ΤΟΛΜΗΣΕ ΤΟ, ΠΡΟΕΔΡΕ !…


Τέτοιες μέρες πριν ένα χρόνο ο εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας αναγκάζονταν σε παραίτηση, επειδή …τόλμησε να εξαγγείλει την προσφυγή στον ελληνικό λαό, για το Μνημόνιο Νο 2.
Οι πολιτικοί νταβατζήδες της Ε.Ε. με τη συνέργια των ντόπιων ενεργούμενών τους, τον Αντωνάκη Σαμαρά και τον Βαγγελάκη Βενιζέλο, θεώρησαν casus belli την απόπειρα του Γ. Παπανδρέου, να εφαρμόσει τη στοιχειώδη αρχή της Δημοκρατίας, στη χώρα, που την εφηύρε και την χάρισε στην ανθρωπότητα !
Τώρα, τα γιουσουφάκια της Μέρκελ, αφού ξεβρακώθηκαν, πλήρως, στα άγρια και άνομα κελεύσματά της, επιχειρούν να περάσουν, με αναίσχυντο και εκβιαστικό τρόπο, στη Βουλή, τα μέτρα – χαριστική βολή στον, πολλαπλώς, σφαγιασμένο ελληνικό λαό.
Ψευδόμενοι, ασύστολα, οι λεχρίτες :
– παρουσιάζουν το πακέτο τους, ως το, τάχα, συμφωνημένο και υποχρεωτικό, ενώ περιέχει, τα διπλάσια μέτρα, σε έκταση και κόστος, από όσα συμφωνήθηκαν
– επιχειρούν να αποδώσουν το ξεκλήρισμα των εργαζόμενων και των συνταξιούχων, στην τάχα, ατολμία των προηγούμενων κυβερνήσεων και στις καθυστερήσεις τους, αποσιωπώντας, πως ήταν αυτοί που υπονόμευαν κάθε μέτρο και κάθε πολιτική, ως πριν λίγους μήνες
– σφυρίζουν αδιάφορα και κάνουν γαργάρα τις διττές προεκλογικές τους δεσμεύσεις και υποσχέσεις, για «μη περικοπές», όπως κάνουν γαργάρα τις κορώνες που έβγαζαν για την επιδείνωση της ύφεσης και την ανάπτυξη !
Τώρα, ένα χρόνο μετά την, αναγκαστική, παραίτησή σου, σύντροφε Πρόεδρε, έφτασε πάλι η δική σου ώρα : βγες στη Βουλή και πέστα έξω απ΄ τα δόντια !
Βγες και πες στον ελληνικό λαό, ολόκληρη την αλήθεια, κάνε, πρώτα – πρώτα, την αυτοκριτική σου για τα λάθη και τις ολιγωρίες και στη συνέχεια αποκάλυψε το ρόλο τους και τους στόχους τους, βάλε τους όρους και τις προϋποθέσεις που έχει ανάγκη η χώρα κι ο λαός, για να σηκώσουν το κεφάλι.
Βγες και πρότεινε την αυτονόητη και διαχρονικά ιδανική διαδικασία, ανατροπής των αδιεξόδων και αχρήστευσης των διλημμάτων : πρότεινε ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ για τα μέτρα, ζήτησε την αποφασιστική παρέμβαση του ελληνικού λαού, στην πιο κρίσιμη, για το παρόν και το μέλλον του, συγκυρία !
Ξέρεις, πολύ καλά, πως οι όποιες απειλές τους είναι κούφια λόγια, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα !
Τόλμησέ το Πρόεδρε και κάνε τους ντόπιους και ξένους λεχρίτες, να μείνουν σύξυλοι, να ψάχνουν και να μη βρίσκουν, να τρέχουν και να μη φτάνουν ! Τόλμησέ το και δώσε στο καταταλαιπωρημένο λαό μιαν ανάσα, μιαν ελπίδα !…

ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ ΜΑΛΑΚΑ


Στα ξαφνικά και με μισόλογα, το «υγιές» κομμάτι της Αγροτικής Τράπεζας μεταβιβάστηκε στην Τράπεζα Πειραιώς. Το «ασθενές» κομμάτι της Αγροτικής Τράπεζας που απομένει, θα το λουστούμε εγώ κι εσύ, μαλάκα. Οι μαλάκες!

Ο Σάλλας και πάλι πρώτος μάγκας. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Τράπεζας της Ελλάδας «Η διαφορά της αξίας των μεταφερόμενων στοιχείων ενεργητικού και παθητικού καλύπτεται από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας». Μπερεκέτι. Το αφεντικό τρελάθηκε και μοιράζει τράπεζες.

Το καλύτερο; «Κύκλοι του υπουργείου Οικονομικών» χαρακτήρισαν το δωράκι της ΑΤΕ στον Σάλλα ως «σημαντικό βήμα για την εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος και τη βελτίωση της ρευστότητας στην αγορά».

Αν είναι έτσι, τότε γιατί να δώσουμε τα 50 δισ. στις Τράπεζες; Δεν τα χρειάζονται πια. Πρώτον, έγινε «σημαντικό βήμα για την εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος» και δεύτερον θα βελτιωθεί η ρευστότητα στην αγορά. Με ποιον τρόπο; Μαγικό! Το ραβδάκι του Σαμαροβενιζελοκουβέλη θα κάνει πάλι το θαύμα του.

Θαύματα παντού! Η ΑΤΕ κρίθηκε απλώς «μη βιώσιμη». Από ποιον; Πώς; Γιατί; Τα στοιχεία, ρε παιδιά. Πώς τη βαφτίσαμε «μη βιώσιμη» την ΑΤΕ και εμφανίστηκε ο Σάλλας για να κάνει τον σωτήρα των εργαζομένων και των καταθετών; Να προσκυνήσουμε όλοι μαζί τον Σάλλα, ρε παιδιά! Να το ξαναπώ: Ο Σάλλας πήγε και έσωσε το ΥΓΙΕΣ κομμάτι της ΑΤΕ! Το κερδοφόρο, δηλαδή! Έγινε κατανοητό τώρα;

Το υπόλοιπο θα το πληρώσουμε εμείς! Γιατί; Γιατί έτσι γουστάρει ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, Κουβέλης και η Τρόικα. Λογαριασμό θα μας δώσουν; Ποιοι είμαστε εμείς που ζητάμε εξηγήσεις; Ένα τίποτα είμαστε.

Κάτι περίεργοι που ούτε θυμόμαστε ότι τα τρελά χρέη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, είναι από δάνεια της ΑΤΕ με εγγύηση τη μελλοντική κρατική επιχορήγηση που θα πάρουν τα κόμματα. Δηλαδή, παπάρια! Άραγε αυτά τα δάνεια εκατομμυρίων, θα πάνε στο «υγιές» ή στο «νοσηρό» κομμάτι της ΑΤΕ;

Άλλωστε, πριν λίγο καιρό, μας έκαναν τη χάρη και μας πήγαν σε εκλογές. Ψηφίσαμε, δεν ψηφίσαμε; Ε, αυτό ψηφίσαμε, τον Σάλλα. Να τον χαιρόμαστε όλοι μαζί. Και τον Στουρνάρα και τον κάθε παπάρα που δημοσιοσχετεί υπέρ των τοκογλύφων.

Κι αφού ψηφίσαμε, δεν αράξαμε μετά στη μπαλκονάρα, ξύνουμε τ’ αρχίδια μας, κουνάμε τη βεντάλια και βρίζουμε τη ζέστη; Αράξαμε, τα ξύνουμε και βρίζουμε. Ωραία! Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, όλα θα πάνε καλά. Άλλωστε, όλο το φαγοπότι, στην υγειά μας γίνεται. Στην υγειά του μαλάκα.

Α! Και ταυτόχρονα σπρώχνουν κι 1,7 δισ. ευρώ για τη διάσωση της PROTON BANK, η οποία όμως και πάλι δεν είναι σίγουρο ότι θα σωθεί. Αντί δηλαδή να πάρει το Κράτος μετοχές των τραπεζών που σώζει με ΔΙΚΑ ΜΑΣ λεφτά, χαρίζει ρευστό και δημόσια περιουσία στις ιδιωτικές τράπεζες! Άντε, άσπρο πάτο. Εβίβα μαλάκα. Θα το τερματίσουμε το μαλακόμετρο κάποια στιγμή, πού θα μας πάει;

ΠΗΓΗ http://kartesios.com/?p=91409

Στον πάτο θα στήσουμε πανηγύρι


Φαίνεται πως έχουμε εξοικειωθεί πλέον με την εικόνα του γνωστού βυθιζόμενου καραβιού. Ο καπετάνιος το έριξε στο παγόβουνο, το πλήρωμα κάθεται και κοιτάει σαν χαζό, και οι επιβάτες χοροπηδάνε πάνω του με δύναμη για να το βουλιάξουν μια ώρα αρχύτερα. «Όλοι μαζί, η Ελλάδα μπορεί!», που λέει και το σλόγκαν γνωστού τηλεοπτικού σταθμού.

Υπάρχει ένας βασικός λόγος που η Ελλάδα τελικά δεν θα τα καταφέρει. Και αυτός δεν είναι ούτε τα Ελωχίμ, ούτε οι διάφοροι «βολικοί» εξωτερικοί παράγοντες. Απλά κανείς πλέον δεν έχει διάθεση να καταφέρει η χώρα κάτι. Υπάρχει μόνο η διάθεση να σωθεί το τομάρι του καθενός χωριστά. Αυτό που ισχύει εδώ και πολλές δεκαετίες σε αυτή τη χώρα ακόμα και σε περιόδους ευημερίας, με τα πρώτα δύσκολα ξαναβγήκε στην επιφάνεια πιο βίαια και με πιο ειλικρινές πρόσωπο.
Τσαμπουκάδες, ψέματα, καταλήψεις, σκουπίδια παντού, ακινησία. Αυτό είναι το ειλικρινές πρόσωπο της Ελλάδας. Αυτό που τόσα χρόνια έκρυβε περίτεχνα κάτω από το χαλάκι αντί να το πετάξει στα σκουπίδια. Το κακομαθημένο παιδί που αρνείται να μεγαλώσει. Αρνείται να σταθεί στα πόδια μόνο του χωρίς τη μαμά ή το Κράτος-πατερούλη. Η συμπεριφορά «αφού μου κόβεις το κοκό, κι εγώ θα κρατάω την αναπνοή μου μέχρι να μου το δώσεις». Ή ακόμα χειρότερα, «αφού μου κόβεις το κοκό, κι εγώ δεν θα κάνω σωστά τη δουλειά μου» (ειπώθηκε από καθηγητές σχολείων). Το παιδί που προκειμένου να περάσει το δικό του θα επινοήσει θεωρίες συνωμοσίας, θα πει ψέματα, θα επενδύσει στον συναισθηματισμό, την κακομοιριά και τη μιζέρια. Ένα ολόκληρο σύστημα ήθους και αξιών στημένο πάνω σε ένα-δυο επιδόματα. Τίποτα παραπάνω. Καμία υπέρβαση, καμία προσπάθεια.
Οι ελάχιστες μειοψηφίες που ακόμα και σε αυτό το περιβάλλον προσπαθούν να εργαστούν για το κοινό καλό, απογοητεύονται. Τρέχουν σε Open Days της Αυστραλίας, καταχωρούν χιλιάδες βιογραφικά σε ξένα portals, θέλουν απλά να φύγουν από δω. Είναι σχεδόν αδύνατο πλέον να κάνεις συζητήσεις. Αυτομάτως κατατάσσεσαι σε ένα από τα δεκάδες διαφορετικά ιδεολογικά στρατόπεδα που στήθηκαν πρόχειρα μέσα σε μία νύχτα, υπό το γλυκό άκουσμα κάποιας θεωρίας συνωμοσίας ή κάποιας βολικής «πραγματικότητας». Άντε να κάνεις διάλογο μετά. Άντε να μη νιώθεις πως δεν ανήκεις σε μία συνεχώς μειούμενη μειοψηφία.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, η Δανία (του Βορρά) είχε εισέλθει σε έναν φαύλο κύκλο παρομοίων προβλημάτων. Εκτροχιασμό δημοσιονομικού ελλείμματος, ανεργίας, συνεχούς υποβάθμισης της απόδοσης κρατικών ομολόγων κλπ. Μέσα σε τρία χρόνια κατάφερε με εντυπωσιακό τρόπο να αναστρέψει την κατιούσα. Όχι μόνον επειδή υπήρχε κυβέρνηση με συγκεκριμένους στόχους και όραμα, αλλά επειδή πολύ σύντομα και η κοινωνία ασπάστηκε και ακολούθησε κοινούς στόχους και οράματα, για το κοινό καλό. Το ίδιο κοινό όραμα που «ανέστησε» την ισοπεδωμένη Γερμανία μετά από δύο Παγκόσμιους Πολέμους, και αυτό που έχει λειτουργήσει συλλογικά σε άλλα ανεπτυγμένα κράτη.
Εδώ, αφού επιταχύνουμε τη βύθιση του καραβιού, μόλις φτάσουμε στο βυθό, θα στήσουμε και ένα άγαλμα στο Νίκο Φωτόπουλο για την εξαιρετική του κοινωνική αλληλεγγύη. Μετά, θα διακοσμήσουμε όλους τους δρόμους με σκουπίδια εις μνήμην της μεγάλης μαγκιάς που επέδειξαν οι εργαζόμενοι της ΠΟΕ-ΟΤΑ και ξεγέλασαν το νόμο. Και φυσικά, στο ψηλότερο σημείο θα σκαλίσουμε τις φάτσες των σημερινών πολιτικών αρχηγών των πέντε κοινοβουλευτικών κομμάτων, κατά τα πρότυπα του Mount Rushmore. Και αφού οχυρωθούμε ο καθένας στο καβούκι του, θα κρατάμε από μία καραμπίνα για να επιβάλλουμε τον δικό μας νόμο ο οποίος ξέρουμε πως είναι ο πιο δίκαιος και σωστός από κάθε άλλου κερατά.

ΑΣ ΕΛΠΙΣΟΥΜΕ !..


 

Ας ελπίσουμε να ισχύει το ευνοϊκό σενάριο σχετικά με την κατάληξη του «ελληνικού ζητήματος», δηλαδή εκείνο που λέει, πως στο τέλος αυτής της εφιαλτικής πορείας που βιώνουμε, υπάρχει μια δραστική παρέμβαση των ευρωπαίων εταίρων κι ένα αρκετά μεγάλο «κούρεμα» του χρέους, ώστε να καταστεί διαχειρίσιμη η κατάσταση στο εξής.
Ας ελπίσουμε, επίσης, το κρεσέντο της σκληρής πολιτικής λιτότητας του τελευταίου διμήνου, να συνδέεται με την αναληφθείσα υποχρέωση της χώρας να παράξει πρωτογενές πλεόνασμα, τερματίζοντας, έτσι μια διαχρονική πρακτική παραγωγής δημοσιονομικών ελλειμμάτων.
Ας ελπίσουμε, τέλος, στην ανταμοιβή των κόπων, των προσπαθειών και των θυσιών του ελληνικού λαού, να συμπεριλαμβάνεται και η ενίσχυση της ανάπτυξης της οικονομίας, με κεφάλαια, είτε των κοινοτικών ταμείων, είτε των ιδιωτών επενδυτών.
Αν λοιπόν, τα πράγματα βαδίσουν και εξελιχθούν, σύμφωνα μ΄ αυτό το ευνοϊκό σενάριο, ίσως ο καταταλαιπωρημένος, ποικιλοτρόπως, έλληνας, να βρει το κουράγιο και τη δύναμη, να πει ένα «χαλάλι…» και να θεωρήσει όσα πέρασε (και περνά…), ως τις απαραίτητες δοκιμασίες, προκειμένου να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις και οι σωστές βάσεις, για ένα νέο ξεκίνημα, για μια νέα εποχή ανάπτυξης και προόδου.
Δυστυχώς, οι καθορίζοντες τις εξελίξεις στην Ελλάδα, ευρωπαίοι και ντόπιοι πολιτικοί, δεν έχουν δώσει, μέχρι σήμερα, εχέγγυα για το ό,τι παίζει το παραπάνω, ευνοϊκο, σενάριο, ούτε έχουν πείσει τους έλληνες πολίτες, πως εκείνο που έρχεται στο τέλος των δεινών τους, είναι η αρχή για ένα καλύτερο αύριο.


Η απασιόδοξη άποψη στην ελληνική κοινωνία, αντί να περιορίζεται, επεκτείνεται όλο και πιο πολύ και τα ποσοστά αυτών που πιστεύουν πως όσα συμβαίνουν γίνονται επί ματαίω και επί τα χείρω, αποκτούν ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά !

Το άλλο σενάριο, αυτό της καταστροφής, εμφανίζεται πιο κοντά στην πραγματικότητα και πιο αναμενόμενο στις προβλέψεις και τους φόβους του λαού. Πρόκειται για το σενάριο που περιέχει την εκτίμηση, πως τα σκληρά περιοριστικά μέτρα των εισοδημάτων και των δικαιωμάτων, δεν κάνουν, τίποτα άλλο, παρά να προετοιμάζουν και να «διαπαιδαγωγούν» τους έλληνες για την κατάσταση που θ΄ ακολουθήσει, η οποία δεν θα είναι, απλά, η σημερινή, παγιωμένη, αλλά σε πολύ χειρότερη έκδοση !

Σ΄ αυτό το σενάριο δεν υπάρχει διαζειρίσιμο χρέος, υπάρχει πτώχευση, έξοδος από την ευρωζώνη και δραχμή, οι δε εταίροι ούτε φέρονται, ούτε έρχονται ως συμπαραστάτες, αλλά ως λαφυραγωγοί σε μια κατεστραμένη χώρα !

Η λαϊκή αναμονή δεν πρόκειται να διαρκέσει για πολύ, άντε για έναν με δυο μήνες ακόμα και μετά ένα είναι σίγουρο : όσοι πίστεψαν και ποντάρουν, σε μια συμπεριφορά του ελληνικού λαού του τύπου «σφάξε με αγά μου ν΄ αγιάσω…» ή του «προβάτου που οδηγείται στη σφαγή», θα διαψευσθούν οικτρά, σκληρά και ανεπανόρθωτα !…

ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ, ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ?…


                   
1. Και βέβαια το πρόβλημα της Ελλάδας δεν οφείλεται αποκλειστικά και μόνον στους πολλούς δημόσιους υπαλλήλους. Και βέβαια ο ιδιωτικός τομέας έχει κι αυτός τεράστιο μερίδιο ευθύνης για τα σημερινά μας χάλια κι είναι εξίσου αποπροσανατολιστική (όπως η γενίκευση και το τσουβάλιασμα όλων των Δ.Υ.), η ταύτιση του «ιδιωτικού» τομέα με τους επιχειρηματίες-εργοδότες, χωρίς να γίνεται αντιδιαστολή με τους μισθωτούς-εργαζόμενους που είναι και το σωστό. Ας συγκρίνουμε όμοια πράγματα : δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους και όχι το δημόσιο γενικώς και τους επιχειρηματίες σαν εργοδότες.

2.
 Κανείς μας δεν ξύπνησε ξαφνικά κάποιο πρωί με καννιβαλιστικές ορέξεις, ονειρευόμενος εξανδραποδισμούς συνανθρώπων του και ανθρωποθυσίες όπως λέει ο Λογοπλόκος κι ο Γείτονας. Ούτε κάποιοι επιτήδειοι τύποι, (όπως τα μορμολίκια της T.V.), κατέστρωσαν υποχθόνια σενάρια «κοινωνικού αυτοματισμού» προς ίδιον όφελος.
Kανενός μας δεν θα καιγόταν καρφί, ούτε για τον αριθμό, ούτε για τους μισθούς των ΔΥ, αν δεν συνέβαιναν την ίδια στιγμή τα εξής :
– το ένα εκατομμύριο ανέργων προέρχεται αποκλειστικά και μόνον από τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, χωρίς να υπάρχει ούτε ένας απολυμένος δημόσιος υπάλληλος.
Ανεξάρτητα από τα γενεσιουργά αίτια της κρίσης, εσύ θεωρούμε ότι αυτή είναι μια κοινωνία ισονομίας, δικαιοσύνης, ίσων ευκαιριών ; Γιατί πρέπει να υπάρχουν εργαζόμενοι δύο ταχυτήτων, από τη μια δημόσιοι υπάλληλοι με διασφαλισμένη δια βίου εργασιακή μονιμότητα και ιδιωτικοί «ασπασχολήσιμοι», που οι εργοδότες τους έχουν τη δυνατότητα να τους πετούν σαν πατσαβούρες στον κάλαθο των αχρήστων, αν δουν τα κέρδη τους να μειώνονται έστω και κατ΄ ελάχιστον ;
Για τους τελευταίους δεν ισχύει ο εξανδραποδισμός και η ανθρωποθυσία ;
– οι μισθοί των ΔΥ την τελευταία δεκαετία διπλασιάστηκαν, χωρίς αντίκρυσμα στην παραγωγικότητα τους και αντιστρόφως ανάλογα με τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα. Γιατί έπρεπε να γίνει αυτό ; (Σχετικό αν και παλιό link :
http://www.ekathimerini.gr/4Dcgi/4Dcgi/_w_articles_civ_1100014_20/12/2009_384234

3.
 Τα δυο παιδιά μου, έχοντας τελειώσει λαμπρές σπουδές, βρίσκονται σήμερα αντιμέτωπα με το φάσμα της ανεργίας ως «overqualified». Ποια ανάγκη επιβάλει κάτι τέτοιο στη δική μου οικογένεια, τη στιγμή που εκατοντάδες χιλιάδες από τους απειλούμενους, σήμερα, συνανθρώπους μου, οι περισσότεροι αστοιχείωτοι, αγράμματοι και όλοι τους θαμώνες των πολιτικών γραφείων της περιοχής μου, έχουν την πολυτέλεια ενός υψηλότατου, για τα σημερινά δεδομένα, μισθού, μονιμότητας και άλλων προνομίων, χώρια που κάθε τρεις και λίγο με ειρωνεύονται κι από πάνω, πότε με τις εκ του ασφαλούς απεργίες τους και πότε με την απαξίωση που με αντιμετωπίζουν σαν πολίτη στις συναλλαγές μου με το Δημόσιο ; Αυτά σε ποιο άλλο μέρος του κόσμου συμβαίνουν;

4.
 Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι ΔΥ έχουν εξασφαλίσει μια μόνιμη και ακριβοπληρωμένη θέση στο δημόσιο (σε βαθμό αργομισθίας) «πουλώντας» κάποιες ψήφους στα πολιτικά λαμόγια σύσσωμης της μεταπολιτευτικής περιόδου, παλιότερα στα πλαίσια μιας, δήθεν, κοινωνικής πολιτικής κι εσχάτως μ΄ έναν εντελώς απροκάλυπτο και ξεδιάντροπο τρόπο συναλλαγής μεταξύ τους, αδιαφορώντας, τόσο για τα ελλείμματα στα οποία αυτό θα οδηγούσε, όσο και για την εκτόπιση άλλων, πιθανότατα ικανότερων και εντιμότερων, για τις… προσφερόμενες κάθε φορά θέσεις. (Το 2007 στον τοπικό ΟΑΕΔ, ό Συνέχεια

ΚΑΛΩΣ ΤΙΣ ΚΟΥΦΑΛΙΤΣΕΣ !…


Αν οι ενδείξεις είναι αξιόπιστες και δεν κρύβουν, πάλι καμιά χοντροκομμένη κυβερνητική πατάτα, το νέο εθνικό φορολογικό σύστημα φαίνεται να επιχειρεί μια βαθιά τομή και μια μεγάλη ανατροπή στα ως σήμερα δεδομένα !
Η φορολογική δήλωση μετασχηματίζεται σε μια δήλωση πόθεν έσχες, με στόχο την δικαιολόγηση, από τον φορολογούμενο, των εισοδημάτων του, των δαπανών του, των αποταμιεύσεών και των επενδύσεών του. Με τη βοήθεια συγκεκριμένων τεκμηρίων επαγγελματικής δραστηριότητας, αλλά και διαβίωσης, τα φαινόμενα των δηλωσιών – μαϊμού, με μηδαμινά ετήσια εισοδήματα, ταυτόχρονα με την άσκηση επιχειρηματικής ή επαγγελματικής δραστηριότητας ή την κατοχή παχυλών λογαριασμών καταθέσεων, ακινήτων και αυτοκινήτων, θα ξεμπροστιαστούν και θα καταπολεμηθούν !
Μπας κι έρθει κάπως στα ίσια της η διαχρονική λωποδυσία της φοροδιαφυγής, από τους «έξυπνους» της φυλής, σε βάρος των «κορόϊδων» μισθωτών και συνταξιούχων !

Πρόκειται, βέβαια, για την πιο σπουδαία και σημαντική αφορμή, για τον ξεσηκωμό των, κάθε είδους και κατηγορίας, φοροφυγάδων, όπως π.χ. των telestars, των ελευθεροεπαγγελματιών και των εμπόρων , διάφορων επιστημόνων και λειτουργών, (και στη φοροδιαφυγή…) και τόσων άλλων διαχρονικών απατεώνων !

Σαφώς και θα ξεσαλώσουν, όλες αυτές οι «κουφαλίτσες», σε κατηγόριες και βρισιές κατά της κυβέρνησης, ήδη άρχισαν από χθες, (συμπεριφορά Τρεμοπρετεντέρηδων, παρέμβαση Κoρκίδη των εμπόρων και έπεται συνέχεια με γιατρούς δικηγόρους, καθηγητάδες κλπ), ας ελπίσουμε, όμως, πως αυτή τη φορά δεν θα τους περάσει και θα καθίσουν στο σκαμνί του …εφοριακού, για να ξηλωθούν, στο εξής, κανονικά !

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ «ΘΑΥΜΑ» !…


Η πολιτική ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας ίσως στο μέλλον να περιοδολογείται ως προ και μετά Μνημονίου. Στην π.Μ. εποχή, επί δύο σχεδόν αιώνες από τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας του ελληνικού κράτους, το τελευταίο, ο δημόσιος τομέας με τη στενή και την ευρεία έννοιά του, διογκωνόταν συνεχώς. Επί δύο αιώνες στήριζε την ιδιωτική οικονομία με συμβάσεις και επιχορηγήσεις κάθε είδους. Μια κρατικοδίαιτη αστική τάξη, μια κρατικοδίαιτη κοινωνία και ένα κράτος υπερτροφικό, δύσκαμπτο, αντιπαραγωγικό και διεφθαρμένο, λιγότερο ή περισσότερο κατά περιόδους, τελούσε σε μια ψυχασθενική σχέση αγάπης – μίσους με μας, τους πολίτες του. Μας έκλεβε και το κλέβαμε -κλέβοντας παράλληλα ο ένας τον άλλον-, μας προσλάμβανε, ακόμη κι αν δεν υπήρχε ανάγκη, μας πλήρωνε με δανεικά.
Μέχρι πολύ πρόσφατα οι προσλήψεις αυτές, όπως και όποια άλλη δοσοληψία, προϋπέθεταν πιστοποιητικό πολιτικών φρονημάτων. Ακόμη και μετά τη θεσμοθέτηση του ΑΣΕΠ, τη μεγαλύτερη «επανάσταση» στην Ελλάδα μετά από εκείνη της ανεξαρτησίας, οι πολιτικοί μας, σε εθνικό αλλά και σε τοπικό επίπεδο, έβρισκαν όλες τις πιθανές κερκόπορτες για προσλήψεις σε ΔΕΚΟ και δήμους κι εμείς ευχαριστημένοι τους χαρίζαμε την ψήφο και παρείχαμε νομιμοποίηση σ’ αυτό το σάπιο σύστημα. Κάποιοι αγανακτούσαμε, όταν ο διπλανός έμπαινε σε θέση από εκείνες τις καλοπληρωμένες με ελλιπή προσόντα, η προσφιλέστερη στάση μας, ωστόσο, ήταν «λιγότερη διαφθορά ή περισσότερη συμμετοχή σ’ αυτήν».
Ακόμη και όσοι από μας αρνηθήκαμε σε προσωπικό επίπεδο τη βολική αυτή για όλα τα μέρη συναλλαγή, που αρνηθήκαμε να πάρουμε δουλειές στο ή με το δημόσιο μετά από αναμονή σε προθαλάμους βουλευτικών και υπουργικών γραφείων, που δεν ψηφίζαμε με κριτήριο το αποτελεσματικότερο «μέσο» ή εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα αλλά την ακεραιότητα και ικανότητα του υποψηφίου, σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, ανεχόμασταν τη γενικότερη κατάσταση, το ήθος του …. Συνέχεια
Αρέσει σε %d bloggers: