Άκου σύντροφε


Josef Kapa
Άκου σύντροφε,
όταν άρχισες να αποδομείς τη Σώτη Τριανταφύλλου στην αρχή χαριτολογώντας και μετά βρίζοντας απροκάλυπτα ομολογώ το διασκέδασα ,γιατί τη Σώτη και το »Εργοστάσιο των μολυβιών» της δεν την γούσταρα και γώ.Συνέχισες αρπάζοντας τη Διβάνη.Μιά από τα ίδια,με έπιασες μπόσικο και κει.Tο κατάπια ίσως και να υπερθεμάτισα και γω σε μια δυο παρέες,παρασυρμένος απ’τον καταρρακτώδη οίστρο των διάσημων αριστερίστικων τρολ.Κάποια στιγμή άρχισα να χάνω το λογαριασμό.Αλήτης ο Χειμωνάς,προδότης ο Χωμενίδης,ξεφτίλας ο Γιωφασάτ και κει άρχισες να με προβληματίζεις.Η αριστερά που γούσταρα,αυτή του Παπαγιαννάκη και του Κύρκου,δεν μισούσε,δεν έβριζε, δεν αφόριζε,δεν κρέμαγε.Πόσο μάλλον συγγραφείς.Συνδιαλεγόταν και διαφωνούσε και στο τέλος έφευγες και συ και οι απεναντι καλλίτεροι μη σου πω και μονιασμένοι.Ο κατήφορος, όσο ανέβαιναν τα ποσοστά του Συριζα, δεν είχε τελειωμό.Προδότης και ελαφρόμυαλος ο Ράμφος,ημίτρελος και λαμόγιο ο Γραμματικάκης, φασίζουσα η Αρβελέρ.Αρχιζες να μου γκρεμίζεις τα είδωλα,χωρίς να χτίζεις νέα, έτσι απλώς κατέστρεφες για να γουστάρουμε χωρίς να προτείνεις κάτι άλλο.Γιατί καλά είναι τα τσιτάτα απ΄τα οπισθόφυλλα του Αλτουσερ και του Ντεριντά που ποστάρεις για να διαχωριστείς απ τους λαικούς πασοκους,αλλά εδω λειτουργούσες σαν πνευματικό ολοκαύτωμα που κατέστρεφε,εξευτέλιζε,λοιδωρούσε και προπυλάκιζε χωρίς τελειωμο.Επειδή κατέκλυσες εσύ και ομοιδεάτες σου τα διαδικτυακά μέσα με έμμισθες τρολίτσες, το δηλητήριο του μίσους διαχύθηκε παντού.Κανείς πια δεν έκρινε με επιχειρήματα ,όλοι έβριζαν,έκραζαν,μισούσαν.Και έτσι γέννησες το τέρας.Γέννησες την μαυροκόκκινη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.Το μόνο που σε ένωνε με τους Καμμένους ήταν το μίσος,το μίσος για τους άλλους και η μόνη κοινή σας προσδοκία ήταν οι κρεμάλες.Γέννησες τους Λεουτσάκους και τους Πετράκους και κυρίως ανέδειξες τη Ζωή,ένα πρωτοφανές εθνικοσοσιαλιστικό υποκείμενο που αναπνέει και οι χρυσαυγίτες εκστασιάζονται.Μόνος σου τα κανες θάλασσα σύντροφε.Και μη διαμαρτύρεσαι που η συλλογική σας αυταπάτη καταρρέει και τρώγεσαι με τους συνρόφους σου.Μην εκπλήσσεσαι που ο Τσίπρας έβαλε τον Χαικάλη υπουργό.Δεν τον έβαλε γιατί τον γούσταρε.Τον έβαλε γιατί δεν έχει άλλους.Οι άλλοι, αυτοί που θα μπορούσαν να συνδράμουν τώρα που πρέπει επιτέλους να κυβερνήσετε, είναι αλλού.Τρόμαξαν που είδαν τους φίλους και γνωστούς τους να προπυλακίζονται ανηλεώς.Κλάψε τώρα στους ώμους του Χαικάλη και της Ραχήλ Κλάψε με την άνοδο της ΧΑ.Κλάψε γιατί εσύ τους εξέθρεψες και θα πάρεις μια ολόκληρη γενιά στο λαιμό σου.
Josef Kapa

Advertisements

“Το Καστελόριζο και οι μύθοι του”


Σχόλιο εκπροσώπου τύπου του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών, Γιώργου Πεταλωτή

Εδώ και πέντε χρόνια, με αποκορύφωμα την «επέτειο» ανακοίνωσης της ένταξής μας στον μηχανισμό στήριξης από το Καστελόριζο, πλήθος αναφορών, από τις πλέον σοβαρές μέχρι την εύκολη δαιμονοποίησή των γεγονότων, δημοσιεύονται και αναπαράγονται – άκριτα, με ελαφρά συνείδηση και πολλές φορές, επιβλαβώς για τη χώρα.
Η συντριπτική πλειοψηφία, ακόμη και καλόπιστων αναφορών, παραγνωρίζει και δεν εξετάζει τις αιτίες που μας οδήγησαν σε αυτήν την ανάγκη, ενώ πλήθος εύπεπτων στερεότυπων στη σφαίρα της παραπολιτικής και της συνωμοσιολογίας υποκαθιστούν τις σοβαρές αναλύσεις που απαιτούνται.

Εμείς, ως ΚΙΝΗΜΑ  Δημοκρατών Σοσιαλιστών, αναδεικνύουμε πάγια, ότι πρέπει να ανοίξει επιτέλους μια συζήτηση για τους ΛΟΓΟΥΣ που μας οδήγησαν το 2010 στην αναγκαιότητα ενός πρωτοφανούς δανεισμού, αφού ΚΙΝΔΥΝΕΥΑΜΕ ΜΕ ΑΜΕΣΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ, τις μεθοδεύσεις ΑΠΟΚΡΥΨΗΣ των πραγματικών στοιχείων της οικονομίας από την κυβέρνηση Καραμανλή, την παντελή ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ από τους εταίρους μας, αλλά και το ρόλο της ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗΣ Ευρώπης, πριν και μετά την αποκάλυψη της κρίσης.
Οφείλουμε να εστιάσουμε στην ΟΥΣΙΑ της κρίσης καθώς και στην ΠΛΗΡΗ ανυπαρξία μηχανισμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση για την αντιμετώπιση τέτοιων καταστάσεων. Ακόμη και από τη δημιουργία της ΟΝΕ.
Όσοι με οποιοδήποτε τρόπο, πολιτικοί, ΜΜΕ και αναλυτές εκφέρουν δημόσιο λόγο, δεν μπορούν να παραβλέπουν συστηματικά ότι η χώρα μας είχε ανάγκη από ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ στην Οικονομία, τη Διοίκηση, το Κράτος, την Παιδεία και κυρίως τον προσανατολισμό της παραγωγής. Κυριαρχώντας  το δόγμα «ΑΣΤΟ ΓΙΑ  ΑΡΓΟΤΕΡΑ”, μέσα σε πέντε χρόνια – από το 2004 έως το 2009, εκατοντάδες χιλιάδες προσλήψεις, μέσω προφορικής συνέντευξης και χωρίς ιεράρχηση των αναγκών, επιβάρυναν το Δημόσιο.
Να μην ξεχνάμε  ότι,  όταν αποκαλύφθηκε ότι το έλλειμμα ξεπερνούσε το 15%, ασύλληπτο για τα δεδομένα μας, ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑΜΕ ΚΑΝ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΤΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ  που πληρωνόταν από το Κράτος.
Όταν οι αγορές καθιστούσαν με τα τεράστια επιτόκιά τους ανέφικτο τον δανεισμό, όταν ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου και η Κυβέρνησή του διερευνούσε πηγές δανεισμού, διατρέχοντας πολλές φορές μέρος της υφηλίου, αντιμετώπιζε -δικαιολογημένα – τη ΔΥΣΠΙΣΤΙΑ και την ΑΡΝΗΣΗ. Εξάλλου, οι ανάγκες δανεισμού ήταν τόσο μεγάλες, που κανένα κράτος, όσο και εύρωστο να ήταν, δεν θα μπορούσε να τις καλύψει. Οι ΜΥΘΟΙ  περί δανεισμού από τη ΡΩΣΙΑ και την ΚΙΝΑ έπρεπε να περάσουν πέντε χρόνια, ξαναζώντας η χώρα δυστυχώς τα ίδια, για να καταρριφθούν. Οι θεωρίες συνωμοσίας από ανεύθυνους πολιτικούς και ΜΜΕ, δυσχέραναν ακόμη περισσότερο την πραγματικότητα.
Η ΕΥΡΩΠΗ, δυστυχώς ΑΝΕΤΟΙΜΗ όχι μόνον οικονομικά, αλλά κυρίως πολιτικά να αντιμετωπίσει την κρίση μιας χώρας – μέλους, με Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία να ακολουθούν και την Ιρλανδική κρίση σε εξέλιξη, όταν επιτέλους αντιλήφθηκε το μέγεθος των συνεπειών που θα υπήρχαν, ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΕ αμήχανα ότι στερείται θεσμικών εργαλείων για την αντιμετώπισή της. Και ήταν η ίδια που κάλεσε το ΔΝΤ για την παροχή , στην αρχή τεχνογνωσίας και μετέπειτα και δανειακών μεγάλων κεφαλαίων.
Οι ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΕΣ της ΗΓΕΣΙΕΣ βεβαίως, ήταν εκείνες που ουδόλως ανησυχούσαν δημοσίως μέχρι το 2009, προφανώς από ιδεολογική αλληλεγγύη προς την τότε Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και παρά το γεγονός – όπως αποδείχθηκε αργότερα – ότι προειδοποιούσαν τον κ. Καραμανλή για την άσχημη πορεία, ουδέποτε έθεταν ζήτημα «συμμόρφωσης» και αλλαγής πλεύσης.
Όσοι λοιπόν λοιδορούν με μεγάλη ευκολία το «Καστελόριζο» και ακόμη χειρότερα όσοι μέσα από την εύκολη ΑΠΑΞΙΩΣΗ του Παπανδρέου, έχτισαν μια ΑΦΗΓΗΣΗ ΟΛΙΓΩΡΙΑΣ μέχρι και ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ, ας συναισθανθούν ΣΗΜΕΡΑ συγκρίνοντας καταστάσεις, πρώτον πόσο δύσκολο είναι να διαπραγματεύεσαι από τραγική θέση την οικονομική στήριξη της χώρας σου και μάλιστα τότε, που δεν υπήρχε κανένας μηχανισμός, αλλά και δεύτερον πόσο εύκολο είναι να βλέπεις άλλες λύσεις πλην της υπάρχουσας καθώς και σωτήρες από το υπερπέραν. Ήδη ο τότε «αντιμνημονιακός» κ. Σαμαράς το διαπίστωσε, σήμερα το διαπιστώνει και ο κ. Τσίπρας, δυστυχώς με πολύ βαρύτερες συνέπειες για τον Ελληνικό λαό.
Τέλος, ας αναρωτηθούν οι επετειολογούντες πόσο διαφορετική θα ήταν η κατάσταση για τους Έλληνες πολίτες, αν είχαμε από τα κόμματα της τότε αντιπολίτευσης τη στοιχειώδη ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ για την υπέρβαση της κρίσης, πόσο αξιόπιστοι άρα και ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΕΥΑΛΩΤΟΙ θα ήμασταν προς τους δανειστές και εταίρους μας και πόσο ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ θα αποδεικνυόμασταν στην Ελληνική κοινωνία για την συνολική αλλαγή πορείας της χώρας. Και πόσα λάθη προφανώς και παραλείψεις θα είχαμε γλιτώσει, αν το μέτωπο των πολιτικών δυνάμεων ήταν ενιαίο. Για να μην φθάσουμε πέντε χρόνια μετά να βρισκόμαστε πάλι στο ίδιο σημείο.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, η Κυβέρνησή του και η τότε Κοινοβουλευτική του Ομάδα, ανέλαβαν ένα τεράστιο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ. Εν γνώσει τους. Δεν λιποτάκτησαν, δεν απέδρασαν. Τον δρόμο αυτό τον γνωρίζαμε πολύ καλά. Θα ήταν πολύ εύκολο αν αντί για «Καστελόριζο» πηγαίναμε τότε σε εκλογές, σε δημοψήφισμα ή ζητούσαμε την ψήφιση της δανειακής σύμβασης με 180 ψήφους, δηλαδή εκ των προτέρων απόρριψή της και «ΗΡΩΙΚΗ ΕΞΟΔΟ » με ευθύνη άλλων.
Αλλά με μια χώρα ήδη ΠΤΩΧΕΥΜΕΝΗ, ήδη ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΗ.
Η επιλογή μας λοιπόν, ήταν και είναι διαφορετική.
Αναλάβαμε το κόστος σε όλα τα επίπεδα. Ακόμη και σήμερα, όπως και με την προηγούμενη κυβέρνηση.
Εντοπίζουμε τις μεγάλες διαφωνίες μας, αλλά με δημιουργικό για τη χώρα τρόπο.
Τονίζαμε και τονίζουμε ότι η λύση στην κρίση δεν μπορεί να είναι εκτός του πυρήνα της Ευρώπης, την Ευρωζώνη, ότι η χώρα έχει ανάγκη από μεγάλες και πραγματικές μεταρρυθμίσεις ενταγμένες σε ένα ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ και ότι και η σημερινή κυβέρνηση πρέπει να ανταποκριθεί επιτέλους  άμεσα στην ανάγκη αυτή. Γι’ αυτό και μόνον εξάλλου εμείς  στηρίζουμε τις προσπάθειες της χώρας τότε και τώρα.
Ας ευχηθούμε λοιπόν, ότι την όποια επέτειο θα την λαμβάνουμε ως αφορμή για επανεκκίνηση της σκέψης και της δράσης μας και μάλιστα, όταν ο χρόνος είναι ασφυκτικός για την χώρα.

Ενημερωτικό Σημείωμα του  Τομέα  Οικονομικής Πολιτικής του »Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών» με την αποτίμηση της διαπραγματευτικής πολιτικής της κυβέρνησης 


»Τώρα που ο Πρωθυπουργός της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, κ. Αλέξης Τσίπρας, ζήτησε και πραγματοποιήθηκε εξωθεσμική συνάντηση στις Βρυξέλλες, συμμετείχε στη Σύνοδο Κορυφής και επισκέφθηκε την Καγκελάριο της Γερμανίας, ήρθε η ώρα για μια ψύχραιμη αποτίμηση της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η  χώρα.
Με δεδομένα – και μόνον, όσα ο ίδιος και οι Υπουργοί του έχουν πράξει, το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι ο κ. Τσίπρας είναι εγκλωβισμένος σε ένα αδιέξοδο που διαμορφώθηκε από τις αντιμνημονιακές του εμμονές και εντείνεται από τα λάθη που συνεχίζει να κάνει.
Λάθη που,
Τον απομονώνουν και υπονομεύουν την αξιοπιστία της χώρας μας ακόμη περισσότερο στην Ευρώπη,
Σπρώχνουν τη χώρα σε συνθήκες ασφυξίας δυσκολεύοντας όλο και περισσότερο τη διαπραγματευτική της ικανότητα.
Δημιουργούν ολοένα και περισσότερα, αλλά και μεγαλύτερα εμπόδια και βάρη από αυτή του την τακτική,
Θα του δημιουργήσουν προβλήματα στο εσωτερικό μέτωπο, όπως και στο κόμμα του, όταν μετά από την «επαναστατική» γυμναστική στην οποία ασκήθηκε, κληθεί να ψηφίσει δύσκολες αποφάσεις.
Τα μεγάλα λάθη στο Ευρωπαϊκό μέτωπο:
Λειτουργεί εξωθεσμικά, ζητώντας ο ίδιος συνάντηση με συγκεκριμένους Ηγέτες και όχι με εκπροσώπους θεσμών – σε αντίθεση με όσα έλεγε και συνεχίζει να λέει.
Το ίδιο σφάλμα έκανε και με την επιστολή που απέστειλε προς την κυρία Μέρκελ και τους κυρίους Ολάντ, Γιούνκερ και Ντράγκι. Αποτέλεσμα; Οι υπόλοιπες χώρες και οι Ηγέτες τους έχουν ενοχληθεί – οι πιθανοί σύμμαχοί του ή οι συμπαθούντες θα λιγοστεύουν καθημερινά. Χαρακτηριστική η δήλωση του Βέλγου Πρωθυπουργού, που έθεσε ζήτημα αντιπροσώπευσης της ΕΕ από Γερμανία και Γαλλία.
Ζητά από την Καγκελάριο κ. Μέρκελ να μεσολαβήσει στην ΕΚΤ για να χαλαρώσει τη στάση της στο ζήτημα των εντόκων γραμματίων που μπορεί να εκδόσει το Ελληνικό Δημόσιο και του ELA, όταν οι μόνοι που ευθύνονται για τις αποφάσεις της ΕΚΤ είναι οι ίδιοι οι Υπουργοί της Κυβέρνησης που υποστηρίζουν δημοσίως ότι το χρέος της χώρας δεν είναι βιώσιμο. Οι επίσημες αυτές δηλώσεις είχαν νομικά επακόλουθα, επηρεάζοντας την αξία των ελληνικών ομολόγων που χρησιμοποιούνται από τις ελληνικές τράπεζες ως εγγυήσεις για ρευστότητα από την ΕΚΤ.
Πρακτικά, επιλέγει συνειδητά στο εσωτερικό μέτωπο να επενδύσει ξανά στους επικοινωνιακούς εντυπωσιασμούς, σε βάρος σημαντικών αποφάσεων που θα ήταν προς όφελος της χώρας. Δυναμιτίζει έτσι ευκαιρίες για φτηνό χρήμα που έχουν ανάγκη όλες οι ελληνικές επιχειρήσεις. Περιορίζει τις δυνατότητες της οικονομίας  να επωφεληθεί από το φτηνό ευρώ.
Ζητά από τον Ηγέτη ενός κράτους να ασκήσει πίεση στον Πρόεδρο της ΕΚΤ – ακόμη και αν πρόκειται για την Καγκελάριο της Γερμανίας. Η ΕΚΤ σύμφωνα με τις Συνθήκες είναι ανεξάρτητη από παρόμοιες παρεμβάσεις. Όμως, ο ίδιος ορίζει δημόσια την Καγκελάριο της Γερμανίας «ηγεμόνα» της Ευρώπης, υπηρετώντας τη λογική ότι όλα λύνονται μέσω γνωριμιών και πιέσεων και βεβαίως, κόντρα στα όσα υποστηρίζει περί Δημοκρατίας και θεσμών. Αν ήταν στο χέρι της Γερμανίας να αποφασίζει για την πολιτική της ΕΚΤ είναι πολύ πιθανό να μην υπήρχε καν η σημερινή πολιτική για επιπλέον ρευστότητα στις αγορές από την ΕΚΤ.
Κατηγορεί εκπροσώπους θεσμών ή πολιτικούς άλλων χωρών ότι υπονομεύουν την εικόνα της χώρας με δηλώσεις τους – για παράδειγμα, δηλώσεις Ντάιλσελμπουμ για το ενδεχόμενο επιβολής περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων, την ώρα που ο ίδιος με την επιστολή του αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο ενός πιστωτικού γεγονότος.
Οι απειλητικές δημόσιες δηλώσεις Υπουργών της Ελληνικής Κυβέρνησης, μπορεί να έχουν εσωτερική απήχηση σε κάποιο τμήμα του ελληνικού πληθυσμού, αλλά έχουν το αντίθετο ακριβώς αποτέλεσμα στους πολίτες των άλλων χωρών της ΕΕ. Πολίτες που αποτελούν την εν δυνάμει πιο σημαντική υποστήριξη για ένα «καλύτερο μείγμα» οικονομικής πολιτικής στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρωζώνη.
Στο εσωτερικό μέτωπο:
Αναγνωρίζει ότι, η χώρα θα χρειαστεί τρίτο πρόγραμμα – έστω με άλλο όνομα και ότι η εκταμίευση θα γίνεται υπό προϋποθέσεις, αλλά ακόμη δεν συμφωνούν στο ποιες είναι οι προϋποθέσεις, όπως επίσης και στο ότι οι νέες προϋποθέσεις της μεταβατικής περιόδου δεν αναπληρώνουν αυτές που αντικαθίστανται από το προϋπάρχον πρόγραμμα. Δηλαδή, αναιρεί όλη την πολιτική του της τελευταίας πενταετίας, από το σκίσιμο, στην κατάργηση του μνημονίου με ένα και μόνο άρθρο, στο τέλος των προγραμμάτων κ.λπ.
Έμμεσα εγκαλεί την προηγούμενη κυβέρνηση – και ορθώς, γιατί δεν ολοκλήρωσε την 5η αξιολόγηση ώστε να εκταμιευτούν τα 7,2 δισ ευρώ. Έτσι όμως, αναγνωρίζει μετά από την 5ετη «επανάσταση», ότι η πρόσβαση σε φθηνή χρηματοδότηση από τους θεσμικούς εταίρους, έχει και κανόνες.
Ζητά από τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς μεταχείριση ανάλογη με αυτή που είχε η Κυβέρνηση Σαμαρά, αλλά την ίδια στιγμή θεωρεί ως δεδομένο ότι, δεν δεσμεύεται από ό,τι συμφώνησε ή δέχτηκε ο Σαμαράς και κατηγορεί την ΕΚΤ για δυσμενή διακριτική μεταχείριση της νέας κυβέρνησης. Δηλαδή, για να αντιμετωπίσει το αδιέξοδο «ακροβατεί λογικά» γιατί η «δυσμενής» μεταχείριση της ΕΚΤ είναι αποτέλεσμα της δικής του τακτικής, όπως και των δημοσίων δηλώσεων περί μη βιωσιμότητας του χρέους – που δεν αφήνουν περιθώρια στην ΕΚΤ να λειτουργήσει διαφορετικά.
Κατηγορεί τους θεσμούς για τις καθυστερήσεις, ενώ για αυτές ευθύνεται κυρίως η Κυβέρνησή του που αρνείται να δώσει στοιχεία ή καθυστερεί τις συνομιλίες με τους θεσμούς.
Ζητά αποφάσεις για το χρέος με βάση το επιχείρημα ότι η χώρα πέτυχε πρωτογενές πλεόνασμα και υποστηρίζει ότι, πρέπει να υλοποιηθούν οι αποφάσεις που είχαν συμφωνηθεί το 2012. Όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ αμφισβητούσε τις πολιτικές που είχαν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία αλλά και την ύπαρξη πρωτογενούς πλεονάσματος όσο και τις αποφάσεις των Ευρωπαίων ότι θα προχωρήσουν σε αποφάσεις για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους.
Χρειάστηκαν πέντε χρόνια ώστε να έρθει στην κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ σε συνεργασία με τους ΑΝΕΛ και να ακούσουμε τον κ. Τσίπρα να δηλώνει: ”Το συμπέρασμα που πρέπει να βγάλουμε, είναι να μην γκρεμίσουμε ό,τι θετικό έγινε αυτά τα χρόνια, αλλά να αλλάξουμε το μείγμα της πολιτικής, για να αντιμετωπίσουμε τις παθογένειες. Στόχος μας είναι οι μεγάλες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς”. Μαθαίνουμε λοιπόν ότι, υπάρχουν και θετικά που συνέβησαν σε αυτή την πενταετία. Στο επόμενο ταξίδι στη Γερμανία ίσως μάθουμε και ποια είναι αυτά.
Και,
Συνυπολογιζομένων όλων των προεκτεθέντων, αλλά και της στάσης που τηρεί μέχρι σήμερα η Κυβέρνηση, το μόνον που επιτυγχάνει είναι, να φέρνει όλο και σε δυσκολότερη θέση τη χώρα, αλλά και να προσθέτει αντί να αφαιρεί βάρη, τα οποία στο τέλος θα πληρώσουν ακριβότερα οι Έλληνες πολίτες και ιδιαιτέρως οι πιο αδύναμοι.
Ήδη, η απουσία ρευστότητας έχει διαμορφώσει ασφυκτικό περιβάλλον στην πραγματική οικονομία – με αποτέλεσμα ιδιαιτέρως οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις να βρίσκονται σε αδιέξοδο.
Η βήμα – βήμα αντιμετώπιση της κατάστασης από την κυβέρνηση, με τη λογική του βλέποντας και κάνοντας, λόγω της απουσίας σχεδίου, όχι μόνον στερεί τη χώρα από την αξιοπιστία και την εμπιστοσύνη που έχει ανάγκη διεθνώς, αλλά και περιορίζει ακόμη περισσότερο την ισχνή έστω, δυναμική της οικονομίας.
Έτσι, όμως, όχι μόνον εκτίθενται σε κινδύνους τα αποτελέσματα των θυσιών που κατέβαλαν οι Έλληνες, αλλά και μετατίθενται στο μέλλον οι αναγκαίες για μια βιώσιμη πορεία της χώρας αποφάσεις, όταν, όπως όλα δείχνουν, το πλαίσιο που διαμορφώνεται θα είναι ακόμη πιο περιοριστικό και η πορεία απολύτως άδηλη.
Η επίσκεψη του κ. Τσίπρα στο Βερολίνο, ήταν αποκαλυπτική της ουσιαστικής μετατόπισής του από τις θέσεις του πρόσφατου παρελθόντος.
Όπως ο ίδιος μας είπε:
Η χώρα έχει ανάγκη από μεταρρυθμίσεις – κάτι που στην περίοδο που βρισκόταν στην αντιπολίτευση, όχι απλώς απουσίαζε από το λεξιλόγιό του, αλλά δεν υπήρχε ούτε καν ως αντίληψη.
Η χώρα ταλανίζεται από παθογένειες, όπως αυτές που επιτρέπουν να αναπτύσσονται φαινόμενα διαφθοράς. Άραγε, μήπως θυμάται τι έλεγαν για τον Γιώργο Παπανδρέου ο ίδιος και στελέχη του, όταν ο τότε πρωθυπουργός μιλούσε για την ανάγκη μεταρρυθμίσεων, αντί για λιτότητα, που θα αντιμετώπιζαν τις παθογένειες και φαινόμενα όπως αυτό της διαφοράς;Και επίσης, μήπως τώρα πια μπορεί να θυμηθεί κάποια τέτοια φαινόμενα κατά την περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από την κυβέρνηση Καραμανλή;
Δεν φταίνε μόνον οι εταίροι μας λέει σήμερα- και ορθώς. Ποιος όμως φώναζε στη Μέρκελ να πάει σπίτι της; 
Και κάτι τελευταίο, που προέκυψε πιο ολοκληρωμένα από τις δηλώσεις του κ. Τσίπρα στο Βερολίνο:
Καλή η αντιγραφή θέσεων που από την αρχή της κρίσης είχε καταθέσει και υπερασπιστεί ο Γιώργος Παπανδρέου, αλλά αποσπασματική και χωρίς το στίγμα και τη δυναμική που θα τους έδινε μια προοδευτική θεώρηση των πραγμάτων.
Σε κάθε περίπτωση, σήμερα είναι επιτακτική η ανάγκη να μην χρονοτριβεί άλλο η Κυβέρνηση.
Απαιτείται να προχωρήσει άμεσα σε μια συστηματική αποτύπωση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων. Να διαμορφώσει ένα Ελληνικό Σχέδιο μεγάλων αλλαγών για την χώρα.
Μεταρρυθμίσεις που θα θέλαμε εμείς, μόνοι μας να υλοποιήσουμε, χωρίς παραινέσεις απ’ έξω, ώστε να καταστεί δυνατόν η χώρα και η οικονομία να σταθούν στα πόδια τους – να σταθούμε στις δικές μας δυνάμεις.
Μεταρρυθμίσεις που αλλάζουν το παραγωγικό μας πρότυπο και αξιοποιούν τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα. Που αναδεικνύουν την παραγωγική και όχι παρασιτική Ελλάδα.
Μεταρρυθμίσεις που εγγυώνται την εμβάθυνση της δημοκρατίας, τη διαφάνεια, την ισονομία και την ευνομία, την κοινωνική δικαιοσύνη και τη συνοχή.
Μεταρρυθμίσεις που εγγυώνται ότι, η Ελλάδα γίνεται μια λειτουργική δημοκρατία προς όφελος των πολιτών της.
Μεταρρυθμίσεις που θα επιτρέψουν να αποκομίσουμε υποσχέσεις από τους δανειστές μας για αλλαγή της πολιτικής λιτότητας, στήριξη της ανάπτυξης και των αδύναμων στρωμάτων της κοινωνίας καθώς και μακροπρόθεσμη αναπροσαρμογή της διαχείρισης του χρέους της χώρας.
Αυτά θεωρούσαμε ως στόχους εφικτούς και προεκλογικά. Αυτά θεωρούμε ότι ακόμα και σήμερα μπορούν να επιτευχθούν.
Έστω και αργά, έστω και με βασικά λάθη, εάν η Κυβέρνηση επιλέξει αυτόν τον δρόμο, θα έχει και πάλι την υποστήριξή μας.
Όμως, ο χρόνος τελείωσε για τα μεγάλα λόγια και τις εύκολες ψευδαισθήσεις».-

Όταν ο Σαμαράς δημιούργησε τον Τσίπρα


123332dddddddddd.jpg

 

Είναι φορές που δεν υπάρχει τρίτος δρόμος, οι ισορροπίες ασθενούν και οι μέσες λύσεις που μπορεί να ικανοποιούν τη στιγμή, δεν είναι βιώσιμες στο χρόνο. Έρχονται, τότε, αμείλικτα τα διλήμματα και καλείσαι να πάρεις αποφάσεις, είτε ως άτομο, είτε ως συλλογικότητα, είτε ως χώρα. Είναι οι στιγμές που πρέπει να αποφασίσεις ενώ η κάθε σου παλινδρόμηση στοιχίζει σε χρόνο και η θέση αυτού στην εξίσωση του κόστους δυσχεραίνει το επιθυμητό αποτέλεσμα…

Κάποια από τα διλήμματα είναι ξεκάθαρα και έχουν να κάνουν με μία καλή ή κακή επιλογή, με τις πολλές παραμέτρους να θολώνουν την SWOT analysis (ανάλυση πλεονεκτημάτων και μειονεκτημάτων), όμως ένα καλό zoom out και η κωδικοποίησή του ξεκαθαρίζει το τοπίο και σου δίνει τη δυνατότητα να αποφασίσεις ορθά και να υποστηρίξεις με συνέπεια την απόφαση που θα πάρεις.

 

Δυστυχώς, στη ζωή υπάρχουν και τα διλήμματα από τα οποία η καλή επιλογή απουσιάζει πάνω απ᾽ το τραπέζι. Είναι οι περιπτώσεις που καλείσαι να επιλέξεις μεταξύ του δυσάρεστου και του καταστροφικού. Ένα τέτοιο δίλημμα αφορούσε και στην αντιμετώπιση χρεοκοπίας της Ελλάδας το 2009.

 

Η Ελλάδα βρέθηκε σε δυσμενή θέση, με δημοσιονομικό έλλειμμα 15,7%, χρέος 300 δις (127% του ΑΕΠ) και έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών 15%. Οι υπέρογκες δανειακές της ανάγκες για το οικονομικό έτος 2010 δεν μπορούσαν πλέον να καλυφθούν από τις αγορές. Η Ελλάδα χρεοκόπησε και το δίλημμα ήταν ξεκάθαρο:

 

1) Η προσπάθεια για τη δημιουργία οικονομικού μηχανισμού στήριξης από την Ε.Ε., την οποία είχαμε εξαπατήσει με τα greek statistics, άρα το εγχείρημα ήταν δύσκολο καθότι η διαπραγματευτική μας αξία παρέμενε σχεδόν μηδενική εκείνη την περίοδο.

 

2) Η άτακτη χρεοκοπία και η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, αν και εφόσον δεν βρίσκαμε πηγή χρηματοδότησης.

 

Η πρώτη θα ήταν μία δυσάρεστη επιλογή και η δεύτερη η απόλυτη καταστροφή. Επιλέξαμε την πρώτη επιλογή, προσπαθήσαμε και καταφέραμε τη δημιουργία μηχανισμού στήριξης, προφανώς με τους όρους των δανειστών, ήταν το καλύτερο που μπορούσαμε να πάρουμε εκείνη την περίοδο.

 

Τι ακριβώς μάς είπαν οι εταίροι μας; Να συμφωνήσουμε στο περίφημο μνημόνιο, το οποίο περιελάμβανε 2 πακέτα, αυτό της λιτότητας ούτως ώστε να μειώσουμε το έλλειμμα (η λιτότητα είναι ο μοναδικός τρόπος, με ένα μίγμα αύξησης φόρων και μείωσης δαπανών σε συνδυασμό με την πάταξη της φοροδιαφυγής, ιδιωτικοποιήσεις και τον οικονομικό εξορθολογισμό) και το δεύτερο πακέτο των μεταρρυθμίσεων, για να μπορέσουμε να γίνουμε ανταγωνιστικοί και να απελευθερώσουμε τις δυνάμεις της αγοράς.

 

Να πούμε πιο απλοϊκά τα 2 πακέτα; Να βγάζουμε όσα τρώμε και να αλλάξουμε ως κράτος, αντιμετωπίζοντας τις αιτίες χρεοκοπίας και εκσυχρονίζοντας τις δομές μας.

 

Πράγματι, ξεκινήσαμε μία προσπάθεια βασισμένη σε ένα συγκεκριμένο πλάνο, με τα όσα λάθη και παραλείψεις, η οποία σίγουρα δεν έφερε το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Και το βασικό ερώτημα είναι το εξής:

 

Γιατί δεν τα καταφέραμε;

 

Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι η Ελλάδα θα τα είχε καταφέρει και θα έβγαινε από το μνημόνιο σε μία τετραετία, υπό την προϋπόθεση ότι θα κινείτο συγκροτημένα σε αυτή την κατεύθυνση, με τις 2 μεγάλες κοινοβουλευτικές δυνάμεις σε σύμπνοια και με προσήλωση στον εθνικό αυτό στόχο. Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ αντιπροσώπευαν >80% του κοινοβουλίου και ήταν αυτοί που θα μπορούσαν να ορίσουν και να επικοινωνήσουν το σαφές δίλημμα με το οποίο ήταν αντιμέτωπη η χώρα.

 

Εντούτοις, ο Σαμαράς αποδεικνύεται το μοιραίο πρόσωπο κατά τη διάρκεια της κρίσης, διότι αποφασίζει τη μη συμμετοχή στην εθνική προσπάθεια ως όφειλε (είναι πολιτική αστειότητα η προσπάθεια εγκλωβισμού με τους 180, εδώ ετίθετο ζήτημα εθνικής ευθύνης), παραθέτοντας έναν τρίτο ουτοπικό δρόμο, μεταξύ αυτόν του μνημονίου και της δραχμής. Από τη στάση του αυτή γεννιέται το κόμμα της Μπακογιάννη, όμως το χειρότερο όλων είναι ότι καλλιεργείται μία ουτοπία, η οποία ποτίζει -επί διετία- τον ελληνικό λαό που δυσκολεύεται να προχωρήσει ακόμη και στην παραδοχή ότι χρεοκοπήσαμε αλλά και την προφανή αναγκαιότητα του μνημονίου.

 

Καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να προχωρήσει σε αλλαγές και μεταρρυθμίσεις χωρίς τη συμμετοχή του κόσμου. Και για να γίνει συμμέτοχος ο κόσμος θα έπρεπε να πεισθεί για τον δύσκολο μονόδρομο της 1ης επιλογής, με τις λογικές επαναδιαπραγματεύσεις κατά την πορεία. Εν αντιθέσει, η στάση της ΝΔ, ως ενός φιλοευρωπαϊκού κόμματος της τάξεως του 40% τοποθέτησε τον κόσμο απέναντι σε αυτή την εθνική προσπάθεια.

 

Αποτέλεσμα; Όταν ο αρχιτέκτοντας του αντιμνημονίου Αντώνης Σαμαράς συμφώνησε με το διευθυντήριο των Βρυξελλών (Γερμανία-Γαλλία και διαπραγματευτή τον Μπαρόζο) και έκανε την περίφημη μνημονιακή κωλοτούμπα, μεγάλο μέρος της βάσης είχε πεισθεί για τον τρίτο δρόμο της εύκολης προσαρμογής με τα υποτιθέμενα ισοδύναμα.

 

Η στάση του Σαμαρά μετρήθηκε στις εκλογές του 2012, με τη δημιουργία ενός δεύτερου κόμματος (το πρώτο της Μπακογιάννη δημιουργήθηκε λόγω της αντιμνημονιακής του στάσης) με αντιμνημονιακά χαρακτηριστικά, αυτό του Καμμένου, με τους Ανεξάρτητους Έλληνες να παίρνουν 10,7% τον Μάιο του 2012! Κάποιοι απέδωσαν αυτή την τεράστια πολιτική επιτυχία στη διαδικτυακή καμπάνια των ΑΝΕΛ και άλλοι στα καλά ψηφοδέλτια.

Προφανώς, δεν ισχύει ούτε το πρώτο, ούτε και το δεύτερο. Οι ΑΝΕΛ χρησιμοποίησαν τα social media με απόλυτο ερασιτεχνισμό ενώ τα ψηφοδέλτια ήταν «πάρε τον ένα, χτύπα τον άλλο». Το 10,7% ήταν η είσπραξη της αντιμνημονιακής ρητορικής, την οποία τεχνηέντως καλλιέργησε ο Σαμαράς.

 

Μαζί με τον Καμμένο, η αντιμνημονιακή ρητορική του μίσους και της «υποδούλωσης» στους εταίρους μας, ενώ υπήρχαν άλλες μαγικές Ζαππειακές λύσεις, δημιούργησε και το τέρας της Χρυσής Αυγής.

 

Και φυσικά, το γεγονός της μη οριοθέτησης του πραγματικού διλήμματος και της πιθανής ύπαρξης άλλων δρόμων δεν μπορούσε να μην φτάσει μέχρι τα αριστερά. Έτσι, το αντιμνημονιακό ρεύμα μαζεύτηκε εν μία νυκτί στη ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη, η οποία δημοσκοπικά άγγιξε το 17% τον Μάρτιο του 2012. Όμως, η ήπια ρητορική του προέδρου της ΔΗΜΑΡ δεν ήταν αντιπροσωπευτική των ψηφοφόρων του αντιμνημονίου και έτσι, ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα να «σκίσει» τελείως τη λογική, να ορίσει ως εχθρούς τους ευρωπαίους και να εισπράξει τη δυσαρέσκεια κάνοντας την έκπληξη και παίρνοντας τη δεύτερη θέση τον Μάιο του 2012 με ποσοστό κοντά στο 17% και τον Ιούνιο του 2012 με ποσοστό 27%.

 

Συνοψίζοντας, η αντιμνημονιακή ρητορική του Σαμαρά ήταν αυτή που τον έφερε στην εξουσία όμως αποδείχθηκε μοιραία για τη χώρα. Ο ίδιος, κατά την άποψή μου πάντα, είναι και το κεντρικό πρόσωπο ευθύνης για την μη επίτευξη εξόδου μας από το μνημόνιο. Καθώς καταλαμβάνει την εξουσία, σταματά κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης και επιστρέφουμε στον δρόμο του πελατειασμού, με συνεργούς τους Βενιζέλο-Κουβέλη.

Το opengov καταστρατηγήθηκε, οι κολλητοί κατέλαβαν τις θέσεις ευθύνης την κρατική μηχανή (4-2-1), οι συμφωνίες με τους λεγόμενους ολιγάρχες έγιναν σε κάθε επίπεδο (μέχρι και ο γιος Ψυχάρης κατέβηκε βουλευτής με τη ΝΔ) και κινδύνεψε ακόμη και η Δι@ύγεια.

Ο ίδιος ο Σαμαράς, σε πρόσφατη ερώτηση απολογισμού του δημοσιογράφου Χατζή »ποια είναι η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση της κυβέρνησής σας» απάντησε ότι »αλλάξαμε την κουλτούρα των Ελλήνων».

 

Υπ᾽ αυτό το πρίσμα, ο Σαμαράς είναι αυτός ο οποίος δημιούργησε τον Τσίπρα και τον οδήγησε στην εξουσία, στρώνοντας με ροδοπέταλα το δρόμο του αντιμνημονίου. Ο Τσίπρας συνέχισε την περιγραφή του τρίτου δρόμου, αυτόν μεταξύ μνημονίου και δραχμής, ο οποίος προφανώς με την κατάληψη της εξουσίας αποδείχθηκε ένα μεγάλο ψέμα. Η απάτη ήταν τόσο μεγάλη που δεν έφτανε η αποδοχή της αλήθειας, έπρεπε κάπως να δικαιολογηθεί και έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ προχώρησε σε μετονομασίες του μνημονίου και της τρόικας, προσφέροντας άφθονο γέλιο εκτός συνόρων για τον παραλογισμό και την υποκρισία μας.

 

Δυστυχώς, η συνέχεια προμηνύεται ακόμη πιο δυσάρεστη. Αντίστοιχη της αντιμνημονιακής ρητορικής Σαμαρά είναι εθνικιστική ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία σε πολλές των περιπτώσεων ξεπερνά και αυτή του συγκυβερνώντος ακροδεξιού Πάνου Καμμένου. Η τεράστια πλειοψηφία των Ελλήνων πλέον αντιμετωπίζει τους εταίρους μας ως εχθρούς. Το ίδιο κλίμα καλλιεργείται και ως προς τους γείτονές μας.

Παράλληλα, η κυβέρνηση σχεδιάζει να στήσει ένα απέραντο δικαστήριο, εντός και εκτός της χώρας, για αυτούς που δήθεν μας έβαλαν σκόπιμα στο μνημόνιο, για τους Γερμανούς που μας εκμεταλλεύονται οικονομικά και όλα αυτά εντός ενός πλαισίου μίας κρυφής συμφωνίας με την Καραμανλική πτέρυγα και επισφράγισμα αυτής την επιλογή Παυλόπουλου για την Προεδρία Της Δημοκρατίας.

Το μίσος και ο θυμός του κόσμου έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό που ακόμη και αν η κυβέρνηση αποφασίσει να αλλάξει στρατηγική, η βάση δεν πρόκειται να ακολουθήσει, όπως δεν ακολούθησε και τον Σαμαρά. Οπότε, η δήθεν απειλή ότι αν δεν τα καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει η Χρυσή Αυγή είναι επί της ουσίας η ακραία κατεύθυνση στην οποία οδηγεί τον κόσμο η ίδια η κυβέρνηση.

 

Δυστυχώς, για πρώτη φορά στη ζωή μου είμαι απαισιόδοξος. Η Ελλάδα δεν θα τα καταφέρει. Το αντιμνημόνιο μάς έβγαλε εκτός στόχου και ο εθνολαϊκισμός θα μας καταστρέψει.

 

Ξέρω, ίσως να ´χει μικρή σημασία η απόδοση ευθυνών. Όταν όμως βλέπω τον Σαμαρά, μετά από τα όσα δεινά έχει προκαλέσει στη χώρα για να καταλάβει την εξουσία, να καιροφυλαχτεί -αρνούμενος να παραδώσει σκυτάλη στο κόμμα του- για την επανακατάληψη της ίδιας εξουσίας, τόσο περισσότερο αισθάνομαι ότι μου λείπει το οξυγόνο από τον ελληνικό αέρα.

 

Μόνο θλίψη αισθάνομαι για μία Ελλάδα που, στην πιο δύσκολη μεταπολιτευτική στιγμή της, έπεσε στα χέρια πολιτικών καιροσκόπων και εμπόρων ελπίδας. Δυστυχώς, ο τρίτος δρόμος του Σαμαρά και κατόπιν του Τσίπρα, εκτός από μη πραγματικός θα είναι και ο μοιραίος για τη χώρα.

ΠΗΓΗ- See more at: http://epikairo.gr/index.php/en/apopsi/item/9635-otan-o-samaras-dimioyrgise-ton-tsipra#sthash.kobAs7w9.dpuf

Συγχαρητήρια στην κυβέρνηση «για πρώτη φορά Αριστερά»…!


Από τον Τομέα Θεσμών, Δημοκρατίας και Συμμετοχής του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, σχετικά με τις πληροφορίες για τον διορισμό από την κυβέρνηση και τέταρτου Γενικού Γραμματέα στο Υπουργείο Δικαιοσύνης ως Γ.Γ. Διαφάνειας, του πρώην εισαγγελέα κ. Παπαγγελόπουλου, εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

Συγχαρητήρια στην κυβέρνηση «για πρώτη φορά Αριστερά»…!ΚΙΝΗΜΑ Δημοκρατών Σοσιαλιστών

Διότι:

1. Παρά τους ισχυρισμούς της ότι προχωρεί σε περιορισμό δαπανών, προσθέτει μία επιπλέον θέση Γενικού Γραμματέα στις ήδη τρεις που είχε το Υπουργείο Δικαιοσύνης, τοποθετώντας στην ενιαία θέση του Γενικού Γραμματέα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Διαφάνειας, που κατέχει ήδη ο κ. Κ. Παπαϊωάννου, και τον πρώην εισαγγελικό λειτουργό κ. Παπαγγελόπουλο.

2. Τοποθετεί σε αυτήν την θέση τον κ. Παπαγγελόπουλο, που είχε τοποθετηθεί στην ευαίσθητη και απολύτως εμπιστευτική θέση του διοικητή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ) επί διακυβέρνησης Κώστα Καραμανλή, πολλαπλασιάζοντας τα ερωτήματα για το τι μπορεί να σημαίνει η συνεχής αυτή σειρά «συμπτώσεων», μετά την επιλογή του νυν Προέδρου της Δημοκρατίας, καθώς και την εξαίρεση της κυβερνητικής περιόδου 2004-2009 από το πεδίο έρευνας της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής για τις αιτίες εισόδου της χώρας στο Μνημόνιο.

3. Εμφανίζεται τουλάχιστον αδιάφορη (;) για το γεγονός ότι ο κ. Παπαγγελόπουλος, ως Προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, είχε αναλάβει την υπόθεση εκτύπωσης και διανομής χιλιάδων υβριστικών φυλλαδίων κατά του Γιώργου Παπανδρέου, κατά την προεκλογική περίοδο του 2004, υπόθεση για την οποία δεν υπήρξε κανένα αποτέλεσμα από την έρευνά του.

Για τον ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ… …και ΜΕ τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου.




Που αρχίζει και που τελειώνει η ευθύνη μας ως πολιτών; Ποιο είναι  το μεγάλο και κρίσιμο και ποιο το δευτερεύον και επουσιώδες; Τι υπερασπιζόμαστε τελικά όλοι εμείς που λέμε ότι νοιαζόμαστε για αρχές και αξίες; Ποιος καθορίζει την ατζέντα των θεμάτων, πέραν των προσωπικών και οικογενειακών μας,  στα οποία αφιερώνουμε χρόνο και φαιά ουσία;

Η απάντηση δεν είναι μονοσήμαντη και δεν είναι εύκολη.

Βρέθηκα για κάποιες ώρες στο Ειδικό Δικαστήριο που δικάζεται ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Το έκανα γιατί είχα και έχω την ανάγκη να δηλώσω την αλληλεγγύη  και την ηθική υποστήριξή μου σε έναν συμπολίτη μου που διασύρεται και ισοπεδώνεται συνολικά και άδικα.

Με τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου δεν με συνδέει φιλία ή έστω στενή γνωριμία. Δεν με συνδέει καν κάποια πολιτική ταύτιση με την έννοια ότι έχω διαφορετική πολιτική προσέγγιση από αυτή  που εκείνος έχει εκφράσει με τον δημόσιο πολιτικό λόγο και πράξη του. Τον θεωρούσα αρκούντως γαλουχημένο στην «ανανεωτική αριστερά», (διαγραμμένος μάλιστα από την Β’ Πανελλαδική  ως αριστεριστής), «εκσυγχρονιστή» και άρα για  ΟΛΟΥΣ τους παραπάνω λόγους αρκετά «δεξιόστροφο» και επομένως δύσκολο να  ταιριάξουν τα πολιτικά χνώτα μας την περίοδο που είχε πολιτική εξουσία.

Αυτό ασφαλώς δεν σημαίνει κάτι σε σχέση με το ποιος τελικά έχει την σωστή πολιτική προσέγγιση. Γιατί πρέπει να ομολογήσω ότι αν συγκρίνουμε τις πολιτικές που ο «μνημονιακός» Παπακωνσταντίνου άσκησε και εφάρμοσε σε σχέση με ότι ψήφισαν και προώθησαν και εφάρμοσαν  επόμενοι «αντιστασιακοί» υπουργοί οικονομικών, τότε ο Παπακωνσταντίνου μου μοιάζει Μαο Τσε Τουνγκ μπροστά τους.

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου δικάζεται στο Ειδικό Δικαστήριο. Θα προσέξατε ότι η δημοσιότητα για τη δίκη είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Δικαίως θα  έλεγα εγώ γιατί το προηγούμενο της ζωντανής αναμετάδοσης της δίκης του Ανδρέα το 91 όπου το κατηγορητήριο και η σκευωρία εξαϋλώθηκαν σε χρόνο dt μπροστά στα μάτια και στα αυτιά εκατομμυρίων Ελλήνων, δεν έπρεπε να επαναληφθεί. Μαθαίνουν οι σκευωροί και το παρακράτος από τα λάθη τους.

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου απολογήθηκε μπροστά  τους δικαστές του. Ρεπορτάζ για το τι είπε θα το βρείτε εδώ  στην ιστοσελίδα της Εφημερίδας των Συντακτών.

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου δίδαξε όλο αυτό το διάστημα αξιοπρέπεια και ήθος. Δεν έσκυψε, δεν έγλυψε εκεί που έφτυσε για να «σωθεί». Δεν παρακάλεσε αυτούς που οι πολιτικές του απείλησαν και έθιξαν τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα, αυτούς που θέλησαν να τον εκδικηθούν με την ιστορία που έστησαν. Δεν ζήτησε την επιχειρηματική και πολιτική και τελικά την νταβατζίδικη κάλυψη από τους γνωστούς νταβάδες της χώρας ώστε να πέσει στα μαλακά, ώστε να «ξεχαστεί» το θέμα. Δεν κίνησε τα γνωστά «νήματα» για να αποφύγει το διασυρμό το δικό του και της οικογένειάς του και τα Ειδικά Δικαστήρια.

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου αποδείχτηκε μάγκας. Με την αυθεντική έννοια της λέξης. Αποφάσισε να αντιμετωπίσει τους διώκτες του ΜΟΝΟΣ του αν και ανίσχυρος απέναντι σε όλους και όλα. Την πολιτική εξουσία, τους επιχειρηματίες, τους εκδότες, τους τραπεζίτες, το παρακράτος.  Δεν έκανε σώου, δεν τσίριξε. Αντιμετώπισε τις κατηγορίες και τον διασυρμό και τους δικαστές του ως Πολίτης σε μια Δημοκρατική χώρα. Με αξιοπρέπεια, με  πίστη στην αλήθεια, με σεβασμό στους θεσμούς και στις διαδικασίες της πατρίδας του, με επιχειρήματα ακράδαντα και αδιάσειστα.

Προσωπικά το έχω ξαναδεί το έργο. Πολλές φορές. Έχω καταθέσει σε δίκες ως μάρτυρας υπεράσπισης κατηγορουμένων για «τρομοκρατία» με κατασκευασμένες  από μυστικές υπηρεσίες, το παρακράτος και την ασφάλεια κατηγορίες και «αποδείξεις» ενοχής. Έχω δει πως κατασκευάζονται ένοχοι, πως  διασύρονταν οι «συνήθεις ύποπτοι» για μήνες, χρόνια σε δικαστήρια και φυλακές για να αποδειχθούν στο τέλος αθώοι. Πως ισοπεδώθηκαν με κυνισμό και στην ψύχρα αθώοι πολίτες, οι οικογένειες τους, ο κοινωνικός τους περίγυρος  στο όνομα του «παραδειγματισμού» επειδή  απλά και μόνο «δεν συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις».

Είναι επιλογή μου να βρίσκομαι στο πλευρό των ανθρώπων που είναι όχι μόνο αθώοι αλλά και αξιοπρεπείς. Όσο απεχθάνομαι και σιχαίνομαι, όσο περνάνε τα χρόνια εντείνεται το σύμπτωμα, τους τζάμπα μάγκες  άλλο τόσο εκτιμώ και θέλω να βρίσκομαι αλληλέγγυος με όσους το σύστημα θέλει να κατακρεουργήσει για τους δικούς του λόγους. Με  όσους οι νταβάδες που κυριαρχούν στη χώρα θέλουν να  λιώσουν με όπλα την χειραγώγηση της κοινής γνώμης, το χρήμα, το παρακράτος.

Σε λίγες μέρες θα τελειώσει η δίκη, θα εκδοθεί η απόφαση. Ότι και να γίνει πρέπει να δηλώσω ότι είμαι κερδισμένος γιατί ξέρω ότι στο πρόσωπο του Γιώργου Παπακωνσταντίνου βρήκα ένα συμπολίτη μου με τον οποίο  θέλω να είμαι φίλος και σύντροφός.

Όποια και αν είναι η απόφαση εγώ θα είμαι στο πλευρό του. Είναι υποχρέωσή μου απέναντι στην αλήθεια, στην δικαιοσύνη, στην δημοκρατία, στην αίσθηση αυτοσεβασμού που επιδιώκω να διατηρώ ως πολίτης.

Είναι τελικά ΤΙΜΗ για μένα  να είμαι στο πλάι του Γιώργου Παπακωνσταντίνου. Ελπίζω και τον παρακαλώ να μου το επιτρέψει.

πηγη   http://alekos.blogspot.gr/2015/03/blog-post_14.html

Ανακοίνωση Γραφείου Τύπου του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ σχετικά με δηλώσεις του κ. Τσίπρα


Ο κ. Τσίπρας στη συνέντευξη τύπου στις Βρυξέλλες δήλωσε ότι εξήγησε και πρόβαλε στους εταίρους μας ότι «η Ελλάδα είχε, τα τελευταία χρόνια, ένα πρόγραμμα μιας τρομακτικής δημοσιονομικής προσαρμογής», το οποίο όπως είπε «επέφερε, φυσικά, το αποτέλεσμα να καλυφθούν τα τεράστια ελλείμματα και να έχουμε πλεονάσματα”. Και διαβεβαίωσε ότι «δεν έχουμε πρόθεση να διακινδυνεύσουμε να επιστρέψουμε στην εποχή των ελλειμμάτων».

Με άλλα λόγια: Ο στόχος και το επίτευγμα του πρωτογενούς πλεονάσματος είναι βασικό διαπραγματευτικό ατού του σημερινού Πρωθυπουργού.Όπως ήταν και του προηγούμενου Πρωθυπουργού, του κ. Σαμαρά , ο οποίος με τον ίδιο τρόπο το υιοθετούσε.

«Ατού» που όμως δεν εμφανίστηκε μόνο του. Χρειάστηκαν αποφάσεις. Δύσκολες. Μέσα σε μία Ευρώπη που το 2010 δεν καταλάβαινε. Και την Ελλάδα υποχρεωμένη να βρει στήριξη για να μην καταρρεύσει.

Αποφάσεις που και ο σημερινός και ο προηγούμενος πρωθυπουργός κατήγγειλαν και πολεμούσαν επί κυβέρνησης Παπανδρέου, όταν και έγινε το 80-90% της προσπάθειας να «καλυφθούν τα τεράστια ελλείμματα και να έχουμε πλεονάσματα», που λέει σήμερα και ο κ. Τσίπρας. Και τις πολεμούσαν, φυσικά, μέχρι να γίνουν πρωθυπουργοί .

Σ΄αυτές όμως τις αποφάσεις στηρίζεται η σημερινή «ελπίδα» για τη χώρα .

Ας είναι. Όσα ακούσαμε, ευχόμαστε να μην τα ακούσει κανείς άλλος. Πάνω απ’ όλα η Ελλάδα.

Αρέσει σε %d bloggers: