Όταν ο Σαμαράς δημιούργησε τον Τσίπρα


123332dddddddddd.jpg

 

Είναι φορές που δεν υπάρχει τρίτος δρόμος, οι ισορροπίες ασθενούν και οι μέσες λύσεις που μπορεί να ικανοποιούν τη στιγμή, δεν είναι βιώσιμες στο χρόνο. Έρχονται, τότε, αμείλικτα τα διλήμματα και καλείσαι να πάρεις αποφάσεις, είτε ως άτομο, είτε ως συλλογικότητα, είτε ως χώρα. Είναι οι στιγμές που πρέπει να αποφασίσεις ενώ η κάθε σου παλινδρόμηση στοιχίζει σε χρόνο και η θέση αυτού στην εξίσωση του κόστους δυσχεραίνει το επιθυμητό αποτέλεσμα…

Κάποια από τα διλήμματα είναι ξεκάθαρα και έχουν να κάνουν με μία καλή ή κακή επιλογή, με τις πολλές παραμέτρους να θολώνουν την SWOT analysis (ανάλυση πλεονεκτημάτων και μειονεκτημάτων), όμως ένα καλό zoom out και η κωδικοποίησή του ξεκαθαρίζει το τοπίο και σου δίνει τη δυνατότητα να αποφασίσεις ορθά και να υποστηρίξεις με συνέπεια την απόφαση που θα πάρεις.

 

Δυστυχώς, στη ζωή υπάρχουν και τα διλήμματα από τα οποία η καλή επιλογή απουσιάζει πάνω απ᾽ το τραπέζι. Είναι οι περιπτώσεις που καλείσαι να επιλέξεις μεταξύ του δυσάρεστου και του καταστροφικού. Ένα τέτοιο δίλημμα αφορούσε και στην αντιμετώπιση χρεοκοπίας της Ελλάδας το 2009.

 

Η Ελλάδα βρέθηκε σε δυσμενή θέση, με δημοσιονομικό έλλειμμα 15,7%, χρέος 300 δις (127% του ΑΕΠ) και έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών 15%. Οι υπέρογκες δανειακές της ανάγκες για το οικονομικό έτος 2010 δεν μπορούσαν πλέον να καλυφθούν από τις αγορές. Η Ελλάδα χρεοκόπησε και το δίλημμα ήταν ξεκάθαρο:

 

1) Η προσπάθεια για τη δημιουργία οικονομικού μηχανισμού στήριξης από την Ε.Ε., την οποία είχαμε εξαπατήσει με τα greek statistics, άρα το εγχείρημα ήταν δύσκολο καθότι η διαπραγματευτική μας αξία παρέμενε σχεδόν μηδενική εκείνη την περίοδο.

 

2) Η άτακτη χρεοκοπία και η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, αν και εφόσον δεν βρίσκαμε πηγή χρηματοδότησης.

 

Η πρώτη θα ήταν μία δυσάρεστη επιλογή και η δεύτερη η απόλυτη καταστροφή. Επιλέξαμε την πρώτη επιλογή, προσπαθήσαμε και καταφέραμε τη δημιουργία μηχανισμού στήριξης, προφανώς με τους όρους των δανειστών, ήταν το καλύτερο που μπορούσαμε να πάρουμε εκείνη την περίοδο.

 

Τι ακριβώς μάς είπαν οι εταίροι μας; Να συμφωνήσουμε στο περίφημο μνημόνιο, το οποίο περιελάμβανε 2 πακέτα, αυτό της λιτότητας ούτως ώστε να μειώσουμε το έλλειμμα (η λιτότητα είναι ο μοναδικός τρόπος, με ένα μίγμα αύξησης φόρων και μείωσης δαπανών σε συνδυασμό με την πάταξη της φοροδιαφυγής, ιδιωτικοποιήσεις και τον οικονομικό εξορθολογισμό) και το δεύτερο πακέτο των μεταρρυθμίσεων, για να μπορέσουμε να γίνουμε ανταγωνιστικοί και να απελευθερώσουμε τις δυνάμεις της αγοράς.

 

Να πούμε πιο απλοϊκά τα 2 πακέτα; Να βγάζουμε όσα τρώμε και να αλλάξουμε ως κράτος, αντιμετωπίζοντας τις αιτίες χρεοκοπίας και εκσυχρονίζοντας τις δομές μας.

 

Πράγματι, ξεκινήσαμε μία προσπάθεια βασισμένη σε ένα συγκεκριμένο πλάνο, με τα όσα λάθη και παραλείψεις, η οποία σίγουρα δεν έφερε το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Και το βασικό ερώτημα είναι το εξής:

 

Γιατί δεν τα καταφέραμε;

 

Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι η Ελλάδα θα τα είχε καταφέρει και θα έβγαινε από το μνημόνιο σε μία τετραετία, υπό την προϋπόθεση ότι θα κινείτο συγκροτημένα σε αυτή την κατεύθυνση, με τις 2 μεγάλες κοινοβουλευτικές δυνάμεις σε σύμπνοια και με προσήλωση στον εθνικό αυτό στόχο. Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ αντιπροσώπευαν >80% του κοινοβουλίου και ήταν αυτοί που θα μπορούσαν να ορίσουν και να επικοινωνήσουν το σαφές δίλημμα με το οποίο ήταν αντιμέτωπη η χώρα.

 

Εντούτοις, ο Σαμαράς αποδεικνύεται το μοιραίο πρόσωπο κατά τη διάρκεια της κρίσης, διότι αποφασίζει τη μη συμμετοχή στην εθνική προσπάθεια ως όφειλε (είναι πολιτική αστειότητα η προσπάθεια εγκλωβισμού με τους 180, εδώ ετίθετο ζήτημα εθνικής ευθύνης), παραθέτοντας έναν τρίτο ουτοπικό δρόμο, μεταξύ αυτόν του μνημονίου και της δραχμής. Από τη στάση του αυτή γεννιέται το κόμμα της Μπακογιάννη, όμως το χειρότερο όλων είναι ότι καλλιεργείται μία ουτοπία, η οποία ποτίζει -επί διετία- τον ελληνικό λαό που δυσκολεύεται να προχωρήσει ακόμη και στην παραδοχή ότι χρεοκοπήσαμε αλλά και την προφανή αναγκαιότητα του μνημονίου.

 

Καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να προχωρήσει σε αλλαγές και μεταρρυθμίσεις χωρίς τη συμμετοχή του κόσμου. Και για να γίνει συμμέτοχος ο κόσμος θα έπρεπε να πεισθεί για τον δύσκολο μονόδρομο της 1ης επιλογής, με τις λογικές επαναδιαπραγματεύσεις κατά την πορεία. Εν αντιθέσει, η στάση της ΝΔ, ως ενός φιλοευρωπαϊκού κόμματος της τάξεως του 40% τοποθέτησε τον κόσμο απέναντι σε αυτή την εθνική προσπάθεια.

 

Αποτέλεσμα; Όταν ο αρχιτέκτοντας του αντιμνημονίου Αντώνης Σαμαράς συμφώνησε με το διευθυντήριο των Βρυξελλών (Γερμανία-Γαλλία και διαπραγματευτή τον Μπαρόζο) και έκανε την περίφημη μνημονιακή κωλοτούμπα, μεγάλο μέρος της βάσης είχε πεισθεί για τον τρίτο δρόμο της εύκολης προσαρμογής με τα υποτιθέμενα ισοδύναμα.

 

Η στάση του Σαμαρά μετρήθηκε στις εκλογές του 2012, με τη δημιουργία ενός δεύτερου κόμματος (το πρώτο της Μπακογιάννη δημιουργήθηκε λόγω της αντιμνημονιακής του στάσης) με αντιμνημονιακά χαρακτηριστικά, αυτό του Καμμένου, με τους Ανεξάρτητους Έλληνες να παίρνουν 10,7% τον Μάιο του 2012! Κάποιοι απέδωσαν αυτή την τεράστια πολιτική επιτυχία στη διαδικτυακή καμπάνια των ΑΝΕΛ και άλλοι στα καλά ψηφοδέλτια.

Προφανώς, δεν ισχύει ούτε το πρώτο, ούτε και το δεύτερο. Οι ΑΝΕΛ χρησιμοποίησαν τα social media με απόλυτο ερασιτεχνισμό ενώ τα ψηφοδέλτια ήταν «πάρε τον ένα, χτύπα τον άλλο». Το 10,7% ήταν η είσπραξη της αντιμνημονιακής ρητορικής, την οποία τεχνηέντως καλλιέργησε ο Σαμαράς.

 

Μαζί με τον Καμμένο, η αντιμνημονιακή ρητορική του μίσους και της «υποδούλωσης» στους εταίρους μας, ενώ υπήρχαν άλλες μαγικές Ζαππειακές λύσεις, δημιούργησε και το τέρας της Χρυσής Αυγής.

 

Και φυσικά, το γεγονός της μη οριοθέτησης του πραγματικού διλήμματος και της πιθανής ύπαρξης άλλων δρόμων δεν μπορούσε να μην φτάσει μέχρι τα αριστερά. Έτσι, το αντιμνημονιακό ρεύμα μαζεύτηκε εν μία νυκτί στη ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη, η οποία δημοσκοπικά άγγιξε το 17% τον Μάρτιο του 2012. Όμως, η ήπια ρητορική του προέδρου της ΔΗΜΑΡ δεν ήταν αντιπροσωπευτική των ψηφοφόρων του αντιμνημονίου και έτσι, ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα να «σκίσει» τελείως τη λογική, να ορίσει ως εχθρούς τους ευρωπαίους και να εισπράξει τη δυσαρέσκεια κάνοντας την έκπληξη και παίρνοντας τη δεύτερη θέση τον Μάιο του 2012 με ποσοστό κοντά στο 17% και τον Ιούνιο του 2012 με ποσοστό 27%.

 

Συνοψίζοντας, η αντιμνημονιακή ρητορική του Σαμαρά ήταν αυτή που τον έφερε στην εξουσία όμως αποδείχθηκε μοιραία για τη χώρα. Ο ίδιος, κατά την άποψή μου πάντα, είναι και το κεντρικό πρόσωπο ευθύνης για την μη επίτευξη εξόδου μας από το μνημόνιο. Καθώς καταλαμβάνει την εξουσία, σταματά κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης και επιστρέφουμε στον δρόμο του πελατειασμού, με συνεργούς τους Βενιζέλο-Κουβέλη.

Το opengov καταστρατηγήθηκε, οι κολλητοί κατέλαβαν τις θέσεις ευθύνης την κρατική μηχανή (4-2-1), οι συμφωνίες με τους λεγόμενους ολιγάρχες έγιναν σε κάθε επίπεδο (μέχρι και ο γιος Ψυχάρης κατέβηκε βουλευτής με τη ΝΔ) και κινδύνεψε ακόμη και η Δι@ύγεια.

Ο ίδιος ο Σαμαράς, σε πρόσφατη ερώτηση απολογισμού του δημοσιογράφου Χατζή »ποια είναι η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση της κυβέρνησής σας» απάντησε ότι »αλλάξαμε την κουλτούρα των Ελλήνων».

 

Υπ᾽ αυτό το πρίσμα, ο Σαμαράς είναι αυτός ο οποίος δημιούργησε τον Τσίπρα και τον οδήγησε στην εξουσία, στρώνοντας με ροδοπέταλα το δρόμο του αντιμνημονίου. Ο Τσίπρας συνέχισε την περιγραφή του τρίτου δρόμου, αυτόν μεταξύ μνημονίου και δραχμής, ο οποίος προφανώς με την κατάληψη της εξουσίας αποδείχθηκε ένα μεγάλο ψέμα. Η απάτη ήταν τόσο μεγάλη που δεν έφτανε η αποδοχή της αλήθειας, έπρεπε κάπως να δικαιολογηθεί και έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ προχώρησε σε μετονομασίες του μνημονίου και της τρόικας, προσφέροντας άφθονο γέλιο εκτός συνόρων για τον παραλογισμό και την υποκρισία μας.

 

Δυστυχώς, η συνέχεια προμηνύεται ακόμη πιο δυσάρεστη. Αντίστοιχη της αντιμνημονιακής ρητορικής Σαμαρά είναι εθνικιστική ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία σε πολλές των περιπτώσεων ξεπερνά και αυτή του συγκυβερνώντος ακροδεξιού Πάνου Καμμένου. Η τεράστια πλειοψηφία των Ελλήνων πλέον αντιμετωπίζει τους εταίρους μας ως εχθρούς. Το ίδιο κλίμα καλλιεργείται και ως προς τους γείτονές μας.

Παράλληλα, η κυβέρνηση σχεδιάζει να στήσει ένα απέραντο δικαστήριο, εντός και εκτός της χώρας, για αυτούς που δήθεν μας έβαλαν σκόπιμα στο μνημόνιο, για τους Γερμανούς που μας εκμεταλλεύονται οικονομικά και όλα αυτά εντός ενός πλαισίου μίας κρυφής συμφωνίας με την Καραμανλική πτέρυγα και επισφράγισμα αυτής την επιλογή Παυλόπουλου για την Προεδρία Της Δημοκρατίας.

Το μίσος και ο θυμός του κόσμου έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό που ακόμη και αν η κυβέρνηση αποφασίσει να αλλάξει στρατηγική, η βάση δεν πρόκειται να ακολουθήσει, όπως δεν ακολούθησε και τον Σαμαρά. Οπότε, η δήθεν απειλή ότι αν δεν τα καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει η Χρυσή Αυγή είναι επί της ουσίας η ακραία κατεύθυνση στην οποία οδηγεί τον κόσμο η ίδια η κυβέρνηση.

 

Δυστυχώς, για πρώτη φορά στη ζωή μου είμαι απαισιόδοξος. Η Ελλάδα δεν θα τα καταφέρει. Το αντιμνημόνιο μάς έβγαλε εκτός στόχου και ο εθνολαϊκισμός θα μας καταστρέψει.

 

Ξέρω, ίσως να ´χει μικρή σημασία η απόδοση ευθυνών. Όταν όμως βλέπω τον Σαμαρά, μετά από τα όσα δεινά έχει προκαλέσει στη χώρα για να καταλάβει την εξουσία, να καιροφυλαχτεί -αρνούμενος να παραδώσει σκυτάλη στο κόμμα του- για την επανακατάληψη της ίδιας εξουσίας, τόσο περισσότερο αισθάνομαι ότι μου λείπει το οξυγόνο από τον ελληνικό αέρα.

 

Μόνο θλίψη αισθάνομαι για μία Ελλάδα που, στην πιο δύσκολη μεταπολιτευτική στιγμή της, έπεσε στα χέρια πολιτικών καιροσκόπων και εμπόρων ελπίδας. Δυστυχώς, ο τρίτος δρόμος του Σαμαρά και κατόπιν του Τσίπρα, εκτός από μη πραγματικός θα είναι και ο μοιραίος για τη χώρα.

ΠΗΓΗ- See more at: http://epikairo.gr/index.php/en/apopsi/item/9635-otan-o-samaras-dimioyrgise-ton-tsipra#sthash.kobAs7w9.dpuf

ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ ΜΑΛΑΚΑ


Στα ξαφνικά και με μισόλογα, το «υγιές» κομμάτι της Αγροτικής Τράπεζας μεταβιβάστηκε στην Τράπεζα Πειραιώς. Το «ασθενές» κομμάτι της Αγροτικής Τράπεζας που απομένει, θα το λουστούμε εγώ κι εσύ, μαλάκα. Οι μαλάκες!

Ο Σάλλας και πάλι πρώτος μάγκας. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Τράπεζας της Ελλάδας «Η διαφορά της αξίας των μεταφερόμενων στοιχείων ενεργητικού και παθητικού καλύπτεται από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας». Μπερεκέτι. Το αφεντικό τρελάθηκε και μοιράζει τράπεζες.

Το καλύτερο; «Κύκλοι του υπουργείου Οικονομικών» χαρακτήρισαν το δωράκι της ΑΤΕ στον Σάλλα ως «σημαντικό βήμα για την εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος και τη βελτίωση της ρευστότητας στην αγορά».

Αν είναι έτσι, τότε γιατί να δώσουμε τα 50 δισ. στις Τράπεζες; Δεν τα χρειάζονται πια. Πρώτον, έγινε «σημαντικό βήμα για την εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος» και δεύτερον θα βελτιωθεί η ρευστότητα στην αγορά. Με ποιον τρόπο; Μαγικό! Το ραβδάκι του Σαμαροβενιζελοκουβέλη θα κάνει πάλι το θαύμα του.

Θαύματα παντού! Η ΑΤΕ κρίθηκε απλώς «μη βιώσιμη». Από ποιον; Πώς; Γιατί; Τα στοιχεία, ρε παιδιά. Πώς τη βαφτίσαμε «μη βιώσιμη» την ΑΤΕ και εμφανίστηκε ο Σάλλας για να κάνει τον σωτήρα των εργαζομένων και των καταθετών; Να προσκυνήσουμε όλοι μαζί τον Σάλλα, ρε παιδιά! Να το ξαναπώ: Ο Σάλλας πήγε και έσωσε το ΥΓΙΕΣ κομμάτι της ΑΤΕ! Το κερδοφόρο, δηλαδή! Έγινε κατανοητό τώρα;

Το υπόλοιπο θα το πληρώσουμε εμείς! Γιατί; Γιατί έτσι γουστάρει ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, Κουβέλης και η Τρόικα. Λογαριασμό θα μας δώσουν; Ποιοι είμαστε εμείς που ζητάμε εξηγήσεις; Ένα τίποτα είμαστε.

Κάτι περίεργοι που ούτε θυμόμαστε ότι τα τρελά χρέη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, είναι από δάνεια της ΑΤΕ με εγγύηση τη μελλοντική κρατική επιχορήγηση που θα πάρουν τα κόμματα. Δηλαδή, παπάρια! Άραγε αυτά τα δάνεια εκατομμυρίων, θα πάνε στο «υγιές» ή στο «νοσηρό» κομμάτι της ΑΤΕ;

Άλλωστε, πριν λίγο καιρό, μας έκαναν τη χάρη και μας πήγαν σε εκλογές. Ψηφίσαμε, δεν ψηφίσαμε; Ε, αυτό ψηφίσαμε, τον Σάλλα. Να τον χαιρόμαστε όλοι μαζί. Και τον Στουρνάρα και τον κάθε παπάρα που δημοσιοσχετεί υπέρ των τοκογλύφων.

Κι αφού ψηφίσαμε, δεν αράξαμε μετά στη μπαλκονάρα, ξύνουμε τ’ αρχίδια μας, κουνάμε τη βεντάλια και βρίζουμε τη ζέστη; Αράξαμε, τα ξύνουμε και βρίζουμε. Ωραία! Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, όλα θα πάνε καλά. Άλλωστε, όλο το φαγοπότι, στην υγειά μας γίνεται. Στην υγειά του μαλάκα.

Α! Και ταυτόχρονα σπρώχνουν κι 1,7 δισ. ευρώ για τη διάσωση της PROTON BANK, η οποία όμως και πάλι δεν είναι σίγουρο ότι θα σωθεί. Αντί δηλαδή να πάρει το Κράτος μετοχές των τραπεζών που σώζει με ΔΙΚΑ ΜΑΣ λεφτά, χαρίζει ρευστό και δημόσια περιουσία στις ιδιωτικές τράπεζες! Άντε, άσπρο πάτο. Εβίβα μαλάκα. Θα το τερματίσουμε το μαλακόμετρο κάποια στιγμή, πού θα μας πάει;

ΠΗΓΗ http://kartesios.com/?p=91409

ΟΙ …ΜΠΛΕ ΚΟΡΑΚΕΣ !…


 

                   
Σας έχει εκνευρίσει αρκετά το φαινόμενο «αντιπαράθεσης» μεταξύ της Ν.Δ. του Σαμαρά και των ομογάλακτων και ομοτράπεζων, δεξιών, κομμάτων της Ε.Ε. και των ηγετών τους ; Πράγματι, πρόκειται για μια άκρως εκνευριστική κατάσταση, μια φτηνή παράσταση των δεξιόμουτρων της Ευρώπης, με σημείο αναφοράς την καταταλαιπωρημένη Ελλάδα, που οι ίδιοι χρεοκόπησαν : οι μεν από την Αθήνα, με τις εγκληματικές πολιτικές τους, οι δε από τις Βρυξέλλες, με την ανοχή και την απραξία τους !
Κι όμως, υπάρχει ένα, ακόμα, εκνευριστικότατο φαινόμενο, καταμεσής της Ελλάδας, μ΄ έναν τύπο – θεσμικό παράγοντα, που ενώ στο μεγαλύτερο μέρος της επάρατης νέας διακυβέρνησης, ούτε έβλεπε, ούτε μιλούσε, τώρα, στην εποχή της πυροσβεστικής – διασωστικής παρέμβασης του Γ. Παπανδρέου, είναι και λαλίστατος και συμβουλάτορας και επικριτής !
Το πιο εκνευριστικό, όμως, σημείο της υπόθεσης είναι το γεγονός, πως ενώ ο τύπος αυτός επιλέχθηκε ως κομματικός της Δεξιάς και τοποθετήθηκε στη (θεσμική) θέση κι ενώ είναι ομογάλακτος και ομοτράπεζος του Σαμαρά, εμφανίζεται, τάχα, διαφοροποιημένος, με άλλες, τάχα, θέσεις και ιδέες. Μια παρόμοια κατάσταση, δηλαδή, μ΄ εκείνη του Σαμαρά με τους Μερκελοσαρκοζήδες !


Βγαίνει, λοιπόν, ο κ. Προβόπουλος και μιλάει για καθυστερήσεις στην πολιτική των μεταρρυθμίσεων και αποδίδει αρκετό μέρος των προβλημάτων στην ατολμία της σημερινής κυβέρνησης, δεν βγάζει τσιμουδιά, όμως, για δύο από τις κύριες αιτίες της κρίσιμης κατάστασης, δηλαδή, την πλήρη απραξία των κυβερνήσεων του Καραμανλή στη χαμένη πενταετία, αλλά – κυρίως – στην αισχρή λαϊκίστικη συμπεριφορά και πολιτική του διαδόχου του και σημερινού αρχηγού της αντιπολίτευσης.

΄Οταν μιλάει ο κ. διοικητής για την ανάγκη αλλαγών στο κράτος και της μείωσης της έκτασής του και επισημαίνει καθυστερήσεις, γιατί δεν αναφέρεται και στη στείρα και αρνητική στάση της Ν.Δ. που χρησιμοποιείται ως τρικλοποδιά ; ΄Οταν λέει για την απελευθέρωση των επαγγελμάτων, γιατί δεν καταγγέλλει την προβοκατόρικη στάση της νεοδημοκρατίας και τον εναγκαλισμό της με τους ταξιτζήδες και τους άλλους φορείς των κλειστών επαγγελμάτων ;

Θα μου πείτε, πως είναι χάσιμο χρόνου η διατύπωση ερωτημάτων, αφού όλα εξηγούνται, απλά, εύκολα και αξιόπιστα, με την γνωστότατη παροιμία «κόρακας, κοράκου μάτι δεν βγάζει…». Σωστό και δεκτό, με την επισήμανση, βέβαια, πως οι κόρακες παραμένουν κόρακες, ακόμα κι αν βαφτούν μπλε !…

Αντώνης


Αρκεί να φωτογραφηθεί ως πρωθυπουργός. Εστω για ένα λεπτό. Και μετά; Εχει ο θεός. Διαλυμένη χώρα. Καταστρεμμένος λαός. Φιλαυτία επικών διαστάσεων. Μωροφιλοδοξία super king size. Και μερικές ώρες νωρίτερα οΒενιζέλος τηλεφωνικώς τού μετέφερε, προφανώς, με το νι και με το σίγμα την επερχόμενη καταστροφή όπως την  έφαγε ως σβουριχτή καρπαζιά από τους Τροϊκανούς και τους ευρωπαίους πολιτικούς. Θα σας κλείσουμε την στρόφιγγα. Βάλτε μυαλό. Τίποτα ο κυρ Αντώνης ο ορμητικός, παριστάνει τον κουφό……. Τίποτα, μα τίποτα δεν τον συγκρατεί. Τίποτα δεν τον συγκινεί. Ο κόσμος να χαθεί. Οι τράπεζες να φαλιρίσουν. Οι καταθέσεις του κοσμάκη να εξαερωθούν. Το πάσης φύσεως ελληνικό κεφάλαιο να δραχμοποιηθεί και να εξατμιστεί. Οι επιχειρήσεις να βουλιάξουν στα τάρταρα της ανυποληψίας και της χρεοκοπίας. Ολοι και όλα να χαθούν αρκεί αυτός για μερικές ώρες, έστω για κάποιους μήνες, αρχηγός του κράτους να δαφνοστεφανωθεί. Και τα
στελέχη του τον  ακολουθούν. Και οι βουλευτές του ως πειθήνια πρόβατα τον προσκυνούν. Και οι πρώην, της Νέας  Δυστυχίας, υπουργοί ένα πράγμα περιμένουν σαν τα μωρά που γλείφονται κοιτώντας το βάζο με την μαρμελάδα στο ράφι της μαμάς. Να επιστρέψουν ως υπουργοί. Αντε σου λέει. Λίγη   η πρώτη καταστροφή που κάναμε σαν υπουργοί. Υπάρχει μπόλικο πράγμα να σακατέψουμε σ’ αυτό το κούφιο κορμί. Από κοντά και οι έλληνες ψηφοφόροι που τη μια στιγμή με το ΠαΣΟΚ  και ύστερα εντός μερικών μηνών, θα το ρίξουν στο  στρατόπεδο των δεξιών. Σαν τα μπαλάκια του πινγκ πονγκ. Από κοντά ένα μέρος της κοινωνίας και της παροιμιώδους νεοελληνικής αφασίας. «Θα μου αυξήσει», σου λέει, «την σύνταξή μου». Μα τρελάθηκες; Κι αν το κάνει, σκέφτεται ο χαζός. Δεν θα διώξει μισό υπάλληλο από το Δημόσιο της εκλογικής πελατείας. Αποκλείεται. Κι όμως, σου  λέει. Μπορεί  και να το κάνει. Βρε θεόμουρλε, τα ίδια δεν έλεγε και ο Γιώργος όταν από τα μπαλκόνια μάς βεβαίωνε ότι «λεφτά  υπάρχουν»; Παραμύθια σου λένε να σε τυλίξουν σε μια κόλλα χαρτί. Τίποτα αυτός. Κάπου τον καταλαβαίνω. Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Μόνο που αυτή την φορά πιάνεται από του Αντώνη τα χαϊμαλιά. Και μετά εξακολουθούν μερικοί να πιστεύουν σοβαρά ότι η χώρα θα σωθεί. Αποκλείεται ο κόσμος να χαθεί. Με τέτοιους πολιτικούς όχι  προκοπή, ούτε μισή ελπίδα. Εστω φανταστική. Γιατί φιλαυτία και άσε τον τόπο να καεί!
Δ.Δανίκας-ΤΟ ΒΗΜΑ

Αμετανόητος


του Νίκου Μπίστη

Στην Ελλάδα όπως μας είπε ο Τσαρούχης πριν από χρόνια, είσαι ό,τι δηλώσεις. Γιατί λοιπόν να μην δηλώσει και ο κ. Σαμαράς ότι θα γίνει πρωθυπουργός της χώρας, ότι έχει λύσεις για τα προβλήματα και ότι θα επαναδιαπραγματευθεί το μνημόνιο; Ο σκεπτικισμός μου για τις δυνατότητες των κυβερνήσεων Παπανδρέου είναι δεδομένος. Όταν όμως ερχόμαστε στην περίπτωση Σαμαρά, δηλαδή στην σημερινή ΝΔ που αποτελεί μείγμα Πολιτικής Άνοιξης και Δικτύου 21, ο σκεπτικισμός δίνει την θέση του στην βεβαιότητα. Ο άνθρωπος δεν έχει αίσθηση του μέτρου και των δυνατοτήτων του και για αυτό αν γίνει πρωθυπουργός ( τίποτε δεν είναι απίθανο στην χώρα μας όπως απεδείχθη μετά το 2004) μπορεί να γίνει επικίνδυνος.

Η ομιλία του στην Θεσσαλονίκη παρέχει πλείστες αποδείξεις αμετροέπειας και  επικινδυνότητας με γαρνίρισμα εθνικιστικής γραφικότητας. Αν τα πράγματα δεν ήταν τόσο σοβαρά θα μπορούσαμε να ευθυμήσουμε με πολλές αναφορές του. Είμαστε όμως υποχρεωμένοι να τον πάρουμε στα σοβαρά και αυτό από μόνο του λέει πολλά για την δεινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα. Ας αφήσουμε το πομπώδες ύφος, την ασύστολη ξεπατικοτούρα των συνθημάτων του Ομπάμα ( Οι Έλληνες μπορούμε), την λεκτική μαγκιά, τον Καζαντζίδη, το κλάμα του πλουσιόπαιδου για τον «ανθρωπάκο που δεν τα φέρνει βόλτα» την χαμηλού δημοσιογραφικού περιεχομένου ρηχή και μονίμως σε πρώτο επίπεδο περιγραφικότητα, το «μπαλκόνι» την ώρα που ο τόπος χρειάζεται προσγείωση στο συγκεκριμένο, σοβαρότητα και ανάλυση των προβλημάτων ώστε να υπάρξουν λύσεις αντί υποσχέσεων. Ας περιοριστούμε σε αυτά που συγκροτούν την βάση της πολιτικής του.  Σταχυολογώ, λοιπόν, από την ομιλία του αλλά και από τις πρακτικές και τις εύγλωττες σιωπές της ΝΔ το τελευταίο διάστημα:

1) Παρότι « δεν θέλει να αναφέρεται στο παρελθόν», ως αντίδωρο στην παρασχεθείσα στήριξη από τον Καραμανλή αθωώνει την καταστροφική πενταετία. «Μικρή σημασία έχει τι έγινε πριν δύο η πέντε χρόνια», ο κόσμος εξ’ άλλου ξεχνά, θα πρόσθετε αν μπορούσε. Επίσης « η κυβέρνηση Καραμανλή παρέδωσε τα spreads στις 130 μονάδες». Άρα την μεγάλη ευθύνη για τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό, μας λέει αντιστρέφοντας την πραγματικότητα, έχει ο Παπανδρέου που καθυστέρησε. Πράγματι καθυστέρησε αλλά ο εκτροχιασμός είχε ήδη επέλθει. Με αναλύσεις καφενείου δεν αλλάζει η οδυνηρή για τον τόπο πραγματικότητα και οι ανεξίτηλες ευθύνες της ΝΔ. Ευτυχώς για τον τόπο, όπως δήλωσε « ο Καραμανλής με την μεγάλη εμπειρία του, τόσα χρόνια πρωθυπουργός και Πρόεδρος της ΝΔ» θα είναι δίπλα του. Μπορούμε να είμαστε ήσυχοι.

2) Θέλοντας να παραστήσει τον υπεύθυνο πολιτικό άνδρα μας διευκρινίζει «ότι λεφτά δεν υπάρχουν». Και αμέσως μετά σε κάθε του παράγραφο πετάει φύρδην μύγδην υποσχέσεις που απαιτούν λεφτά με την σέσουλα. Ακόμα χειρότερα, αραδιάζει ωραίες εικόνες από μια εικονική πραγματικότητα που θα προκύψει με μαγικό τρόπο επειδή ο Σαμαράς το θέλει και οι Έλληνες μπορούμε. Για το πώς, κουβέντα. Για το ότι η χώρα είναι στα πρόθυρα χρεοκοπίας για το τι θα πρέπει να γίνει τις επόμενες ημέρες, κουβέντα. Παρακάμπτοντας αυτό το μικρό πρόβλημα, αν ο Σαμαράς έρθει στα πράγματα η πρωτογενής παραγωγή θα επιστρέψει , το ίδιο και η μεταποιητική βιομηχανία, θα αναστηθεί η οικοδομή, θα αποκατασταθούν οι χαμηλές συντάξεις, ο αγρότης θα γίνει επιχειρηματίας, συγκινημένος ο εφοπλιστής θα γίνει ευεργέτης, ο τουρισμός θα γίνει δωδεκάμηνος, η ενέργεια φτηνή, οι άνθρωποι κι πάλι ευτυχείς. Τα λόγια είναι δωρεάν, ακόμα και περιττά όπως θα του έλεγε η σύντροφος του Καζαντζίδη.  Ο λογαριασμός όμως είναι ακριβός και για την ταμπακιέρα ο Σαμαράς δεν είχε να μας πει μια ιδέα. Γιατί το ότι η χώρα χρειάζεται ανάπτυξη δεν είναι πρωτότυπη σύλληψη. Πώς θα μπούμε σε τροχιά ανάπτυξης αν δεν πάρουμε την έκτη δόση και το δάνειο των 109 δις είναι πρόβλημα για  άλλους λύτες, όχι για τον κ. Σαμαρά.

3) Το χειρότερο από όλα είναι ότι παίζει με τον πόνο των ανθρώπων, κερδοσκοπεί πάνω στην απελπισία τους, πιστεύει ότι δεν θα διαβάσουν πίσω από τις γραμμές και ότι με την διγλωσσία του θα κλείσει το μάτι προς κάθε κατεύθυνση και θα έχει και τον πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο. Θα…. Συνέχεια

ΚΑΙ ΜΙΑ, ΚΑΙ ΔΥΟ ΚΑΙ ΤΡΕΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ !…


 

Οι παρωπιδοφόρες προσωπικότητες είναι, πολλάκις, αποδεδειγμένο, πως δεν θεωρούν τίποτα πιο σημαντικό και πιο ωφέλιμο από τον κεντρικό στόχο, που έχουν θέσει. ΄Ολα τάλλα τα προσπερνούν με αδιαφορία και αναισθησία, βλέποντάς τα μόνο ως μέσα, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την διευκόλυνση των σχεδίων τους.
Το γεγονός, πως μπορεί να υπάρχουν και ζητήματα σοβαρά, όπως πολιτικά, κοινωνικά ή και εθνικά, τα οποία επηρεάζονται δυσμενώς ή και ανεπανόρθωτα, είναι κάτι που τους αφήνει ασυγκίνητους και ατάραχους.
Ο Α. Σαμαράς έχει κλειδώσει στην προσωπική του προοπτική, την κατάληψη της πρωθυπουργικής καρέκλας. Ο κεντρικός του αυτός στόχος είναι πάνω απ΄ οτιδήποτε άλλο, ακόμα και από το συμφέρον της χώρας, ακόμα και από την χρεοκοπία της και την πτώχευσή της.
Ο δοτός του Καραμανλή, θέλει τη ρεβάνς και τη θέλει παράφορα και παράφρονα. Ζητάει εκλογές και για τις πετύχει υπονομεύει τις προσπάθειες λύσεων, λαϊκίζει ασύστολα, εκμεταλλευόμενος τα δεινά του ελληνικού λαού, υπόσχεται ελαφρύνσεις και παροχές σε μια περίοδο ασφυκτική για την οικονομία, προβοκάρει τους εταίρους – δανειστές, μετερχόμενος φτηνά πολιτικά τεχνάσματα και χρησιμοποιώντας συνθήματα, που δεν έχουν και δεν μπορεί ν΄ αποκτήσουν κανένα, ουσιαστικό, περιεχόμενο.
Στην προσπάθειά του να αναβιώσει την έννοια και τα χαρακτηριστικά της πάλαι ολέθριας για τον τόπο «εθνικοφροσύνης», το παίζει «πατριώτης», μοστράρεται ως «ελληναράς», σε αντίθεση με τους άλλους, τους ανθέλληνες, τους προδότες… ΄Εχει αναλάβει την προστασία και την καθοδήγηση, όλης της καφρίλας του ακροδεξιού περιθωρίου, όλων των γραφικών, πλην επικίνδυνων φασιστοειδών, που βλέπουν στο πρόσωπό του την ενσάρκωση των νοσηρών φαντασιώσεών τους


Οι φέροντες παρωπίδες, είναι, συνήθως και παρλαπίπες, νομίζοντας πως δείχνουν ειλικρίνεια. ΄Ετσι και ο Αντωνάκης, σε μια κρίση ειλικρίνειας (κι όχι μόνο), βγήκε στη Θεσσαλονίκη κι έκανε τα αποκαλυπτήρια των θλιβερών και επικίνδυνων σχεδιασμών του. Ξεκαθάρισε, λοιπόν, πως θέλει εκλογές, εδώ και τώρα, και θέλει…. Συνέχεια

Νερό στον πνιγμένο


http://www.protagon.gr

του Κώστα Γιαννακίδη

Τελικά πρέπει να είναι αλήθεια. Στο Βελλίδειο υπάρχει μία κρύπτη. Εκεί, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αφήνει την τελευταία του ομιλία πριν γίνει πρωθυπουργός. Χθες ο Σαμαράς πήρε την ομιλία που έκρυψε ο Παπανδρέου. Αφαίρεσε το «λεφτά υπάρχουν», πρόσθεσε πέντε κουταλιές δράμα και υποσχέθηκε τη Νέα Μεταπολίτευση. Όμως το πρόβλημα του Σαμαρά, το λάθος του Παπανδρέου και η αβλεψία των υπολοίπων βρίσκεται ακριβώς εκεί, στη Νέα Μεταπολίτευση. Ήρθε, είναι εδώ,  απλώς αυτοί αρνούνται να το συνειδητοποιήσουν.

Ο Σαμαράς ανέβηκε στο βήμα της ΔΕΘ όπως παραδοσιακά ανεβαίνει ο εκάστοτε αρχηγός της αντιπολίτευσης. Με θυμωμένο ύφος και φωτεινές υποσχέσεις. Ασφαλώς ελάχιστοι τους πιστεύουν πια. Άλλωστε αν υπάρχει ένας ικανός αριθμός πολιτών που πιστεύει όσα άκουσε από τον Σαμαρά, τότε θα έπρεπε ήδη να είναι στους δρόμους ζητώντας εκλογές για να πιούμε το μαγικό φίλτρο και να σωθεί η χώρα. Αλλά ποτέ και κανείς δεν πιστεύει τον αρχηγό της αντιπολίτευσης. Απλώς δέχεται τα προσχήματα που ανανεώνουν γενναιόδωρα την ελπίδα και χορηγούν το άλλοθι της καλής πίστης.

Ο πρόεδρος της Ν.Δ ζήτησε εκλογές και αυτοδυναμία για να επαναδιαπραγματευτεί το μνημόνιο. Ακούγεται λογικό. Αλλά δεν είναι. ‘Οταν οι πιστωτές παίζουν πια με τις μέρες, όταν τα ταμειακά διαθέσιμα εξαντλούνται και η τρόικα δεν επιστρέφει, τότε πόσο ρεαλιστικός είναι ο στόχος της επαναδιαπραγμάτευσης; Ελάχιστα. Όμως ακούγεται ωραία. Και αν τον αμπαλάρεις με εθνικό φρόνημα, σχολικά εγχειρίδια ελληνικότητας και αυστηρό πλαίσιο για τους μετανάστες, χαρίζεις μία αναπνοή στο συντηρητικό ακροατήριο που ασφυκτιά.

Η ομιλία Σαμαρά θα ήταν μία καλή ομιλία, αλλά για το 2000, άντε και για το 2008. Αν επρόκειτο να διαβαστεί τότε θα ήταν συνεπής με τη συγκυρία και τα ήθη της εποχής. Οι άνθρωποι θα την άκουγαν και θα έκρυβαν την αλήθεια κάπου μεταξύ χαμόγελου και αναστεναγμού. Όμως αυτή η ομιλία είναι φτιαγμένη από τα συστατικά που μας δηλητηρίασαν. ‘Όπως βέβαια ήταν και οι ομιλίες του Παπανδρέου και παλαιότερα του Καραμανλή και όλων των άλλων. Ο Σαμαράς προσέφερε νερό σε κάποιον που πνίγεται. Λάθος κίνηση στη λάθος στιγμή. Λες και ο ίδιος δεν ξέρει τι έρχεται από Δευτέρα…

Αρέσει σε %d bloggers: