Kανείς δεν δικαιούται να καταργεί κόμματα, πόσο δε μάλλον ένα ιστορικό κίνημα όπως το ΠΑΣΟΚ.


 

Στα μέσα Δεκεμβρίου τα μέλη της Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ -και όχι μόνο- έλαβαν ένα ηλεκτρονικό μήνυμα στο οποίο καλούνταν από την κίνηση των 58 να εκφράσουν τις σκέψεις τους για το πώς πρέπει να είναι η νέα κεντροαριστερά και πως πρέπει να ονομαστεί η νέα διάδοχος παράταξη.
Τότε εύλογα δημιουργήθηκαν από αρκετούς – μεταξύ των οποίων και της Κίνησης75- αρκετές ενστάσεις.
Ενστάσεις που εκφράστηκαν στην τελευταία συνεδρίαση της Κεντρική Πολιτική Επιτροπή από εντυπωσιακό αριθμό ομιλητών.
Πρόσφατα λάβαμε ένα νέο ε-μαιλ από τους 58 που μας λέει ότι οι 58 βρέθηκαν, συζήτησαν και αποφάσισαν το όνομα της νέας παράταξης για τις Ευρωεκλογές του Μαΐου.
Επειδή δεν πήραμε ποτέ και σε κανένα όργανο την απόφαση για διάλυση του ΠΑΣΟΚ.
Επειδή τα κόμματα δεν αντικαθίστανται από ανομιμοποίητες παρέες με επισπεύδοντες συγκεκριμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης που έχουν αναλάβει εργολαβικά τον πολιτικό εξευτελισμό του ΠΑΣΟΚ και την αντικατάσταση του από τους 58.
Επειδή  «αρέσει δεν αρέσει σε κάποιους»  οι Βουλευτές και υποψήφιοι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ έδωσαν τη μάχη των εκλογών του 2012 μέσα σε εξαιρετικά αρνητικές συνθήκες, συνειδητά και με βαρύ προσωπικό κόστος.

Επειδή τα εκατοντάδες στελέχη μας έδωσαν τον αγώνα τους για να συμμετέχουν στις προσυνεδριακές διαδικασίες χιλιάδες συμπολιτών μας, μόλις πριν από λίγους μήνες.
Επειδή η πολιτική για μας δεν γίνεται με όρους παρέας, κολλητών, διαπλοκής και ύβρεων εναντίον του ιστορικού ηγέτη Ανδρέα Παπανδρέου.
Επειδή ουδείς σχηματισμός μπορεί να ισχυριστεί ότι  αποτελεί τη Προοδευτική Δημοκρατική Παράταξη!
Ποιοι και πως μπορούν να οικειοποιούνται την Δημοκρατική Παράταξη που διαχρονικά έδωσε αγώνες σε αυτή τη χώρα.
Ακόμη και το ΠΑΣΟΚ των αυτοδυναμιών δεν ισχυρίστηκε ότι είχε το μονοπώλιο της Δημοκρατικής Παράταξης! 
Και τώρα έρχονται 58 άτομα  να «κατοχυρώσουν» για τους εαυτούς τους τη Δημοκρατική Παράταξη, με τη λογική του εμπορικού σήματος προϊόντος…;
Θεωρούμε άκρως ατυχείς και λανθασμένες τις κινήσεις των 58.
Αλλά πιο ατυχείς τις αποκρίσεις της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ σε αυτές.
Βεβαίως κάθε δημοκρατικός πολίτης έχει κάθε δικαίωμα να απευθύνει κάλεσμα για τη συσπείρωση του χώρου, για την ενεργοποίηση του διαλόγου, την ένταξη όλων των δυνάμεων σε ένα κοινό στόχο, αλλά κανείς δεν δικαιούται να καταργεί κόμματα, πόσο δε μάλλον ένα ιστορικό κίνημα όπως το ΠΑΣΟΚ.

Σε σχέση με την σχετική ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΠΑΣΟΚ έχουμε ορισμένα ερωτήματα:

· Με ποιο τρόπο διασφαλίζει η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ την θεσμική αυτοτέλεια και αυτονομία του κινήματος, όπως αποφάσισε η κεντρική επιτροπή;

· Πότε και πως θα εκπροσωπηθεί το ΠΑΣΟΚ στο νέο σχήμα συνεργασίας με τις άλλες κινήσεις, όπως αποφάσισε η κεντρική επιτροπή;

· Τελικά στις ευρωεκλογές το κοινό ψηφοδέλτιο θα είναι  η «Προοδευτική Δημοκρατική Παράταξη ή «Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα» με τα σύμβολα τα ΠΑΣΟΚ όπως αποφάσισε η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή»;

· Θα υπάρχουν τα σύμβολα του ΠΑΣΟΚ;

· Τι σημαίνει και τι σηματοδοτεί ως προς τις πολιτικές προθέσεις «των 58» η διατύπωση «η παράταξη είναι οι πολίτες, που θα θελήσουν να τη στηρίξουν και όχι άθροισμα κομματικών αντιπροσωπειών»;

· Δηλαδή ζητούν το ΠΑΣΟΚ να αυτοδιαλυθεί για να μετέχει στην «Προοδευτική Δημοκρατική Παράταξη»;

· Τις πρωτοβουλίες τις έχουμε παραχωρήσει «στους 58» και μόνο;

· Το ΠΑΣΟΚ θα πάρει τις δικές του πρωτοβουλίες και πότε;

Ζητούμε εδώ και τώρα η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και τα όργανα του να αναλάβουν τις πρωτοβουλίες που απαιτούνται ως ελάχιστη ένδειξη σεβασμού στα μέλη του και στην ιστορία του.
Ζητάμε άμεσα ένα «πραγματικά πολιτικό» συνέδριο του ΠΑΣΟΚ που θα ασχοληθεί με τα παραπάνω θέματα.
Έχουμε μέγιστη ευθύνη απέναντι στους πολίτες που μας στήριξαν και στις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας μας, να μείνουμε σταθεροί στις αρχές μας. Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τους «εκποιήσουμε  πολιτικά» ,  κρυπτόμενοι πίσω από σχήματα.

Καλημέρα ΠΑΣΟΚ ή καληνύχτα ΠΑΣΟΚ;


Του Κώστα Τάτση *

Το ΠΑΣΟΚ κλήθηκε το 2009 να αντιμετωπίσει τα αποτελέσματα δυο μεγάλων και παράλληλων κρίσεων.

Τα αποτελέσματα της διεθνής οικονομικής κρίσης του 2008 και το αντίκτυπο που είχαν στην Ευρωπαϊκή ‘Ενωση και στην Ευρώπη γενικότερα και το αποτέλεσμα μιας αναπόφευκτης κρίσης στην οποία οδήγησαν οι επί χρόνια πρακτικές και νοοτροπίες μας που αφορούσαν τη συγκρότηση του κράτους και του εθνικού και παραγωγικού μοντέλου της χώρας.

Όσον αφορά το δεύτερο, αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα μόνο, των πολιτικών κομμάτων που κυβέρνησαν τη χώρα, όπως εύκολα και επιφανειακά  συνηθίζεται να αναλύεται και να γράφεται. Ήταν μια σύνθεση κέντρων εξουσίας, πολλές φορές ισχυρότερα από τις ίδιες τις κυβερνήσεις.

Αυτήν την κρίση κλήθηκε να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου και μάλιστα σε ένα εχθρικό περιβάλλον στο εξωτερικό που δεν ήθελε να κατανοήσει για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, ότι το πρόβλημα ήταν ευρωπαϊκό και όχι ελληνικό.

Δεν θα σταθούμε στις επιφανειακές αναλύσεις του τύπου «η κρίση είναι αποτέλεσμα των λίγων ωρών εργασίας των χωρών του νότου» ούτε στις ανεύθυνες λογικές «δεν πληρώνω, ας πάμε για πτώχευση» που εκστομίστηκαν είτε από το εξωτερικό είτε από το εσωτερικό.

Το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ κατέρρευσε εκλογικά δεν ήταν σε καμία περίπτωση ένα μη εξηγήσιμο φαινόμενο. Κυβερνήσεις άλλων χωρών κατέρρευσαν για ανώδυνα, συγκριτικά, μέτρα και αποφάσεις σε σχέση με αυτά που αναγκάστηκε να λάβει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Το ερώτημα που καλούμαστε να απαντήσουμε σήμερα, ως μέλη και φίλοι του ΠΑΣΟΚ, είναι αν και πως μπορεί το ΠΑΣΟΚ να οδηγηθεί και πάλι σε έναν δρόμο που να μπορεί να εκφράσει με τις θέσεις το προοδευτικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.

Γεγονός είναι ότι από τον Νοέμβριο του 2011, όταν βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ανάγκασαν τον τότε Πρωθυπουργό σε παραίτηση, έχουν ακολουθήσει μια σειρά από στρατηγικής σημασίας λάθη, τα οποία δεν επιτρέπουν στο ΠΑΣΟΚ ούτε να σταθεροποιηθεί, ούτε πολύ περισσότερο να ανακάμψει.

Η αδικαιολόγητη βιασύνη στελεχών να φύγει ο Παπανδρέου και από την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ, ο ανταγωνισμός δηλώσεων με μοναδικό στόχο να δοθεί στην κοινωνία όλη η ευθύνη στον Παπανδρέου δημιούργησε διαφορετικά αποτελέσματα, καθώς δικαιολογημένα η κοινωνία του ΠΑΣΟΚ τα θεώρησε ως μέγιστη υποκρισία και ως κινήσεις που μοναδικό γνώμονα είχαν να φύγουν τα συγκεκριμένα στελέχη από το κάδρο της ,,στοχοποίησης,, της κοινωνίας.

Έτσι, αναπόφευκτα η διαδικασία εκλογής νέου αρχηγού τον περασμένο Μάρτιο βρήκε το ΠΑΣΟΚ διχασμένο, ανεξάρτητα αν από ένστικτο αυτοσυντήρησης κινητοποιήθηκαν οι εναπομείνασες δυνάμεις του στις δυο εθνικές εκλογές που ακολούθησαν.

Επιπλέον, η νέα ηγεσία λειτούργησε με τη λογική μιας ηγεσίας κόμματος του 48% και όχι ως μια ηγεσία που προσπαθεί, καταρχήν να κρατήσει τις δυνάμεις της, για να μπορεί να προχωρήσει σε μια ουσιαστική επανεκκίνηση.

Η κατάργηση των οργάνων δεν ήταν απλά μια αντικαταστατική ενέργεια της πολιτικής ηγεσίας αλλά μια κίνηση που ενίσχυσε ακόμη περισσότερο το πρόβλημα στη βάση του κινήματος που όσο μικρή και να ήταν δεν αισθανότανε οργανωτικά δεμένη με το χώρο και πολύ περισσότερο ένιωθε απαξιωμένη από την ηγεσία.

Και αν αυτό από μόνο του ήταν ένα ολίσθημα, το οποίο μπορεί να ερμηνευτεί και ως προσπάθεια <<απόλυτου ελέγχου>> του κόμματος, το γεγονός ότι ακολούθησε ένα κενό σε επίπεδο οργανωτικό για πάνω 8 μήνες, ίσως αποτελέσει ένα πολύ δύσκολο εμπόδιο για την επανασυσπείρωση της παράταξης. Επί 10 μήνες τώρα, το κόμμα λειτουργεί μόνο με την ΚΟ. Αξιοσημείωτο είναι μάλιστα, ότι κανένα, σχεδόν, από τα πρωτοκλασάτα στελέχη δεν έδειχνε να ενοχλείται.

Ότι οι κινήσεις αυτές ήταν καταστροφικές δεν χρειάζεται από αλλού επιβεβαίωση,  αφού ο ίδιος ο Πρόεδρος και η πολιτική ηγεσία τις ανέτρεψαν με την απόφαση στην ΚΟΕΣ.

Όμως. Η συνεχιζόμενη επιλεκτική ενημέρωση, άρα αποκλεισμός, μελών και στελεχών, είτε σε επίπεδο συγκρότησης Τομέων, είτε σε επίπεδο γενικότερης ενημέρωσης επίσης, δεν μπορεί να ενταχθεί στη σφαίρα του «τυχαίου γεγονότος».

Από την άλλη, στο καθαρό πολιτικό επίπεδο δημιουργείται εύλογα το ερώτημα.. Μπορεί να αφήσει αδιάφορο κανένα ότι η παράταξη, ένα κόμμα δεν είναι σε θέση να διαβουλευτεί μετά από δυο μεγάλες εκλογικές ήττες και να συζητήσει για το μέλλον του ;

Παράλληλα, πολλά πρωτοκλασάτα στελέχη αντί να δώσουν την μάχη μέσα από το κόμμα και να διεκδικήσουν διαδικασίες διαλόγου, βολεύτηκαν σε προσωπικές πολιτικές για την επόμενη μέρα, πολιτικές όμως που προκάλεσαν την αντίδραση σε μεγαλύτερο τμήμα των φίλων και πολιτών, οι οποίοι  επέλεξαν ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες δυο εκλογικές αναμετρήσεις.

Το Συνέδριο

Το συνέδριο δεν μπορεί να αποτελεί ευκαιρία για να αναδείξουμε (πιστοποιήσουμε) απλά μια νέα ηγεσία ή να αλλάξουμε τα ονόματα των οργάνων και των συμβόλων.
Το συνέδριο οφείλει να αποτελέσει το τελικό βήμα ενός πραγματικού διαλόγου στη βάση, ανεξάρτητα τον αριθμό των μελών και φίλων που θα συμμετέχουν σ αυτές, οφείλει να αποφασίσει τη φυσιογνωμία, τις θέσεις και προπάντων τις πολιτικές του ΠΑΣΟΚ για το μέλλον.

Για να μιλήσει στην κοινωνία το συνέδριο οφείλει :

Α) Να αναφερθούν στο συνέδριο οι συγκεκριμένες πολιτικές της τριετίας που με την οριζόντια εφαρμογή των μέτρων έπληξαν άδικα συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες. Επίσης θα πρέπει να υπάρχει πρόταση πώς και σε τι βάθος χρόνου θα αποκατασταθεί η αδικία. Παράλληλα όμως, επιβάλλεται να αναδειχτούν τα μέτρα που πάρθηκαν για  προνομιούχες ομάδες, οι οποίες συνεχίζουν να θεωρούν ως κεκτημένο τα προνόμια τους που για δεκαετίες και μέσα από συντεχνιακές μεθοδεύσεις έπλητταν τον κρατικό προϋπολογισμό.
Β) Να καταλήξει σε προτάσεις που θα δημιουργήσουν ένα δίκτυο προστασίας των κοινωνικών ομάδων αυτών, που αντιμετωπίζουν τα μεγαλύτερα προβλήματα σε σχέση με την επιβίωσή τους λόγω της κρίσης.
Γ) Να αποφασίσει ως κόμμα μέσα από το κορυφαίο του όργανο που είναι το συνέδριο, σχετικά με την πολιτική μας απέναντι στη δημοσιονομική κρίση.
Δ) Να αποσυρθεί από κάθε συμμετοχή σε επίπεδο κυβερνητικής διαχείρισης της καθημερινότητας και κυβερνητικής διοίκησης, χωρίς να προκαλέσει εκλογές.
Ε) Να θέσει τις βάσεις για ένα κόμμα που θα λειτουργεί δημοκρατικά, με κανόνες και προπάντων, θα εγγυάται την πραγματική και ουσιαστική συμμετοχή του μέλους και του φίλου της παράταξης
ΣΤ) Να εξειδικευτεί το πρόγραμμά μας προσδιορίζοντας επ ακριβώς τι σημαίνουν ευρύτερες έννοιες που στο παρελθόν προκάλεσαν εσωτερικές αντιπαραθέσεις όπως π.χ. κλειστά επαγγέλματα, αναβάθμιση παιδείας και πως θα πραγματοποιηθούν οι όποιες αλλαγές.

Οφείλουμε στην κοινωνία να καταθέσουμε συγκεκριμένες θέσεις. Να κριθούμε από τις θέσεις μας που θα είναι ρεαλιστικές, αληθινές μακριά από λαϊκισμούς  και συνθηματολογία .

Οφείλουμε να διαχωρίσουμε τη θέση μας τόσο από την Νέα Δημοκρατία όσο και από τον ΣΥΡΙΖΑ .

Οφείλουμε επιτέλους, να αποδείξουμε στην κοινωνία ότι η ηθική στην πολιτική δεν είναι ουτοπία. Γι’ αυτό και θα πρέπει να τελειώνουμε με το παραμύθι του «έσχες» και να αναζητηθεί ο τρόπος που θα ελέγχεται το «πόθεν» και όλες οι καταθέσεις των φοροφυγάδων σε τράπεζες οικονομικών παραδείσων. Και αυτό θα πρέπει να αφορά όλα τα στελέχη που κατέχουν την όποια θέση σε κομματικό ή κεντρικό διοικητικό επίπεδο.

Δεν ήταν μόνο τα μέτρα των αναγκαστικών «μνημονίων»  που επέφεραν την απόσυρση της εμπιστοσύνης της κοινωνίας από το ΠΑΣΟΚ. Ήταν και οι πρακτικές και πολιτικές συμπεριφορές που δεν λάμβαναν υπόψη ότι οι όποιες μεταρρυθμίσεις, όσο αναγκαίες και αν ήταν και έπρεπε να γίνουν, στο σκέλος που αφορούσε τις αλλαγές στο επίπεδο ζωής των ανθρώπων, σε ότι αφορούσε τους πολίτες, δεν  μπορεί να σχεδιάζονται επί χάρτου στα υπουργικά γραφεία .

Η προτεινόμενη συνεργασία με την ΔΗΜΑΡ πρέπει να στοιχειοθετηθεί και δεν μπορεί να είναι απόφαση κάποιων <<κομματικών>> κύκλων αλλά αποτέλεσμα μιας ευρύτερης συναίνεσης της βάσης του ΠΑΣΟΚ. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η ΔΗΜΑΡ δεν υπήρξε πρόθυμη να υποστηρίξει ούτε κατ’ ελάχιστον έστω μια πολιτική που ασκήθηκε στην διάρκεια της κυβερνητικής θητείας του ΠΑΣΟΚ.

Η πολιτική επίθεση στην Χρυσή Αυγή πρέπει να γίνει στη βάση της ουσιαστικής αντιμετώπισης των κοινωνικών προβλημάτων, καθώς και στο πεδίο αυτό που η ΧΑ κερδίζει έδαφος δηλαδή στην απουσία λειτουργίας του κράτους, και προπάντων στην απάλειψη κοινωνικών αδικιών.
Η ανάδειξη της ΧΑ δεν είναι όμως μόνο θέμα μνημονίου αλλά συνέχεια ενός πολιτικού κανιβαλισμού που επί 3 χρόνια προώθησαν ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ.

Σε ένα δημοκρατικό και σύγχρονο κόμμα, τα συνέδρια δεν γίνονται ούτε με 5.000 ούτε με 6.000 συνέδρους. Στην παρούσα όμως, χρονική στιγμή οι προσυνεδριακές διαδικασίες και το ίδιο το συνέδριο πρέπει να είναι ανοιχτό. Να εγγυηθεί ότι οι αποφάσεις θα εκφράζουν καταρχήν τις σημερινές δυνάμεις που απέμειναν στην παράταξη.

Αν κατορθώσουμε να δώσουμε συγκεκριμένο πολιτικό και ιδεολογικό στίγμα με συγκεκριμένες, εξειδικευμένες ρεαλιστικές και αληθινές θέσεις και προτάσεις τότε μπορούμε να ελπίζουμε ότι μπορούμε να μιλήσουμε για το «Καλημέρα ΠΑΣΟΚ».

Αν όμως, οδηγούμαστε με γνώμονα τον έλεγχο του συνεδρίου, με τη λογική του ρεβανσισμού όσων ένιωσαν το 2004 ότι έμειναν έξω από την κομματική εξουσία, τότε δικαιολογημένα θα δικαιωθούν οι φήμες ότι έχουμε (έχουν) βολευτεί, με το στόχο το ΠΑΣΟΚ να παραμείνει ένα μικρό κόμμα που θα αναλάβει «ρυθμιστικό» ρόλο στο εκάστοτε σχηματισμό Κυβερνήσεων. Τότε όμως «Καληνύχτα ΠΑΣΟΚ».

* Mέλος Εθνικού Συμβουλίου
Πρ. Γραμματέας Τομέα Απόδημου Ελληνισμού

ΠΗΓΗ  http://topasoktoukosmou.blogspot.gr/

ΑΚΟΥ, ΠΡΟΕΔΡΕ !…


Με το «σταυρό στο χέρι» και με το «σας και το σεις» δεν γίνεται πολιτική κι αν γίνεται, δεν οδηγεί πουθενά !
Τους αλήτες δεν τους αντιμετωπίζεις με ροδοπέταλα, τους αδίστακτους δεν τους καλοπιάνεις, ούτε τους εμπιστεύεσαι : θα σε αποτελειώσουν, αμέσως μόλις βρουν την ευκαιρία !
Τα δικά σου μέτρα, (παρωνυχίδα μπροστά σ΄ αυτά του Σαμαρά),
«…έφερναν την ύφεση και υπονόμευαν την ανάπτυξη…». Τα δικά του, τετραπλάσια σε κόστος και επιπτώσεις στο λαό και την αγορά, είναι
«…αποφασιστικό βήμα προς την ανάκαμψη…» !
Σύντροφε Πρόεδρε… δε σου ζητήσαμε να καταψηφίσεις, στο βαθμό, που θεωρείς, πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος ή εναλλακτική λύση. Εκείνο που σου ζητήσαμε ήταν ν΄ ανοίξεις το στόμα σου και να τα πεις. Να πεις την αλήθεια, να συγκρίνεις καταστάσεις, πρόσωπα και συμπεριφορές, ν΄ αναδείξεις ρόλους και λειτουργίες.
Σίγουρα ξέρεις περισσότερα, ίσως τα βλέπεις διαφορετικά, μακάρι ν΄ αποδειχτεί πως έχεις δίκιο. Η σιωπή, όμως, μας απογοήτευσε και μας μούδιασε !…
ΠΗΓΗ  http://logoplokies.blogspot.gr/

ΤΟΛΜΗΣΕ ΤΟ, ΠΡΟΕΔΡΕ !…


Τέτοιες μέρες πριν ένα χρόνο ο εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας αναγκάζονταν σε παραίτηση, επειδή …τόλμησε να εξαγγείλει την προσφυγή στον ελληνικό λαό, για το Μνημόνιο Νο 2.
Οι πολιτικοί νταβατζήδες της Ε.Ε. με τη συνέργια των ντόπιων ενεργούμενών τους, τον Αντωνάκη Σαμαρά και τον Βαγγελάκη Βενιζέλο, θεώρησαν casus belli την απόπειρα του Γ. Παπανδρέου, να εφαρμόσει τη στοιχειώδη αρχή της Δημοκρατίας, στη χώρα, που την εφηύρε και την χάρισε στην ανθρωπότητα !
Τώρα, τα γιουσουφάκια της Μέρκελ, αφού ξεβρακώθηκαν, πλήρως, στα άγρια και άνομα κελεύσματά της, επιχειρούν να περάσουν, με αναίσχυντο και εκβιαστικό τρόπο, στη Βουλή, τα μέτρα – χαριστική βολή στον, πολλαπλώς, σφαγιασμένο ελληνικό λαό.
Ψευδόμενοι, ασύστολα, οι λεχρίτες :
– παρουσιάζουν το πακέτο τους, ως το, τάχα, συμφωνημένο και υποχρεωτικό, ενώ περιέχει, τα διπλάσια μέτρα, σε έκταση και κόστος, από όσα συμφωνήθηκαν
– επιχειρούν να αποδώσουν το ξεκλήρισμα των εργαζόμενων και των συνταξιούχων, στην τάχα, ατολμία των προηγούμενων κυβερνήσεων και στις καθυστερήσεις τους, αποσιωπώντας, πως ήταν αυτοί που υπονόμευαν κάθε μέτρο και κάθε πολιτική, ως πριν λίγους μήνες
– σφυρίζουν αδιάφορα και κάνουν γαργάρα τις διττές προεκλογικές τους δεσμεύσεις και υποσχέσεις, για «μη περικοπές», όπως κάνουν γαργάρα τις κορώνες που έβγαζαν για την επιδείνωση της ύφεσης και την ανάπτυξη !
Τώρα, ένα χρόνο μετά την, αναγκαστική, παραίτησή σου, σύντροφε Πρόεδρε, έφτασε πάλι η δική σου ώρα : βγες στη Βουλή και πέστα έξω απ΄ τα δόντια !
Βγες και πες στον ελληνικό λαό, ολόκληρη την αλήθεια, κάνε, πρώτα – πρώτα, την αυτοκριτική σου για τα λάθη και τις ολιγωρίες και στη συνέχεια αποκάλυψε το ρόλο τους και τους στόχους τους, βάλε τους όρους και τις προϋποθέσεις που έχει ανάγκη η χώρα κι ο λαός, για να σηκώσουν το κεφάλι.
Βγες και πρότεινε την αυτονόητη και διαχρονικά ιδανική διαδικασία, ανατροπής των αδιεξόδων και αχρήστευσης των διλημμάτων : πρότεινε ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ για τα μέτρα, ζήτησε την αποφασιστική παρέμβαση του ελληνικού λαού, στην πιο κρίσιμη, για το παρόν και το μέλλον του, συγκυρία !
Ξέρεις, πολύ καλά, πως οι όποιες απειλές τους είναι κούφια λόγια, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα !
Τόλμησέ το Πρόεδρε και κάνε τους ντόπιους και ξένους λεχρίτες, να μείνουν σύξυλοι, να ψάχνουν και να μη βρίσκουν, να τρέχουν και να μη φτάνουν ! Τόλμησέ το και δώσε στο καταταλαιπωρημένο λαό μιαν ανάσα, μιαν ελπίδα !…

ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ ΜΑΛΑΚΑ


Στα ξαφνικά και με μισόλογα, το «υγιές» κομμάτι της Αγροτικής Τράπεζας μεταβιβάστηκε στην Τράπεζα Πειραιώς. Το «ασθενές» κομμάτι της Αγροτικής Τράπεζας που απομένει, θα το λουστούμε εγώ κι εσύ, μαλάκα. Οι μαλάκες!

Ο Σάλλας και πάλι πρώτος μάγκας. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Τράπεζας της Ελλάδας «Η διαφορά της αξίας των μεταφερόμενων στοιχείων ενεργητικού και παθητικού καλύπτεται από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας». Μπερεκέτι. Το αφεντικό τρελάθηκε και μοιράζει τράπεζες.

Το καλύτερο; «Κύκλοι του υπουργείου Οικονομικών» χαρακτήρισαν το δωράκι της ΑΤΕ στον Σάλλα ως «σημαντικό βήμα για την εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος και τη βελτίωση της ρευστότητας στην αγορά».

Αν είναι έτσι, τότε γιατί να δώσουμε τα 50 δισ. στις Τράπεζες; Δεν τα χρειάζονται πια. Πρώτον, έγινε «σημαντικό βήμα για την εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος» και δεύτερον θα βελτιωθεί η ρευστότητα στην αγορά. Με ποιον τρόπο; Μαγικό! Το ραβδάκι του Σαμαροβενιζελοκουβέλη θα κάνει πάλι το θαύμα του.

Θαύματα παντού! Η ΑΤΕ κρίθηκε απλώς «μη βιώσιμη». Από ποιον; Πώς; Γιατί; Τα στοιχεία, ρε παιδιά. Πώς τη βαφτίσαμε «μη βιώσιμη» την ΑΤΕ και εμφανίστηκε ο Σάλλας για να κάνει τον σωτήρα των εργαζομένων και των καταθετών; Να προσκυνήσουμε όλοι μαζί τον Σάλλα, ρε παιδιά! Να το ξαναπώ: Ο Σάλλας πήγε και έσωσε το ΥΓΙΕΣ κομμάτι της ΑΤΕ! Το κερδοφόρο, δηλαδή! Έγινε κατανοητό τώρα;

Το υπόλοιπο θα το πληρώσουμε εμείς! Γιατί; Γιατί έτσι γουστάρει ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, Κουβέλης και η Τρόικα. Λογαριασμό θα μας δώσουν; Ποιοι είμαστε εμείς που ζητάμε εξηγήσεις; Ένα τίποτα είμαστε.

Κάτι περίεργοι που ούτε θυμόμαστε ότι τα τρελά χρέη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, είναι από δάνεια της ΑΤΕ με εγγύηση τη μελλοντική κρατική επιχορήγηση που θα πάρουν τα κόμματα. Δηλαδή, παπάρια! Άραγε αυτά τα δάνεια εκατομμυρίων, θα πάνε στο «υγιές» ή στο «νοσηρό» κομμάτι της ΑΤΕ;

Άλλωστε, πριν λίγο καιρό, μας έκαναν τη χάρη και μας πήγαν σε εκλογές. Ψηφίσαμε, δεν ψηφίσαμε; Ε, αυτό ψηφίσαμε, τον Σάλλα. Να τον χαιρόμαστε όλοι μαζί. Και τον Στουρνάρα και τον κάθε παπάρα που δημοσιοσχετεί υπέρ των τοκογλύφων.

Κι αφού ψηφίσαμε, δεν αράξαμε μετά στη μπαλκονάρα, ξύνουμε τ’ αρχίδια μας, κουνάμε τη βεντάλια και βρίζουμε τη ζέστη; Αράξαμε, τα ξύνουμε και βρίζουμε. Ωραία! Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, όλα θα πάνε καλά. Άλλωστε, όλο το φαγοπότι, στην υγειά μας γίνεται. Στην υγειά του μαλάκα.

Α! Και ταυτόχρονα σπρώχνουν κι 1,7 δισ. ευρώ για τη διάσωση της PROTON BANK, η οποία όμως και πάλι δεν είναι σίγουρο ότι θα σωθεί. Αντί δηλαδή να πάρει το Κράτος μετοχές των τραπεζών που σώζει με ΔΙΚΑ ΜΑΣ λεφτά, χαρίζει ρευστό και δημόσια περιουσία στις ιδιωτικές τράπεζες! Άντε, άσπρο πάτο. Εβίβα μαλάκα. Θα το τερματίσουμε το μαλακόμετρο κάποια στιγμή, πού θα μας πάει;

ΠΗΓΗ http://kartesios.com/?p=91409

Οι κήνσορες (Πρετεντέρης κ.ά.)


                 

Οι κήνσορες στο χώρο των μέσων μαζικής επικοινωνίας είναι μια δύναμη ανερχόμενη που φαίνεται ότι έχει απήχηση στη μάζα. Και είναι θλιβερό το γεγονός ότι αφότου το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε τα ηνία της διακυβέρνησης της χώρας πέρασε μια πολύ μικρή περίοδο ψευδούς “ανοχής”. Στην ουσία τα μέσα ενημέρωσης (δεν αναφέρομαι στην αντιπολίτευση) περίμεναν την κυβέρνηση και τον ίδιο τον πρωθυπουργό στη γωνία, σαν τα παλιόπαιδα που πετροβολάνε και μετά κρύβονται. Δυο χρόνια τώρα αυτή η κυβέρνηση, με τα όποια λάθη και τις όποιες παραλείψεις της, περνάει από μια καθημερινή πλύση ανηθικότητας. Η στάση ορισμένων (δεν θέλουμε να ισοπεδώσουμε, διότι υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις) δίδασκε και διδάσκει  πως η εξαχρείωση και η άνευ ορίων και όρων σκοπιμότητα είναι το πιο σίγουρο μέσο αναρρίχησης και επιτυχίας.

Δυο χρόνια τώρα η δημόσια ζωή δηλητηριάζεται από τους ιούς του πιο απροσχημάτιστου δημοσιογραφικού αριβισμού. Και είναι επόμενο, ο άμοιρος πολίτης, ο κουρασμένος, ο άνεργος, ο οικονομικά διαλυμένος, να προσφέρει αδιαμαρτύρητα τον τράχηλό του στις ορέξεις των πανούργων απομυζητών του.  Θυμίζω την πολιτική που εφάρμοσε η εφημερίδα “Το Βήμα” όταν ζητούσε από τον Γιώργο Παπανδρέου να φύγει από τη μέση! Κι ακόμη την πανάθλια στάση κάποιων δημοσιογράφων απέναντι στον Γιώργο Παπανδρέου. Το σημειώνω αυτό, διότι βλέπω ότι ήδη έχει αρχίσει ξανά ο πόλεμος, κυρίως από το “Βήμα” και την “Ελευθεροτυπία”, με τέτοιο τρόπο που τα σχόλια, τα άρθρα και μερικά πρωτοσέλιδα, μας παραπέμπουν στην εποχή του “βρόμικου ’89″.

Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση κάνει προσπάθειες και οι νομοθετικές πρωτοβουλίες της στοχεύουν στην αλλαγή μιας κοινωνίας που πρέπει να εκσυγχρονιστεί. Μιας κοινωνίας την οποία δυστυχώς ακόμη σέρνουν από τη μύτη οι ταξιτζήδες, οι φορτηγατζήδες, οιφαρμακοποιοί, οι φοιτητοπατέρες, η ανευθυνότητα τουΤσίπρα, το σκουριασμένο ΚΚΕ και η επιπολαιότητα τουΣαμαρά που θέλει ντε και καλά να γίνει πρωθυπουργός πάνω σε ερείπια! Δεν είναι δυνατό σε κάθε κυβερνητική πρωτοβουλία να ορθώνονται τείχη. Και τα τείχη γίνονται απροσπέλαστα όταν οι δημοσιογραφική υπερβολή συναγωνίζεται τις φιλοδοξίες κάποιων πολιτικών που πάνω απ’ όλα βάζουν τη δική τους, κομματική ή πολιτική, επιβίωση.

Εδώ πρέπει να σημειώσω ότι η δημοσιογραφία έχει πάψει προ πολλού να έχει σχέση με ό,τι μάθαμε. Οι ειδήσεις σήμερα είναι μια παράσταση θεατρική, όπου ο καθένας από όσους παρουσιάζονται στο “γυαλί”, έχουν αναλάβει ένα συγκεκριμένο ρόλο. Ετσι συντηρούν μια νοσηρή κατάσταση, η οποία υποτίθεται ότι ταυτίζεται με τον αντικονφορμισμό. Αλλά ο αντικονφορμισμός αυτός δεν έχει ιδεολογικά κίνητρα διότι δεν είναι ιδεολογικά κατοχυρωμένος.

Οι δημοσιογράφοι που φιγουράρουν στα τηλεοπτικά “παράθυρα” κάθε βράδυ έχουν έναν αντικονφορμισμό που στο δικό τους κλίμα δεν είναι τίποτε άλλο από τυφλή άρνηση, που δεν έχει ιδεολογική αφετηρία, κανένα δημιουργικό κίνητρο και ουσιαστικά κανένα στόχο, εκτός από ένα: την ικανοποίηση ιδιοτελών σκοπών. Οταν βλέπω τον Πρετεντέρη, λόγου χάρη, διαπιστώνω ότι η εμπάθεια (δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι εμπαθής) εύκολα γλιστράει στην κακοήθεια. Δεν μπορεί αυτή η κυβέρνηση να είναι κυβέρνηση εθνικής καταστροφής. Η καταστροφή είχε συντελεστεί προτού αναλάβει το ΠΑΣΟΚ και ο Γιώργος Παπανδρέου. Η Δεξιά με τονΚώστα Καραμανλή διέλυσαν τη χώρα, την κατέστρεψαν, την αποδιοργάνωσαν, καλλιέργησαν μέχρι των ορίων τους τη διαφθορά, τσάκισαν το κράτος. Τα ξεχάσαμε; Είναι αδιανόητο και αποκρουστικό ν’ ακούμε τον Μιχελάκη και τον ίδιο τον Σαμαρά να κριτικάρουν με αήθεις εκφράσεις την κυβέρνηση και τα στελέχη της και τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Η χώρα έχει φτάσει στην άκρη του γκρεμού και ο Παπανδρέου αγωνίζεται να κρατήσει ισορροπίες και ν’ ανοίξει το δρόμο των αλλαγών.

Δεν καθαρίζει την ατμόσφαιρα η δημοσιογραφία την οποία ασκούν οι τηλεοπτικοί κήνσορες. Είναι ενορχηστρωμένη η δημοσιογραφία τους στη στρατηγική της σύγχυσης και του σαματά. Μέσα στον αλαλαγμό και το χουγιαχτό μπορούν και κρύβονται ιδιοτέλειες αχαρακτήριστες. Ο Πρετεντέρης είναι καθ’ έξιν κήνσορας της κυβερνητικής δραστηριότητας και των κινήσεων του πρωθυπουργού κια των υπουργών του. Δεν μπορώ όμως να καταλάβω γιατί κάποιοι (πολιτικοί) τραπεζώνονται μαζί του! Το ρεπορτάζ έχει κάποια όρια. Για να γράψει ένα-δυο άρθρα στην εφημερίδα του δεν είναι απαραίτητο να κάνει ιδιαίτερες συναντήσεις ή για να διαγράψει με μια μονοκοντυλιά την κυβερνητική πολιτική δράση και πολιτική. Είναι δυνατό να μη βλέπει τίποτε καλό; Αλλά ο λαϊκισμός στις μέρες μας έχει φτάσει να μοιάζει με τον αλήστου μνήμης “αυριανισμό”. Στο δρόμο που χάραξε ο Κουρής, με τον οποίο σήμερα συνεργάζεται άψογα και ο άλλος μολυβένιος στρατιώτης της τηλεόρασης, ο Χατζηνικολάου.

Ο Σενέκας έλεγε ότι ο φόβος όταν είναι περικαλυμμένος  με το μίσος, είναι το πλέον σκληρό πράγμα του κόσμου! Ο λαός πράγματι φοβάται για το μέλλον του. Η κατάσταση δεν είναι ευχάριστη, αλλά η υπομονή όταν   συνεχώς βλάπτεται γίνεται στο τέλος μανία. Το θέμα είναι ότι τον φόβο του λαού τον ενισχύουν κάθε βράδυ τα λεγόμενα “δελτία ειδήσεων” και οι παντογνώστες δημοσιογράφοι που έχουν αναλάβει εργολαβικά το ρόλο του τιμητή των πάντων. Σε λίγο ο φόβος θα γίνει μανία κι ο ένας θα τρώει τον άλλον. Οδηγούμαστε σε μια κοινωνία ανθρωποφαγική. Ακούσαμε τον ταξιτζή Λυμπερόπουλο να λέει ότι θα “στοχοποιηθούν” όσοι βουλευτές ψηφίσουν το νόμο για την απελευθέρωση των επαγγελμάτων. Κι ακόμα δεν τον στήσανε στο εκετελεστικό απόσπασμα. Του δίνουν βήμα για να μιλάει, του βάζουν στο στόμα το μικρόφωνο για να εξακοντίζει απειλές που είναι απαράδεκτες για τη δημοκρατία.

 

http://diktyon.wordpress.com/

Τιμωρείστε τη ΝΔ: Βάλτε την να κυβερνήσει!



Ο κόσμος χάνεται
, η Ελλάδα πεθαίνει και της ρίχνουν, φευγαλέα, ματιές. Έσκυψαν για λίγο τρομαγμένοι πάνω της και ξανά το κεφάλι ψηλά. Πολιτικοί, οπαδοί και αρχηγοί. Για το κόμμα και την…προκοπή του, για το αύριο μη μας λείψει η έδρα, για το χθες που δεν θέλουμε ν’ αλλάξει. Κι άρχισε παιχνίδι κομματικό και το βιολί-βιολάκι. Αντί να πέσουν πάνω της, για τον σφυγμό και την ανάσα της.
ΔΕΝ είναι και τόσο ελκυστικό να κυβερνάς. Κι αν έχεις απέναντι την υποκρισία εκείνων που (δήθεν) γουστάρουν να… πάρουν τη θέση σου, δεν το αντέχεις. Τα βροντάς, τα παρατάς και…ιδού η Ρόδος. Για την Ν.Δ. που «επείγετο» να παραδώσει την εξουσία, με τον κ. Καραμανλή να μετράει με αγωνία τις ώρες «εξουσίας» του.
ΕΙΔΑΝ τους πασόκους να τσιγαρίζονται στις καρέκλες και φόρεσαν τη μάσκα της υποκρισίας. Για να φανεί πως έκαναν το καθήκον τους (με τους «κουμπάρους», τα Βατοπέδια και τους Ζαχόπουλους), αλλά έπεσαν ηρωικά. Για να δώσουν κουράγιο στους οπαδούς, γαλβανισμένους με τις «αρχές» και την «ιδεολογία» της παράταξης. Άλλαξαν αρχηγό, σκόρπησαν τη μαγική σκόνη της λήθης τριγύρω και σκάνε μύτη κάποια ξεχασμένα(;) «καλά παιδιά». Για να ξανάβρουν τον ρυθμό τους οι μασέλες, που ακόμα μασουλάνε κάτι απ’ τα προηγούμενα.
ΚΑΙ του ΠΑΣΟΚ τα παλικάρια επιμένουν. Με τα βαρίδια στην πλάτη και κάποια «αστέρια» του, ατιμώρητα, να μασουλάνε ακόμα τα κλεμμένα, ωστόσο, δεν σκέπτονται να παραδώσουν. Άλλοι στη θέση τους θα τα’ χαν βροντήξει, διακόπτοντας την υπέρτατη ηδονή της εξουσίας. Αυτοί το παίζουν αναστενάρηδες, λοξοκοιτώντας μη τους σπρώξει ο «εχθρός».
Η Ελλάδα ξεψυχάει κι αυτοί…κομματίζονται. Κι αν έχουν κάποιο άλλοθι τα δυο (λεγόμενα) μεγάλα κόμματα, εκείνο που δεν κατανοούμε είναι του κ. Τσίπρα η πρεμούρα. Τυχαία και αναπάντεχα, από εσωκομματικές διεργασίες της…πολυπληθούς παράταξης, με το θράσος (και τα λειψά ελληνικά του) «ηυξήθη μέγας». Δρομολόγησε την ύπαρξή του ανάμεσα σε «μεγάλους», ρίχνει τις ατάκες του από βήμα που δεν το’ χε ονειρευτεί κι εμείς τυραννιόμαστε να βγάλουμε άκρη. Ποιος είναι και πώς μας προέκυψε, ποιους και πόσους εκπροσωπεί, πού το πάει και τι θέλει. Πέρα απ’ τη μονομέρεια των επιθέσεων του, που το αντιπασοκικό του πάθος τις καθιστά ασυναρτησίες.
ΝΑ ξεχάσουν τις καταβολές και τα κόμματά τους, να εγκύψουν στην Ελλάδα που ανασαίνει βαριά και δεν μας κόφτει ποιος θα κρατάει το τιμόνι (με τα αγκάθια), σε δάπεδο με αναμμένα κάρβουνα.

Του Θανάση Νικολαΐδη 

press-gr.blogspot.com

Αρέσει σε %d bloggers: