“Το Καστελόριζο και οι μύθοι του”


Σχόλιο εκπροσώπου τύπου του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών, Γιώργου Πεταλωτή

Εδώ και πέντε χρόνια, με αποκορύφωμα την «επέτειο» ανακοίνωσης της ένταξής μας στον μηχανισμό στήριξης από το Καστελόριζο, πλήθος αναφορών, από τις πλέον σοβαρές μέχρι την εύκολη δαιμονοποίησή των γεγονότων, δημοσιεύονται και αναπαράγονται – άκριτα, με ελαφρά συνείδηση και πολλές φορές, επιβλαβώς για τη χώρα.
Η συντριπτική πλειοψηφία, ακόμη και καλόπιστων αναφορών, παραγνωρίζει και δεν εξετάζει τις αιτίες που μας οδήγησαν σε αυτήν την ανάγκη, ενώ πλήθος εύπεπτων στερεότυπων στη σφαίρα της παραπολιτικής και της συνωμοσιολογίας υποκαθιστούν τις σοβαρές αναλύσεις που απαιτούνται.

Εμείς, ως ΚΙΝΗΜΑ  Δημοκρατών Σοσιαλιστών, αναδεικνύουμε πάγια, ότι πρέπει να ανοίξει επιτέλους μια συζήτηση για τους ΛΟΓΟΥΣ που μας οδήγησαν το 2010 στην αναγκαιότητα ενός πρωτοφανούς δανεισμού, αφού ΚΙΝΔΥΝΕΥΑΜΕ ΜΕ ΑΜΕΣΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ, τις μεθοδεύσεις ΑΠΟΚΡΥΨΗΣ των πραγματικών στοιχείων της οικονομίας από την κυβέρνηση Καραμανλή, την παντελή ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ από τους εταίρους μας, αλλά και το ρόλο της ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗΣ Ευρώπης, πριν και μετά την αποκάλυψη της κρίσης.
Οφείλουμε να εστιάσουμε στην ΟΥΣΙΑ της κρίσης καθώς και στην ΠΛΗΡΗ ανυπαρξία μηχανισμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση για την αντιμετώπιση τέτοιων καταστάσεων. Ακόμη και από τη δημιουργία της ΟΝΕ.
Όσοι με οποιοδήποτε τρόπο, πολιτικοί, ΜΜΕ και αναλυτές εκφέρουν δημόσιο λόγο, δεν μπορούν να παραβλέπουν συστηματικά ότι η χώρα μας είχε ανάγκη από ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ στην Οικονομία, τη Διοίκηση, το Κράτος, την Παιδεία και κυρίως τον προσανατολισμό της παραγωγής. Κυριαρχώντας  το δόγμα «ΑΣΤΟ ΓΙΑ  ΑΡΓΟΤΕΡΑ”, μέσα σε πέντε χρόνια – από το 2004 έως το 2009, εκατοντάδες χιλιάδες προσλήψεις, μέσω προφορικής συνέντευξης και χωρίς ιεράρχηση των αναγκών, επιβάρυναν το Δημόσιο.
Να μην ξεχνάμε  ότι,  όταν αποκαλύφθηκε ότι το έλλειμμα ξεπερνούσε το 15%, ασύλληπτο για τα δεδομένα μας, ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑΜΕ ΚΑΝ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΤΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ  που πληρωνόταν από το Κράτος.
Όταν οι αγορές καθιστούσαν με τα τεράστια επιτόκιά τους ανέφικτο τον δανεισμό, όταν ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου και η Κυβέρνησή του διερευνούσε πηγές δανεισμού, διατρέχοντας πολλές φορές μέρος της υφηλίου, αντιμετώπιζε -δικαιολογημένα – τη ΔΥΣΠΙΣΤΙΑ και την ΑΡΝΗΣΗ. Εξάλλου, οι ανάγκες δανεισμού ήταν τόσο μεγάλες, που κανένα κράτος, όσο και εύρωστο να ήταν, δεν θα μπορούσε να τις καλύψει. Οι ΜΥΘΟΙ  περί δανεισμού από τη ΡΩΣΙΑ και την ΚΙΝΑ έπρεπε να περάσουν πέντε χρόνια, ξαναζώντας η χώρα δυστυχώς τα ίδια, για να καταρριφθούν. Οι θεωρίες συνωμοσίας από ανεύθυνους πολιτικούς και ΜΜΕ, δυσχέραναν ακόμη περισσότερο την πραγματικότητα.
Η ΕΥΡΩΠΗ, δυστυχώς ΑΝΕΤΟΙΜΗ όχι μόνον οικονομικά, αλλά κυρίως πολιτικά να αντιμετωπίσει την κρίση μιας χώρας – μέλους, με Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία να ακολουθούν και την Ιρλανδική κρίση σε εξέλιξη, όταν επιτέλους αντιλήφθηκε το μέγεθος των συνεπειών που θα υπήρχαν, ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΕ αμήχανα ότι στερείται θεσμικών εργαλείων για την αντιμετώπισή της. Και ήταν η ίδια που κάλεσε το ΔΝΤ για την παροχή , στην αρχή τεχνογνωσίας και μετέπειτα και δανειακών μεγάλων κεφαλαίων.
Οι ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΕΣ της ΗΓΕΣΙΕΣ βεβαίως, ήταν εκείνες που ουδόλως ανησυχούσαν δημοσίως μέχρι το 2009, προφανώς από ιδεολογική αλληλεγγύη προς την τότε Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και παρά το γεγονός – όπως αποδείχθηκε αργότερα – ότι προειδοποιούσαν τον κ. Καραμανλή για την άσχημη πορεία, ουδέποτε έθεταν ζήτημα «συμμόρφωσης» και αλλαγής πλεύσης.
Όσοι λοιπόν λοιδορούν με μεγάλη ευκολία το «Καστελόριζο» και ακόμη χειρότερα όσοι μέσα από την εύκολη ΑΠΑΞΙΩΣΗ του Παπανδρέου, έχτισαν μια ΑΦΗΓΗΣΗ ΟΛΙΓΩΡΙΑΣ μέχρι και ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ, ας συναισθανθούν ΣΗΜΕΡΑ συγκρίνοντας καταστάσεις, πρώτον πόσο δύσκολο είναι να διαπραγματεύεσαι από τραγική θέση την οικονομική στήριξη της χώρας σου και μάλιστα τότε, που δεν υπήρχε κανένας μηχανισμός, αλλά και δεύτερον πόσο εύκολο είναι να βλέπεις άλλες λύσεις πλην της υπάρχουσας καθώς και σωτήρες από το υπερπέραν. Ήδη ο τότε «αντιμνημονιακός» κ. Σαμαράς το διαπίστωσε, σήμερα το διαπιστώνει και ο κ. Τσίπρας, δυστυχώς με πολύ βαρύτερες συνέπειες για τον Ελληνικό λαό.
Τέλος, ας αναρωτηθούν οι επετειολογούντες πόσο διαφορετική θα ήταν η κατάσταση για τους Έλληνες πολίτες, αν είχαμε από τα κόμματα της τότε αντιπολίτευσης τη στοιχειώδη ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ για την υπέρβαση της κρίσης, πόσο αξιόπιστοι άρα και ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΕΥΑΛΩΤΟΙ θα ήμασταν προς τους δανειστές και εταίρους μας και πόσο ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ θα αποδεικνυόμασταν στην Ελληνική κοινωνία για την συνολική αλλαγή πορείας της χώρας. Και πόσα λάθη προφανώς και παραλείψεις θα είχαμε γλιτώσει, αν το μέτωπο των πολιτικών δυνάμεων ήταν ενιαίο. Για να μην φθάσουμε πέντε χρόνια μετά να βρισκόμαστε πάλι στο ίδιο σημείο.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, η Κυβέρνησή του και η τότε Κοινοβουλευτική του Ομάδα, ανέλαβαν ένα τεράστιο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ. Εν γνώσει τους. Δεν λιποτάκτησαν, δεν απέδρασαν. Τον δρόμο αυτό τον γνωρίζαμε πολύ καλά. Θα ήταν πολύ εύκολο αν αντί για «Καστελόριζο» πηγαίναμε τότε σε εκλογές, σε δημοψήφισμα ή ζητούσαμε την ψήφιση της δανειακής σύμβασης με 180 ψήφους, δηλαδή εκ των προτέρων απόρριψή της και «ΗΡΩΙΚΗ ΕΞΟΔΟ » με ευθύνη άλλων.
Αλλά με μια χώρα ήδη ΠΤΩΧΕΥΜΕΝΗ, ήδη ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΗ.
Η επιλογή μας λοιπόν, ήταν και είναι διαφορετική.
Αναλάβαμε το κόστος σε όλα τα επίπεδα. Ακόμη και σήμερα, όπως και με την προηγούμενη κυβέρνηση.
Εντοπίζουμε τις μεγάλες διαφωνίες μας, αλλά με δημιουργικό για τη χώρα τρόπο.
Τονίζαμε και τονίζουμε ότι η λύση στην κρίση δεν μπορεί να είναι εκτός του πυρήνα της Ευρώπης, την Ευρωζώνη, ότι η χώρα έχει ανάγκη από μεγάλες και πραγματικές μεταρρυθμίσεις ενταγμένες σε ένα ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ και ότι και η σημερινή κυβέρνηση πρέπει να ανταποκριθεί επιτέλους  άμεσα στην ανάγκη αυτή. Γι’ αυτό και μόνον εξάλλου εμείς  στηρίζουμε τις προσπάθειες της χώρας τότε και τώρα.
Ας ευχηθούμε λοιπόν, ότι την όποια επέτειο θα την λαμβάνουμε ως αφορμή για επανεκκίνηση της σκέψης και της δράσης μας και μάλιστα, όταν ο χρόνος είναι ασφυκτικός για την χώρα.

Όταν ο Σαμαράς δημιούργησε τον Τσίπρα


123332dddddddddd.jpg

 

Είναι φορές που δεν υπάρχει τρίτος δρόμος, οι ισορροπίες ασθενούν και οι μέσες λύσεις που μπορεί να ικανοποιούν τη στιγμή, δεν είναι βιώσιμες στο χρόνο. Έρχονται, τότε, αμείλικτα τα διλήμματα και καλείσαι να πάρεις αποφάσεις, είτε ως άτομο, είτε ως συλλογικότητα, είτε ως χώρα. Είναι οι στιγμές που πρέπει να αποφασίσεις ενώ η κάθε σου παλινδρόμηση στοιχίζει σε χρόνο και η θέση αυτού στην εξίσωση του κόστους δυσχεραίνει το επιθυμητό αποτέλεσμα…

Κάποια από τα διλήμματα είναι ξεκάθαρα και έχουν να κάνουν με μία καλή ή κακή επιλογή, με τις πολλές παραμέτρους να θολώνουν την SWOT analysis (ανάλυση πλεονεκτημάτων και μειονεκτημάτων), όμως ένα καλό zoom out και η κωδικοποίησή του ξεκαθαρίζει το τοπίο και σου δίνει τη δυνατότητα να αποφασίσεις ορθά και να υποστηρίξεις με συνέπεια την απόφαση που θα πάρεις.

 

Δυστυχώς, στη ζωή υπάρχουν και τα διλήμματα από τα οποία η καλή επιλογή απουσιάζει πάνω απ᾽ το τραπέζι. Είναι οι περιπτώσεις που καλείσαι να επιλέξεις μεταξύ του δυσάρεστου και του καταστροφικού. Ένα τέτοιο δίλημμα αφορούσε και στην αντιμετώπιση χρεοκοπίας της Ελλάδας το 2009.

 

Η Ελλάδα βρέθηκε σε δυσμενή θέση, με δημοσιονομικό έλλειμμα 15,7%, χρέος 300 δις (127% του ΑΕΠ) και έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών 15%. Οι υπέρογκες δανειακές της ανάγκες για το οικονομικό έτος 2010 δεν μπορούσαν πλέον να καλυφθούν από τις αγορές. Η Ελλάδα χρεοκόπησε και το δίλημμα ήταν ξεκάθαρο:

 

1) Η προσπάθεια για τη δημιουργία οικονομικού μηχανισμού στήριξης από την Ε.Ε., την οποία είχαμε εξαπατήσει με τα greek statistics, άρα το εγχείρημα ήταν δύσκολο καθότι η διαπραγματευτική μας αξία παρέμενε σχεδόν μηδενική εκείνη την περίοδο.

 

2) Η άτακτη χρεοκοπία και η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, αν και εφόσον δεν βρίσκαμε πηγή χρηματοδότησης.

 

Η πρώτη θα ήταν μία δυσάρεστη επιλογή και η δεύτερη η απόλυτη καταστροφή. Επιλέξαμε την πρώτη επιλογή, προσπαθήσαμε και καταφέραμε τη δημιουργία μηχανισμού στήριξης, προφανώς με τους όρους των δανειστών, ήταν το καλύτερο που μπορούσαμε να πάρουμε εκείνη την περίοδο.

 

Τι ακριβώς μάς είπαν οι εταίροι μας; Να συμφωνήσουμε στο περίφημο μνημόνιο, το οποίο περιελάμβανε 2 πακέτα, αυτό της λιτότητας ούτως ώστε να μειώσουμε το έλλειμμα (η λιτότητα είναι ο μοναδικός τρόπος, με ένα μίγμα αύξησης φόρων και μείωσης δαπανών σε συνδυασμό με την πάταξη της φοροδιαφυγής, ιδιωτικοποιήσεις και τον οικονομικό εξορθολογισμό) και το δεύτερο πακέτο των μεταρρυθμίσεων, για να μπορέσουμε να γίνουμε ανταγωνιστικοί και να απελευθερώσουμε τις δυνάμεις της αγοράς.

 

Να πούμε πιο απλοϊκά τα 2 πακέτα; Να βγάζουμε όσα τρώμε και να αλλάξουμε ως κράτος, αντιμετωπίζοντας τις αιτίες χρεοκοπίας και εκσυχρονίζοντας τις δομές μας.

 

Πράγματι, ξεκινήσαμε μία προσπάθεια βασισμένη σε ένα συγκεκριμένο πλάνο, με τα όσα λάθη και παραλείψεις, η οποία σίγουρα δεν έφερε το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Και το βασικό ερώτημα είναι το εξής:

 

Γιατί δεν τα καταφέραμε;

 

Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι η Ελλάδα θα τα είχε καταφέρει και θα έβγαινε από το μνημόνιο σε μία τετραετία, υπό την προϋπόθεση ότι θα κινείτο συγκροτημένα σε αυτή την κατεύθυνση, με τις 2 μεγάλες κοινοβουλευτικές δυνάμεις σε σύμπνοια και με προσήλωση στον εθνικό αυτό στόχο. Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ αντιπροσώπευαν >80% του κοινοβουλίου και ήταν αυτοί που θα μπορούσαν να ορίσουν και να επικοινωνήσουν το σαφές δίλημμα με το οποίο ήταν αντιμέτωπη η χώρα.

 

Εντούτοις, ο Σαμαράς αποδεικνύεται το μοιραίο πρόσωπο κατά τη διάρκεια της κρίσης, διότι αποφασίζει τη μη συμμετοχή στην εθνική προσπάθεια ως όφειλε (είναι πολιτική αστειότητα η προσπάθεια εγκλωβισμού με τους 180, εδώ ετίθετο ζήτημα εθνικής ευθύνης), παραθέτοντας έναν τρίτο ουτοπικό δρόμο, μεταξύ αυτόν του μνημονίου και της δραχμής. Από τη στάση του αυτή γεννιέται το κόμμα της Μπακογιάννη, όμως το χειρότερο όλων είναι ότι καλλιεργείται μία ουτοπία, η οποία ποτίζει -επί διετία- τον ελληνικό λαό που δυσκολεύεται να προχωρήσει ακόμη και στην παραδοχή ότι χρεοκοπήσαμε αλλά και την προφανή αναγκαιότητα του μνημονίου.

 

Καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να προχωρήσει σε αλλαγές και μεταρρυθμίσεις χωρίς τη συμμετοχή του κόσμου. Και για να γίνει συμμέτοχος ο κόσμος θα έπρεπε να πεισθεί για τον δύσκολο μονόδρομο της 1ης επιλογής, με τις λογικές επαναδιαπραγματεύσεις κατά την πορεία. Εν αντιθέσει, η στάση της ΝΔ, ως ενός φιλοευρωπαϊκού κόμματος της τάξεως του 40% τοποθέτησε τον κόσμο απέναντι σε αυτή την εθνική προσπάθεια.

 

Αποτέλεσμα; Όταν ο αρχιτέκτοντας του αντιμνημονίου Αντώνης Σαμαράς συμφώνησε με το διευθυντήριο των Βρυξελλών (Γερμανία-Γαλλία και διαπραγματευτή τον Μπαρόζο) και έκανε την περίφημη μνημονιακή κωλοτούμπα, μεγάλο μέρος της βάσης είχε πεισθεί για τον τρίτο δρόμο της εύκολης προσαρμογής με τα υποτιθέμενα ισοδύναμα.

 

Η στάση του Σαμαρά μετρήθηκε στις εκλογές του 2012, με τη δημιουργία ενός δεύτερου κόμματος (το πρώτο της Μπακογιάννη δημιουργήθηκε λόγω της αντιμνημονιακής του στάσης) με αντιμνημονιακά χαρακτηριστικά, αυτό του Καμμένου, με τους Ανεξάρτητους Έλληνες να παίρνουν 10,7% τον Μάιο του 2012! Κάποιοι απέδωσαν αυτή την τεράστια πολιτική επιτυχία στη διαδικτυακή καμπάνια των ΑΝΕΛ και άλλοι στα καλά ψηφοδέλτια.

Προφανώς, δεν ισχύει ούτε το πρώτο, ούτε και το δεύτερο. Οι ΑΝΕΛ χρησιμοποίησαν τα social media με απόλυτο ερασιτεχνισμό ενώ τα ψηφοδέλτια ήταν «πάρε τον ένα, χτύπα τον άλλο». Το 10,7% ήταν η είσπραξη της αντιμνημονιακής ρητορικής, την οποία τεχνηέντως καλλιέργησε ο Σαμαράς.

 

Μαζί με τον Καμμένο, η αντιμνημονιακή ρητορική του μίσους και της «υποδούλωσης» στους εταίρους μας, ενώ υπήρχαν άλλες μαγικές Ζαππειακές λύσεις, δημιούργησε και το τέρας της Χρυσής Αυγής.

 

Και φυσικά, το γεγονός της μη οριοθέτησης του πραγματικού διλήμματος και της πιθανής ύπαρξης άλλων δρόμων δεν μπορούσε να μην φτάσει μέχρι τα αριστερά. Έτσι, το αντιμνημονιακό ρεύμα μαζεύτηκε εν μία νυκτί στη ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη, η οποία δημοσκοπικά άγγιξε το 17% τον Μάρτιο του 2012. Όμως, η ήπια ρητορική του προέδρου της ΔΗΜΑΡ δεν ήταν αντιπροσωπευτική των ψηφοφόρων του αντιμνημονίου και έτσι, ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα να «σκίσει» τελείως τη λογική, να ορίσει ως εχθρούς τους ευρωπαίους και να εισπράξει τη δυσαρέσκεια κάνοντας την έκπληξη και παίρνοντας τη δεύτερη θέση τον Μάιο του 2012 με ποσοστό κοντά στο 17% και τον Ιούνιο του 2012 με ποσοστό 27%.

 

Συνοψίζοντας, η αντιμνημονιακή ρητορική του Σαμαρά ήταν αυτή που τον έφερε στην εξουσία όμως αποδείχθηκε μοιραία για τη χώρα. Ο ίδιος, κατά την άποψή μου πάντα, είναι και το κεντρικό πρόσωπο ευθύνης για την μη επίτευξη εξόδου μας από το μνημόνιο. Καθώς καταλαμβάνει την εξουσία, σταματά κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης και επιστρέφουμε στον δρόμο του πελατειασμού, με συνεργούς τους Βενιζέλο-Κουβέλη.

Το opengov καταστρατηγήθηκε, οι κολλητοί κατέλαβαν τις θέσεις ευθύνης την κρατική μηχανή (4-2-1), οι συμφωνίες με τους λεγόμενους ολιγάρχες έγιναν σε κάθε επίπεδο (μέχρι και ο γιος Ψυχάρης κατέβηκε βουλευτής με τη ΝΔ) και κινδύνεψε ακόμη και η Δι@ύγεια.

Ο ίδιος ο Σαμαράς, σε πρόσφατη ερώτηση απολογισμού του δημοσιογράφου Χατζή »ποια είναι η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση της κυβέρνησής σας» απάντησε ότι »αλλάξαμε την κουλτούρα των Ελλήνων».

 

Υπ᾽ αυτό το πρίσμα, ο Σαμαράς είναι αυτός ο οποίος δημιούργησε τον Τσίπρα και τον οδήγησε στην εξουσία, στρώνοντας με ροδοπέταλα το δρόμο του αντιμνημονίου. Ο Τσίπρας συνέχισε την περιγραφή του τρίτου δρόμου, αυτόν μεταξύ μνημονίου και δραχμής, ο οποίος προφανώς με την κατάληψη της εξουσίας αποδείχθηκε ένα μεγάλο ψέμα. Η απάτη ήταν τόσο μεγάλη που δεν έφτανε η αποδοχή της αλήθειας, έπρεπε κάπως να δικαιολογηθεί και έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ προχώρησε σε μετονομασίες του μνημονίου και της τρόικας, προσφέροντας άφθονο γέλιο εκτός συνόρων για τον παραλογισμό και την υποκρισία μας.

 

Δυστυχώς, η συνέχεια προμηνύεται ακόμη πιο δυσάρεστη. Αντίστοιχη της αντιμνημονιακής ρητορικής Σαμαρά είναι εθνικιστική ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία σε πολλές των περιπτώσεων ξεπερνά και αυτή του συγκυβερνώντος ακροδεξιού Πάνου Καμμένου. Η τεράστια πλειοψηφία των Ελλήνων πλέον αντιμετωπίζει τους εταίρους μας ως εχθρούς. Το ίδιο κλίμα καλλιεργείται και ως προς τους γείτονές μας.

Παράλληλα, η κυβέρνηση σχεδιάζει να στήσει ένα απέραντο δικαστήριο, εντός και εκτός της χώρας, για αυτούς που δήθεν μας έβαλαν σκόπιμα στο μνημόνιο, για τους Γερμανούς που μας εκμεταλλεύονται οικονομικά και όλα αυτά εντός ενός πλαισίου μίας κρυφής συμφωνίας με την Καραμανλική πτέρυγα και επισφράγισμα αυτής την επιλογή Παυλόπουλου για την Προεδρία Της Δημοκρατίας.

Το μίσος και ο θυμός του κόσμου έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό που ακόμη και αν η κυβέρνηση αποφασίσει να αλλάξει στρατηγική, η βάση δεν πρόκειται να ακολουθήσει, όπως δεν ακολούθησε και τον Σαμαρά. Οπότε, η δήθεν απειλή ότι αν δεν τα καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει η Χρυσή Αυγή είναι επί της ουσίας η ακραία κατεύθυνση στην οποία οδηγεί τον κόσμο η ίδια η κυβέρνηση.

 

Δυστυχώς, για πρώτη φορά στη ζωή μου είμαι απαισιόδοξος. Η Ελλάδα δεν θα τα καταφέρει. Το αντιμνημόνιο μάς έβγαλε εκτός στόχου και ο εθνολαϊκισμός θα μας καταστρέψει.

 

Ξέρω, ίσως να ´χει μικρή σημασία η απόδοση ευθυνών. Όταν όμως βλέπω τον Σαμαρά, μετά από τα όσα δεινά έχει προκαλέσει στη χώρα για να καταλάβει την εξουσία, να καιροφυλαχτεί -αρνούμενος να παραδώσει σκυτάλη στο κόμμα του- για την επανακατάληψη της ίδιας εξουσίας, τόσο περισσότερο αισθάνομαι ότι μου λείπει το οξυγόνο από τον ελληνικό αέρα.

 

Μόνο θλίψη αισθάνομαι για μία Ελλάδα που, στην πιο δύσκολη μεταπολιτευτική στιγμή της, έπεσε στα χέρια πολιτικών καιροσκόπων και εμπόρων ελπίδας. Δυστυχώς, ο τρίτος δρόμος του Σαμαρά και κατόπιν του Τσίπρα, εκτός από μη πραγματικός θα είναι και ο μοιραίος για τη χώρα.

ΠΗΓΗ- See more at: http://epikairo.gr/index.php/en/apopsi/item/9635-otan-o-samaras-dimioyrgise-ton-tsipra#sthash.kobAs7w9.dpuf

Συγχαρητήρια στην κυβέρνηση «για πρώτη φορά Αριστερά»…!


Από τον Τομέα Θεσμών, Δημοκρατίας και Συμμετοχής του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, σχετικά με τις πληροφορίες για τον διορισμό από την κυβέρνηση και τέταρτου Γενικού Γραμματέα στο Υπουργείο Δικαιοσύνης ως Γ.Γ. Διαφάνειας, του πρώην εισαγγελέα κ. Παπαγγελόπουλου, εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

Συγχαρητήρια στην κυβέρνηση «για πρώτη φορά Αριστερά»…!ΚΙΝΗΜΑ Δημοκρατών Σοσιαλιστών

Διότι:

1. Παρά τους ισχυρισμούς της ότι προχωρεί σε περιορισμό δαπανών, προσθέτει μία επιπλέον θέση Γενικού Γραμματέα στις ήδη τρεις που είχε το Υπουργείο Δικαιοσύνης, τοποθετώντας στην ενιαία θέση του Γενικού Γραμματέα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Διαφάνειας, που κατέχει ήδη ο κ. Κ. Παπαϊωάννου, και τον πρώην εισαγγελικό λειτουργό κ. Παπαγγελόπουλο.

2. Τοποθετεί σε αυτήν την θέση τον κ. Παπαγγελόπουλο, που είχε τοποθετηθεί στην ευαίσθητη και απολύτως εμπιστευτική θέση του διοικητή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ) επί διακυβέρνησης Κώστα Καραμανλή, πολλαπλασιάζοντας τα ερωτήματα για το τι μπορεί να σημαίνει η συνεχής αυτή σειρά «συμπτώσεων», μετά την επιλογή του νυν Προέδρου της Δημοκρατίας, καθώς και την εξαίρεση της κυβερνητικής περιόδου 2004-2009 από το πεδίο έρευνας της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής για τις αιτίες εισόδου της χώρας στο Μνημόνιο.

3. Εμφανίζεται τουλάχιστον αδιάφορη (;) για το γεγονός ότι ο κ. Παπαγγελόπουλος, ως Προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, είχε αναλάβει την υπόθεση εκτύπωσης και διανομής χιλιάδων υβριστικών φυλλαδίων κατά του Γιώργου Παπανδρέου, κατά την προεκλογική περίοδο του 2004, υπόθεση για την οποία δεν υπήρξε κανένα αποτέλεσμα από την έρευνά του.

Έπιασε δουλειά…


Δεν πρόλαβε να αναλάβει χρέη συντονιστή του παρατηρητηρίου κυβερνητικού-κοινοβουλευτικού έργου εκ μέρους του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών και ο Μιχάλης Καρχιμάκης έπιασε αμέσως δουλειά.

karximakis

Με ένα μπαράζ παρεμβάσεών του, ο κ.Καρχιμάκης έσπευσε να θυμίσει ότι «η ιστορία δεν ξεκίνησε να γράφεται το 2009». Πρόκειται για μία απάντηση στην πρόταση της κυβέρνησης να συσταθεί εξεταστική επιτροπή για το μνημόνιο, «αθωώνοντας» όμως την κυβέρνηση της ΝΔ και τα «καταστροφικά οικονομικά πεπραγμένα της από το 2004 ως το 2009», όπως λέει.

«Ο Παπανδρέου, αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι, δεν πρόλαβε να καταστρέψει την χώρα σε τέσσερις μήνες», λέει επικαλούμενος και την έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, «που καταγράφει τους ενόχους της δεξιάς», όπως συνεχίζει, προειδοποιώντας την κυβέρνηση ότι «η δεξιά που θέλετε να προσεταιρισθείτε, δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» και πως τους …περιμένει στη γωνία.

Όσο για τις αιτιάσεις περί επαναπατρισμού των καταθέσεων των πολιτικών που έβγαλαν τα λεφτά τους στο εξωτερικό, ο κ.Καρχιμάκης απαντά, κάνοντας λόγο για ‘επικοινωνιακά τεχνάσματα’, αφού επιμένει για πολλοστή φορά ότι «του επαναπατρισμού των καταθέσεων πρέπει να προηγηθεί ο έλεγχος αν οι καταθέσεις είναι νόμιμες και φορολογημένες».

Ένας τέτοιος έλεγχος, άλλωστε, από το 2000 και μετά, υποστηρίζει ότι δύναται να αποφέρει πάνω από 30 δις ευρώ. Και επειδή επ’ αυτού ουδέν λέγεται, αναρωτιέται αν …κάποιοι ‘καλύπτουν’ κάποιους, αναλαμβάνοντας ημιτελείς πρωτοβουλίες και ενέργειες είτε ηθελημένα είτε αθέλητα…

Απάντηση;

Kανείς δεν δικαιούται να καταργεί κόμματα, πόσο δε μάλλον ένα ιστορικό κίνημα όπως το ΠΑΣΟΚ.


 

Στα μέσα Δεκεμβρίου τα μέλη της Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ -και όχι μόνο- έλαβαν ένα ηλεκτρονικό μήνυμα στο οποίο καλούνταν από την κίνηση των 58 να εκφράσουν τις σκέψεις τους για το πώς πρέπει να είναι η νέα κεντροαριστερά και πως πρέπει να ονομαστεί η νέα διάδοχος παράταξη.
Τότε εύλογα δημιουργήθηκαν από αρκετούς – μεταξύ των οποίων και της Κίνησης75- αρκετές ενστάσεις.
Ενστάσεις που εκφράστηκαν στην τελευταία συνεδρίαση της Κεντρική Πολιτική Επιτροπή από εντυπωσιακό αριθμό ομιλητών.
Πρόσφατα λάβαμε ένα νέο ε-μαιλ από τους 58 που μας λέει ότι οι 58 βρέθηκαν, συζήτησαν και αποφάσισαν το όνομα της νέας παράταξης για τις Ευρωεκλογές του Μαΐου.
Επειδή δεν πήραμε ποτέ και σε κανένα όργανο την απόφαση για διάλυση του ΠΑΣΟΚ.
Επειδή τα κόμματα δεν αντικαθίστανται από ανομιμοποίητες παρέες με επισπεύδοντες συγκεκριμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης που έχουν αναλάβει εργολαβικά τον πολιτικό εξευτελισμό του ΠΑΣΟΚ και την αντικατάσταση του από τους 58.
Επειδή  «αρέσει δεν αρέσει σε κάποιους»  οι Βουλευτές και υποψήφιοι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ έδωσαν τη μάχη των εκλογών του 2012 μέσα σε εξαιρετικά αρνητικές συνθήκες, συνειδητά και με βαρύ προσωπικό κόστος.

Επειδή τα εκατοντάδες στελέχη μας έδωσαν τον αγώνα τους για να συμμετέχουν στις προσυνεδριακές διαδικασίες χιλιάδες συμπολιτών μας, μόλις πριν από λίγους μήνες.
Επειδή η πολιτική για μας δεν γίνεται με όρους παρέας, κολλητών, διαπλοκής και ύβρεων εναντίον του ιστορικού ηγέτη Ανδρέα Παπανδρέου.
Επειδή ουδείς σχηματισμός μπορεί να ισχυριστεί ότι  αποτελεί τη Προοδευτική Δημοκρατική Παράταξη!
Ποιοι και πως μπορούν να οικειοποιούνται την Δημοκρατική Παράταξη που διαχρονικά έδωσε αγώνες σε αυτή τη χώρα.
Ακόμη και το ΠΑΣΟΚ των αυτοδυναμιών δεν ισχυρίστηκε ότι είχε το μονοπώλιο της Δημοκρατικής Παράταξης! 
Και τώρα έρχονται 58 άτομα  να «κατοχυρώσουν» για τους εαυτούς τους τη Δημοκρατική Παράταξη, με τη λογική του εμπορικού σήματος προϊόντος…;
Θεωρούμε άκρως ατυχείς και λανθασμένες τις κινήσεις των 58.
Αλλά πιο ατυχείς τις αποκρίσεις της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ σε αυτές.
Βεβαίως κάθε δημοκρατικός πολίτης έχει κάθε δικαίωμα να απευθύνει κάλεσμα για τη συσπείρωση του χώρου, για την ενεργοποίηση του διαλόγου, την ένταξη όλων των δυνάμεων σε ένα κοινό στόχο, αλλά κανείς δεν δικαιούται να καταργεί κόμματα, πόσο δε μάλλον ένα ιστορικό κίνημα όπως το ΠΑΣΟΚ.

Σε σχέση με την σχετική ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΠΑΣΟΚ έχουμε ορισμένα ερωτήματα:

· Με ποιο τρόπο διασφαλίζει η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ την θεσμική αυτοτέλεια και αυτονομία του κινήματος, όπως αποφάσισε η κεντρική επιτροπή;

· Πότε και πως θα εκπροσωπηθεί το ΠΑΣΟΚ στο νέο σχήμα συνεργασίας με τις άλλες κινήσεις, όπως αποφάσισε η κεντρική επιτροπή;

· Τελικά στις ευρωεκλογές το κοινό ψηφοδέλτιο θα είναι  η «Προοδευτική Δημοκρατική Παράταξη ή «Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα» με τα σύμβολα τα ΠΑΣΟΚ όπως αποφάσισε η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή»;

· Θα υπάρχουν τα σύμβολα του ΠΑΣΟΚ;

· Τι σημαίνει και τι σηματοδοτεί ως προς τις πολιτικές προθέσεις «των 58» η διατύπωση «η παράταξη είναι οι πολίτες, που θα θελήσουν να τη στηρίξουν και όχι άθροισμα κομματικών αντιπροσωπειών»;

· Δηλαδή ζητούν το ΠΑΣΟΚ να αυτοδιαλυθεί για να μετέχει στην «Προοδευτική Δημοκρατική Παράταξη»;

· Τις πρωτοβουλίες τις έχουμε παραχωρήσει «στους 58» και μόνο;

· Το ΠΑΣΟΚ θα πάρει τις δικές του πρωτοβουλίες και πότε;

Ζητούμε εδώ και τώρα η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και τα όργανα του να αναλάβουν τις πρωτοβουλίες που απαιτούνται ως ελάχιστη ένδειξη σεβασμού στα μέλη του και στην ιστορία του.
Ζητάμε άμεσα ένα «πραγματικά πολιτικό» συνέδριο του ΠΑΣΟΚ που θα ασχοληθεί με τα παραπάνω θέματα.
Έχουμε μέγιστη ευθύνη απέναντι στους πολίτες που μας στήριξαν και στις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας μας, να μείνουμε σταθεροί στις αρχές μας. Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τους «εκποιήσουμε  πολιτικά» ,  κρυπτόμενοι πίσω από σχήματα.

Κάντε γρήγορα “restart”


ΤΟΣΟ ΚΑΚΟ, ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ?...

Να τα πούμε τα πράγματα λίγο πιο ξεκάθαρα και όποιος ήθελε κατάλαβε.

Τα σενάρια για εκλογές , κυκλοφορούσαν εδώ και 2 μήνες.Από την κυβέρνηση, ήθελαν να προλάβουν να έχουν νωπή εντολή για τα δύσκολα που έρχονται το φθινόπωρο και ειδικά μετά τις γερμανικές εκλογές. Αυτή η κυβέρνηση, δεν μπορούσε να περάσει άλλα μέτρα. Πίστευαν όμως ότι θα είχαν κάποιο έργο να παρουσιάσουν, το λεγόμενο succes story, έστω και παραποιημένο.Η κατάσταση εξελίχτηκε σε «φιάσκο», γιατί μπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς για πολύ καιρό, αλλά δεν μπορείς να τους κοροϊδεύεις όλους για πάντα.
Στη ΔΕΠΑ, έπεσε μπουρλότο. Το ΧΑΑ υποβαθμίστηκε. Έργο δεν είχαν να παρουσιάσουν στην τρόϊκα, εφόσον εδώ και ένα χρόνο δεν έχει συμβεί απολύτως τίποτα. Δημόσιο,δεν είχαν πειράξει,ούτε την Κωπαϊδα καν. Τότε ήρθε ο πανικός. Σύμβουλοι του Πρωθυπουργού, του εισηγήθηκαν να κάνει μια σοκαριστική κίνηση, που ταυτόχρονα θα έδινε και το γρήγορο αποτέλεσμα των απολυμένων που θα θέλαμε να παρουσιάσουμε στην τρόϊκα. Εκεί λοιπόν, φέρθηκαν ά-δέξια.Μέσα σε ένα απόγευμα έκλεισαν την κρατική τηλεόραση και έριξαν και μαύρο στην οθόνη. Οι προαναγγελίες για νέα τηλεόραση και πρόσληψη 1200 ατόμων, δεν άφησαν κανένα περιθώριο στους καχύποπτους να σκεφτούν ότι υπάρχει κάποιο αποτέλεσμα πίσω από την εσπευσμένη αυτή κίνηση. Ταυτόχρονα,το «μαύρο» στην οθόνη χτύπησε «φλέβα» στα δημοκρατικά αντανακλαστικά κάθε σκεπτόμενου πολίτη, αυτής της χώρας. Που δεν «παραμυθιάζεται» και ούτε «εντυπωσιάζεται».
Ήρθαν και οι αντιδράσεις από το εξωτερικό και «έδεσε» το πράγμα.
Έβαλε «αυτογκόλ» η κυβέρνηση.

Πάμε και στα πιο σημαντικά τώρα. Δόση δεν έχουμε.Τις προάλλες το ΙΚΑ δεν κατέβαλε συντάξεις, όχι από λάθος όπως ισχυρίζονται,….αλλά επειδή δεν υπήρχαν τα χρήματα.
Οι φορολογικές δηλώσεις,τυπικά ολοκληρώνονται στις 24 Αυγούστου(έτσι όπως τα κατάφερε ο Θεοχάρης και ο Στούρνος). Άτυπα, βάλτε την φαντασία σας να δουλέψει…και σκεφτείτε πότε θα εισπράξει έσοδα το κράτος.
Έχουμε κι άλλο ένα θεματάκι όμως. Βλέπετε τον τελευταίο καιρό,συνεχείς δηλώσεις από την Γερμανία κυρίως, ότι το ΔΝΤ πρέπει να αποχωρήσει από την Ευρώπη. Και φυσικά θα αποχωρήσει,όχι επειδή το ζητάνε οι Γερμανοί. Αλλά επειδή το καταστατικό του ΔΝΤ,δεν του επιτρέπει να συνεχίζει να χρηματοδοτεί μη βιώσιμο χρέος.
Και μετά τι?Θα βγει η Ελλάδα στις αγορές?Θα κόψει χρήμα η Γερμανία?
Όχι, αγαπητοί μου φίλοι. Τίποτα από αυτά δεν θα συμβεί. Η έξοδος της Ελλάδας ετοιμάζεται για μετά τις γερμανικές εκλογές. Δεν ξέρουμε τι είναι αυτό που θα μπορούσε να σταματήσει την εξέλιξη αυτή. Μεταρρυθμίσεις δεν προλαβαίνουμε. Και 200.000 δημοσίους υπαλλήλους να απολύσουμε, πάλι δεν σωζόμαστε.
Μόνο οι Αμερικάνοι θα μπορούσαν να βάλουν ένα φρένο στην κατάσταση αυτή. Αλλά εδώ υπάρχουν κάποια θεματάκια. Θα βραχυκλώσουν την Μέρκελ επειδή της το χρωστάνε και επίσης δεν δείχνουν να θέλουν τον Σαμαρά. Απόδειξη ότι του έκλεισαν την πόρτα στα μούτρα και δεν τον δέχτηκαν. Ας πρόσεχε όταν συναντιόταν με τους Ρώσους….
Δείχνουν όμως να θέλουν τον Αλέξη. Μπορεί ο Αλέξης? Δεν μας νοιάζει. Γιατί, μπορεί ο Σαμαράς? Εδώ που φτάσαμε, κάντε γρήγορα “restart” στη χώρα να τελειώνει το μαρτύριο της σταγόνας. Εδώ και 3 χρόνια πέφτουμε και ακόμη δεν πιάσαμε τον πάτο.
Όποιος πιστεύει ότι με 30% ανεργία, με βυθισμένη τη χώρα στην ύφεση και με τους φορολογικούς συντελεστές στο Θεό, έχουμε ελπίδες να ξεπεράσουμε την κρίση,…είναι δικαίωμα του. Καλού-κακού όμως, ας είναι προετοιμασμένος για τα χειρότερα.
Θυμάται κανείς την δήλωση του Juncker? “Μην πουλάτε τις ΔΕΚΟ σε εξευτελιστικές τιμές’’.

Αργεντινή δέκα χρόνια μετά…


Επειδη ο νεαρός ΤΣΙΠΡΑΣ είχε πει ΜΑΚΑΡΙ να είχαμε γίνει ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ… Είναι εμφανές ότι o SYRIZA δεν έχει ΙΔΕΑ ακόμα μια φορά τι γίνεται εκεί… δείτε το τελευταίο συμβαν στην ΑΚΟΜΑ ΔΕΙΝΟΠΑΘΟΥΣΑ Αργεντινη η οποια ειναι και φορτωμενη με ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ, πολλα ΜΕΤΑΛΛΑ, μεγαλη παραγωγη ΣΟΓΙΑΣ, ΚΡΕΑΤΩΝ κλπ …

και ρωτηστε και ΚΑΝΑ ΕΛΛΗΝΑ ΝΑΥΤΙΚΟ που το καραβι του πιανει ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΙΡΕΣ και παει καμια βολτα στην ενδοχωρα, να σας πει την πεινα και την εγκληματικοτητα ΣΗΜΕΡΑ…και τις συνταξεις των 250 ευρω !

διαβαστε λοιπον:

«Η φρεγάτα «Libertad» του Ναυτικού της Αργεντινής κρατείται στην Γκάνα από ομάδα ομολογιούχων που δεν έχουν πληρωθεί. Η Αργεντινή υποστήριξε την Τετάρτη ότι η φρεγάτα εκπαίδευσης του Ναυτικού “Libertad”, κρατείται στην Γκάνα και κατηγορεί τους “αδίστακτους χρηματοδότες” των “vulture funds”, οι οποίοι ζητούν την καταβολή των κρατικών ομολόγων, δήλωσε το γραφείο του υπουργού Hector Timerman σε επίσημο ανακοινωθέν.

Σε μια δήλωση με τον τίτλο “Μια περίτεχνη επίθεση από τα ληστρικά αμοιβαία κεφάλαια έναντι της Αργεντινής” το υπουργείο Εξωτερικών δήλωσε ότι, η φρεγάτα Libertad έχει καθυστερήσει στην Γκάνα, λόγω της απαίτησης που υποβλήθηκε από την NML Group στο ανώτατο δικαστήριο της χώρας αυτής.

“Το υπουργείο Εξωτερικών της Αργεντινής έχει ήδη εμπλακεί στην υπόθεση ενημερώνοντας τις αφρικανικές αρχές για την « απάτη », που τέθηκε από αυτούς τους αδίστακτους χρηματοδότες», λέει η ανακοίνωση από το μέγαρο το San Martin Palace (ΥΠΕΞ)

Στη Γκάνα, ο Richard Anamoo επικεφαλής της Αρχής Λιμένων είπε ότι ενήργησε κατόπιν εντολών από το ανώτατο δικαστήριο. “Οι ιδιοκτήτες του σκάφους θα πρέπει να πληρώσουν ή να υπερασπιστούν τον εαυτό τους στο δικαστήριο”, υπογράμμισε.

Η κυβέρνηση της προέδρου Κριστίνα Φερνάντες της Αργεντινής δήλωσε ότι, η αποφαση είναι “παραβίαση της Σύμβασης της Βιέννης για την διπλωματική ασυλία”.

Μεταξύ του 2005 και του 2010, η Αργεντινή αναδιάρθρωσε το 93% του χρέους του 2001 (περίπου 100 δισεκατομμύρια δολάρια) με τους κατόχους ομολόγων, αλλά το υπόλοιπο των ομολόγων βρίσκεται στα χέρια κερδοσκοπικών κεφαλαίων ή ληστρικά αμοιβαίων κεφαλαίων (vulture funds), τα οποία απαιτούν συνολική εξόφληση του χρέους συν τόκους με προσφυγή στη δικαιοσύνη ενώπιον των δικαστηρίων.

Σύμφωνα με την έκθεση του υπουργείου Εξωτερικών της Αργεντινής το NML Group, ανήκει στον διεθνή κερδοσκόπο Paul Singer και κύριο χρηματοδότη του λόμπι, που ενεργεί ενώπιον των αμερικανικών δικαστηρίων και του Κογκρέσου με το όνομα του ATFA (American Task Force Argentina) με προφανή σκοπό να βλάψουν την Αργεντινή “

Σχόλιο: Αυτό θα συνέβαινε αν δεν είχαμε έρθει σε συμφωνία «κουρέματος» του χρέους με τις πλάτες των ευρωπαίων, αλλά αν πηγαίναμε σε μονομερή διαγραφή. Το τραγικότερο όμως θα ήταν οι εισαγωγές βασικών ειδών μόνο τοις μετρητοίς.
Επιπλέον, αν παρακολουθήσει κάποιος υα δημοσιεύματα στο διεθνή τύπο θα διαπιστώσει πως η Αργεντινή είναι στα πρόθυρα νέας χρεοκοπίας. Στην Ελλάδα δεν έχουμε διαβάσει ελάχιστα…
Είναι όντως παροιμιώδης η αστοχία της χρήσης της Αργεντινής σαν πρότυπο διεξόδου από τη χρεοκοπία από την αριστερά, όπως και το 2012 η φράση «μύθος πρώτος δεν υπάρχει χρεοκοπία..» που έχει θαφτεί.

Πηγή:www.capital.gr

Αρέσει σε %d bloggers: