ΗΠΑ,Κινα και Ιαπωνία «θέλουν να ρίξουν δολάρια» στην Ευρωζώνη


 

Του Βασίλη Μούρτη

Έντονη κινητικότητα παρατηρείται το τελευταίο διάστημα σε διεθνές επίπεδο, με πρωτοβουλία των Ηνωμένων Πολιτειών, προκειμένου να υπάρξει συμφωνία ενός αριθμού ισχυρών χωρών, προκειμένου να στηριχθεί και να ενισχυθεί με νέα κεφάλαια το EFSF, την ώρα που οι ευρωπαίοι διστάζουννα προχωρήσουν σε κάτι ανάλογο.
Η αμερικανική πρωτοβουλία αφορά στο διπλασιασμό ή και τον υπερδιπλασιασμό του κεφαλαίου του Ταμείου, ώστε να σταματήσουν οι επιθέσεις κατά χωρών της ευρωζώνης με μεγάλο χρέος, αλλά και οι επιθέσεις κατά του ευρώ. Είναι, άλλωστε, γνωστή η εκτίμηση των αμερικανών, ότι μια κρίση του ευρώ, είναι πολύ πιθανό να παρασύρει σε βαθιά ύφεση την παγκόσμια οικονομία.
Μια παρόμοια εξέλιξη είναι προφανές ότι έχει μεγάλη σημασία για την Ελλάδα, η οποία είναι από τις χώρες που υποστηρίζουν σθεναρά την αύξηση του κεφαλαίου του Μόνιμου Μηχανισμού Στήριξης, ο οποίος θα αποροφήσει το κεφάλαιο του EFSF. Η δημιουργία του μόνιμου μηχανισμού έχει δύο σημαντικές αδυναμίες.

Πρώτο, ότι δεν πρόκειται να δημιουργηθεί πριν το 2013 και δεύτερο, τα κεφάλαια που έχουν εγκρίνει οι ευρωπαίοι είναι λίγα.
Οι αμερικανοί εκτιμούν ότι το 2013 είναι μακριά και μέχρι τότε, δεν είναι απίθανο να ξεσπάσει η κρίση στο ευρώ, λόγω και της διστακτικότητας των ευρωπαίων να αντιμετωπίσουν το ελληνικό πρόβλημα, το οποίο ενδέχεται να προκαλέσει την εν λόγω
κρίση. Όπως ανέφερε ο Πρόεδρος Ομπάμα σε πρόσφατη ομιλία του, το πρόβλημα της
Ευρώπης δεν είναι η Ελλάδα, Εννοώντας, προφωνώς, ότι πρόκειται για πρόβλημα που
αντιμετωπίζεται σχετικά εύκολα, αλλά εισέπραξε μια καθόλου κομψή απάντηση από τον Β.
Σόϊμπλε.
Με αυτά τα δεδομένα, η αμερικανική πλευρά ανέλαβε πρωτοβουλία προκειμένου να υπάρχει
αφενός επιτάχυνση στην έναρξη λειτουργίας του μόνιμου μηχανισμού, για να λειτουργήσει
ένα χρόνο νωρίτερα, το 2012 και, ταυτόχρονα την ενίσχυσή του με νέα κεφάλαια τα οποία θα προέλθουν από διάφορες χώρες που θα έρθουν σε συμφωνία με τους αμερικανούς.
Η πρόταση απευθύνθηκε, κατά πρώτον, στην Κίνα και αφορούσε στην αγορά αμερικανικών
ομολόγων, που έχει στην κατοχή της η Κίνα, για την οποία θα χρησιμοποιηθεί νεοεκδοθέν
αμερικανικό χρήμα. Η συμφωνία προβλέπει ότι οι Κινέζοι θα αναλάβουν την υποχρέωση να
διαθέσουν τα χρήματα αυτά, για την αγορά ομολόγων ή και για ενίσχυση του κεφαλαίου του EFSF.
Κάτι ανάλογο έκανε η Ιαπωνία, η οποία την περασμένη Τρίτη δήλωσε πρόθυμη να
αγοράσει περισσότερα ομόλογα του EFSF, εάν η Ευρώπη βρει έναν αποτελεσματικό σχέδιο
αντιμετώπισης της ελληνικής κρίσης. Η Ιαπωνία έχει ήδη αγοράσει ομόλογα ύψους 2,68
δις ευρώ από τις εκδόσεις Ιανουαρίου και Ιουνίου, που αντιστοιχεί στο 20% που εξέδωσε το Ταμείο.
Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η συμφωνία ΗΠΑ-Κίνας έχει επιτευχθεί και δεν θα αργήσει
να υλοποιηθεί. 
Παράλληλα οι αμερικανοί έχουν βολιδοσκοπήσει και άλλες ισχυρές χώρες, τις άλλες χώρες του BRIC (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία) προκειμένου να πάρουν και εκείνες μέρος, είτε με τον τρόπο της Κίνας (όποιες έχουν αμερικανικά ομόλογα) είτε με άλλο.
Το θέμα αυτό φέρεται να συζήτησε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός
Οικονομικών, Ευάγγελος Βενιζέλος, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στις ΗΠΑ, με
αξιωματούχους της αμερικανικής διοίκησης και αξιωματούχους του ΔΝΤ.

Η Ελλάδα είχε ενδιαφερθεί και στο παρελθόν για τη συμμετοχή κινεζικών κεφαλαίων
προκειμένου για την αγορά ελληνικών ομολόγων, αμέσως μόλις άρχισε η άνοδος των
spreds. Στην αρχή του 2010, υπήρξε έντονη φημολογία για την πρόθεση της χώρας να
απευθυνθεί στην Κίνα, πλην, ομως, κάτι τέτοιο δεν προχώρησε. Τότε, είχε ειπωθεί ότι η
δανειακή σύμβαση για το μνημόνιο υποχρέωνε την Ελλάδα να αντλεί κεφάλαια μόνο από
ευρωπαϊκές πηγές. Δεν ήταν, πάντως, λίγοι εκείνοι οι οποίο κατηγόρησαν τον τότε υπουργό Οικονομικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου, ότι διοχέτευσε την σχετική πληροφορία «για να κάψει το θέμα». Εκείνη την περίοδο, άλλωστε, η δανειακή σύμβαση δεν είχει υπογραφεί και η χώρα μπορούσε να πουλήσει ομόλογα σε οποιαδήποτε χώρα.

Το έντονο ελληνικό ενδιαφέρον φάνηκε και με την επίσκεψη του Γενικού Διευθυντή του
ΙΟΒΕ Γιάνη Στουρνάρα, αυτή την εβδομάδα, στην Κίνα, ο οποίος λειτούργησε και ως
απεσταλμένος της κυβέρνησης. Ο κ. Στουρνάρας, στις επαφές που είχε, πρότεινε στους
Κινέζους «να διερευνήσουν τη δυνατότητα συμμετοχής της Κίνας στην αύξηση των πόρων του EFSF, στο πλαίσιο της διαφοροποίησης της επενδυτικής πολιτικής της στο εξωτερικό». Να διερευνήσει, επίσης, «τις δυνατότητες μιας πιο αποτελεσματικής συνεργασίας για την ελαχιστοποίηση των ανισορροπιών του διεθνούς νομισματικού συστήματος και ιδιαίτερα της ευρωζώνης».

ΙΣΟΤΙΜΙΑ

Διαβάστε περισσότερα: http://www.i-reportergr.com/2011/10/blog-post_3964.html#ixzz1ZZLwyRkf

ΠΩΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ. ΓΡΑΦΕΙ ΜΙΑ ΣΟΥΗΔΕΖΑ


Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στις 8 Αυγούστου 2011 στην σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter – ναυαρχίδας του σουηδικού τύπου – και περιγράφει την κατάσταση στην Ελλάδα αντικειμενικά, κόντρα στην κυρίαρχη προπαγάνδα των ευρωπαϊκών ΜΜΕ (και των σουηδικών ΜΜΕ δυστυχώς μεταξύ αυτών).

«Η Ελλάδα βυθίζεται όλο και περισσότερο στην οικονομική κρίση. Είναι όμως πραγματική κρίση; Ή έτσι θέλουν να την παρουσιάσουν τα διεθνή και μη ΜΜΕ;», αναρωτιέται η συντάκτρια του άρθρου στη Σουηδία.

Η Κάισα Έκις Έκμαν πριν μερικούς μήνες πήρε την απόφαση να επισκεφτεί από κοντά μια παρεξηγημένη χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο, όπου όλοι διαφωνούν μεταξύ τους.

Και ιδού η γνώμη της για τις δραματικές εξελίξεις στο οικονομικό τοπίο της χώρας μας, αλλά και μερικές αλήθειες που κάποιοι… δυσκολεύονται να παρουσιάσουν.

«Πώς θα νιώθαμε αν όλα όσα μας ανήκαν πουλιόνταν για να ξεπληρώσουμε δάνεια από τα οποία δεν είδαμε ποτέ όφελος; Αν οι μισθοί μας μειώνονταν στο μισό και τα λεφτά πήγαιναν κατευθείαν σε ξένες τράπεζες; Και αν εμείς, ενώ προετοιμαζόμασταν να ζήσουμε στο όριο διαβίωσης, ως επιστέγασμα όλων αποκαλούμασταν τεμπέληδες και κακομαθημένοι; Αν κάποιος εξοικειωθεί με αυτή την κατάσταση, μπορεί να αποκτήσει μια ιδέα πώς είναι να είσαι Έλληνας αυτή τη στιγμή.

Έχω μόλις επιστρέψει από την Ελλάδα. Σε μία χώρα που βρίσκεται σε κρίση επικρατεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Μια καχεξία και απελπισία, αναμεμιγμένη με την πολιτική αφύπνιση που ακολουθεί μεγάλα γεγονότα και προκαλεί ευφορία. Ξαφνικά, οι χαμηλοί μισθοί και η δυσκολία πληρωμής των λογαριασμών, από ατομικό πρόβλημα του καθενός, απέκτησαν κοινό πολιτικό περιεχόμενο.
Ορισμένοι σκέφτονται να μεταναστεύσουν. Άλλοι να ρίξουν την κυβέρνηση. Μια αναγκαία αντιασφυξιογόνα μάσκα κρέμεται σε πολλά σπίτια, ως ανάμνηση των διαδηλώσεων των 28 και 29 Ιούνη, οπότε το κοινοβούλιο υπερψήφισε το πακέτο στήριξης προς την Ελλάδα.

Δεν νομίζω ότι έχω βρεθεί παλιότερα σε χώρα όπου όλοι μα όλοι που συνάντησα να συμφωνούν. Είναι όλοι αγανακτισμένοι με το ευρώ, με τη Γερμανία, με την κυβέρνησή τους και με τους εαυτούς τους που την ψήφισαν. Ύστερα από μια βδομάδα στην Αθήνα, μπορώ να πω ότι αν ήμουν Ελληνίδα, θα ήμουν κι εγώ αγανακτισμένη.

Αυτά που μαθαίνουμε για την Ελλάδα από τις σουηδικές εφημερίδες είναι πάνω κάτω ότι οι Έλληνες δουλεύουν πολύ λίγο και αμείβονται πολύ καλά. Ο υπουργός Οικονομικών της χώρας μας, Άντρες Μπόρι, έχει δηλώσει ότι «οι Έλληνες βγαίνουν στη σύνταξη στα 40».

Στο άρθρο «Ερωτήσεις και Απαντήσεις για την Ελλάδα» της 17/6 στην Dagens Nyheter γραφόταν ότι οι μισθοί στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί κατακόρυφα».

Η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ έκανε έκκληση στους Έλληνες να δουλεύουν περισσότερο και να μην κάνουν τόσο πολύ καιρό διακοπές. Όλα αυτά καρυκευμένα με τη συνηθισμένη μπούρδα περί ενός τεράστιου και μη αποτελεσματικού κράτους. Τώρα θα αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση και θα τους δανείσει ακόμα περισσότερα χρήματα, αυτό θα μπορούσε να βάλει σε μια τάξη τα πράγματα, άρα γιατί διαμαρτύρονται;

Τι τραγικός αχταρμάς παραπληροφόρησης! Και τι τραγική έλλειψη αλληλεγγύης προς μία χώρα που οφείλουμε τώρα να υποστηρίξουμε! 

Οι Έλληνες εργάζονται τις περισσότερες ώρες στην Ευρώπη – 42 ώρες τη βδομάδα σύμφωνα με τη Eurostat, την στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα είναι 803 ευρώ. Το πραγματικό όριο ηλικίας δεν είναι τα 40 χρόνια, όπως ισχυρίζεται ο Άντερς Μπόρι, αλλά τα 61,4.

Πρόκειται δηλαδή για έναν από τους πιο σκληρά εργαζόμενους και ταυτόχρονα πιο χαμηλά αμειβόμενους λαούς της Ευρώπης. Όμως έχουν μια χώρα που εξαρτάται από τον τουρισμό και όχι από κάποια αμιγώς δικιά της μεγάλη παραγωγή. Και μια χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο.
Όπου ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το κράτος, ενώ το κράτος δεν παρέχει στους πολίτες του ούτε τις βασικές κοινωνικές υπηρεσίες. Και το οποίο, ως επιστέγασμα όλων, βρίσκεται στη θηλιά του ευρώ.
Κάθε εθνικό νόμισμα μπορεί να παρομοιαστεί με ένα ρούχο. Κάθε χώρα φορούσε μέχρι πρότινος το ρούχο που της ταίριαζε. Μπορούσε να το στενέψει και να το φαρδύνει αν ήταν ανάγκη. Για παράδειγμα, μπορούσε να υποτιμήσει το νόμισμά της σε περίοδο κρίσης, ή να αυξομειώνει τα επιτόκια ανάλογα με τι ανάγκες της.

Όταν όμως εισήχθη το ευρώ, όλες οι χώρες έπρεπε ξαφνικά να φορέσουν τα ίδια ρούχα. Μόνο που τα μέτρα των ρούχων πάρθηκαν για να ταιριάζουν σε ορισμένες μόνο χώρες – όπως τη Γερμανία και τη Γαλλία. Για άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα, το εν λόγω κουστούμι δεν ταίριαζε.

Η Ελλάδα κυβερνάται για δεκαετίες από δύο δυναστείες – τη συντηρητική Νέα Δημοκρατία και το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ, με δύο οικογένειες στην κορυφή, μία στο κάθε κόμμα. Και οι δύο κυβερνήσεις έχουν πάρει μεγάλα δάνεια, αλλά…. Συνέχεια

Τα πιο ακραία σημεία του πλανήτη


main

 

Ποιο είναι το θερμό και το πιο κρύο σημείο στη Γη; Ποιος είναι ο ψηλότερος καταρράκτης; Ετοιμάσου για ένα παιχνίδι γνώσεων…

Το μεγαλύτερο βάθος της θάλασσας

07

Τάφρος των Μαριαννών (Ινδονησία -Ιαπωνία)
Βάθος: 11.035 μέτρα υπό το βυθό

Αν η κορυφή του Έβερεστ είναι το πιο ψηλό σηεμίο της γη.�, τότε η Τάφρος των Μαριαννών πρέπει να είναι το ακριβώς αντίθετο: το πιο βαθύ, πιο χαμηλό σημείο της γης.

Βρίσκεται στα δυτικά του Ειρηνικού Ωκεανού, και πήρε το όνομα της από τα Νησιά των Μαριαννών που βρίσκονται κοντά. Η τάφρος απλώνεται στα 2.550 χιλιόμετρα κι έχει πλάτος 69 χιλιόμετρα.

Το πιο βαθύ σημείο της, το λεγόμενο Challenger Deep, φτάνει στα 11.035 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσα.� και είναι το σημείο όπου οι δυο μεγάλες τεκτονικές πλάκες του Ειρηνικού συναντιώνται. Σε αυτό το σημείο η πίεση φτάνει τα 108.5 MPa, δηλαδή είναι πάνω από χίλιες φορές υψηλότερη από την ατμοσφαιρική πίεση της επιφάνειας.

Ο ψηλότερος καταρράκτης της Γης

03

Σάλτο Ανχελ (Βενεζουέλα)
Ύψος: 984 μέτρα

Ο ψηλότερος καταρράκτης βρίσκεται στη Βενεζουέλα , και τα νερά του πέφτουν στον ποταμό Κέρεπ, ο οποίος καταλήγει στον ποταμό Τσουρούν. Αν το όνομα Σάλτο Ανχελ δεν σας λέει κάτι, τότε ίσως η διεθνής ονομασία του να ξυπνήσει την μνήμη σας, Angel Falls.

Σε αυτούς τους καταρράκτες έγιναν τα γυρίσματα της ταινίας UP (Ψηλά στον Ουρανό) κι οι σκηνοθέτες μελέτησαν πολύ καλά την περιοχή πριν από την δημιουργία της ταινίας.

Το πιο απομακρυσμένο μέρος από το κέντρο της Γης

02

Βουνό Τσιμποράσο (Εκουαδόρ)
Ύψος: 6.310 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας

Όλοι ξέρουν ότι το Έβερεστ είναι η πιο ψηλή βουνοκορφή του κόσμου, με κορυφή που αγγίζει τα 8.848 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας! Όμως δεν υπάρχουν πολλοί που γνωρίζουν το βουνό (και ανενεργό ηφαίστειο) Τσιμποράσο στο Εκουαδόρ.

Μπορεί το Τσιμποράσο να είναι πιο… κοντό από το Έβερεστ στα «χαρτιỨαλλά είναι το πιο ψηλό βουνό του κόσμου, αν υπολογίσουμε την απόσταση που χωρίζει τηνη κορυφή του με το κέντρο της Γης. Αυτό συμβαίνει επειδή η γη δεν είναι σφαίρα, αλλά σφαιροειδής με πεπλατυσμένους πόλους. Ως σφαιροειδής, η γη είναι πιο πλατιά στον Ισημερινό και το Τσιμποράσο βρίσκεται λίγο πιο κάτω από τον Ισημερινό, και σε αυτή τη θέση υψώνεται στα 6.384μέτρα από το κέντρο της γης. Με λίγα λόγια το Τσιμποράσο «νικάει» το Έβερεστ σε ό,τι αφορά την απόσταση από το κέντρο της Γης – για 2 χιλιόμετρα.

Το πιο απομακρυσμένο κατοικίσιμο νησί του παλνήτη

06

Τρίσταν ντα Κούνια (Μεγαλη Βρετανία)

Απόσταση: 3.218 χιλιόμετρα από την πιο κοντινή ήπειρο

το πιο μακρινό νησί του κόσμου βρίσκεται στο νότιο τμήμα του Ατλαντικού Ωκεανού, και είναι τόσο μικρό (98τ.χμ.) που δεν έχει καν αεροδιάδρομο. Ο πληθυσμός του είναι 300 μόνιμοι κάτοικοι. Το νησα΄κι ανήκει στη Μεγάλη Βρετανία και παρόλο που οι κάτοικοι κάνουν online παραγγελίες, η διανομή τους καθυστερεί αρκετά.

Ίσως αυτό να είναι το τίμημα για να κατοικείς σε ένα σχεδόν ιδιωτικό νησί στη μέση του πουθενά!

Το πιο κρύο κατοικίσιμο μέρος της Γης

04

Οϊμιάκον (Ρωσία)
Χαμηλότερη θερμοκρασία: -71,5 βαθμούς Κελσίου

Το μικρό χωριό που βρίσκεται στη Δημοκρατία της Σάκα στη Ρωσία έχει 800 μόνιμους κατοίκους και αυτό που το κάνει ιδιαίτερο είναι ότι εκεί καταγράφηκε η πιο χαμηλή θερμοκρασία που έχει παρατηρηθεί ποτέ σε κατοικίσιμο μέρος του πλανήτη.

Συγκεκριμένα, στις 26 Ιανουαρίου του 1926, το θερμόμετρο έπεσε στους -71.2 βαθμους Κελσίου. Παράλληλα κατέγραψε ακόμα ένα ρεκόρ, εκείνο της χαμηλότερης θερμοκρασίας που έχει καταγραφεί ποτέ στο βόρειο ημισφαίριο της γης.

Η πιο χαμηλή θερμοκρασία που έχει χτυπήσει ποτέ τη Γη ήταν το 1983 στην Ανταρκτική. όπου το θερμόμετρο «πάγωσε» στους -89.4 βαθμούς Κελσίου.

Το πιο θερμό μέρος του πλανήτη

01

 

Έρημος Λουτ (Ιράν)
Μεγαλύτερη θερμοκρασία 71 C

Το ζήτημα για το θερμόμετρο σημείο του πλανήτη έχει απασχολήσει έντονα τους επιστήμονες. Πολλοί πιστεύουν ότι πρόκειατι για το Αλ Αζιζάια στη Λιβύη, όπου έχει καταγραφεί θερμοκρασία που άγγιξε τους 57.8 βαθμούς Κελσίου, αλλά σύμφωνα με ένα δορυφόρο της NASA το ρεκόρ αυτό έχει καταρριφθεί από τους 71 βαθμούς Κελσίου που καταγράφηκαν στην έρημο Λουτ του Ιράν.

Η έρημος αυτή καλύππτει μια περιοχή 480 χιλιομέτρων κι αν τα στοιχεία ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, πρόκειται για την πιο ζεστή θερμοκρασία που έχει «κάψει» ποτέ την επιφάνεια του πλανήτη. Σε λίγο βέβαια με όλες αυτές τις καιρικές ανωμαλίες, δεν αποκλείεται να σπάσει κι αυτό το ρεκόρ…
 

Το πιο ξηρό μέρος του κόσμου

05

Ξηρές λίμνες Μακ Μάρντο (Ανταρκτική)

Οι Dry Valleys είναι μια περιοχή 4800τ.χλμ. που καλύπτει το 0.03% της Ανταρκτικής και έχουν πάρει το όνομα τους λόγω της εξαιρετικά χαμηλής υγρασίας της περιοχής και της ανυπαρξίας χιονιού ή παγετώνα.

Εδώ και 2 εκατομμύρια χρόνια, δεν έχει πέσει ούτε μια σταγόνα βροχής και με εξαίρεση μιας μικρής περιοχής όπου υπάρχει ένας ποταμός και μερικές μικρές λίμνες, στις Ξηρές Λίμνες Μακ Μάρντο, δεν υπάρχει πουθενά ίχνος νερού.

Οι μοναδικές αυτές συνθήκες κλίματος οφείλονται στους καταβατικούς ανέμους της περιοχής. Οι συγκεκριμένοι αέρηδες παρατηρούνται όταν παγωμένος και πυκνός αέρας έλκεται στην επιφάνεια της γης λόγω των δυνάμεων της βαρύτητας! Οι άνεμοι αυτοί φτάνουν σε ταχύτητα τα 320 χλμ/ώρα και εξατμίζουν κάθε υποψία υγρού στοιχείου, αφήνοντας την γη ξερή και εντελώς στεγνή.

Διαβάστε περισσότερα: Τα πιο ακραία σημεία του πλανήτη http://www.menslounge.gr/travel/proorismoi/ta_pio_akraia_simeia_tou_planiti.html#ixzz1XpgqKTvJ

Εσείς γνωρίζετε το Φερνάντο ντε Νορόνια;


Το παραδεισένιο νησί στα ανατολικά της Βραζιλίας που οι περισσότεροι το μάθαμε πριν από περίπου 2 χρόνια, μετά το τραγικό αεροπορικό δυστύχημα της Air France, αποτελεί μια διαμαντένια κουκίδα στον Ατλαντικό Ωκεανό, όπου οι περισσότεροι θα θέλαμε να βρεθούμε… ναυαγοί!

 

Οι δεινοί γνώστες γεωγραφίας και οι πολυταξιδεμένοι, θα το γνωρίζουν ήδη και οι πιο τυχεροί μπορεί και να το έχουν επισκεφτεί, οι περισσότεροι ίσως να το ακούνε για πρώτη φορά και αρκετοί –μέσα στους οποίους και η γράφουσα- θα το έμαθαν πριν δύο χρόνια περίπου, μετά το τραγικό αεροπορικό δυστύχημα του Ιουνίου του 2009, όταν ένα αεροπλάνο της εταιρείας Air France κατέπεσε ανατολικά των ακτών του Φερνάντο ντε Νορόνια, ενώ εκτελούσε πτήση από το Ρίο ντε Τζανέιρο στο Παρίσι μεταφέροντας 215 επιβάτες! Κακή μεν συγκυρία, αλλά αρκετή για να μας κάνει να ενδιαφερθούμε γι’ αυτόν τον επίγειο παράδεισο στα ανοικτά των βραζιλιάνικων ακτών.

Το αρχιπέλαγος Φερνάντο ντε Νορόνια ( http://bit.ly/n7R4T0 ) αποτελείται από 21 νησίδες και βρίσκεται στον Ατλαντικό ωκεανό, περίπου 354 χλμ από τις ακτές της Βραζιλίας, της οποίας και αποτελεί έδαφος. Το κύριο νησί έχει έκταση περίπου 18 τετρ. χλμ. και πληθυσμό γύρω στους 3.000 κατοίκους και όλο το αρχιπέλαγος αποτελεί μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO ( http://whc.unesco.org/en/list/1000 ).

Θέλετε να σας πούμε μερικά ακόμη ενδιαφέροντα για τη θέση του νησιού στο παγκόσμιο χάρτη; Βρίσκεται πιο κοντά στο αφρικανικό Ντακάρ της Σενεγάλης, παρά στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, όπου και ανήκει, πιο κοντά στη Νέα Υόρκη, παρά στο Μεξικό και ακόμη πιο κοντά στη Ρώμη (6.647 χλμ.)!

Γνωρίστε τον… παράδεισο

Το Φερνάντο ντε Νορόνια είναι γνωστό για τις παραδεισένιες παραλίες του με τη χρυσή άμμο (μην παραλείψετε τις Praia do Leão, Baía do Sancho, Conceico και Porcos Bay) και τους εντυπωσιακούς ηφαιστειακούς βραχώδεις σχηματισμούς του, όπως το Morro do Pico. Η υπεύθυνη για τη βαθμολόγηση των παραλιών αρχή της Βραζιλίας, έχει βαθμολογήσει τέσσερις παραλίες της χώρας με 5 αστέρια, εκ των οποίων οι τρεις βρίσκονται σε αυτό το νησί.

Προσοχή μόνο, καθώς η μακρινή απόσταση του νησιού από τα ηπειρωτικά και ο αναμφισβήτητος χαρακτηρισμός του ως ιδανικός προορισμός για διακοπές, κρατά τις τιμές (κυρίως φαγητό και διαμονή) σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα.

Η ιστορία του Φερνάντο ντε Νορόνια χρονολογείται από την πορτογαλική αποικιακή εποχή, γι’ αυτό και υπήρχαν πολλά φρούρια στο νησί, εκ των οποίων μόνο ένα διασώζεται. Κάτω από το οχυρό στον κύριο οικισμό της Vila dos Remedios, βρίσκεται η γραφική εκκλησία Igreja Nossa Senhora dos Remedios.

Περίπου τρεις ώρες ταξίδι με καραβάκι από το μικρό λιμάνι του νησιού είναι ίσως ο καλύτερος τρόπος για την αρχική γνωριμία σας με το μέρος, όπου και θα απολαύσετε τα νερά της εκπληκτικά όμορφης Baia do Sancho και θα «γνωρίσετε» μέρος της πανίδας του: θαλάσσιες χελώνες, αμέτρητα δελφίνια, ακόμη και καρχαρίες.

Κι όπως κάθε τροπικό νησί με ακτές στα δυτικά, το ηλιοβασίλεμα στο Φερνάντο ντε Νορόνια είναι μέρος της συνολικότερης ταξιδιωτικής εμπειρίας εκεί, κατά προτίμηση πίνοντας μια δροσιστική καϊπιρίνια ή μια κρύα cerveja (μπίρα). Εμείς σας προτείνουμε να το απολαύσετε στο Forte do Boldró.

Πότε να πάτε

Η «υψηλή» τουριστική περίοδος στο Φερνάντο ντε Νορόνια, ξεκινά από τα μέσα Δεκεμβρίου και φτάνει μέχρι το τέλος του Φεβρουαρίου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι πτήσεις και οι άδειες επισκεπτών βρίσκονται σε κορυφαία ζήτηση, γι’ αυτό και θα πρέπει να έχετε προνοήσει δεδομένου ότι περιορισμένος αριθμός τουριστών επιτρέπεται στο νησί, προκειμένου να διατηρηθεί η φυσική ακεραιότητά του.

Επίσης, προγραμματίστε την περίοδο διαμονής σας στο νησί, καθώς όσο περισσότερο μείνετε εκεί, τόσο μεγαλύτερο περιβαλλοντικό φόρο θα πρέπει να πληρώσετε στο Ινστιτούτο Περιβάλλοντος και Ανανεώσιμων Φυσικών Πόρων (IBAMA) της Βραζιλίας.

Η θερμοκρασία παραμένει σταθερή όλο το χρόνο, στους περίπου 26 βαθμούς Κελσίου κατά μέσο όρο και τα επίπεδα υγρασίας γύρω στο 80%. Υπάρχουν δύο σαφώς καθορισμένες τροπικές περίοδοι στο νησί: η περίοδος των βροχών (Ιανουάριος – Αύγουστος) και η ξηρή περίοδος (Σεπτέμβριος – Δεκέμβριος). Οι περισσότερες βροχές εκδηλώνονται από το Μάρτιο έως τον Απρίλιο.

Για καταδύσεις, οι ιδανικότερες συνθήκες είναι μεταξύ Αυγούστου και Νοεμβρίου στο Mar de Dentro (βόρεια ακτή του νησιού) και μεταξύ Ιανουαρίου και Μαρτίου στο Mar de Fora (νότια ακτή του νησιού). Για surfing η καλύτερη περίοδο είναι μεταξύ Δεκεμβρίου και Μαρτίου.

Οι παραλίες στο Φερνάντο ντε Νορόνια είναι τέλειες 365 ημέρες το χρόνο, αν και οι βροχές κατά τη διάρκεια των μηνών Δεκέμβριο – Μάρτιο μπορεί να είναι δυσάρεστες για κάποιους.

Πώς θα πάτε

Το αρχιπέλαγος είναι προσβάσιμο αεροπορικά από τη Recife (545 χλμ.) και το Natal (360 χλμ.) της Βραζιλίας, σε περίπου μία με μιάμιση ώρα, ενώ ακτοπλοϊκά συνδέεται με τη Recife.

Για περισσότερες πληροφορίες, χάρτες και για τη διαμονή σας στο νησί συμβουλευτείτε τα: www.noronha.pe.gov.br , www.noronha.com.br καιwww.ilhadenoronha.com.br .

Πόπη Αθανασοπούλου

pathan@clickatlife.gr

Δώστε μια ευκαιρία στον Μαρξ να σώσει την παγκόσμια οικονομία


 ussr
Οι σχεδιαστές πολιτικής που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με τον πανικό των αγορών, τις διαμαρτυρίες του κόσμου και όλα τα άλλα προβλήματα που πλήττουν την παγκόσμια οικονομία, καλά θα έκαναν να επιστρέψουν στα γραπτά ενός οικονομολόγου που πέθανε πριν πολλά – πολλά χρόνια: του Καρλ Μαρξ. Όσο πιο γρήγορα αναγνωρίσουν ότι αντιμετωπίζουν μια κρίση του καπιταλισμού από αυτές που συμβαίνουν μια φορά στη ζωή του ανθρώπου, τόσο καλύτερα εξοπλισμένοι θα είναι για να βρουν διέξοδο.
Το πνεύμα του Μαρξ βγαίνει από το μνήμα του μέσα στην παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση και την ύφεση που την ακολούθησε. Η ευφυής ανάλυση του καπιταλισμού από τον Γερμανό φιλόσοφο μπορεί να έχει πολλά προβλήματα, αλλά η σημερινή παγκόσμια οικονομία εμφανίζει παράξενες ομοιότητες με τις συνθήκες που εκείνος προέβλεπε.
Ας σκεφτούμε, για παράδειγμα, την πρόβλεψη του Μαρξ για το πώς εκδηλώνεται η εγγενής σύγκρουση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία. Όπως έγραφε στο ‘Κεφάλαιο’, οι εταιρείες στην επιδίωξη της μεγιστοποίησης του κέρδους και της παραγωγικότητας, καταλήγουν με τρόπο φυσιολογικό να χρειάζονται όλο και λιγότερους εργαζόμενους, δημιουργώντας έναν ‘εφεδρικό βιομηχανικό στρατό’ φτωχών και ανέργων: ‘Η συσσώρευση του πλούτου στον έναν πόλο είναι, κατά συνέπεια, την ίδια στιγμή συσσώρευση δυστυχίας’, έγραφε ο Μαρξ.
Η διαδικασία αυτή που περιέγραψε ο Μαρξ είναι σήμερα ορατή σε ολόκληρο τον αναπτυγμένο κόσμο, τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρωζώνη. Οι προσπάθειες των εταιριών να περιορίσουν το κόστος και να αποφύγουν τις προσλήψεις έχουν ωθήσει τα αμερικανικά εταιρικά κέρδη ως μερίδιο της συνολικής οικονομικής παραγωγής στο υψηλότερο τους επίπεδο εδώ και 60 χρόνια, ενώ την ίδια στιγμή τα επίπεδα ανεργίας βρίσκονται στο 9.1% και οι πραγματικοί μισθοί παραμένουν στάσιμοι.
Παρομοίως και η ανισότητα των εισοδημάτων στην Αμερική έχει περιέλθει στα υψηλότερα επίπεδα από τη δεκαετία του 1920. Πριν το 2008 η ανισότητα των εισοδημάτων κάπως καλύπτονταν με την εύκολη πίστωση που επέτρεπε στα πιο φτωχά στρώματα να απολαμβάνουν έναν πιο πλούσιο τρόπο ζωής. Σήμερα όμως έχει φτάσει ο κόμπος στο χτένι.
Το παράδοξο της υπερπαραγωγής
Ο Μαρξ είχε επίσης εστιάσει στο παράδοξο των κρίσεων υπερπαραγωγής και υποκατανάλωσης: όσο περισσότερο ο κόσμος βουλιάζει στη φτώχεια, τόσο λιγότερο είναι σε θέση να καταναλώσει όλα τα αγαθά και τις υπηρεσίες που παράγουν οι εταιρείες. Όταν μια εταιρεία μειώνει το εργατικό κόστος προκειμένου να αυξήσει τα κέρδη της μπορεί να πράττει έξυπνα, αλλά όταν το κάνουν όλες μαζί υπονομεύουν τη βάση του σχηματισμού των εισοδημάτων και της ζήτησης από την οποία περιμένουν έσοδα και κέρδη.
Και αυτό το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα εμφανές στην Αμερική και στην Ευρωζώνη. Υπάρχει σημαντική παραγωγική ισχύς αλλά οι καταναλωτές μεσαίων και χαμηλών εισοδημάτων  βουλιάζουν μέσα στην οικονομική ανασφάλεια και τη χαμηλή κατανάλωση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες για παράδειγμα, σήμερα η κατασκευή νέων κατοικιών και οι πωλήσεις αυτοκινήτων παραμένουν 75% και 30% κάτω από την κορυφή του 2006 αντίστοιχα.
Όπως το έθετε ο Μαρξ στο ‘Κεφάλαιο’: ‘Ο τελικός λόγος για όλες τις πραγματικές κρίσεις παραμένει η φτώχεια και η περιορισμένη κατανάλωση των μαζών’.
Πώς θα αντιμετωπίσουμε την κρίση
Επομένως πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την κρίση; Αν λάβουμε στα σοβαρά υπόψη μας το αναλυτικό πνεύμα του Μαρξ, οι σχεδιαστές πολιτικής θα πρέπει να θέσουν ως πρώτη προτεραιότητα της οικονομικής ατζέντας τους τη δημιουργία θέσεων εργασίας και να αρχίσουν να σκέφτονται μη ορθόδοξα μέτρα. Η παρούσα κρίση δεν είναι προσωρινή και δεν πρόκειται να ξεπεραστεί με το ιδεολογικό πάθος για δημοσιονομική λιτότητα.
Πέντε βασικά μέτρα μιας τέτοιας στρατηγικής θα μπορούσαν να είναι τα εξής:
Καταρχήν θα πρέπει να επιτευχθεί αύξηση της συνολικής ζήτησης και των συνολικών εισοδημάτων, διαφορετικά θα περιπέσουμε σε μια παγίδα χρέους που θα έχει σοβαρές κοινωνικές επιπτώσεις. Αυτό σημαίνει πως οι κυβερνήσεις που δεν αντιμετωπίζουν άμεση κρίση χρέους – και πρωτίστως οι ΗΠΑ, η Γερμανία και η Βρετανία – θα πρέπει να ανάγουν  τη δημιουργία θέσεων εργασίας ως πρώτιστο στόχο της πολιτικής τους.
Στην Αμερική η απασχόληση βρίσκεται σήμερα τόσο χαμηλά όσο ήταν κατά τη δεκαετία του 1980. Η υποαπασχόληση χτυπά νέα υψηλά σε όλη τη Δύση. Για αρχή χρειάζεται ο περιορισμός της φορολογίας των μισθών για τις επιχειρήσεις και η παροχή δημοσιονομικών κινήτρων που θα ενθαρρύνουν τις εταιρείες να προσλάβουν κόσμο.
Μείωση του βάρους των υπερχρεωμένων
Δεύτερον, πρέπει να ελαφρώσουμε το χρεωστικό βάρος των νοικοκυριών. Για να γίνει αυτό  απαιτούνται νέα μέτρα που θα επιτρέψουν σε κατάλληλα επιλεγμένα νοικοκυριά να προχωρήσουν σε αναδιάρθρωση των στεγαστικών δανείων τους ή και να τύχουν διαγραφής ενός τμήματος τους με δέσμευση για μελλοντικές πληρωμές στους πιστωτές σε περίπτωση  ανατίμησης της τιμής των κατοικιών.
Τρίτον, για να βελτιωθεί η λειτουργικότητα του πιστωτικού συστήματος, πρέπει να χαλαρώσουν οι κεφαλαιακοί κανόνες για ορισμένες τράπεζες με καλή κεφαλαιοποίηση προκειμένου να παράσχουν νέες πιστώσεις, ιδίως σε μικρές επιχειρήσεις. Παράλληλα, κυβερνήσεις και κεντρικές τράπεζες θα πρέπει να προχωρήσουν σε άμεσες δαπάνες ή σε έμμεση χρηματοδότηση εθνικών επενδυτικών προγραμμάτων και προγραμμάτων υποδομών.
Τέταρτον, για τον περιορισμό του βάρους του δημοσίου χρέους στην Ευρωζώνη, οι Ευρωπαίοι πιστωτές θα πρέπει να δώσουν τα χαμηλότερα δυνατά επιτόκια και την μακρύτερη περίοδο αποπληρωμής σε όλες τις χώρες και όχι μόνο στην Ελλάδα. Αν η Γερμανία βρίσκει ότι το ευρωομόλογο πάει πολύ μακριά, θα πρέπει να πρωτοστατήσει σε μια επείγουσα αποκατάσταση της κεφαλαιακής βάσης των τραπεζών που θα βοηθήσει στην απορρόφηση των αναπόφευκτων ζημιών μέσα από τη δημιουργία ενός πραγματικά πολύ διευρυμένου Ευρωπαϊκού Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας – εκ των ουκ άνευ προκειμένου να επιλυθεί τουλάχιστον η κρίση στις ευρωπαϊκές αγορές ομολόγων.
Οικοδόμηση άμυνας
Πέμπτον, προκειμένου μια οικοδομήσουμε άμυνες απέναντι στους κινδύνους του αποπληθωρισμού και της στασιμότητας, οι κεντρικές τράπεζες πρέπει να πάνε πέρα από τα προγράμματα αγοράς ομολόγων και να θέσουν ως στόχο τους ένα ετήσιο ρυθμό ονομαστικής αύξησης του ΑΕΠ. Αυτό θα μας οδηγήσει σε μια μεταβατική περίοδο προσωρινού μετρίως υψηλού πληθωρισμού που θα πιέσει τα προσαρμοσμένα στον πληθωρισμό επιτόκια κάτω του μηδενός και θα διευκολύνει, έτσι, την ελάφρυνση του βάρους του χρέους.
Δεν ξέρουμε τι μπορούν να αποδώσουν αυτές οι προτάσεις ή τι ανεπιθύμητες συνέπειες θα μπορούσαν να έχουν. Αλλά το σημερινό καθεστώς είναι εξίσου απαράδεκτο. Η σημερινή κατάσταση, αν αφεθεί να συνεχιστεί, θα μετατρέψει την Αμερική σε μια πιο ασταθή έκδοση της Ιαπωνίας και θα διασπάσει την Ευρωζώνη με άγνωστες πολιτικές συνέπειες. Ως το 2013 η κρίση του δυτικού καπιταλισμού θα έχει εύκολα απλωθεί και στην Κίνα – αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.
Ο Τζορτζ Μάγκνους είναι οικονομικός σύμβουλος στην UBS.

Τα νέα «θαύματα» στη λίστα Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO


Κρυμμένοι φυσικοί και πολιτισμικοί «θησαυροί» της γης που αξίζουν την προστασία και την αναγνώριση από την UNESCO.

 

Η UNESCO ανακοίνωσε πρόσφατα τα νεότερα μέλη της λίστας της παγκόσμιας κληρονομιάς, η οποία περιλαμβάνει σημαντικά φυσικά και πολιτιστικά μέρη σε όλη τη γη. Στόχος του προγράμματος είναι η καταλογράφηση, η ονοματοδοσία και η συντήρηση μνημείων ιδιάζουσας πολιτιστικής ή φυσικής σημασίας για την κληρονομιά της ανθρωπότητας.

Για να ενταχθεί ένα μνημείο στον κατάλογο των μνημείων της UNESCO, πρέπει να είναι «ιδιάζουσας παγκόσμιας αξίας» και να πληροί ένα τουλάχιστον από τα δέκα κριτήρια που έχει θέσει η Επιτροπή (π.χ. «να αποτελεί αριστούργημα της ανθρώπινης δημιουργικής διάνοιας», ή «να περιέχει εξαιρετικά φυσικά φαινόμενα ή περιοχές εξαιρετικής φυσικής ομορφιάς και αισθητικής»).

Στις νέες «εισόδους» στον κατάλογο για το 2011, περιλαμβάνεται το κορυφαίο μέρος αναζήτησης τροφής για τα φλαμίνγκο, ένας από τους μεγαλύτερους παράκτιους υφάλους στον κόσμο και η αγαπημένη τοποθεσία του Λόρενς της Αραβίας.

Θαυμάστε τα!

Ακτή Ningaloo- Αυστραλία ( http://whc.unesco.org/en/list/1369 )

Καλύπτει περίπου 6.000 τετραγωνικά χλμ. των απομακρυσμένων δυτικών ακτών της Αυστραλίας ( http://bit.ly/owWRts ) και αποτελείται από δύο -θαλάσσιο και χερσαίο- θησαυρούς: στη θάλασσα στα ανοικτά των ακτών Ningaloo, βρίσκεται ένας από τους μεγαλύτερους παράκτιους υφάλους στον κόσμο και μια πλούσια βιοποικιλότητα θαλάσσιας ζωής, που περιλαμβάνει από θαλάσσιες χελώνες, μέχρι φαλαινοκαρχαρίες. Στη στεριά, ένα δίκτυο από υπόγειες σπηλιές και υπόγεια ρεύματα, βοηθούν την υποστήριξη της βιοποικιλότητας της ακτής.

Νησιά Ogasawara- Ιαπωνία http://whc.unesco.org/en/list/1362 )

Νότια του Τόκιο ( http://bit.ly/phQC1i ), αυτό το αρχιπέλαγος με πάνω από 30 νησιά, αποκαλείται συχνά «Galapagos της Ανατολής», λόγω των διαφορετικών οικοσυστημάτων και των εναλλασσόμενων τοπίων και ενδημικών ειδών του. Δεδομένου ότι τα νησιά δεν βρίσκονται κοντά σε καμιά από της ηπείρους, η χλωρίδα και πανίδα τους, έχουν αναπτυχθεί μέσα από μοναδικές εξελικτικές διαδικασίες. Τα νησιά Ogasawara φιλοξενούν περισσότερα από 440 τεκμηριωμένα αυτόχθονα φυτά και περίπου 200 απειλούμενα είδη πουλιών, πολλά είδη ψαριών και κοραλλιών, και τη νυχτερίδα Bonin Flying Fox, που απειλείται με εξαφάνιση. Μόνο δύο από τα νησιά κατοικούνται, με περίπου 2.440 κατοίκους συνολικά.

Πολιτιστικό τοπίο της Serra de Tramuntana- Μαγιόρκα, Ισπανία (http://whc.unesco.org/en/list/1371 )

Αυτό το εντυπωσιακό τοπίο, βρίσκεται στη μαγευτική οροσειρά στα ανοικτά της βορειοδυτικής ακτής του νησιού Μαγιόρκα της Ισπανίας (http://bit.ly/r10lYZ ). Εξαιτίας των περιορισμένων διαθέσιμων πόρων, οι αγρότες της περιοχής αναγκάστηκαν με το πέρασμα των χρόνων να εφεύρουν πρωτότυπους τρόπους για να καλλιεργούν τη γη. Πλέον, μετά από χιλιάδες χρόνια αγροτικής ενασχόλησης, η περιοχή χαρακτηρίζεται από μοναδική διαχείριση των υδάτων και των δικτύων μεταφορών, γεωργικών μεθόδων, συνδέσεων με νερόμυλους και παραδοσιακών πέτρινων οικοδομημάτων, που την καθιστούν, τόσο φυσικά, όσο και πολιτισμικά αξιοσημείωτη.

Λίμνες στην περιοχή Great Rift Valley της Κένυα (http://whc.unesco.org/en/list/1060 )

Στην περιοχή Great Rift Valley της Κένυα ( http://bit.ly/oiO8t0 ), υπάρχει ένα «σύστημα» από τρεις διασυνδεόμενες ρηχές λίμνες -τη λίμνη Bogoria, τη λίμνη Nakuru και τη λίμνη Elementaita- το οποίο αποτελεί καταφύγιο ενός εντυπωσιακού αριθμού πουλιών και θηλαστικών. Η κοιλάδα Great Rift θεωρείται η πιο σημαντική περιοχή αναζήτησης τροφής στον κόσμο, για το μικρότερο είδος φλαμίνγκο –αμέτρητα από τα οποία βρίσκονται εκεί- αλλά και το μέρος όπου φωλιάζουν και αναπαράγονται οι μεγάλοι λευκοί πελεκάνοι. Μαύροι ρινόκεροι, λιοντάρια, καμηλοπαρδάλεις και η μεγαλύτερη αντιλόπη της Αφρικής και τσίτα, σβήνουν τη δίψα τους στις τρεις λίμνες.

Προστατευόμενη περιοχή Wadi Rum- Ιορδανία (http://whc.unesco.org/en/list/1377 )

Το επιβλητικό Wadi Rum, η μεγαλύτερη πεδιάδα της ερήμου στην Ιορδανία ( http://bit.ly/rnYNHV ), ήταν το περίφημο μέρος όπου έζησε ο πραγματικός Λόρενς της Αραβίας. Το Wadi Rum καλύπτει 740 τετραγωνικά χλμ. στο νότιο τμήμα της χώρας και είναι σημαντικό, τόσο για τους φυσικούς, όσο και για τους πολιτιστικούς θησαυρούς του. Εκτός από τα επιβλητικά τοπία της ερήμου, με τα σπήλαια, τα στενά φαράγγια και τα τεράστια βράχια, στην περιοχή υπάρχουν στοιχεία ανθρώπινης παρουσίας πριν από 12.000 χρόνια. Ανάγλυφα σε βράχους, αρχαιολογικά ερείπια, 20.000 επιγραφές και 25.000 γλυπτά στους βράχους, «φωτίζουν» τη ζωή των πρώτων κατοίκων του Wadi Rum.

Πολιτιστικό τοπίο της δυτικής λίμνης του Hangzhou- Κίνα (http://whc.unesco.org/en/list/1334 )

Είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί αυτή τη λίμνη ( http://bit.ly/qXgN9r), που περιβάλλεται από λόφους σε τρία σημεία της, έχει εμπνεύσει ποιητές, καλλιτέχνες και επιστήμονες από το 9ο αιώνα. Ήρεμη και γραφική, είναι γεμάτη γέφυρες και τεχνητά νησιά και αξιοθέατα όπως περίτεχνους ναούς και παγόδες. Ανά τα χρόνια, το πολιτιστικό τοπίο της Δυτικής Λίμνης, έχει επηρεάσει το σχεδιασμό κήπων στην Κίνα, την Ιαπωνία και την Κορέα.

Το Δέλτα του Saloum- Σενεγάλη ( http://whc.unesco.org/en/list/1359)

Αυτό το Δέλτα 5.000 τετραγωνικών χλμ. ( http://bit.ly/o6dfYl ) διαμορφώνεται από τρία ποτάμια, με ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα φυσική και πολιτισμική ιστορία. Πάνω από 200 μικρά και μεγάλα νησιά και νησίδες βρίσκονται στο Δέλτα, μαζί με πυκνά δάση και πλούσια θαλάσσια ζωή. Στην περιοχή υπάρχουν επίσης 218 δημιουργημένα από όστρακα, αναχώματα, που δημιουργήθηκαν πριν από πολλά χρόνια. Μερικά από αυτά τα αναχώματα μάλιστα έχουν χρησιμοποιηθεί ως χώροι ταφής, αποκαλύπτοντας λείψανα από το παρελθόν και πολλά στοιχεία για την ιστορία της περιοχής.

Πολιτιστικό τοπίο Konso- Αιθιοπία (http://whc.unesco.org/en/list/1333 )

Στα πέτρινα τείχη και τους οχυρωμένους οικισμούς των υψιπέδων του Konso της Αιθιοπίας ( http://bit.ly/qacE8c ), ισχύουν πρωτότυπες ζωντανές παραδόσεις που χρονολογούνται περισσότερα από 400 χρόνια πριν. Πάνω από 21 γενιές κατοίκων έχουν προσαρμοστεί στο ξηρό, σχεδόν εχθρικό περιβάλλον, με τη δημιουργία ειδικών κοινωνικών συστημάτων, μηχανικών τεχνικών και χειροτεχνιών – μεταξύ των οποίων ξύλινα αγάλματα που απεικονίζουν τους αξιόλογους κατοίκους και ηρωικά γεγονότα. Τα αγάλματα αποτελούν εκπληκτικά μνημεία ταφικών παραδόσεων που απειλούνται με εξαφάνιση.

Η Ευρώπη δεν χρειάζεται να περιμένει τη Γερμανία…


Από το sofokleous10.gr

Το μέγεθος μετράει. Αυτό είναι το δίδαγμα από τη διαμάχη για το ανώτατο όριο του δημόσιου χρέους των Ηνωμένων Πολιτειών και την υποβάθμιση της πιστοληπτικής αξιολόγησης της Αμερικής από τον οίκο Standard & Poor’s, που καμιά τους δεν οδήγησε σε αύξηση των αποδόσεων των αμερικανικών ομολόγων. Αυτό είναι το δίδαγμα και από την περίπτωση της Ιαπωνίας, η οποία…

 συνδυάζει τις χαμηλότερες αποδόσεις ομολόγων στον κόσμο με ένα από τα υψηλότερα δημόσια χρέη.
Το δίδαγμα αυτό έχει προφανείς συνέπειες για τις χώρες της Ευρωζώνης: πρέπει να συγκεντρώσουν από κοινού το χρέος τους – με ή χωρίς τη συμμετοχή της Γερμανίας. Τα πλεονεκτήματα της δημιουργίας μιας αγοράς ομολόγων με μέγεθος ανταγωνιστικό προς της Αμερικής και της Ιαπωνίας ξεπερνά τα σχετικά κόστη.
Το μέγεθος θα επιτρέψει τη διασφάλιση χαμηλών επιτοκίων για τον δανεισμό των ευρωπαϊκών κρατών. Ο συνολικός όγκος των τίτλων του αμερικανικού δημοσίου που κυκλοφορούν σήμερα ανέρχεται σε 9,500 δις δολάρια (6,600 δις ευρώ). Για την Ιαπωνία, ο όγκος των τίτλων της είναι 75,000 δις γεν (7,900 δις ευρώ). Ακόμα κι αν υπολογίσουμε το κομμάτι του χρέους που κατέχει ο δημόσιος τομέας των δύο αυτών κρατών, και ιδιαίτερα της Ιαπωνίας, ο όγκος των τίτλων που κυκλοφορεί στην αγορά παραμένει πολύ μεγάλος. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τίτλους που είναι αδύνατο για τους επενδυτές να αποφύγουν. Έτσι δεν το κάνουν. Οι επενδυτές είναι σήμερα πρόθυμοι να χρηματοδοτήσουν για 10 χρόνια την Ουάσιγκτον με 2.3% ετησίως και το Τόκιο με 1% ετησίως.

Ας συγκρίνουμε αυτά τα στοιχεία με την εθνικά κατατεμαχισμένη αγορά κρατικών ομολόγων της Ευρώπης. Στα τέλη του 2010 κυκλοφορούσαν ιταλικά ομόλογα ύψους 1,500 δις ευρώ γερμανικά ομόλογα ύψους 1,400 δις ευρώ, ομόλογα της Γαλλίας ύψους 1,300 δις ευρώ και της Βρετανίας ύψους 1,100 δις ευρώ. Όλες αυτές οι αγορές έχουν αξιοσημείωτο μέγεθος. Αλλά οι επενδυτές μπορούν να τις εγκαταλείψουν πολύ πιο εύκολα από ό,τι θα μπορούσαν να εγκαταλείψουν τα αμερικανικά ή τα ιαπωνικά ομόλογα. Για να το δούμε αλλιώς, μια έξοδος των επενδυτών ενός δεδομένου μεγέθους από τα ομόλογα μιας ευρωπαϊκής χώρας προκαλεί πολύ περισσότερα προβλήματα από ό,τι μια ανάλογου μεγέθους έξοδος των επενδυτών από τις μεγαλύτερες αγορές.

Και αυτό έχει δύο συνέπειες. Η μία είναι ότι τα περισσότερα, αν όχι και όλα τα ευρωπαϊκά κράτη καταβάλλουν υψηλότερες αποδόσεις από ό,τι θα έκαναν αν λειτουργούσαν ως ενιαία οντότητα. Η άλλη είναι ότι καθίστανται ευάλωτα στον πανικό των αγορών από τη στιγμή που οι επενδυτές θα αρχίσουν να ανησυχούν για τους κινδύνους αναχρηματοδότησής τους. Και είναι κυρίως αυτό που έχει οδηγήσει στον αποκλεισμό της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας από τις αγορές και που μολύνει τώρα τις αγορές ομολόγων της Ισπανίας, της Ιταλίας, ακόμη και της Γαλλίας.
Όταν ο πανικός καταστεί υπολογίσιμη απειλή μόνο οι δρακόντειες δημοσιονομικές περικοπές μπορούν να καθησυχάσουν τις αγορές, όπως το πρόγραμμα λιτότητας που εφάρμοσε προληπτικά πέρυσι η Βρετανία και που και άλλα κράτη της Ευρωζώνης αναγκάστηκαν να υιοθετήσουν έκτοτε. Αλλά αυτά τα προγράμματα πιέζουν την οικονομία και δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα αποδώσουν. Η παρατεταμένη στασιμότητα επιδεινώνει το βάρος του δημοσίου χρέους και υπονομεύει το αξιόχρεο τόσο όσο και οι δημοσιονομικές ατασθαλίες.

Αν όμως μια αγορά ομολόγων έχει σημαντικό μέγεθος, όλη αυτή η αυτοεκπληρούμενη δυναμική μπορεί να αντιστραφεί. Η Αμερική και η Ιαπωνία έχουν τα απαραίτητα δημοσιονομικά περιθώρια προκειμένου να χρηματοδοτήσουν βραχυπρόθεσμα δημοσιονομικά μέτρα στήριξης της οικονομίας τους. Μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα δημοσιονομικά τους περιθώρια για να εκκινήσουν την ανάπτυξη που στη συνέχεια θα βελτιώσει τις δημοσιονομικές τους προοπτικές.
Την ίδια επιλογή μπορούν να κάνουν και οι χώρες της Ευρωζώνης, αν βεβαίως αποφασίσουν να το επιλέξουν. Η αντικατάσταση όλων των εθνικών κρατικών ομολόγων (όχι όμως των δανείων) με ένα κοινό ευρωπαϊκό ομόλογο θα δημιουργήσει μια αγορά αξίας 5,500 δις ευρώ. Η αγορά αυτή θα διαθέτει τις εγγυήσεις κυβερνήσεων που έχουν λιγότερο χρέος, μικρότερα ελλείμματα και μεγαλύτερη φορολογική ικανότητα από τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία. Έτσι το ευρωομόλογο θα οδηγήσει σε χαμηλότερες αποδόσεις από το σημερινό μέσο όρο της Ευρωζώνης και θα ελαχιστοποιηθεί η πιθανότητα μιας μαζικής φυγής επενδυτών.
Επομένως τι περιμένει η Ευρωζώνη; Η συνήθης απάντηση είναι πως από τη στιγμή που η έκδοση του ευρωομολόγου απαιτεί κοινές και διαφορετικές εγγυήσεις, είναι πολιτικά μη εφικτή. Συν τοις άλλοις, συνεχίζει το επιχείρημα, το κοινό ευρωπαϊκό ομόλογο ενέχει οικονομικούς κινδύνους από τη στιγμή που συνετά και σπάταλα κράτη θα πληρώνουν τις ίδιες αποδόσεις και τα χρέη των σπάταλων θα προστεθούν στο παθητικό των χωρών του πυρήνα που ακόμα διαθέτουν σχετική ασφάλεια. Αλλά αυτές οι αντιρρήσεις είναι λιγότερο πειστικές από ό,τι φαίνονται.

Υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι περιορισμού των κινδύνων των κοινών εγγυήσεων. Η έκδοση των ευρωομολόγων θα μπορούσε να γίνεται μετά από αποφάσεις μιας κατάλληλης πλειοψηφίας. Τα εθνικά Συντάγματα θα μπορούσαν να περιλάβουν την προτεραιότητα των υποχρεώσεων των ευρωομολόγων. Θα μπορούσε να τεθεί ένα όριο στο σύνολο των ευρωομολόγων που θα εκδίδονταν, για παράδειγμα με την υιοθέτηση της ιδέας του ‘Μπλε’ (κοινού ευρωπαϊκού) ομολόγου και του ‘Κόκκινου’ (εθνικού) ομολόγου, κατά την πρόταση του Ινστιτούτου Μπρύγκελ. Και το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους θα μπορούσε εύκολα να διαφοροποιηθεί μέσα από την χρέωση των κρατών ανάλογα με το μερίδιο δανεισμού τους.
Η πραγματική απάντηση είναι ότι η Ευρώπη περιμένει τη Γερμανία που ο λαός της έχει αλλεργία σε οτιδήποτε μοιάζει με ‘ένωση δημοσιονομικών μεταβιβάσεων’ και που η ηγεσία της πιστεύει ότι το γερμανικό δημόσιο θα πληρώνει υψηλότερες αποδόσεις με το ευρωομόλογο παρά με τα σημερινά υπερασφαλή γερμανικά ομόλογα. Η λύση σε αυτό είναι η εισαγωγή του ευρωομολόγου να μην περιλάβει τη Γερμανία. Ας πάρουμε την Ευρωζώνη χωρίς τη Γερμανία και τους εταίρους της που κουβαλούν τα ίδια μυαλά – την Ολλανδία, την Αυστρία, τη Φιλανδία και τη Σλοβακία. Ας αποκλείσουμε και την Ελλάδα που σε κάθε περίπτωση απαιτεί ειδικούς χειρισμούς. Οι υπόλοιπες 11 χώρες θα μπορούσαν κάλλιστα να δημιουργήσουν μια αγορά ομολόγων ύψους 3,500 δις ευρώ με μακροοικονομικά μεγέθη μόνο οριακά χειρότερα εκείνων της Ευρωζώνης σαν σύνολο.

Δεν υπάρχει κανένα οικονομικό εμπόδιο ούτε αξεπέραστα νομικά εμπόδια. Αν το ήθελαν τα κράτη, θα μπορούσαν κάλλιστα να υπογράψουν μια νέα συνθήκη που θα ήταν συμβατή με τα καθήκοντά τους απέναντι στη νομισματική ένωση έτσι όπως ορίστηκαν στη Συνθήκη της Λισσαβόνας. Η νέα αυτή συνθήκη δεν παραβιάζει τη ρήτρα της ‘μη διάσωσης’: η συμφωνία για κοινό δανεισμό δεν σημαίνει ότι το ένα κράτος αναλαμβάνει το χρέος του άλλου.

Όλα αυτά όμως αφήνουν απέξω την πολιτική. Σίγουρα δεν θα αρέσει στις Βρυξέλλες η ιδέα μιας ομάδας κρατών της Ευρωζώνης που προχωρούν μόνα τους. Δεν αντίκειται ωστόσο στο ευρωπαϊκό πνεύμα. Οι χώρες που θέλουν να προχωρήσουν στην έκδοση του ευρωομολόγου για να προστατέψουν την ευημερία τους μπορούν κάλλιστα να το κάνουν αντί να παραμένουν εγκλωβισμένες στις γερμανικές αρνήσεις. Καμία ένσταση σε αυτό δεν δικαιολογείται από την στιγμή που το Βερολίνο δεν πληρώνει το σχέδιο.
Πώς θα φαινόταν μια τέτοια κίνηση στη Γερμανία; Οικονομικά το Βερολίνο μπορεί να διαπίστωνε ότι το πιστωτικό του πλεονέκτημα θα διαβρώνονταν αν οι επενδυτές έβλεπαν μια εναλλακτική αγορά ομολόγων σε ευρώ που θα ήταν μεγαλύτερη και οικονομικά ελκυστική. Πολιτικά μπορεί οι Γερμανοί ψηφοφόροι να φοβούνταν μην μείνουν πίσω από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ακόμη περισσότερο από ό,τι φοβούνται σήμερα να μην καταλήξουν οι ταμίες της Ευρώπης. Σε κάθε περίπτωση η ισχύς είναι πράγματι στα χέρια των κρατών των υπολοίπων κρατών της Ευρωζώνης. Και πρέπει να τη χρησιμοποιήσουν.
Αρέσει σε %d bloggers: