Ανυπακοή και στις δαπάνες



Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini.gr

Κάθε έκτακτη εισφορά είναι βαριά. Κατ’ αρχήν επειδή είναι ξαφνική. Προγραμματίζει κάποιος να βγάλει το έτος με κάποια -πολλά ή λίγα- ευρώ και απροειδοποίητα ο υπουργός Οικονομικών τον αναγκάζει να ζήσει με λιγότερα. Είναι βαρύτερη για τα χαμηλά εισοδήματα και απεχθέστερη για τον ιδιωτικό τομέα, για ανθρώπους που προσπαθούν να τα φέρουν βόλτα όχι χάρη στο κράτος, αλλά παρά το κράτος.

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι για τη φορολογία κλαίνε περισσότερο αυτοί που πληρώνονται από το κράτος, παρά εκείνοι που το πληρώνουν. Ετσι, βλέπουμε κόμματα που χρηματοδοτούνται με εκατομμύρια από τον κρατικό προϋπολογισμό (ο κ. Στέφανος Μάνος υπολόγισε ότι οι Ελληνες επιχορηγούν τα κόμματά τους με 10,10 ευρώ ανά ψήφο και οι «φτωχοί» Γερμανοί με 0,70 ευρώ) και ταυτοχρόνως να ζητούν από τους πολίτες να μην πληρώσουν τα «χαράτσια».

Βλέπουμε δεσποτάδες, οι μισθοί των οποίων πληρώνονται από τους φόρους των Ελλήνων, να σηκώνουν το μπαϊράκι της φορολογικής ανυπακοής χωρίς να υποσημειώνουν στο «δεν πληρώνω» και το «δεν πληρώνομαι». Είδαμε την Εκκλησία να εξαπολύει μύδρους κατά της απόφασης να περιοριστούν οι προσλήψεις των ιερέων σύμφωνα με την αναλογία που ισχύει για όλους τους δημόσιους υπαλλήλους, ενώ ταυτόχρονα στη σύνοδο πολλοί μητροπολίτες τάχθηκαν υπέρ των δυναμικών αντιδράσεων ενάντια στα φορολογικά μέτρα.

Η αλήθεια είναι ότι αυτή η χώρα δεν στενάζει πρώτα από την φορολογία. Στενάζει από τις δαπάνες του Δημοσίου οι οποίες καλύπτονται από τη φορολογία. Είναι όλες εκείνες οι αποφάσεις του παρελθόντος, οι μισθοδοσίες ιερέων και μητροπολιτών, οι επιχορηγήσεις των κομμάτων, οι δημόσιοι οργανισμοί που συνεχίζουν να ζουν μόνο και μόνο για να μην απολυθούν υπάλληλοι, τα ΑΕΙ που ιδρύθηκαν για να στηρίξουν την τοπική «ανάπτυξη» καφετεριών και άλλων παραγωγικών δομών κ.λπ. Ολα αυτά διογκώνουν τις δαπάνες και μετά τρέχουμε (παλιά στις αγορές και τώρα στους φορολογουμένους) για να ισοσκελίσουμε τις δαπάνες με τα έσοδα. Πώς το είπε ο μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος; «Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος»; Ορθόν, και το ίδιο πρέπει να πει και ο κ. Βενιζέλος σε όλους εκείνους που σιτίζονται από το κράτος αλλά κηρύσσουν το «δεν πληρώνω». Κοσμικούς και κληρικούς. Το κόψιμο των δαπανών είναι η μόνη λύση.

Advertisements

Η επανάσταση και οι επίδοξοι επαναστάτες ας περιμένουν λίγο


«Γιατί οι αγανακτισμένοι δεν είναι στις πλατείες, γιατί το κίνημα έχει υποχωρήσει;» γιατι….γιατί…γιατί..
«πού είναι το τσουνάμι που οι δημοσιογράφοι προφήτευαν ότι θα πνίξει την κυβέρνηση….»

Κατά τη γνώμη μου, η απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα είναι απλή.
Οι επαναστάσεις , δεν γίνονται κατά παραγγελία κάποιων δημοσιογράφων, πολιτικάντηδων και μερικών επαγγελματιών επαναστατών. 
Δεν προβλέπονται, δεν προγραμματίζονται, δεν γίνονται με διάλειμμα καλοκαιρινών διακοπών.
Αν ο λαός πνιγεί από το άδικο, επαναστατεί ξαφνικά και δε χρειάζεται καθοδήγηση από έξαλλους μηδενιστές.
Επίσης δεν ξεσηκώνεται ο λαός, επειδή υπήρξε ένα πανώ στην Ισπανία που έγραφε οτι οι Ελληνες κοιμούνται.

Στις πλατείες πήγαν κάποιοι που θίχτηκαν από το συγκεκριμένο σύνθημα των Ισπανών, κάποιοι αργόσχολοι, λίγοι άνεργοι δίκαια αγανακτισμένοι, πολλοί πρώην βολεμένοι που τώρα ξεβολεύονται και πολλοί ψηφοφόροι της αντιπολίτευσης (από άκρα αριστερά έως άκρα δεξιά),που νόμισαν ότι μουτζώνοντας θα ρίξουν την κυβέρνηση.

Οι δημοσιογράφοι βέβαια όλων των μέσων, τους έγλειψαν απίστευτα, αλλά το κίνημα ξεφούσκωσε απλά γιατί η πλειοψηφία του λαού θεωρεί άδικα τα μέτρα, θυμώνει, αγανακτεί αλλά κατά βάθος ξέρει ότι δεν γίνεται αλλιώς.

Οι περισσότεροι σφίγγουμε τα δόντια, υποφέρουμε από τις περικοπές αλλά δεν κάνουμε φασαρία και περιμένουμε να γίνουν επιτέλους μεγάλες αλλαγές. Ξέρουμε, ότι να γυρίσουμε πίσω στην ασυδοσία, δε γίνεται.

Σίγουρα, δεν μπορούν να εμπνεύσουν τον κόσμο και οι μεγαλοσυνδικαλισταράδες, που μας ταλαιπώρησαν στο παρελθόν και μας ταλαιπωρούν ακόμα, όπως σήμερα με τις συγκοινωνίες ή οι λίγοι φοιτητοπατέρες που κλείνουν τα Πανεπιστήρμια, οργανώνοντας «προβατίνα πάρτυ» τα βράδια, όπως τελευταία στο Ρέθυμνο.

Η επανάσταση και οι επίδοξοι επαναστάτες ας περιμένουν λίγο.

ΟΙ …ΜΠΛΕ ΚΟΡΑΚΕΣ !…


 

                   
Σας έχει εκνευρίσει αρκετά το φαινόμενο «αντιπαράθεσης» μεταξύ της Ν.Δ. του Σαμαρά και των ομογάλακτων και ομοτράπεζων, δεξιών, κομμάτων της Ε.Ε. και των ηγετών τους ; Πράγματι, πρόκειται για μια άκρως εκνευριστική κατάσταση, μια φτηνή παράσταση των δεξιόμουτρων της Ευρώπης, με σημείο αναφοράς την καταταλαιπωρημένη Ελλάδα, που οι ίδιοι χρεοκόπησαν : οι μεν από την Αθήνα, με τις εγκληματικές πολιτικές τους, οι δε από τις Βρυξέλλες, με την ανοχή και την απραξία τους !
Κι όμως, υπάρχει ένα, ακόμα, εκνευριστικότατο φαινόμενο, καταμεσής της Ελλάδας, μ΄ έναν τύπο – θεσμικό παράγοντα, που ενώ στο μεγαλύτερο μέρος της επάρατης νέας διακυβέρνησης, ούτε έβλεπε, ούτε μιλούσε, τώρα, στην εποχή της πυροσβεστικής – διασωστικής παρέμβασης του Γ. Παπανδρέου, είναι και λαλίστατος και συμβουλάτορας και επικριτής !
Το πιο εκνευριστικό, όμως, σημείο της υπόθεσης είναι το γεγονός, πως ενώ ο τύπος αυτός επιλέχθηκε ως κομματικός της Δεξιάς και τοποθετήθηκε στη (θεσμική) θέση κι ενώ είναι ομογάλακτος και ομοτράπεζος του Σαμαρά, εμφανίζεται, τάχα, διαφοροποιημένος, με άλλες, τάχα, θέσεις και ιδέες. Μια παρόμοια κατάσταση, δηλαδή, μ΄ εκείνη του Σαμαρά με τους Μερκελοσαρκοζήδες !


Βγαίνει, λοιπόν, ο κ. Προβόπουλος και μιλάει για καθυστερήσεις στην πολιτική των μεταρρυθμίσεων και αποδίδει αρκετό μέρος των προβλημάτων στην ατολμία της σημερινής κυβέρνησης, δεν βγάζει τσιμουδιά, όμως, για δύο από τις κύριες αιτίες της κρίσιμης κατάστασης, δηλαδή, την πλήρη απραξία των κυβερνήσεων του Καραμανλή στη χαμένη πενταετία, αλλά – κυρίως – στην αισχρή λαϊκίστικη συμπεριφορά και πολιτική του διαδόχου του και σημερινού αρχηγού της αντιπολίτευσης.

΄Οταν μιλάει ο κ. διοικητής για την ανάγκη αλλαγών στο κράτος και της μείωσης της έκτασής του και επισημαίνει καθυστερήσεις, γιατί δεν αναφέρεται και στη στείρα και αρνητική στάση της Ν.Δ. που χρησιμοποιείται ως τρικλοποδιά ; ΄Οταν λέει για την απελευθέρωση των επαγγελμάτων, γιατί δεν καταγγέλλει την προβοκατόρικη στάση της νεοδημοκρατίας και τον εναγκαλισμό της με τους ταξιτζήδες και τους άλλους φορείς των κλειστών επαγγελμάτων ;

Θα μου πείτε, πως είναι χάσιμο χρόνου η διατύπωση ερωτημάτων, αφού όλα εξηγούνται, απλά, εύκολα και αξιόπιστα, με την γνωστότατη παροιμία «κόρακας, κοράκου μάτι δεν βγάζει…». Σωστό και δεκτό, με την επισήμανση, βέβαια, πως οι κόρακες παραμένουν κόρακες, ακόμα κι αν βαφτούν μπλε !…

ΠΩΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ. ΓΡΑΦΕΙ ΜΙΑ ΣΟΥΗΔΕΖΑ


Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στις 8 Αυγούστου 2011 στην σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter – ναυαρχίδας του σουηδικού τύπου – και περιγράφει την κατάσταση στην Ελλάδα αντικειμενικά, κόντρα στην κυρίαρχη προπαγάνδα των ευρωπαϊκών ΜΜΕ (και των σουηδικών ΜΜΕ δυστυχώς μεταξύ αυτών).

«Η Ελλάδα βυθίζεται όλο και περισσότερο στην οικονομική κρίση. Είναι όμως πραγματική κρίση; Ή έτσι θέλουν να την παρουσιάσουν τα διεθνή και μη ΜΜΕ;», αναρωτιέται η συντάκτρια του άρθρου στη Σουηδία.

Η Κάισα Έκις Έκμαν πριν μερικούς μήνες πήρε την απόφαση να επισκεφτεί από κοντά μια παρεξηγημένη χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο, όπου όλοι διαφωνούν μεταξύ τους.

Και ιδού η γνώμη της για τις δραματικές εξελίξεις στο οικονομικό τοπίο της χώρας μας, αλλά και μερικές αλήθειες που κάποιοι… δυσκολεύονται να παρουσιάσουν.

«Πώς θα νιώθαμε αν όλα όσα μας ανήκαν πουλιόνταν για να ξεπληρώσουμε δάνεια από τα οποία δεν είδαμε ποτέ όφελος; Αν οι μισθοί μας μειώνονταν στο μισό και τα λεφτά πήγαιναν κατευθείαν σε ξένες τράπεζες; Και αν εμείς, ενώ προετοιμαζόμασταν να ζήσουμε στο όριο διαβίωσης, ως επιστέγασμα όλων αποκαλούμασταν τεμπέληδες και κακομαθημένοι; Αν κάποιος εξοικειωθεί με αυτή την κατάσταση, μπορεί να αποκτήσει μια ιδέα πώς είναι να είσαι Έλληνας αυτή τη στιγμή.

Έχω μόλις επιστρέψει από την Ελλάδα. Σε μία χώρα που βρίσκεται σε κρίση επικρατεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Μια καχεξία και απελπισία, αναμεμιγμένη με την πολιτική αφύπνιση που ακολουθεί μεγάλα γεγονότα και προκαλεί ευφορία. Ξαφνικά, οι χαμηλοί μισθοί και η δυσκολία πληρωμής των λογαριασμών, από ατομικό πρόβλημα του καθενός, απέκτησαν κοινό πολιτικό περιεχόμενο.
Ορισμένοι σκέφτονται να μεταναστεύσουν. Άλλοι να ρίξουν την κυβέρνηση. Μια αναγκαία αντιασφυξιογόνα μάσκα κρέμεται σε πολλά σπίτια, ως ανάμνηση των διαδηλώσεων των 28 και 29 Ιούνη, οπότε το κοινοβούλιο υπερψήφισε το πακέτο στήριξης προς την Ελλάδα.

Δεν νομίζω ότι έχω βρεθεί παλιότερα σε χώρα όπου όλοι μα όλοι που συνάντησα να συμφωνούν. Είναι όλοι αγανακτισμένοι με το ευρώ, με τη Γερμανία, με την κυβέρνησή τους και με τους εαυτούς τους που την ψήφισαν. Ύστερα από μια βδομάδα στην Αθήνα, μπορώ να πω ότι αν ήμουν Ελληνίδα, θα ήμουν κι εγώ αγανακτισμένη.

Αυτά που μαθαίνουμε για την Ελλάδα από τις σουηδικές εφημερίδες είναι πάνω κάτω ότι οι Έλληνες δουλεύουν πολύ λίγο και αμείβονται πολύ καλά. Ο υπουργός Οικονομικών της χώρας μας, Άντρες Μπόρι, έχει δηλώσει ότι «οι Έλληνες βγαίνουν στη σύνταξη στα 40».

Στο άρθρο «Ερωτήσεις και Απαντήσεις για την Ελλάδα» της 17/6 στην Dagens Nyheter γραφόταν ότι οι μισθοί στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί κατακόρυφα».

Η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ έκανε έκκληση στους Έλληνες να δουλεύουν περισσότερο και να μην κάνουν τόσο πολύ καιρό διακοπές. Όλα αυτά καρυκευμένα με τη συνηθισμένη μπούρδα περί ενός τεράστιου και μη αποτελεσματικού κράτους. Τώρα θα αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση και θα τους δανείσει ακόμα περισσότερα χρήματα, αυτό θα μπορούσε να βάλει σε μια τάξη τα πράγματα, άρα γιατί διαμαρτύρονται;

Τι τραγικός αχταρμάς παραπληροφόρησης! Και τι τραγική έλλειψη αλληλεγγύης προς μία χώρα που οφείλουμε τώρα να υποστηρίξουμε! 

Οι Έλληνες εργάζονται τις περισσότερες ώρες στην Ευρώπη – 42 ώρες τη βδομάδα σύμφωνα με τη Eurostat, την στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα είναι 803 ευρώ. Το πραγματικό όριο ηλικίας δεν είναι τα 40 χρόνια, όπως ισχυρίζεται ο Άντερς Μπόρι, αλλά τα 61,4.

Πρόκειται δηλαδή για έναν από τους πιο σκληρά εργαζόμενους και ταυτόχρονα πιο χαμηλά αμειβόμενους λαούς της Ευρώπης. Όμως έχουν μια χώρα που εξαρτάται από τον τουρισμό και όχι από κάποια αμιγώς δικιά της μεγάλη παραγωγή. Και μια χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο.
Όπου ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το κράτος, ενώ το κράτος δεν παρέχει στους πολίτες του ούτε τις βασικές κοινωνικές υπηρεσίες. Και το οποίο, ως επιστέγασμα όλων, βρίσκεται στη θηλιά του ευρώ.
Κάθε εθνικό νόμισμα μπορεί να παρομοιαστεί με ένα ρούχο. Κάθε χώρα φορούσε μέχρι πρότινος το ρούχο που της ταίριαζε. Μπορούσε να το στενέψει και να το φαρδύνει αν ήταν ανάγκη. Για παράδειγμα, μπορούσε να υποτιμήσει το νόμισμά της σε περίοδο κρίσης, ή να αυξομειώνει τα επιτόκια ανάλογα με τι ανάγκες της.

Όταν όμως εισήχθη το ευρώ, όλες οι χώρες έπρεπε ξαφνικά να φορέσουν τα ίδια ρούχα. Μόνο που τα μέτρα των ρούχων πάρθηκαν για να ταιριάζουν σε ορισμένες μόνο χώρες – όπως τη Γερμανία και τη Γαλλία. Για άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα, το εν λόγω κουστούμι δεν ταίριαζε.

Η Ελλάδα κυβερνάται για δεκαετίες από δύο δυναστείες – τη συντηρητική Νέα Δημοκρατία και το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ, με δύο οικογένειες στην κορυφή, μία στο κάθε κόμμα. Και οι δύο κυβερνήσεις έχουν πάρει μεγάλα δάνεια, αλλά…. Συνέχεια

Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΜΑΤΩΝ !…


Θεόρατοι ξημέρωσαν οι τίτλοι των περισσότερων ΜΜΕ, με κεντρικό μοτίβο : «διπλασιάζεται το χαράτσι για τα ακίνητα !…». Από κάτω οι πίνακες και τα παραδείγματα, άντε να δούμε, πως διάολο και σε ποιες περιπτώσεις έχουμε αυτό το διπλασιασμό…
Τιμή ζώνης από 5000 € και άνω το τετραγωνικό, παλαιότητα από 0-4 χρόνια, συντελεστής 1,25. Αντί στα 10 €/τετραγωνικό, που είχε πρωτοααναγγείλει ο Βαγγέλας, πάει στα 20 €/τετραγωνικό. Να, ο διπλασιασμός !…
Βρε τους πούστηδες, τους απατεώνες, τους λήσταρχους, βάζουν τέλος 6000 € στον ιδιοκτήτη που έχει ένα σπιτάκι 300 τ.μ. (φυσικά και λίγα λέω…), αντικειμενικής αξίας 1.500.000 €, (πραγματική 3 εκατ. και…), ο οποίος μπορεί και νάναι …άνεργος ή πολύτεκνος ή χαμηλόμισθος ! Και να τόχει κτίσει, τώρα πρόσφατα, την τελευταία τετραετία, τα χρόνια, δηλαδή, της κρίσης !…
Όταν οι «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι», (σ.σ. και «αναλυτές»…), μας ζαλίζουν τα ούμπαλα για την αδικία που γίνεται με τους φόρους και τη μη φορολόγηση των «μεγάλων» και «πλουσίων», τι εννοούν ; Και βρήκαν να ξεσαλώσουν στο πρώτο μέτρο, (γενικά σκληρό, φορομπηχτικό, αβάσταχτο ως πρόσθετο στα τόσα προηγούμενα…), που εμπεριέχει, όμως, μια δόση δικαιοσύνης ; Και επικεντρώνουν τις κριτικές τους και τους τίτλους τους στην περίπτωση των εκατομμυριούχων ;
Το περιεχόμενο, των, σε βάρος τους, συνθημάτων δικαιώνεται γι ακόμα μια φορά !…

Οι κήνσορες (Πρετεντέρης κ.ά.)


                 

Οι κήνσορες στο χώρο των μέσων μαζικής επικοινωνίας είναι μια δύναμη ανερχόμενη που φαίνεται ότι έχει απήχηση στη μάζα. Και είναι θλιβερό το γεγονός ότι αφότου το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε τα ηνία της διακυβέρνησης της χώρας πέρασε μια πολύ μικρή περίοδο ψευδούς “ανοχής”. Στην ουσία τα μέσα ενημέρωσης (δεν αναφέρομαι στην αντιπολίτευση) περίμεναν την κυβέρνηση και τον ίδιο τον πρωθυπουργό στη γωνία, σαν τα παλιόπαιδα που πετροβολάνε και μετά κρύβονται. Δυο χρόνια τώρα αυτή η κυβέρνηση, με τα όποια λάθη και τις όποιες παραλείψεις της, περνάει από μια καθημερινή πλύση ανηθικότητας. Η στάση ορισμένων (δεν θέλουμε να ισοπεδώσουμε, διότι υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις) δίδασκε και διδάσκει  πως η εξαχρείωση και η άνευ ορίων και όρων σκοπιμότητα είναι το πιο σίγουρο μέσο αναρρίχησης και επιτυχίας.

Δυο χρόνια τώρα η δημόσια ζωή δηλητηριάζεται από τους ιούς του πιο απροσχημάτιστου δημοσιογραφικού αριβισμού. Και είναι επόμενο, ο άμοιρος πολίτης, ο κουρασμένος, ο άνεργος, ο οικονομικά διαλυμένος, να προσφέρει αδιαμαρτύρητα τον τράχηλό του στις ορέξεις των πανούργων απομυζητών του.  Θυμίζω την πολιτική που εφάρμοσε η εφημερίδα “Το Βήμα” όταν ζητούσε από τον Γιώργο Παπανδρέου να φύγει από τη μέση! Κι ακόμη την πανάθλια στάση κάποιων δημοσιογράφων απέναντι στον Γιώργο Παπανδρέου. Το σημειώνω αυτό, διότι βλέπω ότι ήδη έχει αρχίσει ξανά ο πόλεμος, κυρίως από το “Βήμα” και την “Ελευθεροτυπία”, με τέτοιο τρόπο που τα σχόλια, τα άρθρα και μερικά πρωτοσέλιδα, μας παραπέμπουν στην εποχή του “βρόμικου ’89″.

Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση κάνει προσπάθειες και οι νομοθετικές πρωτοβουλίες της στοχεύουν στην αλλαγή μιας κοινωνίας που πρέπει να εκσυγχρονιστεί. Μιας κοινωνίας την οποία δυστυχώς ακόμη σέρνουν από τη μύτη οι ταξιτζήδες, οι φορτηγατζήδες, οιφαρμακοποιοί, οι φοιτητοπατέρες, η ανευθυνότητα τουΤσίπρα, το σκουριασμένο ΚΚΕ και η επιπολαιότητα τουΣαμαρά που θέλει ντε και καλά να γίνει πρωθυπουργός πάνω σε ερείπια! Δεν είναι δυνατό σε κάθε κυβερνητική πρωτοβουλία να ορθώνονται τείχη. Και τα τείχη γίνονται απροσπέλαστα όταν οι δημοσιογραφική υπερβολή συναγωνίζεται τις φιλοδοξίες κάποιων πολιτικών που πάνω απ’ όλα βάζουν τη δική τους, κομματική ή πολιτική, επιβίωση.

Εδώ πρέπει να σημειώσω ότι η δημοσιογραφία έχει πάψει προ πολλού να έχει σχέση με ό,τι μάθαμε. Οι ειδήσεις σήμερα είναι μια παράσταση θεατρική, όπου ο καθένας από όσους παρουσιάζονται στο “γυαλί”, έχουν αναλάβει ένα συγκεκριμένο ρόλο. Ετσι συντηρούν μια νοσηρή κατάσταση, η οποία υποτίθεται ότι ταυτίζεται με τον αντικονφορμισμό. Αλλά ο αντικονφορμισμός αυτός δεν έχει ιδεολογικά κίνητρα διότι δεν είναι ιδεολογικά κατοχυρωμένος.

Οι δημοσιογράφοι που φιγουράρουν στα τηλεοπτικά “παράθυρα” κάθε βράδυ έχουν έναν αντικονφορμισμό που στο δικό τους κλίμα δεν είναι τίποτε άλλο από τυφλή άρνηση, που δεν έχει ιδεολογική αφετηρία, κανένα δημιουργικό κίνητρο και ουσιαστικά κανένα στόχο, εκτός από ένα: την ικανοποίηση ιδιοτελών σκοπών. Οταν βλέπω τον Πρετεντέρη, λόγου χάρη, διαπιστώνω ότι η εμπάθεια (δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι εμπαθής) εύκολα γλιστράει στην κακοήθεια. Δεν μπορεί αυτή η κυβέρνηση να είναι κυβέρνηση εθνικής καταστροφής. Η καταστροφή είχε συντελεστεί προτού αναλάβει το ΠΑΣΟΚ και ο Γιώργος Παπανδρέου. Η Δεξιά με τονΚώστα Καραμανλή διέλυσαν τη χώρα, την κατέστρεψαν, την αποδιοργάνωσαν, καλλιέργησαν μέχρι των ορίων τους τη διαφθορά, τσάκισαν το κράτος. Τα ξεχάσαμε; Είναι αδιανόητο και αποκρουστικό ν’ ακούμε τον Μιχελάκη και τον ίδιο τον Σαμαρά να κριτικάρουν με αήθεις εκφράσεις την κυβέρνηση και τα στελέχη της και τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Η χώρα έχει φτάσει στην άκρη του γκρεμού και ο Παπανδρέου αγωνίζεται να κρατήσει ισορροπίες και ν’ ανοίξει το δρόμο των αλλαγών.

Δεν καθαρίζει την ατμόσφαιρα η δημοσιογραφία την οποία ασκούν οι τηλεοπτικοί κήνσορες. Είναι ενορχηστρωμένη η δημοσιογραφία τους στη στρατηγική της σύγχυσης και του σαματά. Μέσα στον αλαλαγμό και το χουγιαχτό μπορούν και κρύβονται ιδιοτέλειες αχαρακτήριστες. Ο Πρετεντέρης είναι καθ’ έξιν κήνσορας της κυβερνητικής δραστηριότητας και των κινήσεων του πρωθυπουργού κια των υπουργών του. Δεν μπορώ όμως να καταλάβω γιατί κάποιοι (πολιτικοί) τραπεζώνονται μαζί του! Το ρεπορτάζ έχει κάποια όρια. Για να γράψει ένα-δυο άρθρα στην εφημερίδα του δεν είναι απαραίτητο να κάνει ιδιαίτερες συναντήσεις ή για να διαγράψει με μια μονοκοντυλιά την κυβερνητική πολιτική δράση και πολιτική. Είναι δυνατό να μη βλέπει τίποτε καλό; Αλλά ο λαϊκισμός στις μέρες μας έχει φτάσει να μοιάζει με τον αλήστου μνήμης “αυριανισμό”. Στο δρόμο που χάραξε ο Κουρής, με τον οποίο σήμερα συνεργάζεται άψογα και ο άλλος μολυβένιος στρατιώτης της τηλεόρασης, ο Χατζηνικολάου.

Ο Σενέκας έλεγε ότι ο φόβος όταν είναι περικαλυμμένος  με το μίσος, είναι το πλέον σκληρό πράγμα του κόσμου! Ο λαός πράγματι φοβάται για το μέλλον του. Η κατάσταση δεν είναι ευχάριστη, αλλά η υπομονή όταν   συνεχώς βλάπτεται γίνεται στο τέλος μανία. Το θέμα είναι ότι τον φόβο του λαού τον ενισχύουν κάθε βράδυ τα λεγόμενα “δελτία ειδήσεων” και οι παντογνώστες δημοσιογράφοι που έχουν αναλάβει εργολαβικά το ρόλο του τιμητή των πάντων. Σε λίγο ο φόβος θα γίνει μανία κι ο ένας θα τρώει τον άλλον. Οδηγούμαστε σε μια κοινωνία ανθρωποφαγική. Ακούσαμε τον ταξιτζή Λυμπερόπουλο να λέει ότι θα “στοχοποιηθούν” όσοι βουλευτές ψηφίσουν το νόμο για την απελευθέρωση των επαγγελμάτων. Κι ακόμα δεν τον στήσανε στο εκετελεστικό απόσπασμα. Του δίνουν βήμα για να μιλάει, του βάζουν στο στόμα το μικρόφωνο για να εξακοντίζει απειλές που είναι απαράδεκτες για τη δημοκρατία.

 

http://diktyon.wordpress.com/

Εθνική συνεννόηση τώρα!


Το δράμα που έζησε την Κυριακή η κυβέρνηση και μαζί της ολόκληρος ο ελληνικός λαός, ο οποίος έβλεπε να καθυστερούν οι ανακοινώσεις και η συνέντευξη του κ. Παπανδρέου και τον έζωναν μαύρα φίδια, ήταν αποτέλεσμα της ευθείας απειλής των ευρωπαίων εταίρων μας για διακοπή της χρηματοδότησης προς τη χώρα μας, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Πληροφορίες από τις Βρυξέλλες, αλλά και από κυβερνητικά στελέχη που συμμετείχαν στην αγωνιώδη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου της Θεσσαλονίκης, αναφέρουν ότι οι εταίροι κατέστησαν σαφές στην Αθήνα ότι δεν πρόκειται να προσφέρουν άλλα χρήματα αν εμείς δεν πράξουμε τα δέοντα.
Κατά μια εκδοχή το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών επιβεβαίωσε ανεπισήμως στην κυβέρνηση ότι αξιολογεί δεύτερο σχέδιο για την Ελλάδα, καθώς διαπιστώνει ότι εκείνο της διάσωσης δεν υπηρετείται από την κυβέρνησή μας.
Ουσιαστικά, ιδιαιτέρως οι Γερμανοί, μετέδωσαν στους κκ. Παπανδρέου και Βενιζέλο ότι έχουν απωλέσει την εμπιστοσύνη τους, ότι η προσαρμογή έχει ουσιαστικά σταματήσει στα τέλη του 2010 και έκτοτε η χώρα δεν δείχνει διάθεση αλλαγών και προσπαθειών που επιβάλλουν οι εσωτερικές και διεθνείς συνθήκες. Και προειδοποίησαν σε αυστηρούς τόνους ότι αν δεν αλλάξουμε ρότα, η χρεοκοπία θα επέλθει και θα απειληθεί η θέση της χώρας στην ευρωζώνη.
Αυτό το τόσο σαφές μήνυμα προκάλεσε μεγάλη ταραχή και ανάγκασε τον κ. Παπανδρέου να συγκαλέσει εκτάκτως υπουργικό συμβούλιο στη Θεσσαλονίκη και να εμπλουτίσει με τον κεφαλικό φόρο επί των ακινήτων, την επίσπευση ψήφισης του προϋπολογισμού και την αφαίρεση ενός μισθού από τους αιρετούς κρατικούς λειτουργούς, τα μέτρα περιορισμού των μισθών και εκείνο της εργασιακής εφεδρείας στον δημόσιο τομέα, που είχε αποφασίσει το υπουργικό συμβούλιο την περασμένη Τρίτη.
Αλλά και αυτά τα τόσο οδυνηρά και σκληρά μέτρα φαίνεται για την ώρα να μην έχουν αλλάξει τις διαθέσεις των Ευρωπαίων και δη των Γερμανών. Οι επιτελείς της κυρίαςΜέρκελ και του κ. Σόιμπλε συμπεριφέρονται σαν να μην έχουν πεισθεί από τις ελληνικές αποφάσεις και συνεχίζουν να μεταδίδουν πως η ελληνική χρεοκοπία δεν είναι ταμπού και ότι συζητείται και αξιολογείται ως σενάριο.
Δεν ξέρουμε ποια θα είναι η τύχη της ελληνικής υπόθεσης. Ωστόσο είναι φανερό: απειλούμεθα ευθέως ως χώρα, ως λαός και ως έθνος. Και ότι αντιμετωπίζουμε τον κίνδυνο μιας ατιμωτικής χρεοκοπίας, η οποία πιθανότατα να συνοδευθεί από την εξώθησή μας σε οικειοθελή αποχώρηση από την ευρωζώνη.
Το πόσο δυστυχής θα είναι μια τέτοια εξέλιξη δεν μπορεί να περιγραφεί με ασφάλεια και ακρίβεια, τόσο για τον εθνικό όσο και για τον προσωπικό βίο του καθενός. Η Ελλάδα πτωχεύοντας και εξωθούμενη στην έξοδο από το ευρώ θα δοκιμασθεί πολλαπλώς.
Και το ερώτημα που τίθεται: Είναι δυνατόν να μην έχει αντιληφθεί ο πολιτικός κόσμος τις συνέπειες τόσο ακραίων γεγονότων; Είναι δυνατόν να μην βρίσκει ούτε κι αυτή την ώρα πεδίο επαφής και συνεννόησης; Είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνονται όλοι αυτοί που εκπροσωπούν κόμματα και δυνάμεις ότι θα τελειώσουν την επομένη ώρα της πτώχευσης; Οτι το βάρος που θα φέρουν θα είναι ασήκωτο και ότι δεν θα μπορούν να σταθούν ούτε ώρα στη χώρα; Δεν αντιλαμβάνονται ότι η εξουσία τους, η όποια εξουσία τους, είναι θνησιγενής και αμφισβητούμενη, ότι εξαρτάται από τη διατήρηση ομαλού εθνικού βίου και ότι όποιες άλλες επιλογές θα φέρουν τη χώρα στα πρόθυρα οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής; Καλώς ή κακώς δεν υπάρχει άλλος δρόμος από αυτόν της εθνική συνεννόησης.

Όποιος δεν το αντιλαμβάνεται και σε άλλα προσβλέπει, βυθίζει τη χώρα και την οδηγεί με μαθηματική βεβαιότητα στον όλεθρο και την καταστροφή.

Αρέσει σε %d bloggers: