Όταν ο Σαμαράς δημιούργησε τον Τσίπρα


123332dddddddddd.jpg

 

Είναι φορές που δεν υπάρχει τρίτος δρόμος, οι ισορροπίες ασθενούν και οι μέσες λύσεις που μπορεί να ικανοποιούν τη στιγμή, δεν είναι βιώσιμες στο χρόνο. Έρχονται, τότε, αμείλικτα τα διλήμματα και καλείσαι να πάρεις αποφάσεις, είτε ως άτομο, είτε ως συλλογικότητα, είτε ως χώρα. Είναι οι στιγμές που πρέπει να αποφασίσεις ενώ η κάθε σου παλινδρόμηση στοιχίζει σε χρόνο και η θέση αυτού στην εξίσωση του κόστους δυσχεραίνει το επιθυμητό αποτέλεσμα…

Κάποια από τα διλήμματα είναι ξεκάθαρα και έχουν να κάνουν με μία καλή ή κακή επιλογή, με τις πολλές παραμέτρους να θολώνουν την SWOT analysis (ανάλυση πλεονεκτημάτων και μειονεκτημάτων), όμως ένα καλό zoom out και η κωδικοποίησή του ξεκαθαρίζει το τοπίο και σου δίνει τη δυνατότητα να αποφασίσεις ορθά και να υποστηρίξεις με συνέπεια την απόφαση που θα πάρεις.

 

Δυστυχώς, στη ζωή υπάρχουν και τα διλήμματα από τα οποία η καλή επιλογή απουσιάζει πάνω απ᾽ το τραπέζι. Είναι οι περιπτώσεις που καλείσαι να επιλέξεις μεταξύ του δυσάρεστου και του καταστροφικού. Ένα τέτοιο δίλημμα αφορούσε και στην αντιμετώπιση χρεοκοπίας της Ελλάδας το 2009.

 

Η Ελλάδα βρέθηκε σε δυσμενή θέση, με δημοσιονομικό έλλειμμα 15,7%, χρέος 300 δις (127% του ΑΕΠ) και έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών 15%. Οι υπέρογκες δανειακές της ανάγκες για το οικονομικό έτος 2010 δεν μπορούσαν πλέον να καλυφθούν από τις αγορές. Η Ελλάδα χρεοκόπησε και το δίλημμα ήταν ξεκάθαρο:

 

1) Η προσπάθεια για τη δημιουργία οικονομικού μηχανισμού στήριξης από την Ε.Ε., την οποία είχαμε εξαπατήσει με τα greek statistics, άρα το εγχείρημα ήταν δύσκολο καθότι η διαπραγματευτική μας αξία παρέμενε σχεδόν μηδενική εκείνη την περίοδο.

 

2) Η άτακτη χρεοκοπία και η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, αν και εφόσον δεν βρίσκαμε πηγή χρηματοδότησης.

 

Η πρώτη θα ήταν μία δυσάρεστη επιλογή και η δεύτερη η απόλυτη καταστροφή. Επιλέξαμε την πρώτη επιλογή, προσπαθήσαμε και καταφέραμε τη δημιουργία μηχανισμού στήριξης, προφανώς με τους όρους των δανειστών, ήταν το καλύτερο που μπορούσαμε να πάρουμε εκείνη την περίοδο.

 

Τι ακριβώς μάς είπαν οι εταίροι μας; Να συμφωνήσουμε στο περίφημο μνημόνιο, το οποίο περιελάμβανε 2 πακέτα, αυτό της λιτότητας ούτως ώστε να μειώσουμε το έλλειμμα (η λιτότητα είναι ο μοναδικός τρόπος, με ένα μίγμα αύξησης φόρων και μείωσης δαπανών σε συνδυασμό με την πάταξη της φοροδιαφυγής, ιδιωτικοποιήσεις και τον οικονομικό εξορθολογισμό) και το δεύτερο πακέτο των μεταρρυθμίσεων, για να μπορέσουμε να γίνουμε ανταγωνιστικοί και να απελευθερώσουμε τις δυνάμεις της αγοράς.

 

Να πούμε πιο απλοϊκά τα 2 πακέτα; Να βγάζουμε όσα τρώμε και να αλλάξουμε ως κράτος, αντιμετωπίζοντας τις αιτίες χρεοκοπίας και εκσυχρονίζοντας τις δομές μας.

 

Πράγματι, ξεκινήσαμε μία προσπάθεια βασισμένη σε ένα συγκεκριμένο πλάνο, με τα όσα λάθη και παραλείψεις, η οποία σίγουρα δεν έφερε το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Και το βασικό ερώτημα είναι το εξής:

 

Γιατί δεν τα καταφέραμε;

 

Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι η Ελλάδα θα τα είχε καταφέρει και θα έβγαινε από το μνημόνιο σε μία τετραετία, υπό την προϋπόθεση ότι θα κινείτο συγκροτημένα σε αυτή την κατεύθυνση, με τις 2 μεγάλες κοινοβουλευτικές δυνάμεις σε σύμπνοια και με προσήλωση στον εθνικό αυτό στόχο. Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ αντιπροσώπευαν >80% του κοινοβουλίου και ήταν αυτοί που θα μπορούσαν να ορίσουν και να επικοινωνήσουν το σαφές δίλημμα με το οποίο ήταν αντιμέτωπη η χώρα.

 

Εντούτοις, ο Σαμαράς αποδεικνύεται το μοιραίο πρόσωπο κατά τη διάρκεια της κρίσης, διότι αποφασίζει τη μη συμμετοχή στην εθνική προσπάθεια ως όφειλε (είναι πολιτική αστειότητα η προσπάθεια εγκλωβισμού με τους 180, εδώ ετίθετο ζήτημα εθνικής ευθύνης), παραθέτοντας έναν τρίτο ουτοπικό δρόμο, μεταξύ αυτόν του μνημονίου και της δραχμής. Από τη στάση του αυτή γεννιέται το κόμμα της Μπακογιάννη, όμως το χειρότερο όλων είναι ότι καλλιεργείται μία ουτοπία, η οποία ποτίζει -επί διετία- τον ελληνικό λαό που δυσκολεύεται να προχωρήσει ακόμη και στην παραδοχή ότι χρεοκοπήσαμε αλλά και την προφανή αναγκαιότητα του μνημονίου.

 

Καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να προχωρήσει σε αλλαγές και μεταρρυθμίσεις χωρίς τη συμμετοχή του κόσμου. Και για να γίνει συμμέτοχος ο κόσμος θα έπρεπε να πεισθεί για τον δύσκολο μονόδρομο της 1ης επιλογής, με τις λογικές επαναδιαπραγματεύσεις κατά την πορεία. Εν αντιθέσει, η στάση της ΝΔ, ως ενός φιλοευρωπαϊκού κόμματος της τάξεως του 40% τοποθέτησε τον κόσμο απέναντι σε αυτή την εθνική προσπάθεια.

 

Αποτέλεσμα; Όταν ο αρχιτέκτοντας του αντιμνημονίου Αντώνης Σαμαράς συμφώνησε με το διευθυντήριο των Βρυξελλών (Γερμανία-Γαλλία και διαπραγματευτή τον Μπαρόζο) και έκανε την περίφημη μνημονιακή κωλοτούμπα, μεγάλο μέρος της βάσης είχε πεισθεί για τον τρίτο δρόμο της εύκολης προσαρμογής με τα υποτιθέμενα ισοδύναμα.

 

Η στάση του Σαμαρά μετρήθηκε στις εκλογές του 2012, με τη δημιουργία ενός δεύτερου κόμματος (το πρώτο της Μπακογιάννη δημιουργήθηκε λόγω της αντιμνημονιακής του στάσης) με αντιμνημονιακά χαρακτηριστικά, αυτό του Καμμένου, με τους Ανεξάρτητους Έλληνες να παίρνουν 10,7% τον Μάιο του 2012! Κάποιοι απέδωσαν αυτή την τεράστια πολιτική επιτυχία στη διαδικτυακή καμπάνια των ΑΝΕΛ και άλλοι στα καλά ψηφοδέλτια.

Προφανώς, δεν ισχύει ούτε το πρώτο, ούτε και το δεύτερο. Οι ΑΝΕΛ χρησιμοποίησαν τα social media με απόλυτο ερασιτεχνισμό ενώ τα ψηφοδέλτια ήταν «πάρε τον ένα, χτύπα τον άλλο». Το 10,7% ήταν η είσπραξη της αντιμνημονιακής ρητορικής, την οποία τεχνηέντως καλλιέργησε ο Σαμαράς.

 

Μαζί με τον Καμμένο, η αντιμνημονιακή ρητορική του μίσους και της «υποδούλωσης» στους εταίρους μας, ενώ υπήρχαν άλλες μαγικές Ζαππειακές λύσεις, δημιούργησε και το τέρας της Χρυσής Αυγής.

 

Και φυσικά, το γεγονός της μη οριοθέτησης του πραγματικού διλήμματος και της πιθανής ύπαρξης άλλων δρόμων δεν μπορούσε να μην φτάσει μέχρι τα αριστερά. Έτσι, το αντιμνημονιακό ρεύμα μαζεύτηκε εν μία νυκτί στη ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη, η οποία δημοσκοπικά άγγιξε το 17% τον Μάρτιο του 2012. Όμως, η ήπια ρητορική του προέδρου της ΔΗΜΑΡ δεν ήταν αντιπροσωπευτική των ψηφοφόρων του αντιμνημονίου και έτσι, ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα να «σκίσει» τελείως τη λογική, να ορίσει ως εχθρούς τους ευρωπαίους και να εισπράξει τη δυσαρέσκεια κάνοντας την έκπληξη και παίρνοντας τη δεύτερη θέση τον Μάιο του 2012 με ποσοστό κοντά στο 17% και τον Ιούνιο του 2012 με ποσοστό 27%.

 

Συνοψίζοντας, η αντιμνημονιακή ρητορική του Σαμαρά ήταν αυτή που τον έφερε στην εξουσία όμως αποδείχθηκε μοιραία για τη χώρα. Ο ίδιος, κατά την άποψή μου πάντα, είναι και το κεντρικό πρόσωπο ευθύνης για την μη επίτευξη εξόδου μας από το μνημόνιο. Καθώς καταλαμβάνει την εξουσία, σταματά κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης και επιστρέφουμε στον δρόμο του πελατειασμού, με συνεργούς τους Βενιζέλο-Κουβέλη.

Το opengov καταστρατηγήθηκε, οι κολλητοί κατέλαβαν τις θέσεις ευθύνης την κρατική μηχανή (4-2-1), οι συμφωνίες με τους λεγόμενους ολιγάρχες έγιναν σε κάθε επίπεδο (μέχρι και ο γιος Ψυχάρης κατέβηκε βουλευτής με τη ΝΔ) και κινδύνεψε ακόμη και η Δι@ύγεια.

Ο ίδιος ο Σαμαράς, σε πρόσφατη ερώτηση απολογισμού του δημοσιογράφου Χατζή »ποια είναι η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση της κυβέρνησής σας» απάντησε ότι »αλλάξαμε την κουλτούρα των Ελλήνων».

 

Υπ᾽ αυτό το πρίσμα, ο Σαμαράς είναι αυτός ο οποίος δημιούργησε τον Τσίπρα και τον οδήγησε στην εξουσία, στρώνοντας με ροδοπέταλα το δρόμο του αντιμνημονίου. Ο Τσίπρας συνέχισε την περιγραφή του τρίτου δρόμου, αυτόν μεταξύ μνημονίου και δραχμής, ο οποίος προφανώς με την κατάληψη της εξουσίας αποδείχθηκε ένα μεγάλο ψέμα. Η απάτη ήταν τόσο μεγάλη που δεν έφτανε η αποδοχή της αλήθειας, έπρεπε κάπως να δικαιολογηθεί και έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ προχώρησε σε μετονομασίες του μνημονίου και της τρόικας, προσφέροντας άφθονο γέλιο εκτός συνόρων για τον παραλογισμό και την υποκρισία μας.

 

Δυστυχώς, η συνέχεια προμηνύεται ακόμη πιο δυσάρεστη. Αντίστοιχη της αντιμνημονιακής ρητορικής Σαμαρά είναι εθνικιστική ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία σε πολλές των περιπτώσεων ξεπερνά και αυτή του συγκυβερνώντος ακροδεξιού Πάνου Καμμένου. Η τεράστια πλειοψηφία των Ελλήνων πλέον αντιμετωπίζει τους εταίρους μας ως εχθρούς. Το ίδιο κλίμα καλλιεργείται και ως προς τους γείτονές μας.

Παράλληλα, η κυβέρνηση σχεδιάζει να στήσει ένα απέραντο δικαστήριο, εντός και εκτός της χώρας, για αυτούς που δήθεν μας έβαλαν σκόπιμα στο μνημόνιο, για τους Γερμανούς που μας εκμεταλλεύονται οικονομικά και όλα αυτά εντός ενός πλαισίου μίας κρυφής συμφωνίας με την Καραμανλική πτέρυγα και επισφράγισμα αυτής την επιλογή Παυλόπουλου για την Προεδρία Της Δημοκρατίας.

Το μίσος και ο θυμός του κόσμου έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό που ακόμη και αν η κυβέρνηση αποφασίσει να αλλάξει στρατηγική, η βάση δεν πρόκειται να ακολουθήσει, όπως δεν ακολούθησε και τον Σαμαρά. Οπότε, η δήθεν απειλή ότι αν δεν τα καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει η Χρυσή Αυγή είναι επί της ουσίας η ακραία κατεύθυνση στην οποία οδηγεί τον κόσμο η ίδια η κυβέρνηση.

 

Δυστυχώς, για πρώτη φορά στη ζωή μου είμαι απαισιόδοξος. Η Ελλάδα δεν θα τα καταφέρει. Το αντιμνημόνιο μάς έβγαλε εκτός στόχου και ο εθνολαϊκισμός θα μας καταστρέψει.

 

Ξέρω, ίσως να ´χει μικρή σημασία η απόδοση ευθυνών. Όταν όμως βλέπω τον Σαμαρά, μετά από τα όσα δεινά έχει προκαλέσει στη χώρα για να καταλάβει την εξουσία, να καιροφυλαχτεί -αρνούμενος να παραδώσει σκυτάλη στο κόμμα του- για την επανακατάληψη της ίδιας εξουσίας, τόσο περισσότερο αισθάνομαι ότι μου λείπει το οξυγόνο από τον ελληνικό αέρα.

 

Μόνο θλίψη αισθάνομαι για μία Ελλάδα που, στην πιο δύσκολη μεταπολιτευτική στιγμή της, έπεσε στα χέρια πολιτικών καιροσκόπων και εμπόρων ελπίδας. Δυστυχώς, ο τρίτος δρόμος του Σαμαρά και κατόπιν του Τσίπρα, εκτός από μη πραγματικός θα είναι και ο μοιραίος για τη χώρα.

ΠΗΓΗ- See more at: http://epikairo.gr/index.php/en/apopsi/item/9635-otan-o-samaras-dimioyrgise-ton-tsipra#sthash.kobAs7w9.dpuf

Advertisements

Το χρέος του Καραμανλή !


 
«Θα πάω. Είναι χρέος μου να στηρίζω την παράταξη και τον πρόεδρο».
Αυτό δήλωσε ο ακαταλληλότερος πρωθυπουργός όλων των εποχών Κ. Καραμανλής ο νεότερος, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου για το αν θα παρευρεθεί στην ομιλία του διαδόχου του στη ΔΕΘ.
Γεια σου ρε μέγιστε Καραμανλή με τα ωραία σου!!!
Πάντως, πέρα από την πλάκα, ώρες ώρες θυμάμαι τις εποχές που παρίστανε τον Πρωθυπουργό και τις αναπολώ …. όχι, λάθος όρος, μου λείπουν να πω; όχι, πάλι λάθος ….. μάλλον δεν θα βρω την κατάλληλη λέξη που να περιγράφει τα συναισθήματα μου. Το μόνο που μπορώ να το πω με βεβαιότητα είναι ότι εκείνες οι εποχές είχαν …την πλάκα τους. Μπορεί τότε να μη το καταλαβαίναμε, μπορεί να είχαν βάλει τα δυνατά τους και να είχαν ξεπεράσει κατά πολύ τα όρια της ξεφτίλας, μπορεί να εκνευριζόμαστε με τις επαναλαμβανόμενες – με ταχύτητα πολυβόλου – μαλακίες που έκαναν ως κυβέρνηση. Πρέπει όμως να παραδεχτούμε ότι εκείνες οι συνεχείς παλινωδίες τους, οι τραγελαφικές κωλοτούμπες τους, οι ανεκδιήγητοι νόμοι τους, οι κωμικοτραγικές αυθαιρεσίες τους, οι προσπάθειες συγκάλυψης των ανομιών τους, τα χοντροειδή τους ψέματα, εκτός από αφόρητο εκνευρισμό έβγαζαν και ασυγκράτητα γέλια.
Γελάμε τώρα, γιατί τότε δεν μπορούσαμε. Που διάθεση για γέλια!
Οι κυβερνήσεις Καραμανλή είχαν, ομολογουμένως, κάτι το πολύ αστείο. Θες τα πρόσωπα, θες οι πολιτικές τους, εμένα προσωπικά μου θύμιζαν στρουμφοχωριό. Ένας απίστευτος θίασος νάνων, με μυαλό μικρών παιδιών, που έκαναν τη μια γκάφα μετά την άλλη.
Ο Καραμανλής ξεκίνησε με EURO 2004 και Ολυμπιακούς Αγώνες. Με εθνικές ανατάσεις, εθνικές υπερηφάνειες, εμβατήρια και παιάνες, χαρές και πανηγύρια. Με φωτογραφήσεις και συνεντεύξεις που έκαναν το γύρο του κόσμου, με παραθέσεις δείπνων σε επισήμους και αρχηγούς κρατών, με υποδοχές και φιέστες των Πρωταθλητών Ευρώπης στο Παναθηναϊκό Στάδιο και των ολυμπιονικών στο Μαξίμου. Ωραίες στιγμές, ε;
Παρακάτω τα έκανε μούσκεμα. Κατακλυσμός θα ήταν ο ακριβής χαρακτηρισμός. Άρχισαν οι διορισμοί ημετέρων, o Ζαχόπουλος να πέφτει από τον 5ο, οι υποκλοπές, τα τοξικά ομόλογα, ο Χριστοφοράκος, το Βατοπέδι, οι κουμπάροι, ο Παυλίδης με τα δωράκια, ο Μαγγίνας με τους Ινδούς στο «αναψυκτήριο», οι φωτιές, η δολοφονία Γρηγορόπουλου και τα επακόλουθά της και άλλα πολλά.
Το χρέος σου κ. Καραμανλή δεν είναι να στηρίξεις το Σαμαρά. Αυτό το επιχείρημα αποτελεί γελοιότητα που παραπέμπει στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, τότε που ερχόταν ο βουλευτής στο χωριό κι έκανε βόλτες από κει κι από δω.
Το χρέος σου ήταν άλλο. Είχες χρέος να στηρίξεις τη χώρα σου, είχες χρέος να υπερασπιστείς τους πολίτες της, είχες χρέος να αγωνιστείς για ένα καλύτερο αύριο, είχες χρέος να παλέψεις για την εθνική μας ακεραιότητα, είχες χρέος να πολεμήσεις τη διαφθορά και τη σαπίλα του πολιτικού συστήματος, είχες χρέος να μειώσεις τα ελλείμματα, είχες χρέος να φέρεις ανάπτυξη, είχες χρέος να συνεχίσεις ότι σωστό παρέλαβες από τους προηγούμενους και χρέος να διορθώσεις τα λάθη τους.
Ευαγγελίστηκες κάθαρση και τιμωρία των ενόχων και αντ’ αυτού όχι μόνο δεν έστειλες καμία υπόθεση στη δικαιοσύνη με αποτέλεσμα να μείνουν όλοι ατιμώρητοι, αλλά με την αδιαφορία σου και το φόβο του πολιτικού κόστους που ποτέ δεν είχε το σθένος να αναλάβεις, υπέθαλψες και τους γαλάζιους εγκληματίες που είχες στον κόρφο σου.
Μίλησες για σεμνά και ταπεινά και άφησες ανεξέλεγκτο και ατιμώρητο τον κάθε αγύρτη πεινάλα του κόμματος να κάνει πάρτυ εις βάρος μας.
Μίλησες για διαπλοκή και νταβατζήδες και συνέχισες δουλειές μαζί τους.
Μίλησες για δικαιοσύνη και είπες ότι θα είσαι «Πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων» και αντ’ αυτού διόγκωσες το δημόσιο με διορισμούς από το παράθυρο.
Είπες ότι ακόμη κι αν χάσεις τις εκλογές θα μείνεις στην πρώτη γραμμή της παράταξης και αντ’ αυτού κάθεσαι στα πίσω έδρανα της Βουλής και χασκογελάς.
Ήσουν μόνο για τα εύκολα, στα δύσκολα το ‘βαλες στα πόδια. Πήρες μια όχι ανθηρή οικονομία αλλά με γερά πόδια και σε τροχιά ανάπτυξης και τη διέλυσες με τις σπατάλες και τα πάρε-δώσε με τα πιράνχας.
Δεν έχω την απαίτηση να καταλάβεις όσα γράφω, δεν έχω την απαίτηση να συμφωνήσεις, πολύ δε περισσότερο δεν περιμένω να ντραπείς και να ζητήσεις συγγνώμη.
Απλά στα αναφέρω για να μάθεις επιτέλους τι πρέπει να σημαίνει για έναν Πρωθυπουργό η λέξη Χ Ρ Ε Ο Σ !

Οι κήνσορες (Πρετεντέρης κ.ά.)


                 

Οι κήνσορες στο χώρο των μέσων μαζικής επικοινωνίας είναι μια δύναμη ανερχόμενη που φαίνεται ότι έχει απήχηση στη μάζα. Και είναι θλιβερό το γεγονός ότι αφότου το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε τα ηνία της διακυβέρνησης της χώρας πέρασε μια πολύ μικρή περίοδο ψευδούς “ανοχής”. Στην ουσία τα μέσα ενημέρωσης (δεν αναφέρομαι στην αντιπολίτευση) περίμεναν την κυβέρνηση και τον ίδιο τον πρωθυπουργό στη γωνία, σαν τα παλιόπαιδα που πετροβολάνε και μετά κρύβονται. Δυο χρόνια τώρα αυτή η κυβέρνηση, με τα όποια λάθη και τις όποιες παραλείψεις της, περνάει από μια καθημερινή πλύση ανηθικότητας. Η στάση ορισμένων (δεν θέλουμε να ισοπεδώσουμε, διότι υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις) δίδασκε και διδάσκει  πως η εξαχρείωση και η άνευ ορίων και όρων σκοπιμότητα είναι το πιο σίγουρο μέσο αναρρίχησης και επιτυχίας.

Δυο χρόνια τώρα η δημόσια ζωή δηλητηριάζεται από τους ιούς του πιο απροσχημάτιστου δημοσιογραφικού αριβισμού. Και είναι επόμενο, ο άμοιρος πολίτης, ο κουρασμένος, ο άνεργος, ο οικονομικά διαλυμένος, να προσφέρει αδιαμαρτύρητα τον τράχηλό του στις ορέξεις των πανούργων απομυζητών του.  Θυμίζω την πολιτική που εφάρμοσε η εφημερίδα “Το Βήμα” όταν ζητούσε από τον Γιώργο Παπανδρέου να φύγει από τη μέση! Κι ακόμη την πανάθλια στάση κάποιων δημοσιογράφων απέναντι στον Γιώργο Παπανδρέου. Το σημειώνω αυτό, διότι βλέπω ότι ήδη έχει αρχίσει ξανά ο πόλεμος, κυρίως από το “Βήμα” και την “Ελευθεροτυπία”, με τέτοιο τρόπο που τα σχόλια, τα άρθρα και μερικά πρωτοσέλιδα, μας παραπέμπουν στην εποχή του “βρόμικου ’89″.

Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση κάνει προσπάθειες και οι νομοθετικές πρωτοβουλίες της στοχεύουν στην αλλαγή μιας κοινωνίας που πρέπει να εκσυγχρονιστεί. Μιας κοινωνίας την οποία δυστυχώς ακόμη σέρνουν από τη μύτη οι ταξιτζήδες, οι φορτηγατζήδες, οιφαρμακοποιοί, οι φοιτητοπατέρες, η ανευθυνότητα τουΤσίπρα, το σκουριασμένο ΚΚΕ και η επιπολαιότητα τουΣαμαρά που θέλει ντε και καλά να γίνει πρωθυπουργός πάνω σε ερείπια! Δεν είναι δυνατό σε κάθε κυβερνητική πρωτοβουλία να ορθώνονται τείχη. Και τα τείχη γίνονται απροσπέλαστα όταν οι δημοσιογραφική υπερβολή συναγωνίζεται τις φιλοδοξίες κάποιων πολιτικών που πάνω απ’ όλα βάζουν τη δική τους, κομματική ή πολιτική, επιβίωση.

Εδώ πρέπει να σημειώσω ότι η δημοσιογραφία έχει πάψει προ πολλού να έχει σχέση με ό,τι μάθαμε. Οι ειδήσεις σήμερα είναι μια παράσταση θεατρική, όπου ο καθένας από όσους παρουσιάζονται στο “γυαλί”, έχουν αναλάβει ένα συγκεκριμένο ρόλο. Ετσι συντηρούν μια νοσηρή κατάσταση, η οποία υποτίθεται ότι ταυτίζεται με τον αντικονφορμισμό. Αλλά ο αντικονφορμισμός αυτός δεν έχει ιδεολογικά κίνητρα διότι δεν είναι ιδεολογικά κατοχυρωμένος.

Οι δημοσιογράφοι που φιγουράρουν στα τηλεοπτικά “παράθυρα” κάθε βράδυ έχουν έναν αντικονφορμισμό που στο δικό τους κλίμα δεν είναι τίποτε άλλο από τυφλή άρνηση, που δεν έχει ιδεολογική αφετηρία, κανένα δημιουργικό κίνητρο και ουσιαστικά κανένα στόχο, εκτός από ένα: την ικανοποίηση ιδιοτελών σκοπών. Οταν βλέπω τον Πρετεντέρη, λόγου χάρη, διαπιστώνω ότι η εμπάθεια (δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι εμπαθής) εύκολα γλιστράει στην κακοήθεια. Δεν μπορεί αυτή η κυβέρνηση να είναι κυβέρνηση εθνικής καταστροφής. Η καταστροφή είχε συντελεστεί προτού αναλάβει το ΠΑΣΟΚ και ο Γιώργος Παπανδρέου. Η Δεξιά με τονΚώστα Καραμανλή διέλυσαν τη χώρα, την κατέστρεψαν, την αποδιοργάνωσαν, καλλιέργησαν μέχρι των ορίων τους τη διαφθορά, τσάκισαν το κράτος. Τα ξεχάσαμε; Είναι αδιανόητο και αποκρουστικό ν’ ακούμε τον Μιχελάκη και τον ίδιο τον Σαμαρά να κριτικάρουν με αήθεις εκφράσεις την κυβέρνηση και τα στελέχη της και τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Η χώρα έχει φτάσει στην άκρη του γκρεμού και ο Παπανδρέου αγωνίζεται να κρατήσει ισορροπίες και ν’ ανοίξει το δρόμο των αλλαγών.

Δεν καθαρίζει την ατμόσφαιρα η δημοσιογραφία την οποία ασκούν οι τηλεοπτικοί κήνσορες. Είναι ενορχηστρωμένη η δημοσιογραφία τους στη στρατηγική της σύγχυσης και του σαματά. Μέσα στον αλαλαγμό και το χουγιαχτό μπορούν και κρύβονται ιδιοτέλειες αχαρακτήριστες. Ο Πρετεντέρης είναι καθ’ έξιν κήνσορας της κυβερνητικής δραστηριότητας και των κινήσεων του πρωθυπουργού κια των υπουργών του. Δεν μπορώ όμως να καταλάβω γιατί κάποιοι (πολιτικοί) τραπεζώνονται μαζί του! Το ρεπορτάζ έχει κάποια όρια. Για να γράψει ένα-δυο άρθρα στην εφημερίδα του δεν είναι απαραίτητο να κάνει ιδιαίτερες συναντήσεις ή για να διαγράψει με μια μονοκοντυλιά την κυβερνητική πολιτική δράση και πολιτική. Είναι δυνατό να μη βλέπει τίποτε καλό; Αλλά ο λαϊκισμός στις μέρες μας έχει φτάσει να μοιάζει με τον αλήστου μνήμης “αυριανισμό”. Στο δρόμο που χάραξε ο Κουρής, με τον οποίο σήμερα συνεργάζεται άψογα και ο άλλος μολυβένιος στρατιώτης της τηλεόρασης, ο Χατζηνικολάου.

Ο Σενέκας έλεγε ότι ο φόβος όταν είναι περικαλυμμένος  με το μίσος, είναι το πλέον σκληρό πράγμα του κόσμου! Ο λαός πράγματι φοβάται για το μέλλον του. Η κατάσταση δεν είναι ευχάριστη, αλλά η υπομονή όταν   συνεχώς βλάπτεται γίνεται στο τέλος μανία. Το θέμα είναι ότι τον φόβο του λαού τον ενισχύουν κάθε βράδυ τα λεγόμενα “δελτία ειδήσεων” και οι παντογνώστες δημοσιογράφοι που έχουν αναλάβει εργολαβικά το ρόλο του τιμητή των πάντων. Σε λίγο ο φόβος θα γίνει μανία κι ο ένας θα τρώει τον άλλον. Οδηγούμαστε σε μια κοινωνία ανθρωποφαγική. Ακούσαμε τον ταξιτζή Λυμπερόπουλο να λέει ότι θα “στοχοποιηθούν” όσοι βουλευτές ψηφίσουν το νόμο για την απελευθέρωση των επαγγελμάτων. Κι ακόμα δεν τον στήσανε στο εκετελεστικό απόσπασμα. Του δίνουν βήμα για να μιλάει, του βάζουν στο στόμα το μικρόφωνο για να εξακοντίζει απειλές που είναι απαράδεκτες για τη δημοκρατία.

 

http://diktyon.wordpress.com/

Ο Καραμανλής ήξερε για την χρεοκοπία


  

Τέσσερις επιστολές του τότε υφυπουργού Οικονομικών Πέτρου Δούκα προς τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή σχετικά με τη δυσμενή δημοσιονομική κατάσταση της χώρας αποκαλύπτει Το Βήμα της Κυριακής. Στις επιστολές του ο κ. Δούκας προειδοποιούσε για τη διόγκωση των ελλειμμάτων και τον κίνδυνο η χώρα να μην μπορέσει να βγει στις αγορές να δανειστεί.

Αναλυτικά, σε επιστολή του τον Οκτώβριο του 2008 τόνισε ότι το Δημόσιο θα χρειαστεί να δανειστεί πάνω από 40 δισ. ευρώ για να καλύψει τις χρηματοδοτικές ανάγκες, ποσό που τελικά ανήλθε στα 48 δισ. ευρώ για το 2009, σημειώνοντας: «Αυτό απαιτεί την απόλυτη εμπιστοσύνη των αγορών».

Στην επιστολή εκείνη ο κ. Δούκας πρότεινε μέτρα για την τόνωση της ανάπτυξης, όπως αποκρατικοποιήσεις, αλλαγές στα τεκμήρια, μείωση των αμυντικών δαπανών, μετοχοποιήσεις σε αεροδρόμια και λιμάνια. “Χωρίς ανάπτυξη δεν θα έχουμε τα έσοδα που θα στηρίξουν τον κοινωνικό ρόλο του κράτους. Είναι όμως προφανές πως η ανάταξη δεν μπορεί να έλθει με υπερβολική αύξηση των δημοσίων δαπανών. Τα ελλείμματα, η αυστηρότητα της ΕΕ δεν μπορεί να υποτιμηθούν” ανέφερε στην επιστολή του ο κ. Δοπυκας και συμπλήρωνε πως “δεν μπορεί να υποτιμηθεί η συμπεριφορά των διεθνών αγορών απέναντι στα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου”.

Σε άλλη επιστολή την παραμονή των Χριστουγέννων του 2008, τόνιζε, μεταξύ άλλων πως “η Ελλάδα χρειάζεται σταθερή και υπεύθυνη κυβέρνηση σε ένα πολύ δύσκολο διεθνές περιβάλλον. Τα οικονομικά θα δυσκολέψουν τους επόμενους μήνες. Οι δείκτες της ελληνικής οικονομίας θα είναι κάτω από μεγάλη πίεση. Χρειάζεται να ενισχύσουμε τις ασθενέστερες τάξεις, αν και οι πολίτες δύσκολα θα πιστέψουν σε προεκλογικού τύπου παροχές, όποιες και αν είναι αυτές”.

Υπενθυμίζεται ότι τόσο ο τότε υφυπουργός Π.Δούκας, όσο και ο υπουργός Γιώργος Αλογοσκούφης είχαν από το καλοκαίρι του 2008 υποστηρίξει τη λήψη σκληρών μέτρων, ωστόσο, οι πολιτικές εκείνες είχαν απορριφθεί από το Μαξίμου.

Δυναστείες


Δυναστείες

Η οικογενειακή διαδοχή είναι καθεστώς στην ιατρική, στη δικηγορία, στα πανεπιστήμια, στη δημοσιογραφία, σχεδόν παντού. Και είναι αυτή που δημιουργεί πλέγματα συννενοχής και ανοχής στις πολλές δυναστείες της πολιτικής.

Πολλοί διερωτώνται για τα χάλια της χώρας, για τα ελλείμματά της, για όσα θλιβερά μας συμβαίνουν τα δυό τελευταία χρόνια. Και παρ΄ότι έχουν την απάντηση μπροστά στα μάτια τους δεν την βλέπουν η μάλλον δεν θέλουν να την δουν.

Ομως τα πράγματα είναι πλέον προφανή. Αν βάλεις στη σειρά τα κυρίαρχα πρόσωπα, αν μετρήσεις και ζυγίσεις την ηγεσία της χώρας δεν χρειάζονται δεύτερες σκέψεις. Ο πρωθυπουργός κληρονόμησε όνομα και κόμμα από τον πατέρα του.Κλασική περίπτωση νεποτισμού. Αν δεν ήταν γυιός του Αντρέα δεν ξέρω τι θα έκανε στη ζωή του.

Ο προκάτοχός του Κώστας Καραμανλής είναι επίσης βγαλμένος από την ίδια μήτρα. Μεγάλωσε για να κυβερνήσει ελέω του «Θεού» μπάρμπα του. Ο Σαμαράς κι αυτός των καλών οικογενειών παιδί, ανεπάγγελτος επί της ουσίας, επί δέκα χρόνια κατά δήλωσή του κοίταζε το ταβάνι. Ο Τσίπρας δεν έχει ούτε αυτός ζυμωθεί στην πραγματική ζωή, από τα θρανία βρέθηκε στην… Συνέχεια

Η τετραχοτόμηση της Δεξιάς


Τελικώς η δημιουργία του κόμματος της Ντόρας Μπακογιάννη αναστατώνει πέραν πάσης πρόβλεψης τη Νέα Δημοκρατία.

Η τετραχοτόμηση της Δεξιάς

Οι αρχικές εκτιμήσεις ότι δεν θα επηρεάσει πολύ τη ζωή της Νέας Δημοκρατίας αποδεικνύονται λανθασμένες. Με τις πρώτες κινήσεις και αποσκιρτήσεις επικράτησε μεγάλη ταραχή στον κύκλο του κ.Σαμαρά, οποίος αντέδρασε βίαια με τη διαγραφή του Αυγενάκη.

Χθες με την ανεξαρτητοποίηση του Κοντογιάννη οι του Σαμαρά άρχισαν να μιλάνε για αποστασία – κοίτα ποιοι μιλάνε και τι λένε – και έκτοτε επικρατεί ταραχή και παίζονται στοιχήματα για τον αριθμό που θα ακολουθήσουν την Ντόρα. Φαίνεται τελικώς ότι η ηρεμία που έδειχνε να επικρατεί στη Νέα Δημοκρατία ήταν φαινομενική και από κάτω σοβεί μεγάλη αμφισβήτηση προς την ηγεσία του κ.Σαμαρά.

Λέγεται ότι στο επόμενο διάστημα οι βουλευτές που θα ακολουθήσουν την Ντόρα θα ξεπεράσουν τους δέκα και θα ανοίξουν μεγάλη τρύπα στο άλλοτε ισχυρό κόμμα. Φαίνεται ότι η κρίση αλλάζει πολύ γρήγορα τα πολιτικά δεδομένα και όσο φαίνονταν σταθερά αποδεικνύονται σαθρά και ετοιμόρροπα.

Ουσιαστικά η δεξιά παράταξη τετραχοτομείται. Ενα κομμάτι μένει για την ώρα στο ΛΑΟΣ μετά τη συμφωνία Καρατζαφέρη – Βορίδη, έτερο μένει στον κ. Σαμαρά και τη λεγόμενη εθνολαϊκή δεξιά ,ένα τρίτο μετακομίζει στο φιλελεύθερο κέντρο της Ντόρας και το τέταρτο συναπαρτίζουν οι φανατικοί Καραμανλικοί , οι οποίοι επιθυμούν την επιστροφή του καθώς τον θεωρούν, παρά τη δεινή ήττα του 2009. ως τον μόνο ενοποιητικό παράγοντα.

Έγκλημα Καραμανλή!


Η εκτίναξη των ελλειμμάτων του 2009 στο 15,4% του ΑΕΠ και του δημοσίου χρέους στο 144% του ΑΕΠ το 2010, μοιάζει απίστευτο, κλονίζοντας ακόμη και τον πλέον καλόπιστο πολίτη. Και βεβαίως φανερώνει το μπάχαλο της νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης, εξηγώντας ταυτόχρονα τη σιωπή του Βούδα. Τι να πουν άλλωστε οι Καραμανλής και Αλογοσκούφης, πως να εξηγήσουν τα ανεξήγητα.

Τι να πουν αλήθεια οι φοβεροί αυτοί τύποι που παρίσταναν τους γενναίους και τους νοικοκυραίους όταν έφτασαν το έλλειμμα του 2009 στα 35 δισ. ευρώ!

Το νούμερο είναι απίστευτο, είναι προκλητικό, φανερώνει διαχειριστές χωρίς καμία αίσθηση ορθολογισμού και ευθύνης, πρόσωπα ανεύθυνα, που δεν μπορεί να ορκίσθηκαν πίστη στο Σύνταγμα και στους νόμους του κράτους.

Κανονικά θα έπρεπε να έχει εξεγερθεί το σύμπαν απέναντί τους, να μην μπορούν να σταθούν πουθενά στον τόπο. Και όλη αυτή διάθεση δικαιολόγησης που πολλοί εκδηλώνουν ότι δήθεν πολιτικά είναι όλα και δεν υπάρχει ευθύνη μόνο συνενοχή εκδηλώνει και τίποτε άλλο.

Έχει πρόβλημα το πολιτικό σύστημα όταν ανέχεται τόσο ανεύθυνη στάση από υποτίθεται υπεύθυνους ηγέτες. Μετά  τα  αποκαλυπτήρια δεν υπάρχει καμία μα καμία αμφιβολία για το πως κυβέρνησε ο κ. Καραμανλής και η παρέα του.

Η διακυβέρνησή της πενταετίας μόνο εγκληματική μπορεί να χαρακτηρισθεί. Ο κ. Καραμανλής επιβάλλεται να εξηγήσει τι έκανε και τι δεν έκανε, πως έφερε τη χώρα σε τέτοιο χάλι. Ολα αυτά που κραυγάζει ως δικαιολογίες ο «κόκκινος» Πάνος δεν στέκουν πουθενά, προσβάλλουν τους πάντες.

Και αν δεν το κάνει μόνος του, κάποια Αρχή πρέπει να τον αναγκάσει να δώσει απαντήσεις. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να καταγραφεί στην Ιστορία και να μην ξανασυμβεί στο μέλλον.

Αρέσει σε %d bloggers: