757 398%
3  Germany 4,713,000,000,000 30 June 2010 57,646 143%
4  France 4,698,000,000,000 30 June 2010 74,410 188%
5  Netherlands 2,344,296,360,000 3rd quarter of 2010[10] 226,503 344%
6  Japan 2,246,000,000,000 30 June 2010 17,546 51%
7  Norway 2,232,000,000,000 30 June 2010[11] 113,174 861%
8  Italy 2,223,000,000,000 30 June 2010 est. 39,234 124%
9  Spain 2,166,000,000,000 30 June 2010 52,588 157%
10  Ireland 2,131,000,000,000 30 June 2010 [12] 515,671 1224%
11  Luxembourg 1,892,000,000,000 30 June 2010 [13] 4,028,283 4636%
12  Belgium 1,275,601,020,000 3rd quarter of 2010[14] 126,188 322%
13  Switzerland 1,190,000,000,000 30 June 2010 182,899 364%
14  Australia 1,169,000,000,000 31 December 2010est. 42,057 131%
15  Canada 1,009,000,000,000 30 June 2010 24,749 75%
16  Sweden 853,300,000,000 30 June 2010 72,594 241%
17  Austria 755,000,000,000 30 June 2010 97,411 226%
 Hong Kong 754,631,000,000 3rd quarter of 2010[15] 92,725 233%
18  Denmark 559,500,000,000 30 June 2010 110,216 274%
19  Greece 532,900,000,000 30 June 2010 49,525 165%
20  Portugal 497,800,000,000 30 June 2010 47,632 201%
21  Russia 480,200,000,000 30 November 2010est. 2,611 21%
22  People’s Republic of China 406,600,000,000 31 December 2010est. 7,000 7%
23  Finland 370,800,000,000 30 June 2010 68,180 200%
24  Korea, South 370,100,000,000 31 December 2010est. 29,842 25%
25  Brazil 310,800,000,000 31 December 2010est. 1,129 14%
26  Turkey 270,700,000,000 31 December 2010est. 3,884 45%
27  Poland 252,900,000,000 31 December 2010est. 5,279 47%
28  India 237,100,000,000 31 December 2010est. 187 18%
29  Mexico 212,500,000,000 31 December 2010est. 1,646 20%
30  Indonesia 155,900,000,000 31 December 2010est. 651 28%
31  Hungary 134,600,000,000 31 December 2010 11,667 70%
32  Argentina 128,600,000,000 31 December 2010est. 2,706 35%
33  United Arab Emirates 122,700,000,000 31 December 2010est. 26,202 56%
34  Iceland 124,090,000,000 3rd quarter of 2010[16] 10,670 35%
35  Romania 108,900,000,000 31 December 2010est. 4,459 59%
36  Ukraine 97,500,000,000 31 December 2010est. 2,275 90%
37  Kazakhstan 94,440,000,000 31 December 2010est. 5,987 85%
38  Republic of China (Taiwan) 91,410,000,000 31 December 2010est. 3,452 21%
39  Israel 89,680,000,000 31 December 2010est. 11,649 43%
40  Czech Republic 86,790,000,000 31 December 2010est. 7,318 39%
42  Chile 84,510,000,000 31 December 2010est. 3,586 38%
43  Saudi Arabia 82,920,000,000 31 December 2010est. 2,839 20%
44  Thailand 82,500,000,000 31 December 2010est. 990 25%
45  South Africa 80,520,000,000 30 June 2010 1,497 26%
46  Qatar 71,380,000,000 31 December 2010est. 51,856 75%
47  New Zealand 64,330,000,000 31 December 2010est. 13,636 50%
48  Malaysia 62,820,000,000 31 December 2010est. 1,738 25%
49  Philippines 61,850,000,000 31 December 2010est. 576 33%
49  Colombia 61,777,400,000 3rd quarter of 2010[17] 1,052 21%
50  Croatia 59,700,000,000 31 December 2010est. 13,390 94%
51  Slovakia 59,330,000,000 30 June 2010 9,706 55%
52  Pakistan 57,210,000,000 31 December 2010est. 318 31%
53  Kuwait 56,810,000,000 31 December 2010est. 9,191 29%
54  Venezuela 55,610,000,000 31 December 2010est. 1,517 13%
55  Iraq 52,580,000,000 31 December 2010est. 1,610 76%
56  Slovenia 51,570,000,000 30 June 2010 27,282 112%
57  Malta 41,020,000,000 30 June 2010 9,080 45%
58  Sudan 37,980,000,000 31 December 2010est. 927 66%
59  Latvia 37,280,000,000 31 December 2010est. 16,811 145%
60  Bulgaria 36,150,000,000 31 December 2010est. 6,511 105%
61  Lebanon 34,450,000,000 31 December 2010est. 5,473 63%
62  Vietnam 33,450,000,000 31 December 2010est. 355 34%
63  Peru 33,290,000,000 31 December 2010est. 1,032 24%
64  Cyprus 32,860,000,000 31 December 2008est. 41,648 129%
65  Serbia 32,310,000,000 31 December 2010est. 4,297 74%
66  Egypt 30,610,000,000 31 December 2010est. 371 15%
67  Lithuania 27,600,000,000 31 December 2010est. 10,924 98%
68  Belarus 24,800,000,000 31 December 2010est. 3,007 57%
69  Bangladesh 24,460,000,000 31 December 2010est. 141 25%
70  Morocco 22,690,000,000 31 December 2010est. 633 22%
71  Estonia 22,125,000,000 31 December 2010est. 16,510 114%
72  Singapore 21,660,000,000 31 December 2010est. 4,042 11%
73  Cuba 19,750,000,000 31 December 2010est. 1,698 34%
74  Tunisia 18,760,000,000 31 December 2010est. 1,500 39%
75  Monaco 18,000,000,000 2000 est. 565,043
76  Angola 17,980,000,000 31 December 2010est. 741 19%
77  Sri Lanka 17,970,000,000 31 December 2010est. 961 47%
78  Guatemala 17,470,000,000 31 December 2010est. 534 20%
79  Ecuador 14,710,000,000 31 December 2010est. 941 23%
80  Bahrain 14,680,000,000 31 December 2010est. 10,462 54%
81  Panama 13,850,000,000 31 December 2010est. 3,475 49%
82  Uruguay 13,390,000,000 31 December 2010est. 3,770 40%
83  Dominican Republic 13,090,000,000 31 December 2010est. 1,312 25%
84  Iran 12,840,000,000 31 December 2010est. 166 3.7%
85  Jamaica 12,660,000,000 31 December 2010est. 4,260 97%
86  Korea, North 12,500,000,000 2001 est. 582
87  Cote d’Ivoire 11,600,000,000 31 December 2010est. 565 54%
88  El Salvador 11,450,000,000 31 December 2010est. 1,976 55%
89  Nigeria 11,020,000,000 31 December 2010est. 64 6%
90  Costa Rica 9,126,000,000 31 December 2010est. 1,744 27%
91  Oman 8,829,000,000 31 December 2010est. 2,522 14%
92  Bosnia and Herzegovina 7,996,000,000 31 December 2010est. 2,102 49%
93  Kenya 7,935,000,000 31 December 2010est. 215 24%
94  Syria 7,682,000,000 31 December 2010est. 374 15%
95  Tanzania 7,576,000,000 31 December 2010est. 174 32%
96  Yemen 7,147,000,000 31 December 2010est. 264 25%
97  Burma 7,145,000,000 31 December 2010est. 123 27%
98  Ghana 6,483,000,000 31 December 2010est. 253 38%
99  Libya 6,378,000,000 31 December 2010est. 1,025 11%
100  Bolivia 6,130,000,000 31 December 2010est. 523 30%
101  Zimbabwe 5,772,000,000 31 December 2010est. 496 132%
102  Jordan 5,522,000,000 31 December 2010est. 1,121 29%
103  Macedonia 5,520,000,000 31 December 2010est. 2,648 59%
104  Armenia 5,227,000,000 30 June 2010 1,368 51%
105  Mauritius 5,043,000,000 31 December 2010est. 3,565 52%
106  Congo, Republic of the 5,000,000,000 2000 est. 1,722 155%
107  Turkmenistan 5,000,000,000 2009 est. 934 31%
108  Mozambique 4,990,000,000 31 December 2010est. 197 42%
109  Nepal 4,500,000,000 2009 161 36%
110  Paraguay 4,346,000,000 31 December 2010est. 513 22%
111  Cambodia 4,338,000,000 31 December 2010est. 298 38%
112  Trinidad and Tobago 4,303,000,000 31 December 2010est. 1,589 10%
113  Congo, Democratic Republic of the 4,300,000,000 2009 est. 164 100%
114  Ethiopia 4,289,000,000 31 December 2010est. 51 13%
115  Uzbekistan 4,236,000,000 31 December 2010est. 130 11%
116  Moldova 4,146,000,000 31 December 2010est. 1,113 73%
117  Algeria 4,138,000,000 31 December 2010est. 97 2%
118  Nicaragua 4,030,000,000 31 December 2010est. 743 76%
119  Senegal 3,885,000,000 31 December 2010est. 216 22%
120  Kyrgyzstan 3,738,000,000 30 June 2010 653 68%
121  Honduras 3,540,000,000 31 December 2010est. 423 23%
122  Zambia 3,495,000,000 31 December 2010est. 277 25%
123  Georgia 3,381,000,000 31 December 2009 771 31%
124  Cameroon 3,344,000,000 31 December 2010est. 147 13%
125  Azerbaijan 3,221,000,000 31 December 2010est. 269 6%
126  Liberia 3,200,000,000 2005 est. 930 606%
127  Laos 3,085,000,000 2009 est. 484 55%
128  Guinea 3,072,000,000 31 December 2009est. 290 70%
129  Somalia 3,000,000,000 2001 est. 393
130  Madagascar 2,973,000,000 31 December 2010est. 99 24%
131  Benin 2,894,000,000 31 December 2009est. 135 22%
134  Uganda 2,888,000,000 31 December 2010est. 62 13%
135  Mali 2,800,000,000 2002 240 84%
136  Afghanistan 2,700,000,000 2008 96 23%
137  Gabon 2,374,000,000 31 December 2010est. 2,078 28%
138  Namibia 2,373,000,000 31 December 2010est. 569 13%
139  Botswana 2,222,000,000 31 December 2010est. 910 14%
140  Niger 2,100,000,000 2003 est. 178 79%
141  Burkina Faso 2,002,000,000 31 December 2010est. 128 23%
142  Tajikistan 1,997,000,000 31 December 2010est. 260 34%
143  Mongolia 1,860,000,000 2009 690 44%
144  Chad 1,749,000,000 31 December 2008est. 177 27%
145  Sierra Leone 1,610,000,000 2003 est. 311 163%
146  Albania 1,550,000,000 2004 497 21%
147  Papua New Guinea 1,548,000,000 31 December 2010est. 366 29%
148  Seychelles 1,374,000,000 31 December 2010est. 14,706 163%
149  Malawi 1,213,000,000 31 December 2010est. 78 24%
150  Burundi 1,200,000,000 2003 167 202%
151  Central African Republic 1,153,000,000 2007 est. 270 68%
 West Bank 1,300,000,000 2007 est. 552
152  Belize 1,010,000,000 2009 est. 2,982 70%
153  Guinea-Bissau 941,500,000 2000 est. 722 203%
154  Bhutan 836,000,000 2009 1,239 66%
155  Equatorial Guinea 832,000,000 31 December 2010est. 136 1%
156  Guyana 804,300,000 30 September 2008 1,049 42%
157  Barbados 668,000,000 2003 2,456 25%
158  Montenegro 650,000,000 2006 939 24%
159  Lesotho 647,000,000 31 December 2010est. 233 36%
160  Maldives 589,000,000 2009 est. 1,707 43%
161  Gambia, The 530,000,000 31 December 2010est. 438 170%
162  Suriname 504,300,000 2005 est. 1,011 28%
163  Swaziland 497,000,000 31 December 2010est. 520 18%
164  Haiti 494,000,000 31 December 2010est. 48 7%
165  Saint Vincent and the Grenadines 479,000,000 2010 2,084 54%
 Aruba 478,600,000 2005 est. 4,935 21%
166  Djibouti 428,000,000 2006 573 56%
167  Antigua and Barbuda 359,800,000 June 2006 4,388 36%
168  Grenada 347,000,000 2004 3,402 74%
169  Bahamas, The 342,600,000 2004 est. 1,067 6%
170  Cape Verde 325,000,000 2002 722 53%
171  Sao Tome and Principe 318,000,000 2002 2,193 349%
172  Saint Kitts and Nevis 314,000,000 2004 6,408 79%
173  Eritrea 311,000,000 2000 est. 87 44%
174  Saint Lucia 257,000,000 2004 1,586 32%
176  Comoros 232,000,000 2000 est. 420 115%
177  Dominica 213,000,000 2004 3,000 75%
178  Samoa 177,000,000 2004 994 47%
179  Solomon Islands 166,000,000 2004 355 44%
 Bermuda 160,000,000 FY99/00 2,560
 Cook Islands 141,000,000 1996 est. 7,756
180  Fiji 127,000,000 2004 est. 150 5%
181  Marshall Islands 87,000,000 2008 est. 1,377 54%
182  Vanuatu 81,200,000 2004 383 22%
183  Tonga 80,700,000 2004 791 33%
 New Caledonia 79,000,000 1998 est. 404
 Cayman Islands 70,000,000 1996 2,078
 Faroe Islands 68,100,000 2006 1,409
184  Micronesia, Federated States of 60,800,000 FY05 est. 563
 Greenland 58,000,000 2009 1,007
 British Virgin Islands 36,100,000 1997 1,897
185  Nauru 33,300,000 2004 est. 2,599
186  Kiribati 10,000,000 1999 est. 120 14%
 Montserrat 8,900,000 1997 14,958
 Anguilla 8,800,000 1998 818
 Wallis and Futuna 3,670,000 2004 244
 Niue 418,000 2002 est. 196
187  Brunei 0 2005 0 0%
188  Liechtenstein 0 2001 0
 Macau 0 2009 0 0%
189  Palau 0 FY99/00 0

αντιγραφη απο :http://kostasxan.blogspot.com/2011/06/blog-post_8939.html

Αρέσει σε %d bloggers: